I SA/Łd 1479/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług do wpłaty za I kwartał 2007 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia R. S. zobowiązania w podatku od towarów i usług za I kwartał 2007 r., w wysokości 146.495 zł. R. S. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A. w Z. Organ kontroli skarbowej ustalił, że w rozliczeniu za I kwartał 2007 r. podatnik ujął faktury wystawione przez G. O. posługującego się nazwą B., dokumentujące wykonanie usług budowlanych na terenie C. w T. Na podstawie przedmiotowych faktur podatnik odliczył w sumie 66.748 zł. Organ kontroli skarbowej podał, że postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową [...] wystawca faktur zeznał, że sporządzał tzw. "puste" faktury, które nie dokumentowały faktycznie zrealizowanych usług. Oprócz faktur sporządzał również dokumenty KP mające świadczyć o tym, że otrzymał zapłatę za usługi opisane w fakturach. Oświadczył, że należności wynikające z części spornych faktur była wpłacane przelewem na jego rachunek bankowy. Jeśli zapłata następowała za pośrednictwem rachunku bankowego wystawca faktur wypłacał całą kwotę z banku i zwracał pieniądze R. S.. Za wystawianie fikcyjnych faktur otrzymywał od R. S. od 5 do 8 % należności wskazanej na fakturze. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ocenił, że stan faktyczny wyczerpuje przesłanki z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił naruszenie art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów polegające na przyjęciu, że podatnik nie ma prawa do odliczenia z uwagi na fikcyjny charakter transakcji pomimo że wątpliwości w tym zakresie nie zostały wyjaśnione, w szczególności organ nie wyjaśnił, czy podatnik faktycznie uwzględnił podatek naliczony w swoim rozliczeniu, a wobec innych faktur nie zweryfikowano, czy podatnik nie był uprawniony do odliczenia podatku z uwagi na fakt, iż czynności udokumentowane fakturami nie zostały w rzeczywistości dokonane, a także art. 108 ustawy o VAT poprzez przyjęcie oceny iż faktury wystawione przez G. O. były "pustymi" fakturami podczas gdy dokumentowały rzeczywiste transakcje. Ponadto podatnik zarzucił rażące naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Ocenił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w okresie objętym decyzją podatnik pomniejszył podatek należny o podatek wynikający z faktur wystawionych przez G. O.. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej, co fikcyjnego charakteru spornych faktur. W uzasadnieniu decyzji obszernie przedstawiono zeznania G. O. złożone w charakterze podejrzanego oraz świadka. Organ odwoławczy wskazał także na zeznania czterech pracowników skarżącego, którzy zgodnie zeznali, że nie wykonywali żadnych prac na terenie C. Oświadczyli także że nie znają G. O.. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 marca 2012 r. obciążającą G. O. obowiązkiem zapłaty podatku od towarów wynikającego z faktur VAT, które wystawił, stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Podniósł, że wystawca faktur w 2007 r. nie zatrudniał pracowników. Samodzielnie sporządzał deklaracje podatkowe wpisując do nich fikcyjne wartości. Analizując treść art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT a także przepisy VI Dyrektywy VAT oraz Dyrektywy 2006/112/WE organ odwoławczy stanął na stanowisku, że podatnik może skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony pod warunkiem, że czynności opodatkowane kreujące u zbywcy podatek należny, będący dla nabywcy podatkiem naliczonym, w rzeczywistości miały miejsce. Organ odwoławczy przeanalizował również orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-80/11 i C-142/11 oraz C-324/11 i ocenił, że zawarte w nich poglądy miałyby zastosowanie w rozpoznawanej sprawie gdyby – co podkreślił organ podatkowy – wbrew ustalonemu stanowi faktycznemu, transakcje między wystawcą faktur, a stroną odwołującą miały miejsce w rzeczywistości i rodziły obowiązek uiszczenia podatku należnego. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Ustosunkowując się do nich podniósł m.in. że odwołujący był kilkakrotnie wzywany do przedstawienia ewidencji zakupów i sprzedaży oraz dokumentów źródłowych. Podatnik nie zastosował się do tych wezwań, zatem kierowany pod adresem organu kontroli skarbowej zarzut, iż organ nie ustalił, czy podatnik faktycznie wykorzystał sporne faktury i odliczył wynikający z nich podatek naliczony, jest niezasadny. W skardze na przedstawiona powyżej decyzję podatnik reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucił naruszenie: 1) art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na pozbawieniu podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez G. O. z uwagi na fikcyjny charakter transakcji udokumentowanych tymi fakturami choć wątpliwości w tym zakresie nie zostały w żadnej mierze wyjaśnione, w szczególności organy podatkowe nie ustaliły, czy rzeczywiście podatnik uwzględnił w swoim rozliczeniu podatek naliczony; 2) przepisu art. 108 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że faktury wystawiane przez G. O. były fakturami "pustymi" podczas gdy dokumentowały one rzeczywiste transakcje; 3) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowej (tekst jednolity Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej w skrócie: O.p.), poprzez: a) niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w szczególności poprzez nieustalenie czy skarżący rzeczywiście odliczył podatek naliczony ze spornych faktur; b) przerzucanie na stronę obowiązku zebrania materiału dowodowego, co stoi w sprzeczności z ustawowym obowiązkiem ustalenia i dokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, choć mój mocodawca nie dysponuje dokumentami księgowymi za kontrolowany okres, które po przeszukaniach przez ABW zaginęły; c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach, których wiarygodność budzi wątpliwości, a niewykorzystanie innych dowodów przeczących z góry założonej tezie, że czynności udokumentowane spornymi fakturami nie miały miejsca, w tym brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka tj. księgowej, która rozliczała kontrolowany okres; d) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że sporne faktury, zostały uwzględnione przy rozliczeniach dokonywanych skarżącego; e) naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych poprzez oparcie się jedynie na dowodach, które potwierdzały z góry założoną przez organ podatkowy tezę, a pominięcie innych, korzystnych dla podatnika, co nie miało nic wspólnego z realizacją zasady in dubio pro tributario; f) naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez jej priorytetowe potraktowanie z uszczerbkiem dla wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Mając na wadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny nieprawidłowo, bowiem przyjęły, że skarżący odliczył podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez G. O., mimo że powyższa okoliczność nie została potwierdzona jakimkolwiek dowodem. Po drugie, organy podatkowe błędnie przyjęły że czynności wykonane przez wystawcę faktur nie miały miejsca w rzeczywistości. Zdaniem strony skarżącej teza, zgodnie z którą R. S. odliczył podatek zawarty w spornych fakturach została przyjęta a priori. Organy podatkowe nie zgromadziły jakichkolwiek dowodów wskazujących, że przedmiotowe faktury zostały wprowadzone do obrotu prawnego i że zostały uwzględnione ewidencji zakupów przez skarżącego. Organy podatkowe oparły powyższe ustalenia na zeznaniach G. O.. Nie zweryfikowały tych zeznań badaniem ewidencji zakupów skarżącego. Tym samym teza, że skarżący odliczył podatek wynikający ze spornych faktur, nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Autor skargi podniósł, że w sprawie pozostaje niewiadome dlaczego organy podatkowe w sposób bezwzględny uwierzyły zeznaniom G. O.. Zauważa, że zeznania zbieżne z góry powziętym stanowiskiem organu nie mogą być uznane za wiarygodne. Stwierdził, że G. O. z tylko jemu znanych pobudek, mógł zeznawać przeciwko skarżącemu. Odnosząc się zaś do wykorzystania przez organy podatkowe decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec G. O. pełnomocnik podniósł, że każda decyzja jest wydawane w indywidualnej sprawie i nie może ona rzutować na sytuację innego podatnika. Zdaniem pełnomocnika na dezaprobatę zasługuje również sposób w jaki oceniono zeznania pracowników skarżącego, który jest daleki od standardów jakim odpowiadać powinno swobodne jej przeprowadzenie, a wręcz zaprzecza jej istocie. Z analizy motywów decyzji jednoznacznie wynika, że zeznania te zostały potraktowane przez organ pierwszej i drugiej instancji w sposób instrumentalny. Autora skargi zauważa ponadto, że przeprowadzenie przedmiotowych dowodów w sytuacji kiedy wskazane w fakturach prace nie były wykonane przez jego pracowników, a przez podmiot zewnętrzny było z gruntu niecelowe i sprzeczne z zasadą szybkości postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty, które stanowiły element uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu organ kontroli skarbowej zgromadził materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że faktury wystawione przez G. O. dla skarżącego, nie potwierdzają wykonania usług (budowanych), w nich wymienionych. Z zeznań wystawcy tych faktur wynika jednoznacznie, że zostały wystawione jedynie w tym celu by skarżący mógł pomniejszyć swój podatek należny, tym samym wykazać niższe zobowiązanie podatkowe. G. O. zeznał, że miał kłopoty finansowe i wystawiał fikcyjne faktury dla pieniędzy. Nigdy nie wykonywał żadnej pracy i nie świadczył żadnych usług dla podmiotów dla których wystawiał faktury. Za wystawienie faktur otrzymywał 8% ich wartości. Podejrzany szczegółowo opisał okoliczności sporządzania faktur, nie zasłaniał się niepamięcią. Potwierdził, że fikcyjne faktury wystawiał także dla skarżącego z którym spotykał się bezpośrednio (protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 13 stycznia 2011 r. – karty 30-33 akt administracyjnych). Podczas przesłuchania w dniu 10 lutego 2011 r. opisał w jaki sposób skarżący regulował płatności wynikające z fikcyjnych faktur. Oświadczył, że część płatności następowała na rachunek bankowy w Banku [...]. W takiej sytuacji w dniu wpłaty lub następnym, wypłacał pieniądze i oddawał pieniądze m.in. skarżącemu. Zeznał, że pomimo, iż na fakturach wskazywano, że zapłata ma nastąpić przelewem, to skarżący żądał by sporządził dokumenty KP, o określonej treści (wskazywał datę i kwotę wpłaty) – protokół z przesłuchania podejrzanego przez funkcjonariusza ABW str. 9 – karta 58). W dniu 14 marca 2011 r. G. O. opisał spotkanie ze skarżącym, podczas którego skarżący zeznał, że "Weszliśmy sami na obiekt, brama była otwarta. S. zaczął mi pokazywać co ja niby robiłem i wtedy przyszła ochrona i poprosili nas byśmy wyszli. [...] S. pokazywał mi na tym spotkaniu elewację którą niby robiłem i kostkę którą niby kładłem." (protokół przesłuchania podejrzanego z 14 marca 2011 r. karta 66). W ocenie Sądu wiarygodność zeznań G. O. nie budzi wątpliwości. G. O. był przesłuchiwany wielokrotnie. Złożył spójne zeznania. Nie cofnął złożonych wyjaśnień. Przeciwnie, wielokrotnie składał kolejne wyjaśnienia by uzupełnić zeznania złożone wcześniej. opisał proceder wystawania pustych faktur szczegółowo, przedstawił okoliczności wystawiania faktur i spotkań ze skarżącym, dobrowolnie i z własnej inicjatywy, pomimo że był w ich trakcie pouczany o prawie do odmowy zeznań. G. O. oświadczył, że chce zeznawać i nie ma nic do ukrycia. (str. 2 protokołu zeznań z 8 lutego 2011 r. – karta 37 akt, podobnie protokół z przesłuchania podejrzanego z dnia 5 września 2011 r. karta 69). Opisał też szczegółowo starania skarżącego który usiłował wpłynąć na treść jego zeznań nakazując zapoznać się z protokołami zeznań świadków w urzędzie kontroli skarbowej. Powyższa okoliczność świadczy o tym, że skarżący miał świadomość, że zeznania G. O. mają kluczowe znaczenie w jego sprawie. Dlatego żądał od G. O. by przygotował się do przesłuchań przed organem kontroli skarbowej i do niczego się nie przyznawał (str. 3 i 4 protokołu zeznań z 8 lutego 2011 r. – karta 38 – 39 akt). W ocenie Sądu teza pełnomocnika skarżącego, iż G. O. zeznawał przeciwko skarżącemu by nie narazić siebie na odpowiedzialność, nie dowodzi że podejrzany zeznawał nieprawdę bądź opisywał stan faktyczny niedokładnie. Autor skargi zdaje się nie zauważać, że zeznając m.in. na temat podpisywania umów potwierdzających rzekome wykonywanie usług na rzecz skarżącego, przesłuchiwany naraża się na odpowiedzialność karną (protokół z 8 lutego 2011 r.). Z zeznań G. O. wynika jednoznacznie, że zajmował się zarobkowo sporządzaniem "pustych" faktur, zaś jednym z odbiorców jego "usług" był skarżący. W ocenie Sądu pomimo że skarżący nie przedłożył ewidencji zakupów, organy podatkowe trafnie oceniły, że skarżący wykorzystał "kupione" od G. O. faktury, aby zadeklarować niższe zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług. Nie sposób przyjąć, że skarżący nabył fikcyjne faktury, wytworzone jedynie w tym celu by zmniejszyć swoje obowiązki podatkowe, a następnie ich nie wykorzystał. Przeczy temu zachowanie skarżącego, który po pierwsze konsekwentnie ignorował wezwania organu kontroli skarbowej do przedstawienia ewidencji i faktur VAT. Po drugie skarżący za pomocą antydatowanych umów i prób wpłynięcia na zeznania wystawcy faktur G. O. próbował uwiarygodnić transakcje "udokumentowane" spornymi fakturami. W ocenie Sądu należy przyjąć, że gdyby (jak sugeruje pełnomocnik) skarżący nie odliczył podatku ze spornych faktur, to nie miałby żadnego powodu by zatajać ewidencję zakupów przed organami podatkowymi jak również nie wpływałby na G. O. by składał zeznania określonej treści. Sąd nie dał wiary twierdzeniu autora skargi, iż ewidencja zakupów skarżącego zaginęła podczas przeszukania prowadzonego przez ABW. Należy zauważyć, że zaginięcie ewidencji nie było podnoszone w toku postępowania podatkowego, mimo że skarżący był kilkakrotnie wzywany do jej złożenia. Ponadto w sprawie ze skargi skarżącego oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 1120/12 (dotyczącej podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2006 r.) pełnomocnik skarżącego podniósł w skardze, że dokumentacja zaginęła podczas przeszukania prowadzonego przez CBŚ. W skardze kasacyjnej, wniesionej w tej sprawie pełnomocnik podniósł natomiast, że ewidencja oraz dokumenty źródłowe zostały skradzione o czym poinformowano właściwy organ policji. Zauważyć należy, że w toku postępowania podatkowego pełnomocnicy skarżącego nie przedstawili żadnych dowodów wskazujących, że ewidencja podatkowa skarżącego została pobrana przez funkcjonariuszy ABW lub CBŚ, bądź że dokumentacja podatkowa skarżącego została skradziona. Należy zgodzić się z autorem skargi, iż co do zasady ciężar prowadzenia postępowania podatkowego spoczywa na organach podatkowych, co wynika jednoznacznie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Nie można jednak zaakceptować takiej wykładni przywołanych przepisów, zgodnie z którą organ podatkowy narusza wynikający z tych przepisów obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego jeśli nie uzyska dowodu (w rozpoznawanej sprawie ewidencji i faktur VAT), który znajduje się w posiadaniu podatnika. Jeśli podatnik ignoruje wezwania organu podatkowego do przedstawienia dowodu, to zarzut naruszenia wymienionych przepisów postępowania należy uznać za oczywiście niezasadny i nieracjonalny. Nie można bowiem wymagać od organu podatkowego by przeprowadził dowód z dokumentu, którego podatnik nie udostępnia. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. akt I FSK 1566/09) zgodnie z którym obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtwarzania w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku, a w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, w ramach toczącego się postępowania, zwłoki w tym zakresie, skutkującej trudnościami w pozyskaniu stosownych duplikatów utraconych dokumentów, nie przeradza się w obowiązek ciążący na tym organie. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania wskazanych w skardze. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny uzasadniał zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zakwestionowane faktury stwierdzają bowiem czynności, które nie zostały dokonane. W ocenie Sądu wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca czynności rzeczywiście dokonanej przez jej wystawcę, która nie rodziłaby u niego obowiązku podatkowego z tytułu dokonanej dostawy (usługi), nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze. Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym, brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Nie można odliczyć podatku z faktury, która nie odzwierciedla faktycznego zobowiązania podatkowego podmiotu wskazanego w niej jako wystawca. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 335/12). W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 108 ustawy o VAT jest niezasadny, po pierwsze dlatego, że wymieniony przepis nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie, nie stanowił bowiem podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W oparciu o przywołany przepis organ kontroli skarbowej obciążył wystawcę pustych faktur obowiązkiem zapłaty podatku od towarów wynikającego z faktur VAT, które sporządził. Po drugie, wbrew twierdzeniom autora skargi, z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że G. O. nie wykonywał żadnych usług budowlanych na rzecz skarżącego, zatem faktury które wystawiał były dokumentami, które nie odzwierciedlały żadnych zdarzeń gospodarczych. Sąd podzielił natomiast stanowisko autora skargi, iż decyzja o której mowa powyżej została wydana w indywidualnej sprawie (tj. w stosunku do wystawcy faktur) i nie może stanowić (i w rozpoznawanej sprawie nie stanowiła) dowodu, który rzutował na sytuację skarżącego. Podstawowymi dowodami, na podstawie których oparły się organy podatkowe były zeznania G. O. złożone w charakterze podejrzanego. Dowodami dodatkowymi są zeznania pracowników skarżącego. Wynika z nich, że skarżący we własnym zakresie nie wykonywał prac budowlanych opisanych zakwestionowanymi fakturami. Pracownicy zeznali również, że nie znają G. O., co wskazuje, że wystawca zakwestionowanych faktur nie współpracował ze skarżącym przy wykonywaniu usług budowlanych. Zeznania pracowników skarżącego są zatem zbieżne z wyjaśnieniami G. O., który oświadczył że nie wykonywał żadnych usług dla skarżącego. W ocenie Sądu odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania B. S., prowadzącej księgi podatkowe skarżącego, było racjonalne. Jedynym dowodem, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy byłaby ewidencja zakupów. Gdyby bowiem poprzez porównanie zapisów ewidencji i deklaracji podatkowej okazało się że skarżący istotnie nie wykorzystał faktur kupionych od G. O. do obniżenia podatku należnego, to oznaczałoby to że zobowiązanie podatkowe zostało zadeklarowane w prawidłowej wysokości. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd oddalił skargę. tn