I FSK 1993/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Ł. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 196/13 odrzucające skargi Ł. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 14 stycznia 2013 r., o nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2005 r. do grudnia 2006 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt: I SA/Rz 196/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi Ł. K. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 14 stycznia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lata 2005 i 2006. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisów sądowych w sprawach o sygn. akt od I SA/Rz 196/13 do I SA/Rz 219/13, w łącznej kwocie 23.976 zł. Stronę pouczono, że w przypadku nieuzupełnienia wymienionego braku, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, skarga zostanie odrzucona. Sąd wskazał, że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 25 lipca 2013 r., zatem termin do uiszczenia wpisów upływał z dniem 1 sierpnia 2013 r., natomiast skarżący dokonał przelewu na rachunek bankowy Sądu w dniu 7 sierpnia 2013 r., a zatem po upływie terminu, o którym mowa w ar. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), co stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi z art. 220 § 3 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. w postaci wydruku potwierdzenia wykonania przelewu w dniu 1 sierpnia 2013 r. oraz wyciągu bankowego wskazującego ilość posiadanych środków pieniężnych na dzień wykonania przelewu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 219 § 2 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, że skarżący nie uiścił w terminie do 1 sierpnia 2013 r. wpisu sądowego w kwocie 23.976 zł, mimo iż zachował on termin dokonując obciążenia rachunku bankowego w dniu 1 sierpnia 2013 r. i na rachunku tym znajdowały się środki pieniężne pozwalające na uiszczenie wpisu, a opóźnienie w przepływie środków pieniężnych mogło wynikać z rozliczeń bankowych, na które skarżący nie ma wpływu. W ocenie autora skargi kasacyjnej błędnie Sąd pierwszej instancji utożsamił datę wpływu środków pieniężnych na konto WSA z datą wydania dyspozycji przelewu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast wg. § 2 tego przepisu opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Z kolei z art. 220 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do odrzucenia skargi, bowiem błędnie utożsamił datę wpływu środków pieniężnych na rachunek tego Sądu z datą wydania dyspozycji ich przelewu. Na poparcie powyższych twierdzeń na etapie skargi kasacyjnej jej autor przedłożył kserokopię obcojęzycznego potwierdzenia wykonania dyspozycji przelewu oraz wyciągu z rachunku bankowego, które jego zdaniem jako datę złożenia zlecenia bankowego wskazują dzień 1 sierpnia 2013 r. Zauważyć należy, że wbrew temu, co twierdzi autor skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji przyjął, że datą wniesienia wpisu jest widniejący na wydruku z kasy WSA dzień 7 sierpnia 2013 r., a zatem data wpływu środków na rachunek bankowy tego Sądu, a nie data zlecenia przelewu bezpośrednio z konta nadawcy. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że załączone dokumenty zostały sporządzone w języku niemieckim. W tym miejscu podkreślić należy, że z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. – dalej: "Konstytucja RP") wynika, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Odzwierciedleniem tej konstytucyjnej zasady są przepisy ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim, które w art. 4 pkt 3 stanowią, że język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej. Nadto w art. 5 ust. 1 przywołanej ustawy wprowadzono regułę, iż podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim. Powyższą regułę w art. 5 ust. 2 rozciągnięto także na oświadczenia woli, podania i inne pisma składane szeroko rozumianym organom Państwa. Obowiązek posługiwania się językiem polskim polega przy tym również na konieczności prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, tj. uwzględnienia tylko dokumentów sporządzonych po polsku lub przetłumaczonych w odpowiedni sposób (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1088/07, LEX nr 495351). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak przedstawione rozumienie konstytucyjnej zasady czyni koniecznym, aby dokumenty – tak jak te przedłożone na etapie przedmiotowego środka zaskarżenia – mające decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone na język polski, gdyż dopiero wówczas możliwym stanie się dokonanie oceny wpływu ich treści na zasadność postanowienia Sądu pierwszej instancji a tym samym na prawdziwości twierdzeń skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ponownie rozpoznając sprawę obowiązany będzie wezwać pełnomocnika spółki do przedłożenia tłumaczeń przysięgłych na język polski załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów. Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że datą wniesienia wpisu będącą jednocześnie datą złożenia dyspozycji przelewu bankowego jest 1 sierpnia 2013 r., wówczas obowiązany będzie uwzględnić ugruntowane już w orzecznictwie i judykaturze stanowisko, przedstawione również przez autora skargi kasacyjnej, iż datą, w której uiszczono wpis sądowy za pomocą elektronicznego środka komunikacji jest dzień, w którym polecenie przelewu wprowadzone zostało do urządzenia nadawczego, w taki sposób, żeby bank mógł zapoznać się z jego treścią (zatem dzień złożenia dyspozycji), pod warunkiem, że na rachunku bankowym zlecającego znajdowały się środki pozwalające na realizację przelewu (por. postanowienie NSA z 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt: I FSK 1157/05; z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt I FSK 336/06, z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt: I FSK 302/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W zakresie żądania zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postanowień, w których uchylono postanowienie Sądu pierwszej instancji.