I SA/Gd 259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w na postanowienie Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 września 2012 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r., Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez "A" Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 27 września 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 2 lipca 2012 r. "A" S.A. zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów art. 15 ust. 1, ust. 4d, ust. 4e oraz art. 12 ust. 3a i ust. 3e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz.397 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.p." Przedstawiając stany faktyczne i zdarzenia przyszłe spółka wskazała, że jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Tak zakreślony przedmiot działalności spółki jest wynikiem reformy prawa energetycznego będącej rezultatem konieczności dostosowania polskiego porządku prawnego do unijnych regulacji odnoszących się do wewnętrznego rynku energii elektrycznej. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wyznaczył wnioskodawcę operatorem systemu dystrybucyjnego. W wyniku powyższego przedmiot działalności wnioskodawcy został ograniczony co do zasady do usług dystrybucji, zaś do prowadzenia działalności związanej z obrotem energią elektryczną powołany został nowy podmiot (spółka działająca pod nazwą "B" S.A.). Tym samym nabywcy energii elektrycznej mający siedzibę na terenie działania "A" S.A. uzyskali możliwość swobodnego wyboru podmiotu, od którego nabywać będą energię elektryczną. Nabywcy ci mogą bowiem zawrzeć oddzielną umowę o świadczenie usług dystrybucji z "A" S.A., na podstawie której liniami elektroenergetycznymi należącymi do tej spółki dostarczona zostanie im energia elektryczna zakupiona w innym dowolnie wybranym podmiocie w oparciu o umowę sprzedaży energii. Jednocześnie jednak prawo energetyczne wprowadza dla odbiorców możliwość zakupu usług kompleksowych, tj. usług integrujących w sobie zarówno sprzedaż, jak i dystrybucję energii. W sytuacji bowiem, jeśli odbiorca nie chce zawierać odrębnej umowy sprzedaży energii, na mocy której dokonywać będzie zakupu energii, ustawodawca pozostawił mu możliwość zawarcia jednej umowy, w oparciu o którą nabędzie on usługę kompleksową czyli umowy zawierającej w sobie jednocześnie postanowienia umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usługi dystrybucji energii elektrycznej. Podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą mającą za przedmiot w głównej mierze obrót energią elektryczną w ramach grupy kapitałowej "C" jest "B" S.A. Spółka ta powstała w związku z wymogami nałożonymi na przedsiębiorstwa energetyczne w wyniku opisanej powyżej nowelizacji prawa energetycznego poprzez wydzielenie z koncernu energetycznego "C" S.A. zespołu składników związanych z działalnością polegającą na obrocie energią i wniesieniu ich aportem do utworzonej w tym celu spółki. W wyniku dokonanych przekształceń od 1.07.2007 r. "B" S.A. stała się z mocy prawa stroną umów kompleksowych na sprzedaż i dostarczanie energii elektrycznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 5b ust. 1 prawa energetycznego: "umowa, na podstawie której przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo pełniące funkcję operatora systemu dystrybucyjnego sprzedaje energię elektryczną do odbiorcy końcowego oraz świadczy usługi przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, z mocy prawa, z dniem wyodrębnienia z tego przedsiębiorstwa jego części niezwiązanej z działalnością dystrybucyjną i wniesienia jej, przed dniem 1 lipca 2007 r., jako wkładu niepieniężnego na pokrycie kapitału zakładowego innego przedsiębiorstwa, staje się umową której stronami są: przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną do którego wniesiono wkład niepieniężny oraz odbiorca energii elektrycznej. W związku z faktem, iż "B" S.A. świadczy usługę kompleksową na terenie działania Wnioskodawcy, a także z uwagi na treść przywołanego powyżej art. 5b ust. 1 prawa energetycznego, spółki zawarły umowę o współpracy. Przedmiotem umowy jest określenie zasad współpracy w zakresie realizacji umów kompleksowych, w tym w szczególności ustalenie obowiązków i zakresu odpowiedzialności stron i określenie zasad rozliczania pomiędzy nimi. Na mocy umowy wnioskodawca zobowiązał się do świadczenia usługi dystrybucji dla odbiorców będących stroną umów kompleksowych. Wnioskodawca zobowiązany jest również m.in. do prowadzenia odczytów danych pomiarowo rozliczeniowych niezbędnych "B" S.A. do prawidłowego rozliczenia usługi kompleksowej. Z kolei do podstawowych obowiązków "B" S.A. należy poprawne rozliczenie usługi kompleksowej, w tym terminowe wystawienie odbiorcy faktury z tego tytułu, jak również przyjmowanie wpłat od odbiorców. Wysokość opłat za świadczenie usług dystrybucji określona jest w taryfie "A" S.A. zatwierdzonej przez urząd regulacji energetyki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W rozliczeniach z odbiorcami z tytułu świadczenia przez wnioskodawcę usług dystrybucji energii, z tytułu których w oparciu o umowy kompleksowe, faktury VAT wystawia "B" S.A., spółka ta zobowiązana jest stosować ceny określone taryfie "A" S.A. Jednocześnie za zrealizowane na rzecz odbiorców usługi dystrybucji wnioskodawca rozlicza się ze spółką "B" S.A. wystawiając temu podmiotowi faktury VAT. W rozliczeniach z tego tytułu pomiędzy "A" S.A. a "B" S.A. również znajdują zastosowanie ceny określone w ww. taryfie (te same, jakie stosowane są w fakturach wystawianych przez "B" S.A. na rzecz odbiorców energii). "B" S.A. zobowiązana jest co do zasady regulować płatności z faktur otrzymanych od wnioskodawcy w terminach wynikających z umowy o współpracy, niezależnie od wpłat dokonywanych przez odbiorców, zaś kwestia windykacji należności od odbiorców pozostających w zwłoce pozostawiona została "B" S.A., której przysługują ewentualne odsetki uiszczone przez odbiorców z tego tytułu. W umowie uregulowano ponadto m.in. kwestie związane ze wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy stronami na wypadek ogłoszenia upadłości przez odbiorców energii elektrycznej, którzy zawarli umowy o sprzedaż i dystrybucję energii z koncernem energetycznym "C" S.A. przed dniem wydzielenia spółki "B" S.A., a które to umowy stały się z mocy prawa (art. 5b ust. 1 prawa energetycznego) z dniem 1 lipca 2007 r. umowami kompleksowymi pomiędzy "B" S.A. a odbiorcami energii. Strony ustaliły, że w stosunku do niezapłaconych przez odbiorców należności z tytułu faktur wystawionych na podstawie umów kompleksowych, wobec których to odbiorców wydano prawomocne postanowienie o ogłoszeniu upadłości, stosowane będą szczególne zasady rozliczania. Strony postanowiły, że w takich szczególnych przypadkach, ponosić będą ryzyko niewypłacalności lub opóźnienia w płatnościach w taki sposób, że Wnioskodawca będzie miał prawo otrzymania od "B" S.A. zapłaty takiej części należności uiszczonych przez odbiorców, w jakiej pozostają należności z tytułu usług dystrybucji w stosunku do łącznej kwoty wynikającej z faktur za usługę kompleksową. Takie szczególne zasady rozliczania wiążą strony od momentu pisemnego zawiadomienia Wnioskodawcy przez "B" S.A., iż wobec danego odbiorcy wydano prawomocne postanowienie o ogłoszeniu upadłości. W terminie 14 dni od dnia zawiadomienia wnioskodawcy o fakcie wydania prawomocnego postanowienia o ogłoszeniu upadłości "B" S.A. przedstawia spółce pisemną informację o poszczególnych odbiorcach, wobec których ogłoszono upadłość, zawierającą dane na temat: łącznej kwoty należności głównej wynikającej z faktur objętych szczególnymi zasadami rozliczenia; łącznych kwot otrzymanych przez "B" S.A. od odbiorcy do momentu pisemnego zawiadomienia wnioskodawcy przez "B" S.A., iż wobec danego odbiorcy wydano prawomocne postanowienie o ogłoszeniu upadłości; łącznych kwot zapłaconych spółce przez "B" S.A. do tego momentu i proporcji, w jakiej strony będą miały od tej chwili prawo do uczestniczenia we wpłatach danego odbiorcy. W sytuacji, jeśli ze wskazanej informacji i uwidocznionej w niej ww. proporcji wynika obowiązek zwrotu płatności przez wnioskodawcę, "B" S.A. przesyła spółce notę obciążeniową. Kwoty uwidocznione na nocie obciążeniowej płatne są w terminie 21 dni od dnia otrzymania dokumentu, chyba że spółka kwestionuje kwotę wynikającą z noty. "B" S.A. zobowiązana jest do regularnego uaktualniania wskazanych powyżej danych przekazanych spółce i bieżącego informowania o każdej wpłacie dokonanej przez odbiorców postawionych w stan upadłości. W przypadku, gdy w okresie objętym opisanymi powyżej szczególnymi zasadami rozliczeń odbiorca dokona płatności na rzecz "B" , "B" dokonuje płatności na rzecz spółki zgodnie z proporcją opisaną w poprzednim akapicie w oparciu o noty obciążeniowe wystawiane i doręczane jej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca otrzymał od "B" S.A. notę obciążeniową wystawioną w oparciu o wskazane zapisy umowy o współpracy. W związku z toczącymi się rozmowami mającymi na celu weryfikację wysokości obciążeń w księgach rachunkowych spółki wykazane one zostały jako rezerwy. Do chwili obecnej Wnioskodawca wypłacił na rzecz "B" S.A. część kwoty uwidocznionej w otrzymanej nocie obciążeniowej i w tej części dokonano księgowego wykorzystania rezerwy. Co do pozostałej kwoty wciąż prowadzone są rozmowy pomiędzy spółkami. Po ustaleniu ostatecznej wysokości obciążeń noty zostaną ujęte w księgach spółki jako zobowiązania (nastąpi przeksięgowanie z konta rezerw), tj. nastąpi księgowe wykorzystanie rezerw oraz zostanie dokonana zapłata. W przypadku zaś otrzymania not, których wnioskodawca nie będzie kwestionował, obciążenie zostanie ujęte w księgach jako koszt a drugostronnie jako zobowiązanie. W ocenie spółki, w opisanym w stanie faktycznym, w przypadku, w którym wnioskodawca wystawia notę obciążeniową na "B" S.A. nie mamy do czynienia ani z wydaniem rzeczy, ani ze zbyciem prawa majątkowego, ani też wykonaniem usługi w całości czy w części. Z tego względu spółka powinna rozpoznać przychód w myśl art. 12 ust. 3e w momencie otrzymania wpłaty z "B" S.A. nota, o której mowa jest bowiem wystawiana z uwagi na dokonanie przez odbiorcę w upadłości spłaty części zobowiązań, w odniesieniu do których to zobowiązań zastosowano uprzednio szczególne zasady rozliczeń w związku z czym stosowne kwoty zostały przekazane do "B" S.A. mamy tu zatem do czynienia ze zwrotem poniesionych wcześniej przez wnioskodawcę wydatków, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy "A" S.A. przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, którymi został obciążony przez "B" S.A. w otrzymanych od tej spółki notach obciążeniowych wystawionych w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości (zaistniały stan faktyczny)? Czy "A" S.A. przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, którymi został obciążony przez "B" S.A. w otrzymanych od tej spółki notach obciążeniowych wystawionych w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości w momencie ujęcia ich w księgach rachunkowych jako zobowiązania lub w momencie wykorzystania rezerw w przypadku, gdyby Spółka wcześniej utworzyła rezerwy na zobowiązania w tym zakresie czy też z chwilą dokonania zapłaty na rzecz "B" S.A., tj. wg metody kasowej (w związku z dokonaniem częściowej wpłaty i wykorzystaniem rezerwy w tej części w zakresie tego punktu pytanie dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego)? W sytuacji, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 potwierdziła stanowisko spółki o możliwości zaliczenia opisanych kwot do kosztów uzyskania przychodów, spółka wnosi o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy kwoty należne z tytułu wystawionych przez "A" S.A. "B" S.A. not obciążeniowych z tytułu dokonania płatności przez odbiorcę w upadłości, będą stanowić przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie wystawienia takiego dokumentu, czy też w dacie otrzymania zapłaty (zdarzenie przyszłe)? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionych stanów faktycznych oraz zdarzeń przyszłych, wnioskodawca wskazał m.in., że przysługuje mu prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, które zostaną uiszczone na rzecz "B" S.A. w związku z otrzymaniem not obciążeniowych wystawionych przez tę spółkę w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości. Wnioskodawca funkcjonuje bowiem w bardzo ściśle zakreślonych ramach prawnych ustanowionych dla rynku energii elektrycznej w Polsce i ocena niniejszej sprawy musi zostać dokonana poprzez pryzmat szczególnych uregulowań wyznaczających formy i zasady funkcjonowania przedsiębiorstw operujących na tym rynku. W odniesieniu do pytania oznaczonego jako drugie, wnioskodawca m.in. uważa, że przysługuje mu prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, które zostaną uiszczone na rzecz "B" S.A. w związku z otrzymaniem not obciążeniowych wystawionych przez tą spółkę w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości w momencie ujęcia ich w księgach rachunkowych jako zobowiązania, ewentualnie w sytuacji, gdyby spółka wcześniej dokonała utworzenia rezerwy - przeksięgowania z konta rezerw na zobowiązania, tj. w momencie księgowego wykorzystania rezerwy. Natomiast w zakresie pytania trzeciego wnioskodawca wskazał, że w przypadku przychodów związanych z działalnością gospodarczą za datę powstania przychodu uznaje się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi lub częściowego wykonania usługi nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. W przypadku otrzymania przychodu związanego z działalnością gospodarczą, do którego nie stosuje się przywołanego w zdaniu poprzednim art. 12 ust. 3a, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. Postanowieniem z dnia 27 września 2012 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 16 października 2012 r., Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku. W zażaleniu na to postanowienie, spółka zarzuciła organowi interpretacyjnemu, że w sposób niejednoznaczny wskazał, na jakiej podstawie opiera postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji. Jakkolwiek bowiem w sentencji skarżonego postanowienia wskazano jako podstawę prawną art. 165a § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej, to wbrew treści art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w uzasadnieniu organ nie wskazał już jednoznacznie, która z podstaw odmowy wszczęcia postępowania, o jakich mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, powinna mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie spółki, zagadnienie, którego interpretacji żąda, mieści się w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej i organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do jego merytorycznego rozpatrzenia. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być bowiem pytania o możliwość zaliczenia do przychodów czy kosztów uzyskania przychodów określonych kwot, które spółka uzyskuje lub też zobligowana jest ponieść na mocy umowy z kontrahentem. Z uwagi na fakt, że na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego przypisania przychodów i kosztów do właściwego roku podatkowego, przedmiotem pytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może być określenie właściwego momentu, w jakim należy rozpoznać przychody, bądź zaliczyć wydatki do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p. Podatnik nie oczekiwał od organu oceny czy moment i sposób ujęcia w księgach rachunkowych jest prawidłowy. Dokonywanie takiej oceny nie jest niezbędne dla wydania interpretacji indywidualnej we wskazanym zakresie, zaś zamieszczenie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisu sposobu ujęcia w księgach ponoszonych wydatków było niezbędne w celu wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (w szczególności w związku z zapisami art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. Spółka zadała pytania dotyczące stosowania przepisów podatkowych, a opisanie w złożonym wniosku możliwie szczegółowo zapisów umowy o współpracy stanowiło wypełnienie dyspozycji art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, co nie oznacza, że spółka wystąpiła z wnioskiem o potwierdzenie prawidłowości zawartej umowy. Podatnik chcąc przedstawić możliwie szeroko ramy prawne, w jakich funkcjonuje z uwagi na specyficzny przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, w tym pewne rozwiązania narzucone tego rodzaju podmiotom przez ustawodawcę, przytoczył jeden przepis ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne oraz zawarł opis sposobu funkcjonowania spółki nie wskazując, aby którekolwiek z instytucji czy norm Prawa energetycznego opisane we wniosku budziły wątpliwości i wymagały urzędowej interpretacji. Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia wydanego w I instancji, Minister Finansów po przytoczeniu m.in. art. 14b § 1 -3, art. 14c § 1 – 2, art. 14k § 1, art. 165a § 1, art. 169 § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p." oraz art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 3, art. 12 ust. 3a, art. 12 ust. 3c, art. 12 ust. 3e, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4, art. 15 ust. 4d, art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. wskazał, że udzielenie odpowiedzi na pytania postawione we wniosku, uznanie stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe albo nieprawidłowe nie jest możliwe w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. W ocenie organu, przepisy u.p.d.o.p. oraz O.p. nie regulują, w jaki sposób podatnicy powinni ustalać warunki realizowanych transakcji i nie umożliwiają oceny zgodności ze wskazanymi przepisami postanowień umowy. Przepisy te nie pozwalają na dokonanie oceny stanowiska spółki w kontekście zadanych pytań interpretacyjnych, których istota sprowadza się do dokonania oceny stanu faktycznego i sposobu przyjętych rozliczeń przez strony w ramach podjętych przez nie działań gospodarczych i czynności cywilnoprawnych. Zdaniem organu, w świetle przepisów O.p. nie ma podstaw rozstrzygania co do podatkowoprawnej kwalifikacji, oceny postępowania wnioskodawcy, a w przypadku określania we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego - wskazywania na konieczność (poprawność) określonego działania, bowiem wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie ustalenia i poddania ocenie (zinterpretowania) kilku stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych oraz oceny - przedstawionych bardzo ogólnie - zasad, warunków rozliczeń przyjętych na tle podjętych działań podmiotu wnioskującego o interpretację, a nie określonego, konkretnego przepisu (przepisów) prawa podatkowego. Wnioskodawca nie może oczekiwać, że w trybie interpretacji przepisów podatkowych organ potwierdzi zasadność zawarcia umowy o współpracy i jej generalną zgodność z przepisami prawa. Argumentacja przedstawiona we wniosku o interpretację bazowała na gospodarczym znaczeniu tej umowy, wyrażającym się, w kontekście osiąganych przychodów i ponoszonych kosztów, poprzez zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami. Wbrew stanowisku spółki, samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Końcowo organ podkreślił, że nie posiada również uprawnień do zajmowania stanowiska (rozstrzygania) zarówno co do ekonomicznych aspektów działania podmiotów, jak i nie ma podstaw do sformułowania wiążącej i ostatecznej opinii prawnej odnoszącej się zarówno do przepisów - prawa energetycznego, jak i przepisów o rachunkowości, a tym bardziej postulowanej przez spółkę we własnym stanowisku w sprawie, nieokreślonej, pozbawionej charakteru podatkowego, przesłanki jak "pryzmat szczególnych uregulowań wyznaczających formy i zasady funkcjonowania przedsiębiorstw operujących na tym rynku ". Określenie zasad prowadzenia rachunkowości (w tym wskazanie sposobu ewidencjonowania określonych zdarzeń gospodarczych i stosowania urządzeń księgowych) wykracza poza zakres uprawnień organu podatkowego wynikających z przepisów O.p. regulujących instytucję interpretacji przepisów prawa podatkowego. W związku z tym organ nie jest upoważniony do interpretowania tej ustawy i innych przepisów z zakresu prawa bilansowego, a w szczególności nie jest upoważniony do oceny prawidłowości planowanych w przyszłości przez spółkę metod księgowań. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie Ministra Finansów, zarzucając mu naruszenie: - art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p., polegające na wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego pomimo niewystąpienia w sprawie przesłanek wskazanych w tym przepisie; - art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez niewykonanie obowiązku wezwania Skarżącej do uzupełnienia Wniosku w sytuacji, w której opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) budził wątpliwości organu wydającego interpretacje odnośnie zakresu sprawy podatkowej mającej stanowić przedmiot interpretacji; - art. 14b § 1 O.p., poprzez niewydanie przez organ podatkowy indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, w której złożony przez skarżącą Wniosek spełniał ustawowe wymogi i organ podatkowy był zobowiązany wydać indywidualną interpretację prawa podatkowego dla stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w nim przedstawionego; - art. 120 i art. 121 w związku z art. 14h O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie wydania interpretacji sprzecznie z powołanymi wyżej przepisami O.p. oraz w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności z uwagi na wydanie postanowienia z 27 września 2012r. w ostatnich dniach terminu do wydania interpretacji oraz bez uprzedniego wezwania skarżącej do usunięcia istniejących - w ocenie organu - braków złożonego wniosku; - naruszenie art. 139 § 1 O.p., poprzez uznanie, że postanowienie z 27 września 2012 r. wydane na podstawie art. 165a § 1 O.p. po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia przez skarżącą wniosku, zostało wydane bez zbędnej zwłoki, w terminie przewidzianym w przepisach O.p. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je orzeczenia wydanego w I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, spółka podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania z art. 165a § 1 w związku art. 14h O.p., ani też ich występowania nie dowiedziono w kwestionowanych postanowieniach. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadała konkretne pytania związane z interpretacją przepisów prawa podatkowego, tj. art. 12 i 15 u.p.d.o.p. w odniesieniu do rozliczeń finansowych dokonywanych na podstawie umowy o współpracy zawartej z inną spółką, tj. czy i w jakim momencie dokonana wypłata może stanowić koszt uzyskania przychodu (odpowiednio pytanie 1 i 2) oraz w jakim momencie otrzymana wpłata powinna być uznana za przychód podatkowy (pytanie 3). Skarżąca wskazała ponadto opisując stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) na istotne okoliczności związane z powstaniem poszczególnych roszczeń skutkujących dla skarżącej obowiązkiem zapłaty określonej kwoty lub prawem do otrzymania określonej wypłaty; podała metodę, na podstawie której wysokość tych kwot jest dotychczas i będzie w przyszłości obliczana; wskazała sposób ujęcia przedmiotowych rozliczeń w księgach rachunkowych, ze szczególnym uwzględnieniem faktu tworzenia rezerw bilansowych; przedstawiła tło gospodarcze i prawne, w którym doszło do zawarcia umowy o współpracy, której postanowienia stanowią podstawę do dokonywania rozliczeń; zdefiniowała gospodarcze i ekonomiczne uzasadnienie ponoszenia określonych wydatków oraz otrzymywania wypłat w powiązaniu z przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej oraz uzyskiwanymi z niej przychodami. Informacje te są istotne z punktu widzenia możliwości określenia skutków podatkowych dokonywanych rozliczeń w kontekście podlegających interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego tj. art. 12 i art. 15 u.p.d.o.p. Wbrew stanowisku organów, żadne z pytań zadanych przez skarżącą we wniosku nie wymagało dokonywania interpretacji przepisów prawa innych niż prawo podatkowe, a w szczególności prawa energetycznego czy ustawy o rachunkowości, jak również nie zawierało wniosku o potwierdzenie ekonomicznych warunków zawarcia umowy o współpracy. Nawet gdyby uznać, że organ miał wątpliwości co do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), to wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu, mógł i powinien je wyjaśnić w drodze wezwania do uzupełnienia czy doprecyzowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Zaniechanie takiego działania narusza wskazane przepisy, a także zasadę legalizmu wyrażoną w art. 120 O.p. Organ nie wskazał, jakie okoliczności spowodowały trzymiesięczną zwłokę w wydaniu postanowienia zastępującego merytoryczną ocenę wniosku skarżącej, z uwagi na istniejącą - w jego ocenie - niedopuszczalność prowadzenia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Zdaniem skarżącej, w takiej sytuacji organ był obowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie jednego miesiąca. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Stanowisko Ministra Finansów zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego należało ocenić jako nieprawidłowe wobec naruszenia przepisu art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej - są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Na podstawie art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast w świetle art. 3 pkt 1 O.p., pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się zatem głównie do regulacji z zakresu prawa daniowego, jakim jest prawo podatkowe. Normy prawa podatkowego regulują stosunki społeczne pomiędzy państwem lub gminą a jednostką, związane z nieekwiwalentym przesuwaniem środków pieniężnych pomiędzy tymi podmiotami. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. Nie funkcjonuje ono w oderwaniu od innych gałęzi prawa, zwłaszcza tych, które normują stosunki społeczne zaistniałe pomiędzy podmiotami cywilnymi, głównie zaś pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Prawo podatkowe jest zatem ściśle związane z obrotem prawnym, w tym gospodarczym, bez zaistnienia którego, nie powstałyby stosunki podatkowoprawne. Podczas interpretacji przepisów prawa podatkowego nie można zatem nie uwzględnić regulacji prawnych, które normują stosunki z zakresu obrotu gospodarczego. Ograniczenie interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie do sfery podatkowej - narusza przepisy regulujące wydawanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Warto w tym miejscu przywołać wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1871/07, LEX 510637, w którym Sąd ten zauważa, że jeżeli skuteczne dokonanie czynności z zakresu podatku VAT przez spółkę cywilną - zgłoszenie rejestracyjne lub wykreślenie z rejestru, a więc bezsprzecznie w ramach przepisu prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p., uzależnione jest od prawidłowego zastosowania przepisów z innej dziedziny tj. np. przepisów kodeksu cywilnego dotyczących zasad reprezentacji spółki cywilnej - to organy podatkowe nie mogą uchylić się od interpretacji tych przepisów w powiązaniu z przepisem podatkowym. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Zatem do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych; instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, a jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n O.p. Stosownie do art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p., organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie tej sprawie nie może być wszczęte. W doktrynie podkreśla się, że art. 165a O.p. nie należy interpretować rozszerzająco; taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji prowadziło do wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przedmiotem interpretacji mogą być tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a więc które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Zagadnienie to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 192/12 czy wyrok WSA we Wrocławiu z 24 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1755/11; opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Sąd podziela to stanowisko. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). W niniejszej sprawie skarżąca zadała we wniosku trzy pytania: Czy "A" S.A. przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, którymi został obciążony przez "B" S.A. w otrzymanych od tej spółki notach obciążeniowych wystawionych w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości (zaistniały stan faktyczny)? Czy "A" S.A. przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwot, którymi został obciążony przez "B" S.A. w otrzymanych od tej spółki notach obciążeniowych wystawionych w oparciu o przyjęte w umowie o współpracy zasady szczególnych rozliczeń pomiędzy stronami dotyczące należności od odbiorców postawionych w stan upadłości w momencie ujęcia ich w księgach rachunkowych jako zobowiązania lub w momencie wykorzystania rezerw w przypadku, gdyby spółka wcześniej utworzyła rezerwy na zobowiązania w tym zakresie czy też z chwilą dokonania zapłaty na rzecz "B" S.A., tj. wg metody kasowej (w związku z dokonaniem częściowej wpłaty i wykorzystaniem rezerwy w tej części w zakresie tego punktu pytanie dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego)? W sytuacji, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 potwierdziła stanowisko spółki o możliwości zaliczenia opisanych kwot do kosztów uzyskania przychodów, Spółka wnosi o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy kwoty należne z tytułu wystawionych przez "A" S.A. "B" S.A. not obciążeniowych z tytułu dokonania płatności przez odbiorcę w upadłości, będą stanowić przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie wystawienia takiego dokumentu, czy też w dacie otrzymania zapłaty (zdarzenie przyszłe)? W ocenie Sądu, postawione pytania odnoszą się wprost do instytucji wynikających z przepisów prawa podatkowego, a mianowicie przychodów oraz kosztów uzyskania przychodu, uregulowanych w przepisach u.p.d.o.p. Podkreślić należy, że w rubryce E.3 wniosku skarżąca wskazała przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej. I tak, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności (art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p.) W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c i 3d, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. (art. 12 ust. 3e u.p.d.o.p.). Artykuł 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zawiera generalną definicję kosztów uzyskania przychodów. W myśl tego przepisu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p.). Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.). Prezentacja przepisów będących przedmiotem wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej jest o tyle konieczna, że Sąd nie podziela stanowiska organu, iż udzielenie odpowiedzi na pytania postawione we wniosku, nie jest możliwe w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powołany jako podstawa zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 O.p., zawiera sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Zwrot ten odnosi się do trzech sytuacji. Pierwsza, to brak w przepisach prawa podstawy prawnej do rozpatrzenia treści żądania. Druga, to sytuacja, gdy toczy się postępowanie podatkowe. Trzecia zaś, to sytuacja, gdy kwestia będąca przedmiotem interpretacji została już rozstrzygnięta w drodze decyzji. W wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3313/08, LEX nr 512132), WSA w Warszawie stwierdził, że inne przyczyny, o których mowa w art. 165a § 1 o.p., to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści w trybie postępowania podatkowego, sytuacja w której w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, czy też sytuacja w której wydana już została decyzja podatkowa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt III S.A./Wa 3313/08, LEX nr 512132). Natomiast w orzeczeniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08, LEX nr 497628, WSA skonstatował, że zwrot "nie może być wszczęte" zawarty w art. 165a O.p. należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego. W ocenie Sądu w niniejszym składzie, żadna z przywołanych powyżej trzech sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przeciwnie, postawione pytania odnoszą się wprost do kwestii kwalifikacji określonych zdarzeń przedstawionych we wniosku do przychodów oraz kosztów ich uzyskania w rozumieniu u.p.d.o.p. Nadmienić w tym miejscu należy, że w myśl art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpoznania. W rozdziale O.p., "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", brak zatem przepisu, który nadawałby organom podatkowym uprawnienie do uzupełniania wniosku o elementy prawne lub faktyczne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowano pogląd, że na podstawie przepisów O.p. organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego, ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2009 r., II FSK 1408/07, z dnia 10 marca 2010 r., II FSK 1557/08, z dnia 29 lipca 2010 r., II FSK 944/10 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz zaaprobowane w orzecznictwie stanowisko piśmiennictwa: zob. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Jednakże w sytuacji, gdy we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik wskaże określoną okoliczność faktyczną, lecz w sposób nieprecyzyjny lub powodujący wątpliwości organu wydającego interpretacyjnego, to w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. należy wezwać wnioskodawcę do dokonania stosownych uzupełnień i dookreśleń kwestii faktycznych, które warunkują prawidłowe rozpatrzenie wniosku pod kątem wykładni prawa podatkowego. W ocenie Sądu, pytania zawarte we wniosku skarżącej nie wykraczały poza zakres interpretacji indywidualnej, przewidziany w art. 14b § 1 O.p., wniosek pochodził od podmiotu zainteresowanego w rozumieniu art. 14c § 1 O.p. a stan faktyczny i przedstawione we wniosku pytania nie dotyczyły okoliczności, które nie mogły być rozstrzygnięte w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Mając na względzie to, co wyżej powiedziano, organ winien dokonać merytorycznej oceny wniosku skarżącej z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym wyroku. Wobec uchylenia obu postanowień wydanych w niniejszej sprawie, zarzut naruszenia art. 139 § 1 O.p. pozostawał bez wpływu na wynik sprawy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Rozstrzygniecie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia uzasadnia art. 152 p.p.s.a., zaś orzeczenie o kosztach postępowania, przepisy art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się kwota 100 zł, tytułem uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł ustalone zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz.153) oraz wydatki w kwocie 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.