I SAB/Wa 515/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 października 2012 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 2 stycznia 2007 r. o ustalenie, że wypowiedzenia Prezydenta miasta W. z dnia [...] listopada 2006 r. wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego części nieruchomości położonej przy [...] , jest nieuzasadnione. W treści skargi A. S. wskazał, że w sprawie toczącej z jego wniosku przed SKO w [...], o numerze [...] w dniu [...] października 2007 r. odbyła się rozprawa administracyjna, na której został pouczony, że doręczenie orzeczenia nastąpi później wraz z informacją o terminach i sposobie jego zaskarżenia. Rozstrzygnięcia nie otrzymał, dlatego też pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi orzeczenie z dnia [...] października 2007 r. nie zostało mu przesłane przez SKO, dlatego też domaga się od Sądu zobowiązania organu do jego doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania spraw wynikłych z procedury aktualizacji opłaty rocznej z tytuł użytkowania wieczystego. Pismem z dnia 26 lutego 2013 r. organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie przed SKO w [...] przeprowadzona została rozprawa, natomiast jeszcze nie zostało wydane orzeczenie w kwestii uznania zasadności aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego spornej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Procedurę aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości określają przepisy art. 78-81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 - dalej jako u.g.n.). Wynika z nich, że użytkownik wieczysty może w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 u.g.n.). Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n. od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoczesne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem, a wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew (art. 80 ust. 2 u.g.n.) oraz, że w razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia (art. 80 ust. 3 u.g.n.). Sprawa związana z podwyższeniem opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu ma zatem charakter sprawy cywilnej, a akty właściwych organów administracji publicznej w tego rodzaju sprawach nie podlegają sądowej kontroli sądu administracyjnego. Aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego następuje w drodze wypowiedzenia zmieniającego umowę o oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w zakresie wysokości opłaty. Odmowa przyjęcia oferty nowej wysokości opłaty rocznej połączone ze złożeniem wniosku o ustalenie opłaty w innej wysokości, uruchamia postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, które po rozpoznaniu wniosku nie wydaje decyzji administracyjnej, lecz orzeczenie o ustaleniu opłaty rocznej, będącej oświadczeniem organu w kwestii wysokości opłaty rocznej. Orzeczenie to nie jest decyzją administracyjną wydaną przez organ władczo rozstrzygający sprawę. Czynności podjęte przez samorządowe kolegium odwoławcze, w ramach postępowania aktualizacyjnego, nie dotyczą sprawy administracyjnej. Charakteru decyzji administracyjnej nie nadaje takiemu orzeczeniu również stosowanie w toku postępowania odpowiednio niektórych przepisów k.p.a, bowiem nie tworzą one sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powołanych wyżej przepisów ustawy wynika jednoznacznie, że prawidłowość czynności właściwych organów podejmowanych w sprawie dotyczącej aktualizowania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości poddana została ocenie sądów powszechnych, a nie sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 499/09, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 43/10 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji również bezczynność organów w tego rodzaju sprawach nie będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych (por. orzeczenie NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 306/06, Lex nr 293169; postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 450/09, - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Kognicji sądów administracyjnych sprawy dotyczące opłat z tytułu użytkowania wieczystego mogą podlegać dopiero, jeżeli w trakcie takiego postępowania, kończącego się wydaniem merytorycznego orzeczenia, od którego służy sprzeciw do sądu powszechnego, dochodzi do postępowań ubocznych (wpadkowych) zakończonych rozstrzygnięciami, co do różnych kwestii procesowych (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 510/12 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Mając powyższe na uwadze, wobec braku drogi sądowej przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.