VII SA/Wa 2831/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia skargę oddala [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] postanowieniem z dnia lutego 2011 r. Nr [...] , działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98. poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), w związku z wnioskiem J.D. - odmówił uchylenia postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie uzgodnienia rozwiązań zamiennych na wniosek R. K. - wobec braku podstaw do jego uchylenia w trybie art. 145 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w piśmie z dnia 18 sierpnia 2010 r. J. D. wystąpił o interpretację punktu 5 postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz ewentualny wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania administracyjnego, w przypadku gdyby organ nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy dotyczącym obowiązku wykonania "murka ogniowego" przez inwestora budynku przy Placu [...] w [...]. Jako podstawę do wznowienia postępowania J. D. wskazał art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Zdaniem J. D. jako sąsiada inwestora E. i R. K., w postępowaniu o zaakceptowanie w budynku przy Placu [...] w [...] rozwiązań zamiennych spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego w przedmiotowym obiekcie, przysługiwały mu prawa strony postępowania. Następnie organ wskazał, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Podstawą tego rozstrzygnięcia było poza przesłankami merytorycznymi przyjęcie przez organ braku interesu prawnego wnioskodawcy uprawniającego go do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Od tej decyzji J. D. pismem z [...] listopada 2010 r. wniósł odwołanie, w wyniku którego Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Wypełniając polecenie Komendanta Głównego PSP dotyczące przeprowadzenia czynności procesowych przewidzianych w rozdziale 12 k.p.a. Organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wznowił postępowanie administracyjne wysyłając jednocześnie zarówno do Państwa K., jak i do Państwa D. zawiadomienie, w którym zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z materiałami w sprawie oraz składania uwag i wniosków dotyczących przedmiotowej sprawy. Z powyższego prawa strony nie skorzystały. Po spełnieniu wszystkich czynności formalno - prawnych związanych ze wznowieniem postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, organ I instancji za zasadne uznał wydanie postanowienia o odmowie uchylenia postanowienia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydanego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...], gdyż stwierdził brak podstaw ku temu wynikających z art. 145 § 1, w tym w szczególności w zakresie dotyczącym pkt 4 k.p.a. poprzez nie branie udziału J. D. bez własnej winy w prowadzonym postępowaniu z powodu nie uznania osoby tej za stronę postępowania. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, iż o istnieniu interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu w charakterze strony decydują przepisy prawa materialnego. Zauważyć przy tym należy, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem toczącej się sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W niniejszej sprawie organ nie stwierdził, a wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, by z treści przepisu wynikał jego interes prawny do uczestnictwa we wcześniejszym postępowaniu a następnie do skutecznego ubiegania się o wznowienie postępowania. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa - w przedmiotowej sprawie dotyczącej w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz przeciwpożarowych. Oznacza to, że J. D. jako właścicielowi nieruchomości sąsiedniej, przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zaakceptowania rozwiązań zamiennych, jedynie wówczas gdy przyjęte rozwiązania kolidowałyby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów. W przedmiotowej sprawie organ nie stwierdził takich naruszeń. Właściciel nieruchomości położonej w [...] przy Placu [...], wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego z wnioskiem o uzgodnienie rozwiązań zamiennych, rekompensujących niespełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego zawartych w ekspertyzie technicznej rzeczoznawców d.s. zabezpieczeń przeciwpożarowych W. W. oraz d.s. budowlanych H. P. w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalno-usługowego na funkcję usługową. Po rozpatrzeniu całości materiału sprawy organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. przychylił się do wniosku strony i uznał za możliwe przyjęcie zaproponowanej przez inwestora koncepcji. Rozpoznając niniejszą sprawę, organ dokonał między innymi analizy w przedmiocie ewentualnego oddziaływania na sąsiadujące obiekty (zabudowa pierzejowa). Jednocześnie organ wziął pod uwagę uwarunkowania techniczno-pożarowe w zakresie możliwości przeniesienia się ognia poprzez płaszczyznę dachową oraz otwory okienne znajdujące się w ścianie zewnętrznej. Powyższe doprowadziło do uznania, że istniejący ustrój budowlany oraz inne niezależne czynniki na wystarczającym poziomie zabezpieczą sąsiadujący budynek przed ewentualnymi skutkami oddziaływania zdarzenia pożarowego. Za takim stanowiskiem przemawia między innymi to, że: 1. budynek posiada dach nie rozprzestrzeniający ogień. 2. budynek sąsiadujący posiada płaszczyznę dachową położoną poniżej płaszczyzny obiektu objętego postępowaniem. 3. budynek zostanie objęty pełną ochroną przez instalację wykrywczo-alarmową pożaru, co niewątpliwie pozwoli na bezzwłoczne wykrycie zdarzenia pożarowego, ogłoszenia alarmu i podjęcia dalszych działań odpowiednich do występującego zagrożenia. Mając to wszystko na uwadze organ doszedł do przekonania, że realizacja postanowienia [...] KW PSP w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. powoduje, że pomiędzy stanem faktycznym sprawy odnoszącym się do J. D., a przedmiotem postępowania dotyczącym rozwiązań zamiennych nie istnieje, uzasadnione treścią normy prawa materialnego realne, rzeczywiste powiązanie co czyniłoby J. D. osobą zainteresowaną tym postępowaniem, a w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. D.. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu zażalenia J. D., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 2 warunków technicznych, przy przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków przepisy tego rozporządzenia mogą być spełnione w sposób inny niż w nim określony, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Ekspertyza taka jest formą propozycji zawierającej koncepcję zapewnienia odpowiednich warunków bezpieczeństwa pożarowego. Uzgadniając ekspertyzę komendant wojewódzki PSP akceptuje taką propozycję, nie rozstrzygając jednak, czy będzie ona realizowana. Ocena proponowanych rozwiązań jest przy tym suwerennym prawem właściwego komendanta wojewódzkiego PSP, a głównym punktem odniesienia jest w tym przypadku wiedza inżynierska dotycząca warunków bezpieczeństwa pożarowego, jakie powinny być zapewnione w danym obiekcie. Realizacja przebudowy, bądź zmiany sposobu użytkowania budynku odbywa się w oparciu o pozwolenie wydawane przez odpowiednie organy nadzoru budowlanego i dopiero na tym etapie postępowania zarządcy sąsiednich nieruchomości, na które może oddziaływać ten budynek, mogą być uznani za stronę postępowania. Podniesiona w zażaleniu sprawa skierowania do skarżącego zawiadomienia o wznowieniu postępowania, co uznane zostało przez niego za uznanie go za stronę, dotyczy innego postępowania, tj. dotyczącego wznowienia, nie zaś wcześniejszego postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. uzgadniającego rozwiązania zamienne dla budynku przy ul. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożył J. D. kwestionując jego zgodność z prawem. W skardze wskazał, że postanowienie dotyczy jego budynku, który sąsiaduje bezpośrednio z budynkiem sąsiada, który oddziałuje bezpośrednio na budynek skarżącego. Zaskarżone postanowienie zagraża bezpieczeństwu jego budynku i jest niezgodne z prawem, tj. § 231 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odmowa skarżącemu udziału w postępowaniu administracyjnym jest niezgodna z art. 28 k.p.a., art. 3 pkt 20 i art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że podstawowy zarzut dotyczący nieuznania J. D. za stronę jest bezzasadny bowiem w tym postępowaniu stronami są jedynie inwestorzy i wnioskodawcy E. i R. K., którzy wystąpili o uzgodnienie rozwiązań zastępczych wskazanych w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dla budynku handlowo-usługowego w [...] związku z planowaną zmianą sposobu jego użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 151 k.p.a., tj. w trybie postępowania nadzwyczajnego - wznowieniowego. Ocenie sądu poddane było postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. odmawiające uchylenia ostatecznego postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydanego w sprawie uzgodnienia rozwiązań zamiennych w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla budynku handlowo-usługowego w [...] należącego do E. i R. K. w związku z wnioskiem J. D. o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem (z dnia [...] czerwca 2008 r.). Na wstępie zauważyć trzeba, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. Złożenie podania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i w art. 145a oraz 145b k.p.a., czy wniosek został złożony przez podmiot będący stroną w sprawie oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku ustalenia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. i w art. 145a k.p.a. lub 145b , bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (wówczas rozpoczyna się drugi etap postępowania, który można nazwać właściwym). Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w przypadku powołania we wniosku o wznowienie postępowania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) ocena, czy powołana podstawa wznowienia rzeczywiście zaistniała będzie polegała na badaniu przez organ, czy podmiotowi składającemu podanie faktycznie przysługiwał przymiot strony w zakończonym postępowaniu i czy nie brał on udziału w postępowaniu bez własnej winy. Dlatego też organ, do którego wpływa takie podanie o wznowienie postępowania nie może na etapie wstępnym badania dopuszczalności wniosku oceniać, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, oznaczałoby to bowiem dokonywanie oceny przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, a to jest niedopuszczalne. Stwierdzenie bowiem, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. Wyjątkiem od przedstawionego schematu jest jedynie sytuacja, gdy wniosek o wznowienie postępowanie złożony został przez podmiot, który nie jest stroną tego postępowania i okoliczność ta nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, a więc oczywistego braku legitymacji do żądania wznowienia zakończonego ostateczną decyzją postępowania. Taki ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości i wynikający już z samego pisma, w którym zawarto żądanie wznowienie postępowania administracyjnego wniosek, że podanie pochodzi od podmiotu niebędącego stroną, powoduje konieczność wydania przez organ na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07; z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1332/09; 3 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1449/09; z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1438/09; z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1556/09 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.cbois.nsa.gov.pl). Podzielając powyższy pogląd, stwierdzić należało, iż na równi z nim pozostaje sytuacja, gdy z samego przedmiotu postępowania zakończonego ostateczną decyzją wynika bezsprzecznie, iż wnioskodawca nie mógł być jego stroną w ogóle. W takim też przypadku uznać należało za konieczne wydanie w sprawie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. II OSK 2379/11, www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd Wojewódzki w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się do linii orzeczniczej zawartej w powyższym orzeczeniu NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. W niniejszej sprawie miała miejsca opisana w nim klasyczna sytuacja, a nie omówiony wyjątek. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić zatem trzeba, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. jest prawidłowe, bowiem organ I instancji prawidłowo we wstępnym etapie wznowił postępowanie, a następnie, po przeprowadzeniu analizy dotyczącej przymiotu strony J. D., odmówił uchylenia decyzji kontrolowanej we wznowionym postępowaniu z uwagi na brak przymiotu strony, czyli z uwagi na brak zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu dotyczącym uzgodnień zamiennych w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, czyli jak w niniejszej sprawie, przymiot strony co do zasady ma jedynie wnioskodawca (inwestor). Nie jest to jednak postępowanie, które zakończy się wydaniem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czy podobnym orzeczeniem. Uzgodnienie będzie bowiem jedynie jednym z wielu dokumentów koniecznych inwestorowi do złożenia kompletnego wniosku i uzyskania pozwolenia na budowę, przebudowę, remont czy też inne rozwiązanie architektoniczno-budowlane, które organ zaakceptuje bądź odmówi jego akceptacji w drodze decyzji. Z kolei w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę do wydania której niezbędne będzie m.in. przedłożenie uzgodnień zaakceptowanych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. objętym kontrolowanym postępowaniem wznowieniowym - organ przy ustalaniu kręgu uczestników postępowania weźmie pod uwagę zarówno art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również art. 3 pkt 20 tej ustawy. Podkreślenia zatem wymaga, że postępowanie w sprawie uzgodnienia rozwiązań zastępczych daje inwestorowi jedynie możliwość spełnienia wymagań zawartych w rozporządzeniu dot. warunków technicznych w sposób inny, niż w nim wprost określono, przy czym możliwość ta nie jest tożsama z wyrażeniem zgody na budowę. Skarżący nie został zatem pozbawiony prawa do ochrony swojego interesu prawnego, przy czym ustawodawca przewidział taką możliwość dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie znajduje zatem w sprawie uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego bowiem postępowanie w przedmiocie uzgodnienia z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej możliwości spełnienia wymagań warunków technicznych w sposób inny niż określony w tym rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej dotyczącej zabezpieczeń przeciwpożarowych, nie jest postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, w którym stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W kontekście tej definicji obszaru oddziaływania nie można stwierdzić, aby realizacja założeń ekspertyzy technicznej ograniczała skarżącemu możliwość zagospodarowania jego terenu lub naruszała jego interes prawny poprzez niezachowanie wymagań § 235 ust. 3 i 4 warunków technicznych. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego na tym etapie postępowania również jest zatem bezzasadny. Rozpatrywane obiekty istniejące znajdują się w zabudowie pierzejowej i wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego rozpatruje się poprzez fakt rozdzielenia budynków ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, a nie poprzez pasy wolnego terenu wokół obiektu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, wskazać skarżącemu trzeba, że jest on bezzasadny bowiem skarżący w niniejszej sprawie ma jedynie interes faktyczny, którego w odróżnieniu od interesu prawnego nie można poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić podstawę skierowania żądania określonych czynności organu administracyjnego. A zatem skarżący nie ma w niniejszej sprawie przymiotu strony, co słusznie stwierdziły organy obu instancji. Pozostałe zarzuty skargi, tj. naruszenie § 235 ust. 3 i 4 warunków technicznych, w ogóle nie były brane pod uwagę wobec faktu, że na tym etapie postępowania kwestie merytoryczne dotyczące spełnienia wymagań warunków technicznych, będą brane pod uwagę dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Na koniec wskazać zatem skarżącemu należy, że choć w niniejszej sprawie, tj. w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego postanowienia wydanego w kwestii uzgodnień rozwiązań zamiennych (czyli koncepcji) - skarżący nie miał przymiotu strony, dotyczyła ona bowiem, jak już wspomniano, jedynie koncepcji - o tyle na dalszym etapie postępowania w sprawie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przebudowę, czy też remont, np. w celu zmiany sposobu użytkowania spornego budynku - czyli jak we wniosku R. K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. (oczywiście, o ile takie postępowanie będzie prowadzone), tj. gdy koncepcja zostanie wprowadzona w życie, skarżący niewątpliwie będzie miał przymiot strony. Wtedy bowiem, przy ustalaniu kręgu stron postępowania, organ weźmie pod uwagę wskazane przez skarżącego przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, których naruszenia skarżący upatrywał w niniejszym postępowaniu, a które to zarzuty w niniejszej sprawie i na tym etapie postępowania są niezasadne. Konkludując, Sąd Wojewódzki stwierdził, że organom orzekającym w sprawie niniejszej nie można zarzucić działania niezgodnie z prawem, w tym przede wszystkim naruszenia art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jak również art. 28 k.p.a. W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia - skargę należało oddalić. Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.