I SA/Kr 198/13

|Sygn. akt I SA/Kr 198/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r., sprawy ze skargi "E" Sp. z o.o. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 17 października 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). W interpretacji indywidualnej znak [...] wydanej dnia 17 października 2012r.r. ., Minister Finansów uznał stanowisko podatnika – E. sp. z o.o. w K., w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów przy sprzedaży majątku przejętego w wyniku likwidacji spółki kapitałowej na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych – za nieprawidłowe. W podstawie prawnej organ powołał m. in. art. 14b § 1 i § 6 o.p. W uzasadnieniu organ omówił zdarzenie przyszłe, przedstawiony przez wnioskodawcę. Wnioskodawca stwierdził, że jest właścicielem 100 % udziałów spółki X. Spółka X zajmuje się przede wszystkim działalnością górniczą w ramach zakładu górniczego. Wnioskodawca i spółka X mają siedziby w Polsce, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, nie korzystają ze zwolnienia całości dochodów od opodatkowania. Planowana jest likwidacja spółki X, a wnioskodawca wówczas nabędzie wszystkie jej składniki majątkowe, głównie grunty, być może również środki trwałe w rodzaju samochodów i maszyn, podlegające amortyzacji. Wnioskodawca zakłada, że wartość majątku spółki X będzie wyższa od wydatków na objęcie lub nabycie w niej udziałów. Składniki majątkowe, które stanowiłyby własność spółki X na dzień jej likwidacji nie były wnoszone jako wkład niepieniężny. Po likwidacji wnioskodawca zamierza albo rozszerzyć swoją dotychczasową działalność i będzie kontynuował działalność górniczą (wówczas wszystkie bądź niektóre składniki majątku, nabyte w związku z likwidacją spółki X zostaną wprowadzone do jego ewidencji środków trwałych), albo zbędzie składniki majątku przejęte w wyniku likwidacji. W związku z powyższym E. sp. z o.o. postawiła pytanie, w jaki sposób powinna ustalić koszt uzyskania przychodów w sytuacji zbycia wszystkich bądź niektórych składników majątkowych, nabytych w wyniku likwidacji spółki X? Wnioskodawca zwrócił się o uwzględnienie zarówno sytuacji, w której te składniki majątkowe będą jego środkami trwałymi, jak i sytuacji, że nie będą do nich zaliczane z uwagi na ich zbycie przed upływem roku od dnia likwidacji spółki X. E. sp. z o.o. uznała, że przy zbyciu środków trwałych, podlegających amortyzacji, kosztem uzyskania przychodów będzie wartość początkowa środka trwałego, ustalona w wartości środków trwałych na dzień likwidacji spółki X, przy czym nie może być ona wyższa od wartości rynkowej danego środka, pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne. Przy zbyciu środków trwałych nie podlegających amortyzacji lub innych składników majątkowych nie stanowiących środków trwałych, kosztem uzyskania przychodów będzie ich wartość na dzień likwidacji, nie wyższa od wartości rynkowej. Zdaniem spółki taki sposób ustalania kosztów uzyskania przychodów powinien mieć zastosowanie niezależnie od tego, czy zbywane składniki będą uznane za środki trwałe, czy nie. Zastosowanie winien znaleźć art. 16g ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na poparcie tej tezy E. sp. z o.o. wskazała kilka interpretacji indywidualnych Ministra Finansów. W dalszej części uzasadnienia Minister Finansów przytoczył treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził, że zawarta w nim definicja kosztów uzyskania przychodów ma charakter ogólny, zatem każdorazowy wydatek powinien podlegać indywidualnej analizie. Zdaniem organu, kosztem uzyskania przychodów ze zbycia składników majątkowych będących środkami trwałymi oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi będą wydatki poniesione na ich nabycie, a jeśli podlegają amortyzacji – koszt nabycia lub wytworzenia pomniejszony o dokonane odpisy amortyzacyjne. W przypadku pozostałych składników majątkowych, koszt nabycia należy ustalać na podstawie zasad ogólnych, czyli art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Ministra Finansów, w przypadku otrzymania majątku likwidacyjnego nie będzie mowy o poniesieniu jakiegokolwiek wydatku, zatem w opisanych przypadkach nie wystąpi koszt uzyskania przychodów. E. sp. z o.o. w K. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na szereg interpretacji indywidualnych, w których zostało przedstawione odmienne stanowisko. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 grudnia 2012r. Minister Finansów stwierdził, że brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem, E. sp. z o.o. w K. wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Spółka zarzuciła naruszenie art. 16g ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez odmowę prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w przypadku zbycia przez stronę skarżącą środków trwałych, gruntów oraz składników nie będących środkami trwałymi, otrzymanych w związku z likwidacją spółki zależnej, a także art. 121 § 1 o.p. poprzez wydanie interpretacji negatywnej w sytuacji, gdy w analogicznych stanach faktycznych powszechnie wydawane były interpretacje na korzyść podatników. W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja nie czyni zadość wymogom, wynikającym z przepisów o.p. Stosownie do art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy ma zatem przede wszystkim obowiązek odnieść się do treści wniosku o wydanie interpretacji. Jak wskazuje się w orzecznictwie, z interpretacji powinno wyraźnie wynikać, dlaczego zdaniem organu stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2012r., sygn. akt I FSK 1676/10, Lex Omega nr 1136169). Uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie, istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywieść, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Nie może ono ograniczać się do przytoczenia przepisów prawa bez dokonania ich wykładni (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 98/11, Lex Omega nr 1219597). Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, gdy nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, poprzez nieodniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1150/10, Lex Omega nr 1151268). Konieczność odniesienia się do argumentów, przedstawionych przez wnioskodawcę na poparcie jego stanowiska w kwestii wykładni przepisów prawa podatkowego, wynika również z zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, która znajduje zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych na podstawie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. W niniejszej sprawie Minister Finansów dosyć obszernie przedstawił treść wniosku (co zajęło niemal cztery strony), po czym bardzo lakonicznie przedstawił własne zapatrywanie odnośnie przedstawionego zagadnienia prawnego (nieco więcej niż jedna strona). Przedstawił zasady, wynikające z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, po czym w zaledwie kilku zdaniach odniósł się do istoty zagadnienia. Rzecz jednak nie w tym, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji jest zbyt zwięzłe, ale w braku jakiegokolwiek odniesienia się do wykładni przepisów, zaprezentowanych przez stronę skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji. Organ w żaden sposób do tych twierdzeń nie nawiązał, nie wyjaśnił, z jakich powodów jego zdaniem stanowisko wnioskodawcy co do kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe. Naruszył tym samym dyspozycję art. 14c o.p. Zaskarżony akt jest wadliwy również z tego powodu, że organ pominął milczeniem argumenty skarżącej spółki odnośnie szeregu interpretacji indywidualnych, które w analogicznych (zdaniem E. sp. z o.o.) sprawach były korzystne dla podatników, tj. zbieżne z zapatrywaniami wnioskodawcy w niniejszej sprawie. Obowiązkiem Ministra Finansów, wynikającym z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. było omówienie tej kwestii i wyjaśnienie, czy rzeczywiście doszło do rozbieżności. Nie można co prawda z zasady budzenia zaufania wyprowadzać wniosku tak dalekiego, by organ podatkowy był związany w sposób bezwzględny każdą wydaną uprzednio interpretacją. Nawet bowiem jeżeli stan prawny nie ulegnie zmianie, interpretacje mogą być zmieniane przez Ministra Finansów, mogą być eliminowane z obrotu prawnego przez sądy administracyjne, itd. Jednakże z całą pewnością z uwagi na zasadę budzenia zaufania rzeczą organu podatkowego jest rozważenie wydawanych dotychczas interpretacji oraz dokładne przeanalizowanie, czy w konkretnej sprawie istnieją poważne okoliczności, uzasadniające radykalną zmianę prezentowanego stanowiska. Jeżeli dojdzie do wniosku, że tak, to wówczas powinien w sposób wyczerpujący omówić przyczyny zmiany w uzasadnieniu interpretacji. Postępując inaczej, narusza zasadę, o której mowa w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. wyroku uchylił zaskarżoną interpretację, za podstawę przyjmując art. 146 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II. wyroku na zasadzie art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.