IV SA/Wr 833/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. w D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], Komendant Wojewódzki Policji we W. powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 pkt 2, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. nr 133, poz. 883 ze zm.), art. 1, 2-5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w zw. z art, 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] spółka z o.o. w D. od decyzji z dnia [...], nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji dotyczącej zdarzenia drogowego z dnia 4 października 2010r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 13 listopada 2011r. [...] sp. z o.o. w D. wystąpiła do organu I instancji w dniu 17 listopada 2011r. o udostępnienie informacji publicznej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez przekazanie kopii notatki policyjnej z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 4 października 2010 r. na drodze krajowej nr 8 (gm. K.). Komendant Miejski Policji we W., decyzją z dnia [...]., Nr [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. - odmówił w/w Spółce udostępnienia informacji dotyczącej wskazanego wyżej zdarzenia drogowego. W uzasadnieniu decyzji, organ powołując się na art. 1, 2, 5 u.d.i.p., stwierdził , że notatka policyjna nie stanowi informacji publicznej, albowiem zawiera ona jedynie informacje dotyczące przebiegu indywidualnego zdarzenia, w którym brały udział konkretne osoby oraz opisuje interwencję Policji, podjętą na miejscu tego zdarzenia. Organ pierwszej instancji podkreślił także, że na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej może być ograniczony z uwagi na prywatność osoby fizycznej. W odwołaniu Spółka [...] wniosła o uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając decyzji Komendanta Miejskiemu Policji niewskazanie podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem odwołującej się Spółki, notatka policyjna z miejsca zdarzenia jest związana z wykonywaniem władzy publicznej w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach publicznych, a więc powinna być uznana za informację publiczną. Nadto Spółka wskazała, że skutki zdarzenia drogowego obejmują nie tylko bezpośrednich uczestników tego zdarzenia. Może bowiem zaistnieć sytuacja, w której powstanie szkoda także u osób nieuczestniczących bezpośrednio w zdarzeniu, ale na których sytuację faktyczną zdarzenie to będzie miało wpływ. Powołując się na ogólne zasady odszkodowawcze, obowiązujące w prawie cywilnym, strona wywiodła dla takich osób prawo do domagania się naprawienia szkody od sprawcy zdarzenia. Sama zaś notatka policyjna będzie stanowiła dokument umożliwiający dochodzenie odszkodowania. Na poparcie swoich argumentów strona powołała wyrok WSA w Warszawie, z dnia 14 stycznia 2010 r, sygn. akt II SAB/Wa 200/09. W toku postępowania odwoławczego zwrócono się do uczestników zdarzenia drogowego z dnia 4 października 2010r. o wyrażenie zgody na udostępnienie swoich danych osobowych. Osoby te nie wyraziły jednak na to zgody. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, wskazał, że w pierwszym rzędzie należy rozstrzygnąć kwestię, czy notatka z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 4 października 2010 r. jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na tak postawione pytanie należy, w ocenie organu odwoławczego, udzielić pozytywnej odpowiedzi. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy. Choć omawiana regulacja nie zawiera definicji legalnej pojęcia "informacji publicznej", to na podstawie szeregu jej przepisów, w tym art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 możliwe jest ustalenie jego treści normatywnej. I tak zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi prawo do wglądu do dokumentów urzędowych. Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 4 stanowi o tym, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w postaci danych publicznych, w tym (lit a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; - dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Skoro zaś notatka policyjna stanowi dokument, sporządzany w trybie i na podstawie odrębnych przepisów przez Policję, to należy uznać, że mieści się ona w kategorii dokumentów urzędowych, o których mowa w u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe, należy zdaniem organu odwoławczego uznać, że organ I instancji niezasadnie przyjął, iż notatka służbowa z miejsca kolizji nie jest informacją publiczną, która podlega udostępnieniu. Jednocześnie jednak organ ten trafnie przyjął, że udostępnienie jej mogłoby prowadzić do naruszenia prywatności osób fizycznych, o której to mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ odwoławczy podkreśla, że problematykę udostępniania danych osobowych zawartych w informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 ze zm., dalej u.o.d.o.). I tak zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.o.d.o., za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Zaś przez pojęcie "osoby możliwej do zidentyfikowania" należy rozumieć osobę, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Samo zaś udostępnianie danych osobowych, jest jedną z czynności wchodzących w skład pojęcia przetwarzania danych, w rozumieniu art. 7 pkt 2 u.o.d.o. Zgodnie bowiem z tym przepisem przetwarzaniem danych są jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak: zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Nadto organ odwoławczy wskazał na przepis art. 23 ust. 1 u.o.d.o., który przewiduje przypadki w których przetwarzanie danych jest w ogóle możliwe. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zastosowanie może znaleźć przesłanka przetwarzania danych jakim jest "usprawiedliwiony cel" odbiorcy danych, albowiem uczestnicy zdarzenia drogowego z dnia 4 października 2010r. nie wyrazili zgody na udostępnienie danych osobowych. Jakkolwiek u.o.d.o. nie definiuje wprost pojęcia "usprawiedliwionego celu", to odwołując się do potocznego rozumienia wyrazu "usprawiedliwiać" ("wytłumaczyć, wyjaśnić powód, motywy działania, uzasadnić, umotywować" - Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 1981 r., s. 623) można przyjąć, że chodzi tu o umożliwienie realizacji przewidzianych prawem uprawnień osób trzecich, takich jak dochodzenie roszczeń. Zdaniem organu odwoławczego, Spółka [...] w D. w niniejszym postępowaniu nie wykazała w sposób dostateczny, że kieruje się swoim "usprawiedliwionym celem". Samo bowiem podanie, że M. F. była pasażerem jednego z pojazdów uczestniczących w kolizji drogowej, bez podania, dalszych okoliczności, z których wywodzi swoje ewentualne uprawnienia, należy uznać w okolicznościach niniejszej sprawy za niewystarczające. Organ zauważył przy tym, iż jak już wcześniej zostało podkreślone, dane osobowe osób prywatnych stanowią jedną z podstawowych wartości w obrocie prawnym. Z tego też względu ich ujawnienie może nastąpić tylko w przypadku, gdy z ochroną tych informacji konkurować będzie potrzeba ochrony innego dobra o tej samej wartości lub wyższej. Aby jednak dokonać oceny, czy rzeczywiście takie dobro występuje w sprawie, konieczne jest przedstawienie na jego temat pełnej informacji, czego nie uczyniła Spółka [...] z siedzibą w D. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż rozważał możliwość udostępnienia żądanej informacji po uprzednim usunięciu zawartych w niej danych osobowych, bądź takiej ich modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osób, których dane dotyczą. W ocenie organu odwoławczego na przeszkodzie udostępnieniu ww. notatki stoją jednakowoż przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 2001r. - kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2008 r., nr 133, poz. 848 ze zm.). Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia reguluje kwestie dostępu do akt w art. 37 § 5, gdy chodzi o dostęp do protokołów oraz w art.38 § 1, który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisu art. 156 § 1-4 kodeksu postępowania karnego, gdy chodzi o udostępnianie akt sprawy. Z przepisów tych wynika, że akta sprawy udostępnia się stronom, podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k., obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym. Przepisy te umożliwiają też sporządzenie odpisów z akt sprawy, a także wydawania odpłatnie kserokopii dokumentów z akt sprawy stronom, obrońcom i pełnomocnikom. Na mocy art. 38 § 1 k.p.o.w. przepisy te stosuje się odpowiednio także do postępowań w sprawach o wykroczenia. Notatka z miejsca zdarzenia drogowego jest niewątpliwie jednym z dowodów, zebranych w toku postępowania w sprawie o wykroczenie. Może być więc udostępniana na zasadach określonych w art. 156 § 1-4 k.p.k., który jak wyżej wskazano, należy stosować odpowiednio. Zatem kopię notatki ze zdarzenia drogowego można udostępnić jedynie stronom, podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k., obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym. Tymczasem [...] sp. z o.o. nie jest żadnym z nich. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą wyłączyć zasad szczególnych, obowiązujących w zakresie dostępu do informacji uzyskanych i znajdujących się w aktach w postępowań karnych, czy w postępowań o wykroczenia. Gdyby bowiem uznać, że na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej można uzyskać dokumenty z akt spraw karnych, czy też spraw o wykroczenia, to w istocie doprowadziłoby do tego, iż przepis art. 156 § 1-4 k.p.k. byłby przepisem martwym. Każda osoba, powołując się na przepisy o dostępie do informacji publicznej mogłaby wówczas, z pominięciem zasad określonych w art. 156 § 1- 4 k.p.k, uzyskać dowolne informacje ze sprawy karnej czy sprawy o wykroczenie. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy orzekł jak wyżej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzje wniosła Spółka z o.o. [...] z siedzibą w D. Ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka stwierdziła m. innymi, że zaskarżona decyzja jest błędna i sprzeczna z prawem, z tej to przede wszystkim przyczyny, że organ odwoławczy nie poinformował strony ani o nowych dowodach w sprawie ani o zamiarze ich przeprowadzenia, co uniemożliwiło stronie wzięcie czynnego udziału w postępowaniu i w efekcie ustosunkowaniu się do zebranego materiału dowodowego. W ocenie strony skarżącej, błędy popełnione przez organ przy prowadzeniu postępowania są wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do meritum sprawy, skarżąca Spółka stwierdziła, iż organ błędnie powołuje się na przepisy kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i kodeksu postępowania karnego, z tego względu, iż postępowanie o wykroczenie w danej sprawie już się zakończyło. Tym samym do dokumentów urzędowych zgromadzonych przez organ nie mają zastosowania przepisy k.p.k. i k.p.o.w., a jedynie ustawa o dostępie do informacji publicznej, jaką to informację publiczną w ramach zamkniętego postępowania o wykroczenia organ wytworzył. Tym samym argumentację organu należy uznać za pozbawioną podstaw prawnych. Odnosząc się do generalnego twierdzenia organu na końcu uzasadnienia Każda osoba, powołując się na przepisy o dostępie do informacji publicznej mogłaby wówczas z pominięciem zasad określonych w art. 156 § 1-4 k.p.k., uzyskać dowolne informacja sprawy karnej czy sprawy o wykroczenie. Spółka stwierdziła, iż jest ono pozbawione podstaw prawnych jeśli chodzi o ogólność w jakiej zostało postawione. Każda osoba zgodnie z art. 61 Konstytucji ma prawo do uzyskania informacji publicznej, prawo to jest ograniczane ustawą - tym samym twierdzenie organu daje to możliwość uzyskania dowolnej informacji nie polega na prawdzie pozbawione jest podstaw prawnych. Niemniej jednak i bez wątpienia uzyskanie notatki policyjnej/służbowej z miejsca zdarzenia jest informacją publiczną, która podlega udostępnieniu dla każdej osoby. W tym stanie rzeczy należy - zdaniem skarżącej, uznać wniesioną skargę za w pełni uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że tak zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], Nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] - narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie została uwzględniona. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zwaną dalej ustawą (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W pełni podzielić należy tak stanowisko organu odwoławczego, jak i skarżącej Spółki, że żądanie przez skarżącą udostępnienia informacji, poprzez przekazanie kopii notatki służbowej z miejsca zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 4 października 2010r. na drodze krajowej nr 8 - jest informacją publiczną w rozumieniu w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, mieszczącą się w kategorii dokumentów urzędowych o jakich mowa w art.6 ust.2 omawianej ustawy. Zważyć przy tym należy, że w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca zastrzegł, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W tym kontekście wskazać należy na uregulowania zawarte w art. 156 § 5 i 5a ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), dotyczące akt spraw będących w toku. Zasady te jednak nie dotyczą akt spraw postępowań zakończonych, co prowadzi do wniosku, że podlegają one regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013r., sygn.akt II S.A./Po 895/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2012r., sygn.akt II SAB/Łd 126/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 września 2012r., sygn.akt IV S.A./Wr 437/12, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r., sygn.akt II SA/Wa 1584/09, LEX Nr 589249). Skoro tak, to zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 w/w ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Zasadą zatem jest w myśl cyt.wyżej art.2 ustawy– nieograniczony dostęp do informacji publicznej, co oznacza, że osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Organ interpretując zapisy ustawowe powinien zatem dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W świetle powyższego, trafnie organ odwoławczy powołuje się na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2020r., Nr 101, poz.926), która w art.1 ust.1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Podkreślenia wymaga, że choć organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji – przywołuje na poparcie swego stanowiska przepis art.23 ust.1 pkt.5 w/w ustawy o ochronie danych osobowych, to stwierdzając, iż wnioskodawca nie wykazał, że kieruje się swoim "usprawiedliwionym celem", organ nie potwierdził swego stanowisko zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci chociażby wezwania skarżącej Spółki przed wydaniem zaskarżonej decyzji do wykazania owej przesłanki. W okolicznościach niniejszej sprawy, uchybienie to jest o tyle istotne, że skoro pojęcie : "usprawiedliwione cele" – nie jest zdefiniowane w w/w ustawie o ochronie danych osobowych, innymi słowy jest zwrotem niedookreślonym, to organ przed wydaniem decyzji - zwłaszcza , gdy nie uwzględnia żądania strony, a co ma miejsce w niniejszej sprawie - winien był rozpatrzeć sprawę z uwzględnieniem uregulowań zawartych w przepisie art.75, 77 § 1 k.p.a., jak i art.80 k.p.a., gdy zaś organ nie uczynił zadość powyższym wymogom. Odwołać się w tym miejscu należy, do prezentowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska, że w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej nie stosuje się przepisów KPA jedynie wówczas, gdy wniosek dotyczy informacji prostej. Mają one natomiast zastosowanie w sytuacji, gdy wymaga ona przetworzenia albo też gdy sprawa kończy się decyzją odmowną (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009, sygn.akt I OSK 1002/09, CBOSA). Dodatkowym argumentem przemawiającym za stwierdzeniem, iż wydanie zaskarżonej decyzji było co najmniej przedwczesne jest to, iż każda z wymienionych w art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, okoliczności usprawiedliwiających przetwarzanie danych ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że ustawa nie daje żadnych podstaw ku temu, aby przesłankę "zezwolenia" osoby zainteresowanej (tej, której dane dotyczą) traktować w sposób uprzywilejowany jako przesłankę główną, podstawową (por.Janusz Barta, Paweł Fajgielski, Ryszard Markiewicz – Komentarz do art.23 ustawy o ochronie danych osobowych, publ.LEX ) Podkreślenia wymaga, że Sąd w pełni akceptuje poczynania organu, który zwrócił się do uczestników opisanego wyżej zdarzenia drogowego mającego miejsce w dniu 4 października 2010r. o wyrażenie zgody na udostępnienie skarżącej Spółce danych osobowych. Zgodnie bowiem z prezentowanym w doktrynie poglądem - w pełni podzielanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie, osoba fizyczna może zrezygnować z przysługującego jej prawa do ochrony i wówczas prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu, o którym mowa w ust.2 zd.1 art.5 ustawy o odstępie do informacji publicznej (por.Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd.2 LexisNexis, W-wa 2012, str.87). Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 6 w/w ustawy o ochronie danych osobowych, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1). Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Oznacza to w świetle cyt. wyżej przepisu art.6 ustawy, że dane osobowe obejmują wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. Tym samym, za osobę możliwą do zidentyfikowania uważa się osobę, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż informacją dotyczącą osoby jest zarówno informacja odnosząca się do niej wprost, jak i taka, która odnosi się bezpośrednio do przedmiotów czy urządzeń, ale poprzez możliwość powiązania tych przedmiotów czy urządzeń z określoną osobą pośrednio stanowi informację także o niej samej (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011r., sygn.akt I OSK 1079/10, LEX nr 990136). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że niewątpliwe jest w sprawie, ż na organie ciążył obowiązek udostępnienia skarżącej Spółce żądanej informacji z ograniczeniami wynikającymi z art.5 ust.2 ustawy o odstępie do informacji publicznej. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że, cyt.: "(...) rozważył możliwość udostępnienia żądanej informacji po uprzednim usunięciu zawartych w niej danych osobowych, bądź takiej ich modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osób, których dane dotyczą (...)", tym nie mniej organ ten faktycznie nie udostępnił skarżącej Spółce przedmiotowej informacji, usuwając wcześniej zawarte w niej dane osobowe, bądź je modyfikując, a które to czynności nie pozwoliłyby na ustalenie tożsamości konkretnych osób. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt. II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanego aktu. Orzeczenie o kosztach swoje wsparcie znalazło zaś w art. 200 przywołanej ustawy. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd wyjaśnia, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych wyżej rozważań.