I SA/Po 181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi K.S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2012 r. [...] złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania budynku i gruntu, podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego. W opisie zdarzenia przyszłego wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą m. in. w zakresie PKD 41.20.Z. Zainteresowany zakupił nieruchomość gruntową z zamiarem wybudowania na niej budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2. W momencie rozpoczęcia inwestycji budynek mieszkalny miał zostać sprzedany na rynku pierwotnym. W przypadku natomiast braku możliwości zbycia inwestycji, Wnioskodawca zamierzał przeznaczyć wybudowany budynek na wynajem firmie zewnętrznej. Zainteresowany w trakcie realizacji inwestycji odlicza podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących dokonywane zakupy. W zakresie podatku dochodowego wnioskodawca rozlicza się na podstawie książki przychodów i rozchodów metodą kasową (uproszczoną). Z uwagi na fakt, że zainteresowany zamierza budynek wynająć firmie zewnętrznej i tym samym może stanowić on środek trwały, wnioskodawca nie rozpoznaje kosztów uzyskania przychodów. Nie zamierza bowiem ponosić kosztów odsetek w przypadku ujęcia inwestycji w ewidencji środków trwałych. Tymczasem obecna koniunktura na rynku nieruchomości może zmusić zainteresowanego do zmiany planów. W przypadku braku powodzenia przy sprzedaży lub wynajmie nieruchomości Wnioskodawca przeznaczy większą część nieruchomości na cele osobiste. Zainteresowany wycofa wówczas budynek z prowadzonej działalności gospodarczej. Byłby to wówczas dla niego za duży koszt w zakresie podatku od nieruchomości, jak również mógłby obniżyć jego wiarygodność kredytową. Natomiast w pozostałej części nieruchomości wnioskodawca będzie miał siedzibę działalności gospodarczej, co oznacza, że ta część będzie miała nadal związek ze sprzedażą opodatkowaną. Z pisma z dnia [...] listopada 2012 r., stanowiącego uzupełnienie do wniosku wynika, iż: 1. Zainteresowany jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. 2. Budynek opisany we wniosku jest klasyfikowany jako budynek mieszkalny w dziale 11 PKOB. W związku z powyższym zadano pytanie: czy nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste będzie podlegało pod ustawę o podatku od towarów i usług, a jeżeli tak to jak należy ustalić podstawę opodatkowania, jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkować nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy w tym zakresie? Zdaniem wnioskodawcy, nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie zainteresowanego, w przedmiotowej sprawie, podstawą opodatkowania będzie koszt wytworzenia rozumiany jako cena gruntu oraz towarów i usług, zakupionych do wytworzenia budynku, które były opodatkowane podatkiem od towarów i usług, pomniejszony o podatek od towarów i usług. Wnioskodawca uważa, iż nieodpłatne przekazanie budynku mieszkalnego będzie opodatkowane: - stawką 8% od udziału [...] w całkowitym koszcie wytworzenia pomniejszonym o 8% podatku VAT, - stawką 23% od udziału [...] w całkowitym koszcie wytworzenia pomniejszonym o 23% podatku VAT. Wydanie towaru nastąpi zaś, w opinii zainteresowanego, w momencie przekazania przez podatnika budynku mieszkalnego na cele osobiste (podjęcia decyzji w tym zakresie, czy też przystąpienia do rzeczywistego użytkowania), w przypadku ewentualnego odstąpienia od sprzedaży czy dzierżawy budynku. W wydanej w dniu [...] listopada 2012 r. interpretacji indywidualnej nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej organ po przytoczeniu m.in.: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.") oraz art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm. – dalej: "Dyrektywa 112") stwierdził, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste zainteresowanego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ wyjaśnił, że w interpretacji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] - wydanej wobec podatnika – wskazano, że w sytuacji, gdy zainteresowany wybudowaną część budynku przeznaczy na swoje cele osobiste, zobowiązany będzie dokonać korekty podatku naliczonego związanego z tą częścią inwestycji, zgodnie z art. 91 ust. 8 u.p.t.u., z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 91 ust. 7d u.p.t.u. Zdaniem organu z powyższego wynika, że wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy budowie tej części nieruchomości, którą zainteresowany zmierza przekazać na cele osobiste. Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności niniejszej sprawy organ stwierdził, że przekazanie części budynku na cele osobiste, z uwagi na fakt, że wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy budowie tej części budynku, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego wyklucza bowiem możliwość uznania czynności nieodpłatnego przekazania za dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu. W związku z tym, że w niniejszej sytuacji stwierdzono, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste wnioskodawcy nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, organ wyjaśnił, że pytanie zainteresowanego w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego - stało się bezprzedmiotowe. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] lutego 2013 r. złożył skargę. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: 1) prawa procesowego: - art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez rozpoznanie wniosku o interpretację pomijając stan faktyczny w sprawie, a mianowicie, że podatnikowi w momencie nieodpłatnego przekazania budynku wraz z gruntem (nieruchomości) przysługiwało prawo do odliczenia w związku z wytworzeniem nieruchomości, co z kolei miało znaczenie dla oceny czy dostawa towarów podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, - art. 14c § 1 i § 2 u.p.t.u., poprzez nierozpoznanie wniosku o interpretację w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatkowej oraz momentu postania obowiązku podatkowego, - art. 14c § 2, art. 14a § 1 i 14h w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu interpretacji do przywoływanego przez skarżącego stanowiska judykatury i piśmiennictwa, podczas gdy stanowią one element uzasadnienia stanowiska podatnika, do którego organ powinien był się odnieść. 2) prawa materialnego: - rażące naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia w momencie nieodpłatnego przekazania nieruchomości, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu z uwagi na zamiar sprzedaży nieruchomości, a skoro tak to również na moment nieodpłatnego przekazania takie prawo mu przysługiwało, - naruszenie art. 7 ust. 2 u.p.t.u., poprzez niezastosowanie i uznanie, iż nieodpłatne przekazanie nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy warunkiem opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów jest fakt przysługiwania podatnikowi, w całości lub w części, prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, który to warunek został spełniony przez podatnika, - rażące naruszenie art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 u.p.t.u., poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że podatnik powinien skorygować podatek naliczony ponieważ nie przysługiwało mu prawo do odliczenia, gdy tymczasem przysługiwało mu prawo do odliczenia w momencie zakupu, a skoro tak to nieodpłatne przekazanie powinno być opodatkowane, co z kolei oznacza, że w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 u.p.t.u. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał następujące wyroki: - WSA z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1507/11, - WSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 797/12, - WSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1594/12, - TSUE w sprawie C-268/83, - TSUE z dnia 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 GhentCoal Terminal, - TSUE z dnia 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/98 AbbeyNational. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Spór jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste będzie podlegało pod ustawę o podatku od towarów i usług, a jeżeli tak to jak należy ustalić podstawę opodatkowania, jaką stawką podatku od towarów i usług opodatkować nieodpłatne przekazanie budynku na cele osobiste oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy w tym zakresie? W ocenie składu orzekającego prawidłowo organ stwierdził w zaskarżonej interpretacji, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste zainteresowanego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji skoro w rozpatrywanym przypadku organ stwierdził, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste skarżącego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to pytanie strony w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego stało się bezprzedmiotowe. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u. podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Według art. 2 pkt 6 u.p.t.u., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów. Powołany powyżej przepis jest odpowiednikiem art. 16 Dyrektywy 112. Na mocy tego przepisu, za odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług uznaje się wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność, gdy podatek od towarów i usług od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu. Zatem, w przypadku dostawy towarów brak odpłatności nie wyklucza opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług. Aby jednak dana czynność nieodpłatnego przekazania przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa podlegała opodatkowaniu, muszą zostać spełnione łącznie obydwa warunki określone w art. 7 ust. 2 u.p.t.u. Po pierwsze, towary te muszą zostać przekazane na cele osobiste m. in. podatnika lub jego pracowników. Jeżeli bowiem następuje wykorzystanie towaru stanowiącego część majątku podatnika do celów prywatnych tego podatnika, to wówczas podatnik ten występuje jako finalny konsument tego towaru, a tym samym musi dojść do opodatkowania tej konsumpcji. Przy czym opodatkowanie tej czynności wystąpi w sytuacji spełnienia drugiego warunku wymienionego w art. 7 ust. 2 u.p.t.u., tj. istnienia po stronie podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia (wytworzenia) przekazywanego towaru. Z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów (rozumiana jako odpłatne przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności darowizna, pod warunkiem jednak, iż podatnikowi przysługiwało przy ich nabyciu prawo do całkowitego albo częściowego odliczenia podatku naliczonego. Odpowiadając na pierwsze pytanie w interpretacji z dnia 16 listopada 2012 r., w którym strona zapytała: "Czy wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług w trakcie budowy w przypadku przekazania budynku wraz z gruntem na cele osobiste (...) ?" organ stwierdził, że prawo to skarżącemu nie przysługiwało. Takie rozstrzygnięcie jest prawidłowe, ponieważ nie odnosi się ono do stanu zakreślonego we wniosku, w którym strona wskazała na przysługujące jej prawo do odliczenia z uwagi na przeznaczenie budowanego budynku mieszkalnego na sprzedaż lub wynajem, lecz do powołanego wyżej pytania, z którego wynika, że skarżący zamierzał przekazać budowany budynek mieszkalny na potrzeby osobiste, co wskazuje na związanie prowadzonej inwestycji z prywatnym majątkiem, który to związek nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, o czym stanowi art. 86 ust. 1 u.p.t.u. W złożonej skardze strona podniosła, że "w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów na cele osobiste, podatnik winien jest ocenić czy przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub części na moment nieodpłatnego przekazania. Jeśli przysługiwało mu prawo do odliczenia, a tak było w niniejszej sprawie z czym się organ zgadzał, to na moment nieodpłatnej dostawy powinien był uznać że to prawo mu nadal przysługiwało". W świetle powyższego nie może zgodzić się z tym twierdzeniem, bowiem jak wskazano w interpretacji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wydanej wobec skarżącego - w sytuacji, gdy skarżący wybudowaną część budynku przeznaczył na swoje cele osobiste, a wcześniej korzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego, zobowiązany będzie dokonać korekty podatku naliczonego związanego z tą częścią inwestycji, zgodnie z art. 91 ust. 8 u.p.t.u. z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 91 ust. 7d u.p.t.u. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, który stwierdził, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy budowie tej części nieruchomości, którą zamierza przekazać na cele osobiste. Wobec powyższego, przekazanie części budynku na cele osobiste nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przy budowie tej części budynku wyklucza możliwość uznania czynności nieodpłatnego przekazania za dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu. W związku z powyższym nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste Skarżącego nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, zawarte we wniosku o interpretację indywidualną pytanie w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 ust. 2 u.p.t.u. Niezasadne okazały się zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u., art. 91 ust. 7d w zw. z art. 91 ust. 8 u.p.t.u. Podkreślenia wymaga, że będąca przedmiotem niniejszej skargi interpretacja indywidualna dotyczyła kwestii opodatkowania nieodpłatnego przekazania budynku i gruntu, podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego, a powołane wyżej przepisy nie stanowiły podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w przedmiotowej interpretacji. Postawione we wniosku pytanie dotyczące opodatkowania nieodpłatnego przekazania budynku i gruntu jest nierozerwalnie związane z prawem do odliczenia podatku naliczonego, tym samym udzielając odpowiedzi na to pytanie organ nie mógł pominąć rozstrzygnięcia, którego dokonał w wydanej interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w przedmiotowej interpretacji organ nie naruszył ww. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Przepis art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustanawia zasadę, zgodnie z którą składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wyczerpujący rozumieć należy jako opisanie go bardzo dogłębnie, dokładnie i szczegółowo; w taki sposób, by można było prawidłowo ocenić przedmiot wątpliwości interpretacyjnych przedstawionych do analizy organu podatkowego. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja ta będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ podatkowy wydając interpretację indywidualną rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego. Tym samym Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) przedstawionego przez wnioskodawcę. Na mocy art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Powyższy przepis nie nakłada na organ podatkowy obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy zawartych we wniosku. Organ obowiązany jest do dokonania oceny stanowiska zainteresowanego poprzez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tej oceny. Natomiast w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu interpretacja indywidualna będąca przedmiotem skargi zawiera elementy, o których mowa w powołanych wyżej przepisach. Została ona wydana w oparciu o opisane zdarzenie przyszłe, na podstawie przepisów prawa podatkowego oraz zawiera ocenę stanowiska Strony. Podkreślić należy, iż zgodnie ze wskazanymi przepisami uzasadnienie prawne tego stanowiska winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przywołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie, nie oznacza natomiast polemiki z argumentacją skarżącego. Organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym, zarzut dotyczący naruszenia art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Wskazać należy, że stosownie do obowiązującej od dnia 01 stycznia 2012 r. treści art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej. W oparciu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego - interpretację indywidualną. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż w przypadku wydawania przez Ministra Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, interpretacji w indywidualnej sprawie skarżącego - zastosowanie ma art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast art. 14a tej ustawy, zobowiązujący organ do uwzględnienia orzecznictwa sądów oraz TK lub TSUE, dotyczy interpretacji ogólnych, a nie indywidualnych. Odnosząc się do powołanych wyroków należy wskazać, że orzeczenia sądów administracyjnych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika. Nie stanowi naruszenia prawa sam fakt dokonania odmiennej wykładni niż przyjęta przez inny organ czy sąd, choćby nawet w prawomocnym wyroku, lecz dokonanie wykładni błędnej. Organ nie jest zobowiązany do analizowania stanów faktycznych spraw wskazanych przez stronę i polemiki z zapadłymi w nich rozstrzygnięciami. Niewątpliwie powołanie orzecznictwa ma na celu wykazanie słuszności prezentowanego poglądu, lecz nie odniesienie się przez organ do orzecznictwa wskazanego w piśmie strony samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 365/10). Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 14c § 2 i art. 14a Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny. Nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w Ordynacji podatkowej. Organ wydał interpretację indywidualną na podstawie przepisów prawa, a z przedstawionego uzasadnienia wynika jakimi przesłankami kierował się wydając interpretację. Zaskarżona interpretacja zawiera bowiem przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego opisu sprawy, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny zdarzenia przyszłego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji wyznacza też treść zadanego przez skarżącego pytania oraz zajętego stanowiska. Nawet jeżeli w odczuciu strony uzasadnienie organu jest zbyt mało rozbudowane, to ocena ta nie przesądza o jego nieprawidłowości. Istotne jest, że z wydanej interpretacji indywidualnej w sposób niebudzący wątpliwości wynika stanowisko organu podatkowego oraz jego podstawa prawna. Bezpodstawny jest ponadto sformułowany w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 14c § 1 i § 2 u.p.t.u., poprzez nierozpoznanie wniosku o interpretację w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatkowej oraz momentu postania obowiązku podatkowego. W ocenie Sądu uznanie przez organ, że nieodpłatne przekazanie części budynku na cele osobiste strony nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, obligowało organ do stwierdzenia, że pytanie skarżącego w części dotyczącej podstawy opodatkowania, stawki podatku oraz momentu powstania obowiązku podatkowego, stało się bezprzedmiotowe. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ nie mógł naruszyć ww. przepisów, tym bardziej, że w ustawie o podatku od towarów i usług nie występują powołane przez skarżącego przepisy. Odnosząc się do powołanych przez Stronę wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyjaśnić należy, że w orzeczeniu w sprawie C-268/83 Trybunał stwierdził, że "system odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu podatku VAT przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w trakcie prowadzenia działalności (...). Wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten sposób, iż wszelka działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i lub rezultatu, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny (...). Ograniczenie powyższej zasady powinno być natomiast traktowane jako wyjątek i nie podlega wykładni rozszerzającej". Wyrok ten zatem odnosi się do zasady neutralności podatku VAT dla podatników prowadzących działalność gospodarczą opodatkowaną, czego organ w zaskarżonej interpretacji nie kwestionuje. W przytoczonym przez skarżącego orzeczeniu C-37/95 TSUE uznał, że w przypadku, gdy inwestycja (ściślej inwestycja w związku, z którą podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia w momencie jej prowadzenia) została zaniechana ze względu na okoliczności pozostające poza kontrolą podatnika, nie ma on obowiązku korygowania odliczonego podatku. Z kolei wyrok w sprawie C-408/98 odnosił się do możliwości odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług dotyczących transakcji zbycia przedsiębiorstwa, czyli czynności niepodlegającej opodatkowaniu. Należy podkreślić, że bezpośrednie odniesienie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który zapadł w konkretnej sprawie podatnika jest możliwe tylko w przypadku, gdy mamy do czynienia z identycznym lub podobnym stanem faktycznym. Jednak powołane przez stronę orzeczenia Trybunału odbiegają w znaczny sposób od sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie, zatem pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie dokonane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Mając na względzie dokonaną analizę przepisów oraz argumentację pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.