II SAB/Wa 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Rady Izby Notarialnej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Rady Izby Notarialnej w [...] na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r., złożonym na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, T. Z. wystąpił do Krajowej Rady Notarialnej w W. o udzielenie dokładnej i wyczerpującej odpowiedzi w zakresie: 1. ile osób z dniem 1 stycznia 2010 r. rozpoczęło odbywanie aplikacji notarialnej w izbach notarialnych w Polsce; 2. ilu aplikantów notarialnych z rocznika 2009 z dniem 30 czerwca 2012 r. odbyło aplikację notarialną rozpoczętą w dniu 1 stycznia 2010 r.; 3. czy i w których izbach notarialnych w Polsce w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r., tj. w trakcie odbywania aplikacji notarialnej przez aplikantów notarialnych z rocznika 2009 zostały przeprowadzone kolokwia, po każdym roku odbywania aplikacji notarialnej; 4. czy w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r., tj. w trakcie odbywania aplikacji notarialnej przez aplikantów notarialnych z rocznika 2009 były izby notarialne, w których zostało przeprowadzone kolokwium po I roku odbywania aplikacji notarialnej, a po II roku odbywania aplikacji już nie zostało przeprowadzone; 5. czy w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r., tj. w trakcie odbywania aplikacji notarialnej przez aplikantów notarialnych z rocznika 2009 były izby notarialne w Polsce, w których nie zostały przeprowadzone kolokwia, po każdym roku odbywania aplikacji notarialnej. Jeśli były takie izby notarialne to, które z nich nie przeprowadziły takich kolokwiów; 6. ilu aplikantów notarialnych z rocznika 2009 odbywających aplikację notarialną w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r. przystąpiło do poszczególnych kolokwiów po I i II roku aplikacji notarialnej w izbach notarialnych, w których kolokwia były przeprowadzone; 7. ile osób spośród aplikantów notarialnych z rocznika 2009 odbywających aplikację notarialną w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r. uzyskało negatywny wynik, tj. nie zaliczyło któregokolwiek z kolokwiów odpowiednio po I i II roku aplikacji notarialnej w izbach notarialnych, w których kolokwia były przeprowadzone; 8. czy i ile osób spośród aplikantów notarialnych z rocznika 2009 odbywających aplikację notarialną w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r., które uzyskały negatywny wynik z któregokolwiek z kolokwiów po I i II roku aplikacji notarialnej w każdej z izb notarialnych w Polsce, otrzymało od danej rady izby notarialnej zaświadczenie o odbyciu aplikacji notarialnej; 9. czy i ile osób spośród aplikantów notarialnych z rocznika 2009 odbywających aplikację notarialną w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r., które uzyskały negatywny wynik z któregokolwiek z kolokwiów po I i II roku aplikacji notarialnej w każdej z izb notarialnych w Polsce nie otrzymało od danej rady izby notarialnej zaświadczenia o odbyciu aplikacji; 10. ile osób spośród aplikantów notarialnych z rocznika 2009 odbywających aplikację notarialną w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2012 r. otrzymało zaświadczenie o odbyciu aplikacji notarialnej. Pismem z dnia [...] października 2012 r. l.dz. [...], Prezes Krajowej Rady Notarialnej poinformował T. Z., że na podstawie art. 65 K.p.a. przekazał zgodnie z właściwością sprawę do rozpatrzenia właściwym organom, tj. izbom notarialnym. W uzasadnieniu pisma wyjaśnił, że Krajowa Rada Notarialna ustala program aplikacji notarialnej oraz sprawuje nadzór nad szkoleniem aplikantów, jednakże nie jest obowiązana do prowadzenia żadnych statystyk w tym zakresie oraz nie posiada informacji w zakresie wskazanym we wniosku. Informacje takie znajdują się w zasobach izb notarialnych. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Rada Izby Notarialnej w W. poinformowała T. Z., że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie może udostępnić mu informacji przetworzonej w trybie dostępu do informacji publicznej bez wykazania szczególnie ważnego interesu publicznego w dostępie do wnioskowanych informacji. Jednocześnie organ podniósł, że nieuzupełnienie wniosku o udostępnienie informacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma spowoduje umorzenie postępowania. T. Z. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. podniósł, że domaga się udostępnienia wyczerpującej i dokładnej informacji publicznej przez Radę Izby Notarialnej w W. zgodnie z wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. i nie zgadza się ze stanowiskiem Rady Izby Notarialnej w W. wyrażonym w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. Podkreślił, że domaganie się wykazania szczególnie ważnego interesu publicznego w dostępie do informacji publicznej jest bezprawne, albowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje, aby koniecznym było wykazanie się takim interesem. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Natomiast zgodnie z art. 5 prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na ochronę informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych, ze względu na prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie T. Z., jego wniosek z dnia [...] września 2012 r. nie podlega wyżej wymienionym ograniczeniom, z tych względów powinien zostać rozpoznany zgodnie z żądaniem. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. T. Z. wniósł za pośrednictwem Rady Izby Notarialnej w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Rada Izby Notarialnej w W. w dniu [...] stycznia 2013 r. podjęła uchwałę nr [...], którą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w punkcie pierwszym uznała skargę T. Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. na bezczynność Rady Izby Notarialnej w W. i stwierdziła, że bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej. Natomiast w punkcie drugim uchwały Rada Izby Notarialnej w W. odmówiła T. Z. udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wskazanym w piśmie z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że wobec faktu, iż T. Z. nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego koniecznego do uzyskania informacji publicznej, Rada Izby Notarialnej w W., działając w trybie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podjęła uchwałę jak wyżej. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nie posiada informacji w zakresie żądanym przez T. Z. Jednocześnie organ pouczył, że od uchwały przysługuje, w terminie 14 dni, od jej doręczenia odwołanie do Krajowej Rady Notarialnej w W. za pośrednictwem Rady Izby Notarialnej w W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wobec podjęcia przez Radę Izby Notarialnej w W. w dniu [...] stycznia 2013 r. uchwały nr [...], którą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w punkcie pierwszym uznała skargę T. Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. na bezczynność Rady Izby Notarialnej w W. i stwierdziła, że bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej. Natomiast w punkcie drugim uchwały Rada Izby Notarialnej w W. odmówiła T. Z. udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wskazanym w piśmie z dnia [...] września 2012 r. Odnosząc się do niewykazania przez skarżącego szczególnie ważnego interesu publicznego odnośnie żądanej przez niego informacji, uznanej przez organ za przetworzoną organ podał, że skarżący był aplikantem Rady Izby Notarialnej w W., który nie otrzymał zaświadczenia o ukończeniu aplikacji notarialnej wobec niezdania kolokwiów przeprowadzanych zgodnie z programem aplikacji. Okoliczność ta, zdaniem Rady stanowi niewątpliwie podstawę podjętych przez skarżącego działań, jednakże nie może być uznana za szczególnie ważny interes publiczny. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego - adwokat E. B., podtrzymała stanowisko T. Z., wyrażone w jego skardze z tą zmianą, że na podstawie art. 149 § 1 i 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uwzględnienie skargi poprzez: - stwierdzenie, iż w prowadzonym przez Radę Izby Notarialnej w W. postępowaniu w przedmiocie udzielenia dostępu do informacji publicznej T. Z. doszło do przewlekłości postępowania, - stwierdzenie, że przewlekłość postępowania w wyżej wskazanym zakresie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie Radzie Izby Notarialnej w W. grzywny w wysokości 1 – krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa GUS. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniosła o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, powiększonych o kwotę należnego podatku VAT, opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, wpisu od skargi oraz kosztów dojazdu pełnomocnika do sądu własnym pojazdem mechanicznym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przypomniała stan faktyczny sprawy, jak również szeroko omówiła orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i poglądy doktryny w zakresie orzekania w przedmiocie bezczynności, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki wynikającej z bezczynności w zakresie informacji publicznej. Odnosząc się do postulowanego przez organ umorzenia postępowania, pełnomocnik skarżącego nie poparła tego wniosku uznając, że pogląd taki stoi w rażącej opozycji do powszechnie obowiązującej wykładni prawa, w tym szczególnie art. 149 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności Rady Izby Notarialnej w W., w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej, do dnia złożenia skargi była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Rada Izby Notarialnej w W., jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jako, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z o dostępie do informacji publicznej zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 312/12). W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] września 2012 r. stanowią informację publiczną. Wyjaśnić należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 P.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 P.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl., z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie i stwierdził w punkcie I sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony przez skarżącego wprawdzie w dniu [...] września 2012 r., jednakże został on skierowany do Krajowej Rady Notarialnej w W. nie zaś do Rady Izby Notarialnej w W. W sytuacji zaś skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, w trybie pow. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, podmiot (organ), do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań : - udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia – organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej, - poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2), - odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowania w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej, - odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie Krajowa Rada Notarialna pismem z dnia [...] października 2012 r. uznała się za organ niewłaściwy do udzielenia żądanej informacji publicznej we wskazanym zakresie i przekazała sprawę Izbie Notarialnej w W. Podkreślić należy, że sam fakt przekazania wniosku skarżącego przez Krajową Radę Notarialną o udzielenie informacji publicznej Radzie Izby Notarialnej w W. nie wywołał obowiązku po stronie Rady Izby Notarialnej w W. rozpoznania tego wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 pow. ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Tak więc, dopiero pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r. było w istocie wnioskiem T. Z. o udzielenie informacji publicznej. Ponadto stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Rady Izby Notarialnej w W. została wniesiona w dniu [...] stycznia 2013 r., bezczynność zaś organu ustała w dniu 23 stycznia 2013 r., kiedy to Rada Izby Notarialnej w W. podjęła uchwałę nr [...], którą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – P.p.s.a. oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w punkcie pierwszym uznała skargę T. Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. na bezczynność Rady Izby Notarialnej w W. i stwierdziła, że bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej. Natomiast w punkcie drugim uchwały Rady Izby Notarialnej w W. odmówiła T. Z. udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 30 września 2012 r. Nastąpiło zatem niewątpliwie uchybienie terminu w udzieleniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym - w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak, aby mogło dojść do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., konieczne jest stwierdzenie, że zanim organ wydał akt lub dokonał czynności, były podstawy do zastosowania art. 149 zdanie pierwsze P.p.s.a., a więc uwzględnienia skargi na bezczynność (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1803/11, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w chwili złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności. Wydanie jednak przez organ uchwały w dniu [...] stycznia 2013 r. załatwiającej wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, co do rozstrzygnięcia o zobowiązaniu organu do udzielania żądanej informacji publicznej, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostaje już w tym zakresie w bezczynności. W tej sytuacji Sąd w punkcie II wyroku umorzył postępowanie sądowe w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 161 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. Sąd nie wymierzył organowi grzywny. Sąd zauważa w tym miejscu, iż podstawę prawną orzeczenia o grzywnie stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przewidziana tym przepisem grzywna (jak wynika z jego treści) ma charakter fakultatywny, co oznacza, iż w nie każdym przypadku zaistnienia bezczynności, bądź przewlekłości postępowania, nawet jeśli jest ona rażąca sąd uprawniony/obowiązany jest ją wymierzyć. Podstawowym jej celem jest przymuszenie organu do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie w sprawie. Taka zaś decyzja została przez organ w tym przypadku wydana, i ta okoliczność uzasadniała - w ocenie Sądu - odstąpienie w sprawie od zastosowania ww. art. 149 § 2 i wymierzenia grzywny. W niniejszej sprawie organ pozostawał w bezczynności, co do udostępnienia informacji publicznej. Stwierdzić jednak należy, że owa bezczynność nie miała miejsca w ocenie Sądu z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała ona raczej z niejednolitości orzecznictwa dotyczącego problematyki uregulowanej ustawą i w tej sytuacji nie sposób dopatrzeć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzenia go w błąd. Z tych też powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach orzeczono zaś w punkcie III sentencji na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.