II SA/Sz 896/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. sprawy ze skarg G. B. i S. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Sianowie z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr XII/98/11 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych Skibno i Sucha Koszalińska oddala skargi. Rada Miejska w Sianowie uchwałą z dnia 31 sierpnia 2011 r., Nr XII/98/11, na podstawie art. 20 ust. 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmieniła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych Skibno i Sucha Koszalińska, o łącznej powierzchni ok. 352,64 ha, dla lokalizacji 6 elektrowni wiatrowych wraz z urządzeniami infrastruktury. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę, wnieśli G. B. i S. M. domagając się stwierdzenia jej nieważności i zarzucając naruszenie : 1) art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, przez podjęcie uchwały, która wyłącza przeznaczenie terenów stanowiących działki gruntu nr 28/11, 105, 106/2 w obrębie ewidencyjnym Sucha Koszalińska oraz działki gruntu nr 1/34, 1/35, 1/42 w obrębie ewidencyjnym Skibno spod wszelkiej działalności gospodarczej i pozarolniczej, podczas gdy art. 21 ust. 1 Konstytucji stanowi, że Rzeczypospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia; 2) naruszenie art. 31 i art. 64 Konstytucji RP, przez podjęcie uchwały, która wyłącza przeznaczenie działek wymienionych w pkt 1 przekształcając tereny rolne z możliwością zabudowy w tereny rolne o symbolach : 2R, 6R, 9R, 16R objęte ograniczeniami w postaci zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi oraz realizacji wolnostojących nośników reklamowych oraz 8RZ objęte ograniczeniami w postaci przeznaczenia gruntów : tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolniczych, hodowlanych i ogrodniczych, linie zabudowy nieprzekraczalne zgodnie z rysunkiem planu, udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie więcej niż 25%, udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni działki budowlanej nie mniej niż 50%, wysokość budynków nie więcej niż 9,00 m, dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 35o – 45o, podczas gdy zgodnie z art. 31 i art. 64 Konstytucji RP ograniczenia prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie. W przypadku G. B. dotyczy to działki nr 1/41, która wchodzi w strefę 16R przez co zostało zmienione jej przeznaczenia. A w przypadku S. M. dotyczy to działek nr 81/2 i 104/2, które wchodzą w strefę 6R i 9R przez co zmieniono ich przeznaczenie; 3) naruszenie art. 140 k.c., przez podjęcie uchwały która zmienia przeznaczenie wskazanych działek, przekształcając tereny rolne z możliwością zabudowy w tereny o symbolach 2R, 6R, 9R, 16R i 8RZ, objęte ograniczeniami w zakresie działalności gospodarczej i pozarolniczej, podczas gdy zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych w przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy; 4) naruszenie art. 11 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie procedury i zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podjęcie uchwały bez wymaganych konsultacji społecznych lub innych form opiniowania planów gminy oraz bez zachowania obwieszczenia w przepisanej prawem formie i terminie; 5) naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie w części graficznej planu błędnej skali map tj. od 1 : 2000 do 1 : 2500, podczas gdy prawidłowe i zgodne z prawem było stosowanie skali nie mniejszej niż 1 : 1000; 6) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 i art. 36 ust- 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu i nieprawidłowe wyliczenie opłaty planistycznej w wysokości 0% dla terenów oznaczonych symbolem R; 7) naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zgodę na finansowanie przez inwestora, a nie z budżetu gminy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla planowanego przedsięwzięcia, podczas gdy inwestycja ta nie ma charakteru przedsięwzięcia na cele publiczne; 8) naruszenie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie wykorzystanie w prognozie oddziaływania na środowisko stanu współczesnej wiedzy i metod oceny, szczególnie w zakresie oddziaływania hałasu słyszalnego i infradźwięków na zdrowie i życie ludzi i innych żywych organizmów. W obszernym uzasadnieniu skarg G. B. i S. M. wskazali między innymi, że pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skierowanym do Burmistrza Gminy i Miasta Sianowa wezwali do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie nie odniosło oczekiwanego skutku i wadliwa uchwała nie została uchylona. Obszar objęty zmianą zaskarżonego planu został podzielony na kilkanaście kategorii oznaczonych różnymi symbolami, odzwierciedlającymi zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Skarżący podnieśli, że na obszarze 16R zlokalizowana jest działka o nr 1/41 będąca własnością G. B. a na obszarach 6R działka nr 81/9 i 9R działka nr 104/2 będące własnością S. M.. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Sianowa z dnia 31 sierpnia 2011 r., w odniesieniu do gruntów położonych w obszarach objętych symbolami 16R, 6R i 9R ustalono ograniczenia w postaci : a) przeznaczenie gruntów : tereny rolnicze, dopuszcza się obiekty i sieci infrastruktury technicznej nie związane z terenami rolniczymi, b) zakaz zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi, c) zakazuje się realizacji wolnostojących nośników reklamowych. Podczas gdy w planie zagospodarowania przestrzennego przed zmianą istniały ustalenia: a) tereny rolne z możliwością wyznaczenia zabudowy siedliskowej; b) tereny rolne z możliwością zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżących zmiana planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziła do istotnego ograniczenia w zakresie możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości w ramach szeroko podjętego prawa właściciela na mocy zagwarantowanego w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP prawa własności w granicach określonych w art. 140 k.c. Ponadto wskazali – przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych -, że gmina zobowiązana jest w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniał nie tylko potrzeby interesu publicznego, czy też wymagania ładu przestrzennego i potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, lecz także walory ekonomiczne, prawo własności, walory architektoniczne i krajobrazowe czy też wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru absolutnego i nie może być realizowane dowolnie. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych i tylko w tych granicach wyznaczyć można władztwo planistyczne przysługujące gminie (vide : wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2011 r., II SA/Po 482/11). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencję w sferę praw i wolności jednostki. Oznacza to konieczność dbania o właściwe ustalenie proporcji między ochroną interesu publicznego z jednej strony a ograniczeniem prywatnych interesów właścicieli z drugiej strony (vide : wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/BK 42/08, LEX nr 483139). W ocenie skarżących zaskarżona uchwała z uwagi na szereg ograniczeń w zakresie sposobu dysponowania i rozporządzania działkami stanowiącymi ich własność, ogranicza to prawo, a jednocześnie doprowadza do obniżenia wartości w sposób istotny, co potwierdzają operaty szacunkowe sporządzone na zlecenie gminy. Tymczasem prawo własności ograniczać mogą wyłącznie przepisy rangi ustawowej, a nie postanowienia zawarte w akcie prawa miejscowego, jakim jest uchwała Rady Miasta Sianowa z 31 sierpnia 2011 r. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia procedury sporządzania studium oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący wskazali, że przed planowaną zmianą planu nie przeprowadzono niezbędnych konsultacji społecznych. Nie podjęto również żadnych innych środków umożliwiających społeczności lokalnej ustosunkowanie się do planów, a rzekome obwieszczenia nie zostały wywieszone w miejscach do tego przeznaczonych ani w terminach w nich określonych. Potwierdzają to dane opublikowane na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta i Gminy Sianów : obwieszczenie GKAPP-7320-2-09 z dnia 06 lipca 2009 r., opublikowano w dniu 23 listopada 2010 r., a obwieszczenie z dnia 15 czerwca 2010 r. o przystąpieniu do sporządzania ZM PZP gminy Sianów dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych Skibno i Sucha Koszalińska z terminem składania wniosków do 12 lipca 2010 r., opublikowano 23 listopada 2010 r. W ocenie skarżących, Rada dopuściła się również rażącego naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 16 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 12 oraz art. 36 ust. 4, gdyż w części graficznej przyjęto błędną skale map tj. od 1 : 2000 do 1 : 2500, a także dokonano nieprawidłowego wyliczenia opłaty planistycznej na poziomie 0% dla terenów oznaczonych symbolem R. Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, jeżeli stawka procentowa opłaty planistycznej została określona w wysokości 0% dla terenów oznaczonych symbolem R tj. terenów upraw rolnych z zakazem zabudowy przeznaczonych na stały pobyt ludzi w tym zabudowy zagrodowej związanej z produkcją rolną. Narusza to w sposób istotny art. 15 ust. 2 pkt 12 i art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości wzrosła to właściciel lub użytkownik wieczysty zbywając taką nieruchomość, jest zobowiązany do uiszczenia jednorazowej opłaty ustalonej w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości (vide : wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 listopada 2011 r., II SA/Sz 354/11). Brak jest zatem podstaw do określenia stawki procentowej, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 34 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wysokości 0%. Zasada obligatoryjnego uiszczenia renty planistycznej, gdy taka renta może być ustalona, pociąga za sobą niedopuszczalność określania w planie stawki procentowej takiej renty w taki sposób, który wyklucza ustalenie tej opłaty (vide : wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 545/10, z dnia 1 lipca 2010 r., II OSK 904/10, z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, z dnia 7 września 2006 r. II OSK 703/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 września 2011 r., II SA/Gd 978/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 listopada 2011 r., w sprawie II SA/Sz 354/11 odniósł się również do błędnej skali map uznając, że takie uchybienie stanowi naruszenie ustawowych zasad sporządzania planu (art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu [...] i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Nadto w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, że sporządzenie planu miejscowego w skali 1 : 5000 zamiast w skali 1 : 1000, jaka wskazana jest w art. 16 ust. 1 stanowi istotne naruszenie ustawowe określonych zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 tej ustawy (vide : wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., II OSK 871/10, LEX nr 673892). W kwestii zarzutu dotyczącego wyrażenia przez Radę Miasta Sianów zgody na finansowanie przez inwestora zmian planu skarżący podnieśli, że inwestycja budowy formy wiatrowej absolutnie nie ma charakteru inwestycji przeznaczonej na cele publiczne. Służy ona wyłącznie zaspokojeniu interesów ekonomicznych wykonawcy, albowiem czerpać on będzie z tytułu inwestycji zyski. Sprawy ładu przestrzennego należą do zadań własnych gminy, a te w myśl art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych są finansowane z budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Środki na finansowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą zatem pochodzić z innych, pozabudżetowych źródeł, zwłaszcza że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, co potwierdziła kontrola NIK w wystąpieniu pokontrolnym nr LSZ-4112-02-01-2011 S/11/006 z dnia 31 maja 2012 r. Skarżący wskazali też, że organ podejmując zaskarżoną uchwałę całkowicie pominął w procedurze uchwalania aktu prawa miejscowego prognozą oddziaływania farmy wiatrowej na środowisko wedle współczesnej wiedzy i metod oceny, szczególnie w zakresie oddziaływania hałasu i infradźwięków na zdrowie i życie ludzi i innych żywych organizmów. W opracowaniu dr inż. Henryka Wojciechowskiego "Elektrownie wiatrowe i ich oddziaływanie na środowisko", wskazuje się, że przy niedużych odległościach od farm wiatrowych należałoby zakazać mieszkańcom otwierania okien, by nie zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu słyszalnego w pomieszczeniach zamieszkanych przez ludzi. Zagraniczne opracowania również potwierdzają negatywny wpływ elektrowni wiatrowych dla zdrowia osób przebywających w ich otoczeniu. Nadto, istnieje zagrożenie zdrowia w postaci tzw. zjawiska migotania cienia. Treść zaskarżonej uchwały nie opiera się na najnowszych dostępnych badaniach, naruszono zatem art. 52 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...), zgodnie z którym informacje zawarte w prognozie oddziaływania powinny być opracowane stosownie do stanu współczesnej wiedzy i metod oceny. Pominięto całkowicie okoliczność, że emitowane przez turbiny dźwięki niskiej częstotliwości są źródłem poważnej choroby, patologii ogólnoustrojowej nazywanej "syndromem turbin wiatrowych". W odpowiedzi na skargi Rada Miejska w Sianowie reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. F., wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie Rady, skargi G. B. i S. M. zostały złożone bez wymaganego prawem wezwania do usunięcia prawa. Wprawdzie pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Skarżący wystąpili do Przewodniczącej Rady Miejskiej w Sianowie z wezwaniem do usunięcia prawa wywołanego uchwałą z dnia 31 sierpnia 2011 r., jednakże pomimo pisemnej odpowiedzi udzielonej przez Przewodniczącą Rady Miejskiej nie wystąpili z wezwaniem do uprawnionego organu tj. do Rady Miejskiej w Sianowie. Skarżący mieli świadomość, że adresatem skargi winna być Rada a nie Przewodniczący Rady. Z tych względów skarga winna zostać odrzucona. Ponadto Rada wskazała, że na skutek innego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego prawidłowo do Rady – Rada Miejska w Sianowie uchwałą nr XXI/178/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. – przystąpiła na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do sporządzenia zmiany zaskarżonej uchwały. Prowadzone aktualnie postępowanie przez Burmistrza Gminy i Miasta w Sianowie na mocy art. 17 cyt. ustawy, ma na celu dokonanie oceny zasadności merytorycznej skargi i określenie niezbędnego zakresu zmian w zaskarżonej uchwale. Zdaniem Rady, ocena zasadności naruszenia prawa przez uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu, zgodnie z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 cyt. ustawy, może być dokonana wyłącznie w trybie przewidzianym dla zmiany planu. Jak wynika z uzasadnienia uchwały z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia zmiany planu, celem organów gminy jest rzetelne odniesienie się do skarg mieszkańców i ewentualne dokonanie niezbędnych zmian w planie. Niezależnie zatem od zarzutów formalnych, skargi G. B. i S. M. są przedwczesne i winny zostać oddalone. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach Rada uznała je za nieuzasadnione, nie doszło też wskutek uchwalenia planu do naruszenia interesu prawnego skarżących. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 21 ust. 1,31 i 64 Konstytucji oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, wyjaśniono, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej. Ograniczenie prawa własności następuje także w zgodzie z postanowieniami Konstytucji na mocy aktu prawa miejscowego uchwalanego na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie w stosunku do skarżących zmieniony Plan utrzymuje rolny kierunek zagospodarowania ich nieruchomości, ograniczając jedynie możliwość zabudowy siedliskowej na nieruchomości. Ograniczenie to ma charakter w niewielkim stopniu ingerujący w zakres wykonywania prawa własności przez skarżących, bowiem mają oni możliwość wykorzystywać nieruchomość w dotychczasowy sposób (rolny), a ogranicza możliwość zabudowy zagrodowej, która i tak na tym terenie faktycznie nie występuje. Gmina Sianów samodzielnie w granicach władztwa planistycznego wynikającego z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określiła w zaskarżonej uchwale funkcje terenów w granicach wyznaczonych interesem publicznym, znajdując wyraz w akcie polityki przestrzennej - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Sianowie nr LXIV/383/10 z dnia 29 października 2010 r. Skarżący jako naruszenie przepisów prawa w prowadzeniu procedury uchwalania zamiany planu miejscowego uchwalonego zaskarżoną uchwałą wskazują opublikowanie obwieszczenia z 6 lipca 2009 r. dnia 23 listopada 2010 r. Stwierdzenie to jest jedynie częściowo prawdziwe. Wskazane Obwieszczenie zostało opublikowane 23 listopada 2010 r. w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obwieszczenia ogłasza się w sposób zwyczajowo przyjęty a w przypadku Gminy Sianów następuje to poprzez umieszczenie obwieszczenia na tablicach informacyjnych Urzędu Gminy i Miasta w Sianowie oraz zainteresowanych sołectw, co zostało dokonane niezwłocznie po podpisaniu obwieszczenia. Podobną procedurę ogłoszenia obwieszczenia w toku postępowania związanego ze zmianą Planu w sposób zwyczajowo przyjęty tj. poprzez umieszczenie obwieszczenia na tablicach informacyjnych Urzędu Gminy i Miasta w Sianowie oraz zainteresowanych sołectw został przeprowadzony z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. Także umieszczenie obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych Skibno i Sucha Koszalińska z 15 czerwca 2010 r. dokonane zostało na podstawie art. 17 pkt 1 cyt. ustawy. Umieszczenie 23 listopada 2010 r. informacji o obwieszczeniu w BIP miało wyłącznie cel informacyjny związany z wykonywaniem obowiązków Gminy Sianów wynikających z ustawy o udostępnianiu informacji publicznej i nie było dokonane w trybie art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego skali map, w ocenie Rady uchwalenie zaskarżonej uchwały wraz załącznikiem graficznym w skali 1:2.000 nie stanowi naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszczalność stawania tej skali mapy uzależniona jest jedynie od wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Szczególnie uzasadnioną okolicznością jest konieczność przy dokonywaniu kwestionowanej zmiany dostosowania skali obowiązującego planu miejscowego (1:5000) do planu zmieniającego postanowienia tego planu. Rada uchwalając zaskarżoną uchwałę ustalając rysunek planu w skali 1:2000 działała także w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), bowiem przedmiot opracowania dotyczył obszaru o znacznej powierzchni przekraczającej 352 ha oraz inwestycji liniowych. Dlatego też uchwalenie zaskarżonej uchwały z załącznikiem graficznym w skali 1:2000 odpowiadało prawu. Rysunek planu dla obszaru ok. 352 ha w sakli 1:1000 miałby wymiary ok. 8mx8m co uniemożliwiałoby korzystanie z dokumentu w praktyce. Ponadto skarżący odwołują się do orzecznictwa sądowego dotyczącego zastosowania w planach miejscowego zagospodarowania skali 1:5000, co nie miało miejsca w przypadku zaskarżonej uchwały. W zakresie niedopuszczalnego ustalenia w planie stawki opłaty planistycznej w wysokości 0% wyjaśniono, że jak wynika z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 cyt. ustawy, powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od 0 % do 30 %. Kwestionowana uchwała jedynie dla wybranych obszarów (w szczególności dróg, terenów rolnych o niezmienionym przeznaczeniu) w § 46 pkt 1 uchwały wprowadza 0% stawkę opłaty planistycznej uznając na podstawie przeprowadzonych analiz iż przeprowadzona zmiana Planu nie spowoduje wzrostu wartości nieruchomości opisanych w § 46 pkt 1 uchwały. Obowiązek zawarcia w planie stawki procentowej jest określeniem obligatoryjnym, jednakże "obligatoryjność" ta jest uzależniona od warunków faktycznych panujących w terenie. W konsekwencji w ocenie Rady ustalona dla wyznaczonych obszarów stawka 0% odnosi się do terenu, na którym plan nie przewiduje wzrostu wartości nieruchomości i brak jest podstaw do uznania, iż taki zapis uchwały jest sprzeczny z prawem jeżeli wzrost wartości gruntów nie nastąpi wskutek dokonani zmiany. Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 22 listopada 2007 r. (II SA/G1 378/07, Lex nr 381629). Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 29 września 2010 r. w sprawie II OSK 1430/10 jeżeli oczywiste jest, że wartość określonych nieruchomości nie wzrośnie, to gmina nie ma obowiązku ustalania dla terenów, na których znajdują się te nieruchomości stawki opłaty planistycznej. Przeprowadzone analizy planistyczne wprost wskazały, że do wzrostu wartości niektórych nieruchomości wskutek uchwalenia zaskarżonej uchwały nie dojdzie dlatego uzasadnionym było ustalenie stawki opłaty planistycznej na 0 %. Odnosząc się do zarzutu, że koszty zmiany planu ponosił inwestor elektrowni wiatrowej Rada wyjaśniła, że Gmina Sianów poniosła stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym te koszty sporządzenia projektu planu, które były do faktycznego poniesienia (np. koszty ogłoszeń). Dokumentację planistyczną Gmina Sianów otrzymała w darowiźnie, z której miała prawo skorzystać przeprowadzając samodzielnie procedurę planistyczną przewidzianą w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy prawa finansów publicznych wprost przewidują możliwość otrzymywania przez gminy darowizn rzeczowych. Ich przyjęcie oraz wykorzystywanie przedmiotu darowizn nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa. Sąd na rozprawie w dniu 06 grudnia 2012 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i wyrokowania sprawy ze skargi G. B. sygn.akt II SA/Sz 896/12 i ze skargi S. M., sygn.akt II SA/Sz 897/12 i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Sz 896/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego. Tak więc, sądowa kontrola sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów pod względem słuszności czy celowości. Przedmiotem skarg G. B. i S. M., a tym samym kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej w Sianowie Nr XII/98/11, z dnia 31 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych Skibno i Sucha Koszalińska. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) dalej u.s.g. oraz art. 3 ust. 1, art. 14 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej u.p.z.p., rada gminy posiada uprawnienia do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Posiadanie przez gminę tzw. władztwa planistycznego oznacza, że gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego określone w tym względzie przepisy. Władztwo planistyczne nie oznacza jednak dowolności decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, zagospodarowanie to bowiem winno odbywać się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Zaskarżenie uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak wszystkich uchwał podjętych w zakresie administracji publicznej, może nastąpić w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do treści zawartego w nim unormowania, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o załatwieniu spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 u.s.g.) oznacza to, że skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może zostać skutecznie wniesiona, gdy organ gminy odmówił usunięcia naruszenia interesu lub uprawnienia skarżącego albo nie wypowiedział się w tej kwestii w terminie określonym w art. 35 i 36 k.p.a. Sąd rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zobowiązany jest do zbadania czy skarga spełnia wymogi formalne tj. (termin, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia. Następnie gdy stwierdzi, że wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd zobligowany jest do badania legitymacji skarżącego związanej z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Ocena zaś kwestii merytorycznych i procesowych związanych z zaskarżoną uchwałą dopuszczalna jest dopiero po ustaleniu, że skargę na uchwałę wniósł uprawniony podmiot (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn.akt I OSK 455/10). Odwołać się przy tym należy do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 3 września 2004 r. w sprawie OSK 474/04 (ONSA i WSA 2005/1/2) stwierdził, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007 r., w sprawie II OSK 1033/07, w którym przyjął, że "tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, która ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia". W ocenie Sądu, skargi wniesione przez skarżących G. B. i S. M. spełniają wymogi formalne. Skargi zostały wniesione po wyczerpaniu trybu środków zaskarżenia określonych w art. 52 § 4 p.p.s.a. Skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (pisma z dnia 29 czerwca 2012 r.) do Przewodniczącej Rady Miejskiej w Sianowie nie powoduje, że wezwanie to jest prawnie bezskuteczne i może być traktowane tak jakby nie zostało wniesione. Przewodniczący rady organizuje pracę rady i prowadzi obrady rady (art. 19 ust. 2 u.s.g.). Oznacza to, że obowiązkiem przewodniczącego jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia właściwego biegu, a w przypadku gdy wezwanie dotyczy usunięcia naruszenia prawa uchwałą rady gminy, przedstawienie tego wezwania organowi właściwemu to jest radzie (vide postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn.akt II OSK 2694/12, LEX nr 1248464). Dlatego wniosek Rady o odrzucenie skarg z powodu nie wezwania do usunięcia naruszenia, jest nieuzasadniony. Niezasadne jest również twierdzenie Rady, że skargi są przedwczesne, gdyż – jak to podniesiono w odpowiedzi na skargę – "na skutek innego wezwania do usunięcia naruszenia skierowanego prawidłowo do Rady – Rada Miejska w Sianowie uchwałą nr XXI/178/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. przystąpiła, na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do zmiany zaskarżonej uchwały". Należy podnieść, że wszczęcie procedury o zmianę zaskarżonej uchwały, nie czyni skargi przedwczesnej, bowiem od momentu gdy zaskarżona uchwała weszła do obrotu prawnego to wywołała określone skutki prawne. Ewentualna zmiana czy uchylenie uchwały przez radę gminy w przyszłości oznaczać będzie wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty zmiany czy uchylenia (ex nunc), natomiast stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od daty podjęcia uchwały (ex tunc). Tak więc, nawet wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego przez radę gminy na skutek uchylenia czy zmiany, nie pozbawia prawa zaskarżenia takiej uchwały do sądu, o ile uchwała wywołała skutki prawne. Zachowany również został termin do wniesienia skargi do Sądu określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w wyżej opisany sposób. Należy wskazać, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienia" nie zostały normatywnie określone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa administracyjnego interesu. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A.Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003 r., Nr 10). Tak więc, skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn.akt II OSK 1627/06, LEX nr 315977). W ocenie Sądu, w świetle powyższego rozumienia interesu prawnego skarżący wykazali, że mają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Skarżący są właścicielami nieruchomości położonych na obszarze objętym zmianą planu, G. B. jest właścicielką działki o nr 1/41 w obrębie ewidencyjnym Skibno, a S. M. jest właścicielem działek nr 81/2 i 104/2 w obrębie ewidencyjnym Sucha Koszalińska. Niewątpliwie skarżący, jako właściciele nieruchomości objętych przedmiotowym planem, mają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworzącą ten plan. Wykazali też, że ich interes prawny jest naruszony, gdyż ustalenia planu określone w § 33 ust. 2 pkt a i b tj. zakaz zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi i zakaz nośników reklamowych będą miały wpływ na korzystanie z prawa własności. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa własności skarżących stwierdzić należy, że wprawdzie mają rację skarżący, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), to prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były przepisy obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w którym gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i art. 27 u.p.z.p.), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia, ustanowione zaskarżoną uchwałą, mają zatem źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, a zatem ograniczenia te były prawnie dopuszczalne. Wobec powyższego nie są trafne te zarzuty, który kwestionują prawo Rady do wprowadzenia na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez wprowadzenie zakazu na terenach rolnych zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi i zakazu realizacji wolnostojących nośników reklamowych. Trafnie podnieśli skarżący, że w myśl art. 140 k.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przy wykonywaniu własności właściciel jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Tymi przepisami szczególnymi są między innymi przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tle art. 140 k.c. za podstawowe składniki prawa własności, decydujące o jego istocie, uznać należy możliwość korzystania z przedmiotu własności, pobierania pożytków i innych dochodów oraz rozporządzania tym przedmiotem własności. Uprawnienia te mogą być poddawane różnego rodzaju ograniczeniom przez ustawodawcę, a ograniczenia te są dopuszczalne, jeżeli czynią zadość wymaganiom określonym w art. 31 ust. 3 zd. 1 Konstytucji. Jeżeli jednak zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść ("istota") prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. P 11/98, OTK 2000/1/3, LEX nr 39282). Działki skarżących zarówno przed jak i po zmianie planu były i są działkami rolnymi, zatem ich przeznaczenie nie uległo żadnej zmianie. Skarżący nadal będą mogli realizować uprawnienie do rolniczego korzystania z nieruchomości, pobierać z tego tytułu pożytki i rozporządzać przedmiotem własności. Zaskarżony plan wprowadza zakaz zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi (zagrodowej), ale przed zmianą planu działki te nie były przeznaczone pod budownictwo, jak również brak jest podstaw by uznać, że lokalizacja wolnostojących nośników reklam związana jest rolniczym wykorzystaniem nieruchomości, zatem ten zakaz nie ma żadnego wpływu na korzystanie z nieruchomości rolnej. Skarżący w istocie nadal będą mogli w sposób swobodny korzystać ze swoich nieruchomości, pobierać pożytki i nimi rozporządzać. Podkreślić należy, że prawo do zabudowy jest tylko jednym z elementów korzystania z nieruchomości. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, zakazy wprowadzone zaskarżoną uchwałą, nie sposób uznać za ograniczenie prawa własności ponad miarę i z naruszeniem zasady proporcjonalności. Trafnie co do zasady podnoszą skarżący, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. stanowi, iż obowiązkowym elementem planu jest określenie stawek procentowych, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 czyli tzw. opłatę planistyczną. Materialnoprawne przesłanki ustalenia opłaty planistycznej zostały wskazane w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Jeśli zatem oczywistym jest, że wartość nieruchomości nie wzrośnie w związku z uchwaleniem planu lub jego zmianą, to ustalenie opłaty przez radę poprzez określenie jej stawki w planie jest zbędne, ponieważ nie będzie służyło celowi określonemu w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., a więc ustalaniu i pobraniu przez gminę od właściciela nieruchomości opłaty przy sprzedaży nieruchomości. Wzrost wartości nieruchomości nie następuje najczęściej na terenach mających charakter publiczny (np. drogi, cmentarze) oraz na terenach, których przeznaczenie w planie nie ulega zmianie (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II OSK 1430/10, LEX nr 746535). Analiza § 46 pkt 1 zaskarżonej uchwały, w którym Rada ustaliła stawkę opłaty planistycznej w wysokości 0% dla terenów elementarnych oznaczonych symbolem przeznaczenia KDZ (drogi publiczne zbiorcze), KDW (drogi wewnętrzne), WP (tereny wód powierzchniowych), ZL (tereny lasów), ZP (tereny zieleni parkowej), KK (tereny komunikacji kolejowej), R (tereny rolne z zakazem zabudowy) wskazuje, że jego dyspozycją objęte zostały tereny, na których na skutek zmiany planu słusznie nie przewiduje się z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością wzrostu ich wartości. Dlatego w ocenie Sądu, w tej konkretnej sytuacji faktycznej, ustalenie stawki 0% dla terenów, dla których nie przewiduje się wzrostu wartości nieruchomości, nie narusza prawa w takim stopniu, że należałoby stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w tej części. W ocenie Sądu, również kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 u.p.z.p. nie jest trafny. Przepis art. 16 ust. 1 u.p.z.p. dopuszcza bowiem w szczególnie uzasadnionych przypadkach stosowanie map w skali 1 : 500 lub 1 : 2000. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Rady wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że przedmiot opracowania dotyczył obszaru o znacznej powierzchni przekraczającej 352 ha oraz inwestycji liniowych. Rysunek planu dla takiego obszaru w skargi 1 : 1000 miałby wymiary 8 m x 8 m, co niewątpliwie uniemożliwiałoby praktyczne korzystanie z takiego dokumentu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zgodę na finansowanie przez inwestora, a nie z budżetu gminy zmian miejscowego planu, w ocenie Sądu zarzut ten nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.z.p. koszty sporządzenia planu miejscowego obowiązują budżet gminy, z zastrzeżeniem ust.2. Z przedłożonej dokumentacji planistycznej wynika bezspornie, że Gmina finansowała koszty związane z uchwaleniem kwestionowanego planu, Gmina ponosiła koszty związane z ogłaszaniem w prasie lokalnej ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu, dowód pismo z dnia 14 czerwca 2010 r. skierowane do Biura Ogłoszeń Dziennika Koszalińskiego "Miasto" i odpowiedzi Biura, że koszt ogłoszenia wynosi 360 zł netto. Gmina w odpowiedzi na skargę przyznała, że dokumentację planistyczną otrzymała w darowiźnie. Przyjęcie darowizn przez jednostkę samorządu terytorialnego nie jest zakazane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też ustawy o samorządzie gminnym. Jest to wewnętrzna sprawa organu, a przyjęcie darowizny w tej sprawie, nie stanowi naruszenia prawa. Wbrew zarzutom skargi nie został również naruszony przepis art. 17 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Z przedłożonej sądowi dokumentacji planistycznej wynika, że ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów dla obszarów Skibno i Sucha Koszalińska nastąpiło w Dzienniku Koszalińskim "Miasto", (pismo z dnia 14 czerwca 2010 r. skierowane do Biura ogłoszeń Dziennika Koszalińskiego "Miasto") oraz ogłoszenie zostało przesłane w dniu 14 czerwca 2010 r. do sołtysa wsi Skibno i wsi Sucha Koszalińska, w celu wywieszenia na tablicach tych sołectw ogłoszenia o przystąpieniu o sporządzanie zmiany planu na tablicy ogłoszeń. Również stosowne ogłoszenia o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Miasta w Sianowie w dniach od 17 czerwca 2010 r. do 12 lipca 2010 r. W tych okolicznościach, brak jest podstaw by uznać, że Rada naruszyła przepis art. 17 ust. 1 u.p.z.p. Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że fakt umieszczenia w dniu 23 listopada 2010 r. informacji o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowił realizacji obowiązku określonego w art. 17 ust. 1 u.p.z.p. lecz obowiązków wynikających z art. 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jaki nieuzasadnioną.