III SA/Wa 2610/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz E. G. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "C." w P. (dalej: "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego: Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] września 2010 r. określił "C." E. G. wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia do grudnia 2005 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Skarżący wnioskiem z dnia 11 października 2010 r. zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji, jednocześnie składając odwołanie od wskazanej decyzji. We wniosku wyjaśnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, bowiem to jego pracownicy nie wywiązali się właściwie ze swoich obowiązków. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. m.in. na podstawie art. 163 § 2 w związku z art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienia Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt. III SA/Wa 194/11 oddalił skargę. 2. Pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] września 2010 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 5 O.p. poprzez skierowanie jej do osoby nie będącej stroną w sprawie. 3. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu stwierdził, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika by w przedmiotowej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek zawarta w art. 247 § 1 O.p. stanowiąca podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. 4. Skarżący w odwołaniu na powyższą decyzję stwierdził, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. dotknięta jest wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności, tj. narusza art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 889/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 106/06 wskazał, iż fakt, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą, w skład której wchodzi jego imię i nazwisko nie oznacza, że można zamiennie i dowolnie wskazywać jako stronę postępowania jego i prowadzone przez niego przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym. 5. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż osoba, do której skierowano decyzję i w stosunku do której określono wysokość zobowiązania nie jest podmiotem będącym stroną w sprawie. Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 943/09 "Decydujące jest to, komu - według treści decyzji - organ podatkowy przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli w decyzji wynika zamiar organu podatkowego ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 3 O.p. został spełniony i brak jest podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p." Wskazał także, że stroną postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON jest zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, oz. 721 ze zm., dalej: "u.r.z.i.s.") jest pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nie osiągający wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych na poziomie co najmniej 6%. Natomiast zgodnie z art. 3 Kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. W związku z powyższym stroną ww. postępowania podatkowego jest E. G., jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "C." w P.. Z treści decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] września 2010 r. jednoznacznie wynika w stosunku do kogo organ ustalił obowiązek podatkowy. Prezes Zarządu PFRON określił wysokość zobowiązania wobec strony "C." E. G., czyli z powołaniem imienia i nazwiska osoby prowadzącej działalność gospodarczą, a nie samej firmy "C. E. G." z czego wynika, że zobowiązanie dotyczy E. G.. Ponadto należy zauważyć, że z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministra Gospodarki wynika, że E. G. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "C." w P.. Podniósł, że wprawdzie oznaczenie strony powinno brzmieć E. G. "C.", jednakże użyte przez PFRON w odwrotnej kolejności sformułowanie "C." E. G. nie stanowi przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2012 r. oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym decyzjom Skarżący zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 5 O.p., poprzez odmowę jego zastosowania w sprawie. W ocenie Skarżącego adresatem decyzji jest "C." E. G. natomiast taki podmiot praw i obowiązków nie istnieje. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "C." E. G.. Jest to nazwa własna, pod jaką prowadzi przedsiębiorstwo. Nie można jednak utożsamiać przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym (art. 551 k.c.) z podmiotem praw i obowiązków, w tym i publicznoprawnych. Stosownie do przepisów u.r.z.i.s., do wpłat zobowiązani są pracodawcy spełniający określone w ww. ustawie kryteria. Ustawa jednak nie wprowadza żadnej osobnej definicji pracodawcy. Należy więc stosować odpowiedni przepis kodeksu pracy (art. 3), zgodnie z którym Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. W orzecznictwie i literaturze rozstrzygnięto kwestię, iż przedsiębiorstwo nie jest pracodawcą. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że fakt doręczenia decyzji na adres "C." E. G. i jej odbiór przez pracowników Skarżącego, nie zmienia faktu, iż adresat decyzji został oznaczony nieprawidłowo. Posłużenie się danymi przedsiębiorstwa i odbiór pisma nie powoduje, iż wada decyzji zostaje w jakikolwiek sposób "naprawiona". Rozróżnienie między adresatem decyzji a adresatem przesyłki zawierającej decyzję również było przedmiotem rozstrzygnięcia sądowego m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2008 r. I FSK 626/08. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Skarżącego, stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. została skierowana do podmiotu nie posiadającego osobowości prawnej, a zatem – nie będącego stroną w sprawie. jako taka jest zatem dotknięta nieważnością na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. i powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 248 § 1 i 2 O.p. Podniósł, ze nie ma racji Minister Pracy i Polityki Społecznej, iż nie było wątpliwości w sprawie zakończoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. kto jest stroną postępowania. Powołując się na fragmenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2010 r., które odnosiły się do strony postępowania, stwierdził, że nie mogą one odnosić się do Skarżącego. W decyzji tej organ odnosi się do odpisu z KRS, a o odpisie KRS można mówić w odniesieniu do spółek prawa handlowego. Skarżący nie był i nie jest ujawniony w KRS. W związku z powyższym nie można uznać, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. "w sposób niebudzący wątpliwości" dotyczy praw i obowiązków Skarżącego – mowa w niej bowiem o "C. E. G." którą organ prowadzący postępowanie sprawdził w KRS, a zatem nie o Skarżącym. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8.1.Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., dalej – "p.p.s.a."), stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 8.2. Kontroli Sądu poddana została decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2012 r., wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 247 § 1 pkt 5 i art. 248 § 2 pkt 1 i § 3 O.p. jak i art. 49 ust. 1 i 4 u.r.z.i.s., która utrzymuje w mocy decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organu pierwszej instancji - Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych określająca wysokość wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o których mowa w art. 21 ust. 1 u.r.z.i.s. Do zaskarżonej decyzji miały zastosowanie przepisy O.p., ponieważ zgodnie z treścią art. 49 ust. 1 u.r.z.i.s. do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 29 ust. 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a, oraz art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] maja 2012 r. podpisana została przez działającą z upoważnienia Ministra T. H. – Dyrektor Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Znajdujący się w aktach egzemplarz tej decyzji opatrzony jest także podpisami: A. M. - starszego specjalisty, oraz B. W. - Naczelnika Wydziału ds. Nadzoru nad Merytoryczną Działalnością Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i Odwołań. Natomiast zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. podpisała również działająca z upoważnienia Ministra T. H. – Dyrektor Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Na egzemplarzu tej decyzji znajdującym się w aktach znajdują się ponadto podpisy I. N. - referendarza, oraz B. W. Naczelnika Wydziału ds. Nadzoru nad Merytoryczną Działalnością Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i Odwołań. Z powyższego wynika, że te same osoby uczestniczyły w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i wydaniu decyzji w pierwszej instancji, jak też brały udział w rozpatrzeniu odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym uczestniczyły. Przede wszystkim nie ulega przy tym wątpliwości, że zaskarżoną decyzję wydała z upoważnienia Ministra T. H. – Dyrektor Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, która wydała także decyzję zaskarżoną odwołaniem. W tej sytuacji, z uwagi, iż w przedmiotowej sprawie, na podstawie 49 ust. 1 u.r.z.i.s. stosuje się przepisy O.p., rozważyć należało, czy pracownik wydający w pierwszej instancji decyzję z upoważnienia organu odwoławczego – Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w toku postępowania wywołanego wniesieniem odwołania na tę decyzję, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Przepis ten stanowi, że pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Istota wynikającego stąd problemu dotyczy zatem zasadności wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013 r. sygn. akt I GPS 2/12 (dostępna na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja wyłączenia pracownika – jak się przyjmuje – jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa. Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J.Borkowski, [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 O.p. Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że T. H. – Dyrektor Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych wydała (podpisała) decyzję z [...] maja 2012 r., co w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno było skutkować jej wyłączeniem od udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 221 O.p. Okoliczność, że każdą z wydanych w sprawie decyzji podpisała także inna osoba, nie może być uznana za wystarczającą do odstąpienia od zastosowania art. 130 § 1 pkt 6 O.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że T. H., podobnie jak B. W., których podpisy i pieczątki z wskazaniem imienia, nazwiska oraz zajmowanego stanowiska widnieją na znajdujących się w aktach egzemplarzach obu wydanych w sprawie decyzji, uczestniczyły w rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji. Zważyć przy tym należało, że specyfika rozpoznanej sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji przejawiała się w tym, że postępowanie dowodowe było prowadzone w ograniczonym zakresie, a zatem przygotowanie rozstrzygnięcia w istocie wyczerpywało istotne czynności tego postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie decyzji w pierwszej instancji przez Dyrektor Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych – T. H., która nie została wyłączona następnie od udziału w rozpatrzeniu odwołania, a także uwzględniając okoliczność, że w przygotowaniu obu tych rozstrzygnięć uczestniczyła również ta sama osoba (Naczelnik Wydziału – B. W.), uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. jest art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania. Powyższa wadliwość zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi ocenę jej merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. 8.3.Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpatrzy ponownie odwołanie Skarżącego, wyłączając udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2012 r. 8.4. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie płat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).