II FSK 2460/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Tomasz Adamczyk, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1758/12 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 27 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1758/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 września 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że decyzją z dnia 6 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił B. L. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaniżonych i nieuregulowanych w terminie zaliczek na ten podatek. W toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo - Usługowo - Produkcyjna "D." spółka cywilna (udział 95%) wraz z E. S. (udział 5%) z siedzibą w B. (zwanej dalej: "spółką cywilną" lub "D."), polegającą na produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, opodatkowaną podatkiem dochodowym wg zasad określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej: "u.p.d.o.f."). Organ podatkowy zakwestionował zaliczenie przez stronę do kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej kwoty 220.850 zł wynikającej z faktur zakupu granulatu wystawionych dla D. przez firmę M. [...] M. M. (zwanej dalej: "M."). Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. uznał, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a zatem nie stanowiły dowodu poniesienia przedmiotowych wydatków przez spółkę cywilną. Organ argumentował, że brak jest pisemnych umów między M. a spółką cywilną, płatności były dokonywane gotówką, mimo obowiązku dokonania zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego, zaś wiarygodności przedmiotowych faktur nie potwierdzały zeznania strony i innych świadków. B. L. nie potrafił wyjaśnić żadnych okoliczności nawiązania kontaktów czy też realizowanych dostaw uzasadniając ten fakt upływem czasu od zaistniałych zdarzeń. Nie wskazał żadnych szczegółów związanych z tymi transakcjami. Nie pamiętał istotnych okoliczności dotyczących zakupu i odbioru granulatu w firmie M., poza ogólnymi stwierdzeniami, że towar odbierał sam bądź przez pracownika, nie pamiętał też kto ten towar przywoził i w jaki sposób dostarczane były faktury. Również E. S., który pełnił funkcję pełnomocnika M. M. w prowadzeniu w jego imieniu działalności gospodarczej w ramach firmy M., nie pamiętał okoliczności nawiązania kontaktów ze spółką cywilną ograniczając się do stwierdzenia, że najprawdopodobniej skontaktował się z nią telefonicznie. Z jego zeznań nie wynikało w szczególności od kogo zakupiono granulat, kto był jego dostawcą, ani jak nazywały się firmy transportowe przewożące granulat. Przesłuchani w charakterze świadków D. K. i M. L., których podpisy znalazły się na fakturach zakupu w pozycji osoby upoważnionej do odbioru faktury, również nie byli w stanie podać żadnych szczegółów dotyczących transakcji oraz okoliczności odbioru tych faktur. Z ich zeznań wynikało, że nie uczestniczyli w odbiorach granulatu, a faktury mógł im przekazać B. L. zajmując się jego zakupem. Organ pierwszej instancji zwrócił ponadto uwagę na brak dokumentacji M. oraz prowadzonych przez E. S. firm, która miała być konsekwencją - wskazywanych przez E. S. – kradzieży dokumentacji i komputerów. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. fakt, iż pełnomocnik M. – E. S., prowadząc również własną działalność gospodarczą, jak zeznał, także utracił w wyniku kradzieży wszystkie dokumenty firmowe oraz komputer przenośny typu laptop, w kontekście jego przyznania się do wystawiania fikcyjnych faktur w ramach jego własnych firm - wpisuje się w schemat działania podmiotów zajmujących się wystawianiem pustych faktur. W świetle zebranego materiału dowodowego organ, nie kwestionując posiadania przez spółkę cywilną granulatu, stwierdził, że towar ten pochodził z nieznanego źródła a jedynym celem wystawienia faktur była legalizacja obrotu tym towarem. Decyzją z dnia 27 września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych i nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. i umorzył postępowanie w sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W skardze do sądu administracyjnego strona zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) z uwagi na nierzetelne prowadzenie postępowania dowodowego i błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nietrafną analizę zeznań D. K., nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka B. B. (osoby, której podpisy znajdują się pod zamówieniami, dowodami KW i potwierdzeniami zamówień) oraz nieuwzględnienie okoliczności, że w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko E. S. i M. M. nie ujawniono, by fikcyjna sprzedaż dotyczyła również skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w motywach rozstrzygnięcia uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż zakupu granulatu nie dokonano od firmy M., a wystawione faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, co wykluczało zaliczenie spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.. Sąd, oceniając jako bezpodstawne zarzuty procesowe strony, wskazał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe było rzetelne i wszechstronne, a wyciągnięte na tej podstawie wnioski logiczne. Sąd, odwołując się do zeznań B. L. i E. S., podniósł, że kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy zeznania powołanych osób zostały ocenione w sposób rzetelny. Żadna ze stron rzekomej transakcji nie była w stanie opisać okoliczności dokonywanych zakupów, ich twierdzenia były niekonsekwentne, a nawet sprzeczne z innymi dowodami. Również pracownicy spółki cywilnej, których podpisy widniały na fakturach nie potwierdzili faktu dostarczania granulatu przez firmę M., nie uczestniczyli przy odbiorze granulatu a ich podpisy świadczyły jedynie o tzw. parafowaniu faktur. Świadek D. K. wprost stwierdziła, że w stosunku do spornych faktur nie była w stanie potwierdzić czy czynności takie były prowadzone. Nie pamiętała także żadnych szczegółów transakcji jak również potwierdziła, że nie uczestniczyła w odbiorze granulatu. Odnosząc się do zarzutu, że E. S. nie przyznał się do wystawiania fikcyjnych faktur wobec spółki cywilnej, Sąd wskazał, że Prokuratura nie prowadziła postępowania przeciwko wspólnikom tej spółki. Zbyteczne było zatem zadawanie w tym przedmiocie pytań E. S. Ponadto, jeżeli nie przedstawiono mu zarzutów odnośnie do wystawiania fikcyjnych faktur na rzecz spółki cywilnej, nierozsądnym byłoby przyznawanie się do takiego czynu. W ocenie Sądu, organy nie naruszyły zasad postępowania nie przeprowadzając dowodu z zeznań B. B., jak również z dokumentu zamówienia granulatu. Sąd podkreślił, że w trakcie postępowania podatkowego skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie takich dowodów. Natomiast w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak było jakichkolwiek przesłanek, by przeprowadzić dowód z zeznań B. B. w charakterze świadka. Podpis "B." znajduje się bowiem jedynie na dokumentach związanych z firmą D.-I A. L. i nie odnosi się do zakupu granulatu przez spółkę skarżącego. Natomiast, wbrew stanowisku strony, dokumenty zamówień granulatu dla firmy "D." nie znajdują się w aktach sprawy. W skardze kasacyjnej B. L. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") poprzez ustalenie stanu faktycznego bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegającego na dokonaniu ustaleń faktycznych z naruszeniem wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegającego na nieprzeprowadzeniu przez organy podatkowe dowodu z dokumentów księgowych spółki, zamówień na granulat oraz przesłuchania B. B. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej – treścią wskazanych w niej podstaw kasacyjnych, jak i zawartych wniosków. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania i sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, a mianowicie wadliwej kontroli legalności wydanej decyzji w zakresie ustaleń faktycznych i ich oceny. Strona zarzuciła naruszenie przez sąd wojewódzki przepisów art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na zaakceptowaniu stanowiska organu mimo nieprzeprowadzenia dowodów z dokumentów księgowych spółki, dowodów z zamówień granulatu oraz dowodu z przesłuchania B. B. i mimo błędnej oceny zeznań D. K. oraz twierdzeń E. S. przesłuchiwanego w toku postępowania karnego. Zwieńczeniem tych uchybień pozostawało zdaniem kasatora naruszenie art. 141 § 1 p.p.s.a. przejawiające się ustaleniem stanu faktycznego bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie legalności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2005 wydatków poniesionych na zakup granulatu z firmy M., udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez ten podmiot. Organy podatkowe przyjęły, że czynność nabycia granulatu od M. faktycznie nie miała miejsca, nie kwestionując przy tym, że skarżący posiadał granulat, nie dysponując jednak dokumentacją wskazującą na jego faktyczne pochodzenie. W ocenie Sądu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie trafnie uznał, że w postępowaniu podatkowym nie naruszono zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej odczytywanej łącznie z art. 187 § 1 tej ustawy, nakładającej na organy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 22 ust 1 u.p.d.o.f. do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11, z dnia 13 lutego 2014 r., II FSK 643/12 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Słusznie więc Sąd I instancji wskazał, że podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu. Kryterium uznania wydatku za koszt podatkowy jest faktyczne wykonanie czynności według wystawionej faktury. Sąd wojewódzki zasadnie ocenił stanowisko organów podatkowych w oparciu o zgromadzone dowody w szczególności zeznania B. L. i E. S. pełnomocnika dostawcy M. M., iż zakupy granulatu nie miały miejsca u wskazanego podmiotu gospodarczego. Firma M., jak ustaliły organy była nierzetelnym dostawcą, bez zaplecza magazynowego, transportu, zajmującą się w rzeczywistości inną działalnością gospodarczą – obrotem wierzytelnościami, nie dysponującą żadną dokumentacją, która została skradziona a jej pełnomocnik E. S. nie znał żadnych szczegółów zawieranych transakcji, w tym także z firmą skarżącego. Jako źródło pochodzenia granulatu podawał, że być może posiadał towar jako uzyskany w rozliczeniu za niezapłacone długi bądź też kupił go na allegro. Także okoliczności nabycia towaru u podatnika, nie pozwalały na kategoryczne potwierdzenie przebiegu transakcji, tak jak opisano to w zakwestionowanych fakturach. Z kolei B. L. nie potrafił wskazać na sposób zapłaty za granulat (gotówka, przelew), nie był w stanie opisać okoliczności poznania E. S., który nie zajmował się przecież profesjonalnie obrotem granulatem, a zatem nie mógł wiedzieć jakim towarem obraca ten ostatni i jakiej jakości. W świetle tych ustaleń, zaakceptowanych w zaskarżonym wyroku, nie znajdują - zdaniem Sądu odwoławczego - usprawiedliwienia zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego z naruszeniem podanych w petitum pisma przepisów. Oceny tej nie zmieniają wskazywane uchybienia, a wśród nich nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów księgowych spółki. Po pierwsze, zakresem sądowej kontroli działania administracji publicznej w tej sprawie jest prawidłowość rozliczania się z danin publicznych przez osobę fizyczną a nie spółkę; po drugie Sąd I instancji wskazał na analizę dokumentów księgowych strony - faktur a także dowodów zapłaty za faktury i wywiódł z nich, że nie zaświadczają one o zaistnieniu transakcji nabycia granulatu pomiędzy wskazanymi w fakturach podmiotami. Nie budzi sprzeciwu konstatacja Sądu w świetle ogółu zgromadzonych dowodów, że rzeczone dowody, na które powołuje się strona, jako pozostawione poza oceną Sądu, stanowią dowód na okoliczność, że nie doszło do rzeczywistej dostawy granulatu a jego sprzedawcą nie była firma M. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut pominięcia wskazanych dowodów oraz nieprzeanalizowania dokumentów księgowych jest wynikiem niezrozumienia argumentacji Sądu. Autor skargi kasacyjnej stara się bowiem dowieść, iż dowód ten potwierdziłby, że strona nie dysponowała zakupem granulatu od innych podmiotów poza M. Tymczasem Sąd I instancji kwestionując dostawę od M. M. wskazał, że skarżący nie dysponował dokumentacją opisującą rzeczywistego dostawcę granulatu, który używał w produkcji. Samo posiadanie surowca, nie było wystarczające do uznania, iż do dostawy doszło w oparciu o okazane faktury. Skoro skarżący nie wskazał na rzeczywistego dostawcę a organy ustaliły, że dostawcą nie mógł być podmiot podany na fakturach, to jako jedyny uprawniony jawi się wniosek, że towar pochodził z nieudokumentowanego źródła. Tym samym postawiony zarzut jest niezasadny i nie mógł dowieść, że dostawcą tym była firma M. M. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że jeżeli podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania np. transakcji zakupu towarów określonym dokumentem, z którego wynika, że towar został nabyty od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki jest fikcyjny, bądź z innych powodów nie dostarczył w rzeczywistości tego towaru, to w takim przypadku, z omówionych już względów, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim - nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie - w kategoriach kosztów uzyskania przychodów (wyrok NSA z 13 lutego 2014 r. sygn. II FSK 643/12). Podobnie nie jest usprawiedliwiony kolejny zarzut skargi kasacyjnej wyrażony w jej uzasadnieniu, wskazujący na błędną ocenę zeznań D. K. Zdaniem strony, bezpodstawnie pominięto okoliczności wynikające z twierdzeń świadka, że niekiedy była ona obecna przy odbiorze granulatu i weryfikowała granulat określony w fakturach z towarem znajdującym się w magazynach. Po pierwsze z treści zeznań D. K. nie sposób wyprowadzić wniosku, że była świadkiem odbioru granulatu. Podaje ona ogólnie, że zasadniczo nie odbierała towaru, choć nie wykluczyła, że takie przypadki "mogły mieć miejsce". Odnosząc się zaś wprost do transakcji zakupu granulatu jednoznacznie stwierdziła, że nie uczestniczyła w odbiorach granulatów i nie pamięta żadnych szczegółów tych transakcji (zob. k. 348 - 346 akt administracyjnych). Po drugie, czego zdaje się nie dostrzegać kasator, sam fakt sprawdzania stanu towaru znajdującego się w magazynach nie mógł potwierdzać - kluczowego dla niniejszej sprawy - przebiegu zdarzeń gospodarczych, a więc okoliczności nabycia towaru od M. Organy nie kwestionowały przecież posiadania granulatu przez spółkę cywilną, podważając jedynie autentyczność transakcji jego zakupu wynikającej ze spornych faktur. Bez wpływu na wynik sprawy pozostawała również argumentacja strony odnosząca się do pominięcia dokumentów zamówień i nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania B. B. Skarżący nie zaprzeczył w tym zakresie wywodom Sądu I instancji, iż strona nie wnosiła o przeprowadzenie przedmiotowych dowodów w toku postępowania, zaś dokumenty zamówień dla spółki cywilnej D. nie znajdowały się w aktach sprawy. Co więcej dokumenty zamówień załączone do akt dotyczyły innego podmiotu, tj. Zakładu Handlowo – Usługowo – Produkcyjnego D.-I A. L., a podpisana na nich B. B. widniała tam jako osoba upoważniona do wystawiania i odbioru faktur tego podmiotu (zob. k. 195 i n. akt administracyjnych). Postulowane przez stronę dowody nie dotyczy zatem w ogóle danej sprawy, co czyniło zarzut ich nieuwzględnienia całkowicie chybionym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również prezentowaną w zaskarżonym wyroku ocenę twierdzeń E. S. przesłuchiwanego w postępowaniu przygotowawczym. Okoliczność nieprzyznania się do wystawiania fikcyjnych faktur na rzecz spółki cywilnej w żaden sposób nie mogła przesądzać o prawdziwości transakcji dokonywanych między D. a M. W świetle przedstawionych uwag Sąd odwoławczy podnoszone zarzuty nieprzeprowadzenia niektórych dowodów jak i ich niewłaściwej oceny uznał za nieuprawnione. Sąd I instancji, badając legalność zaskarżonej decyzji, trafnie przyjął, że ocena zebranego materiału dowodowego nie przekraczała granic swobodnej oceny przyznanej przez ustawodawcę organowi podatkowemu. Wręcz przeciwnie, przyjęcie za wiarygodną wersji zdarzeń prezentowaną przez podatnika powodowałoby, że ocena dowodów byłaby niezgodna z doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tym samym zarzutów kierowanych przeciwko rozstrzygnięciu wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczących naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd I instancji spełniało wymogi i standardy wynikające z powołanej regulacji. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd zawarł wszystkie te elementy. Kontrolując prawidłowość ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy, Sąd nie ograniczył się do stwierdzenia co zostało ustalone w postępowaniu podatkowym, lecz wyraźnie wskazał, które ustalenia zostały przez niego przyjęte. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w K. określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).