I SA/Gd 427/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną ; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" sp. z o. o. z siedzibą w S. (Spółka) wystąpiła do Ministra Finansów (organ upoważniony do wydania interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie konsekwencji podatkowych związanych z otrzymaniem środków pieniężnych od spółki osobowej stanowiących równowartość należnego podatku od towarów i usług z tytułu wniesienia wkładu niepieniężnego. Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. Spółka rozważa przystąpienie w charakterze akcjonariusza do spółki komandytowo – akcyjnej. Wnioskodawca nie będzie przy tym komplementariuszem tej spółki. Spółka obejmie akcje w spółce komandytowo – akcyjnej (SKA) w zamian za wniesienie wkładu niepieniężnego. Przedmiotem wkładu nie będzie przedsiębiorstwo ani zorganizowana część przedsiębiorstwa. Czynność wniesienia wkładu będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a Spółka zobowiązana będzie do wystawienia faktury VAT z tego tytułu i naliczenia VAT należnego z tytułu dokonania wkładu. Podstawą do naliczenia podatku VAT będzie wartość netto wkładu określona w uchwale o podwyższeniu kapitału zakładowego. Spółka, w zamian za wkład niepieniężny, obejmie akcje w SKA o wartości nominalnej równej wartości netto aportu. Kwota podatku VAT należnego powstałego po stronie Spółki z tytułu omawianej transakcji zostanie przekazana przez SKA do Wnioskodawcy w formie gotówkowej. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie: czy kwota podatku od towarów i usług wynikająca z faktury VAT wystawionej przez Spółkę w związku z transakcją wniesienia aportu do spółki komandytowo-akcyjnej, która zostanie zwrócona Spółce przez spółkę komandytowo-akcyjną w formie gotówkowej, nie będzie stanowiła przychodu podatkowego Spółki ? Zdaniem Wnioskodawcy, kwota podatku VAT wynikająca z faktury VAT wystawionej przez Spółkę w związku z transakcją wniesienia aportu do spółki komandytowo-akcyjnej, która zostanie zwrócona Spółce przez spółkę komandytowo -akcyjną w formie gotówkowej, nie będzie stanowiła przychodu podatkowego Spółki. Aport towarów do SKA będzie stanowił odpłatną dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wartość aportu powinna zatem zostać wykazana na fakturze wystawionej przez Spółkę wraz ze wskazaniem kwoty podatku VAT od tej transakcji. W związku z tym, wartość podatku VAT wykazanego na fakturze, będzie stanowić dla Spółki VAT należny, zaś dla SKA - VAT naliczony Jednocześnie, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodu nie stanowi należny podatek VAT - art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem podatek VAT jako element ceny należnej obciąża bezpośrednio nabywcę towaru lub usług i pozostaje neutralny dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 26 listopada 2012 r. stwierdził, że stanowisko Spółki nie jest prawidłowe. Minister Finansów oceniając przedstawione zdarzenie przyszłe odnotował, że w myśl art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Stwierdził dalej, że środki pieniężne przekazane przez spółkę osobową prawa handlowego na rzecz wnoszącego aport nie mają charakteru podatku. Nie stanowi bowiem wątpliwości, że jako podatek w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (art. 6 Ordynacji podatkowej). Przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, nr 177, poz. 1054) nie zawierają innej definicji w zakresie należnego podatku od towarów i usług. Istotne w sprawie jest również to, że stosownie do art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zgodnie z przedstawionym we wniosku o interpretację zdarzeniem przyszłym wynika, że zwrócona Wnioskodawcy przez spółkę osobową kwota stanowiąca "równowartość VAT należnego" wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej między tymi podmiotami. Należność ta nie jest zatem zarówno nieodpłatnym, przymusowym oraz bezzwrotnym świadczeniem pieniężnym na rzecz Skarbu Państwa, jak i nie została nałożona w drodze ustawy. Otrzymane przez Spółkę środki pieniężne w wysokości równowartości należnego podatku od towarów i usług wynikającego z faktury VAT potwierdzającej wniesienie aportu nie są podatkiem, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy, zatem wskazana norma prawna nie będzie miała zastosowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji, jako że nie będzie miało do przedmiotowej kwoty zastosowanie wyłączenie przewidziane w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, otrzymana od spółki komandytowo-akcyjnej kwota będzie stanowiła przychód Wnioskodawcy. W tym względzie tut. organu podziela stanowisko zawarte w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 stycznia 2013 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 12 ust. 4 pkt 9 oraz art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, iż kwota należnego podatku VAT zapłacona Skarżącemu przez spółkę komandytowo-akcyjną (zwaną dalej: "SKA"), do której Wnioskodawca wniósł wcześniej aport stanowi po stronie Skarżącego przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2) art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji przyjęcie, iż zwrócona Skarżącemu kwota należnego podatku VAT będzie miała charakter definitywnego przysporzenia, a co za tym idzie będzie stanowić przychód Spółki, oraz 3) art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niepełną ocenę stanowiska Skarżącej a w szczególności brak jakiegokolwiek nawiązania do przywołanego przez nią art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz kwestii definitywności przychodu, a co za tym idzie również niedostateczne (nie odnoszące się do całości argumentacji Spółki) uzasadnienie prawne, 4) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez nie ustosunkowanie się do kluczowych argumentów uzasadnienia stanowiska własnego przedstawionego przez Spółkę oraz wybiórczą analizę przepisów prawa podatkowego, czym naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, oraz o zasadzenie kosztów postępowania w rozumieniu art. 205 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 200 tej ustawy. Zdaniem Skarżącego należy przyjąć, iż przekazanie Spółce przez SKA kwoty podatku VAT z faktury dokumentującej wniesienie aportu stanowić będzie zwrot kwoty podatku VAT należnego z tytułu tej transakcji, który zgodnie z literalną wykładnią przepisu art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi przychodu. Skarżąca przywołała zasadę neutralności podatku VAT, wyrażoną w Dyrektywie UE 2006/112. Zasada ta oznacza m.in., iż otrzymanie bądź zapłacenie podatku VAT jest neutralne z punktu widzenia podatków dochodowych, tj. nie stanowi ani przychodu ani kosztów uzyskania przychodów. Zastosowanie powyższej zasady do przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenia przyszłego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż otrzymanie przez Spółkę podatku należnego VAT nie powinno stanowić przychodu dla Spółki, zaś odprowadzenie tego podatku do urzędu skarbowego nie będzie stanowić kosztu podatkowego. Spółka zauważyła, iż tylko w przypadku jeżeli otrzyma ona zwrot VAT ze SKA transakcja będzie dla obu stron neutralna. Na skutek aportu Wnioskodawca będzie zobowiązany do wpłaty podatku VAT na rachunek urzędu skarbowego. Gdyby nie fakt, iż SKA zwróci Spółce VAT należny, Skarżący poniósłby realny ciężar podatku (musiałby bowiem zapłacić VAT nie otrzymując nic w zamian). Odnosząc się do argumentacji przywołanej w interpretacji indywidualnej podniesiono, iż nie jest zasadne stwierdzenie, że "równowartość VAT należnego" nie stanowi podatku i wynika wyłącznie z umowy cywilnoprawnej. Tytułem prawnym do zwrotu podatku VAT podmiotowi wnoszącemu aport nie jest, jak wynika z zaskarżonej interpretacji, umowa cywilnoprawna a sam fakt dokonania opodatkowanej dostawy w rozumieniu przepisów VAT. Prawo do otrzymania zwrotu podatku VAT wynika z generalnych zasad konstrukcji VAT. Zgodnie z naczelną regułą tego podatku podmiot dokonujący czynności opodatkowanej (sprzedaży, aportu itp.) nie powinien ponosić ekonomicznych kosztów tego podatku. Skoro zgodnie z ustawą o VAT Wnioskodawca ma obowiązek wystawić fakturę dokumentującą aport, na której wykazuje podatek od towarów i usług to należy przyjąć, iż to właśnie ustawa o VAT stanowi tytuł prawny do ubiegania się o zwrot podatku od SKA, do której wnoszony jest wkład niepieniężny. W związku z tym zwracane środki nie są niczym innym jak należnym Wnioskodawcy podatkiem od towarów i usług. Środki te będą wyłączone z przychodów Wnioskodawcy na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT. Spółka wskazała, że dla celów podatku VAT wniesienie wkładu niepieniężnego traktowane jest jak każda inna dostawa towarów. Dlatego też powstanie po stronie Spółki jako wnoszącej aport, roszczenia o zapłatę podatku VAT należnego (oraz jego uiszczenie) powinno być traktowane analogicznie jak w przypadku transakcji sprzedaży, z tytułu której rozliczenie tej części ceny, którą stanowi podatek VAT, nie powoduje powstania przychodu podatkowego. Nadto, zdaniem Skarżącego, interpretacja art. 14 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinna pozostawać jednolita niezależnie od rodzaju dokonywanej transakcji. Wynika to z faktu, iż odwołanie do tego przepisu znajduje się zarówno w art. 12 ust. 1 (na podstawie, którego zdaniem Dyrektora należy opodatkować zwrot VAT na transakcji aportu), jak i art. 14 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dotyczącym sprzedaży) a zatem przepis ten powinien być stosowany w sposób tożsamy do obu typów transakcji. Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie we wcześniejszych interpretacjach organów podatkowych w tym m.in. Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 29 listopada 2011 r. (IPTPB3/423-237/11-3/GG), Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 października 2011 r. (ILPB3/423-352/11-2/MM) oraz Dyrektora Izby skarbowej w Katowicach z 12 stycznia 2011 r. (IBPBI/2/423-1400/1O/MS) Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga zawiera uzasadnione podstawy, zatem interpretację indywidualną Ministra Finansów należało uchylić. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej Spółka przedstawiała, że rozważa przystąpienie w charakterze akcjonariusza do SKA. Przedmiotem wkładu nie będzie przedsiębiorstwo ani jego zorganizowana część. Czynność wniesienia wkładu będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a Spółka zobowiązana będzie do wystawienia faktury VAT z tego tytułu i naliczenia podatku VAT należnego z tytułu dokonania wkładu. Podstawą do naliczenia podatku VAT będzie wartość netto wkładu określona w uchwale o podwyższeniu kapitału zakładowego. Spółka w zamian za wkład niepieniężny obejmie akcje SKA o wartości nominalnej równej wartości netto aportu. Kwota podatku VAT należnego powstałego po stronie Spółki z tytułu omawianej transakcji zostanie przekazana przez SKA do wnioskodawcy w formie gotówkowej. Istota sporu sprowadza się do oceny, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwoty podatku należnego VAT wykazanego w fakturze dokumentującej wniesienia do SKA aportu w postaci niepieniężnej innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Należy podkreślić, że wbrew ocenie Ministra Finansów, z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że mamy do czynienia z kwotą podatku należnego wynikającą z faktury, a nie z "równowartością VAT należnego wynikającą z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy tymi podmiotami". Spółka wskazuje bowiem wyraźnie i jednoznacznie, że w związku z wniesieniem aportu wystawi fakturę, w której m. in. będzie określona wartość netto wkładu niepieniężnego oraz należny od tej transakcji podatek VAT. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej jako u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Zarówno ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych jak również ustawa o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia "należnego podatku od towarów i usług". W ocenie Sądu, analizując ustawę o podatku od towarów i usług, można i należy przyjąć, że podatek należny jest to kwota podatku VAT określona w fakturze wystawionej przez podatnika. Jest to podatek obliczany od wartości sprzedanych towarów i usług, który należy odprowadzić do urzędu skarbowego. Podatnik ma jednak prawo pomniejszyć to zobowiązanie o podatek naliczony. Zgodnie z art. 106 ustawy o VAT Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Nie można więc utożsamiać w sposób bezpośredni, jak czyni to Minister Finansów, podatku należnego od towarów i usług z podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Podatek należny jest swoistą konstrukcją ustawy o podatku od towarów i usług i znaczenie tego pojęcia należy ustalać przede wszystkim na gruncie tej ustawy. Odnotować przy tym należy, że faktura VAT jest wystarczającym i koniecznym warunkiem żądania całej określonej w niej kwoty. Celem dochodzenia należnego podatku VAT określonego w fakturze, jej wystawca nie jest zobowiązany do zawierania jakichkolwiek odrębnych umów, jednocześnie jednak jest zobowiązany do jej ujęcia w stosownej ewidencji prowadzonej dla celów podatku VAT. Okoliczność zawarcia umowy między stronami w przedmiocie sposobu (formy) przekazania tej kwoty jest zagadnieniem z punktu wiedzenia klasyfikowania podatkowego tej kwoty zagadnieniem obojętnym. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że kwota podatku należnego wynikająca z faktury dokumentującej wniesienie aportu do SKA będzie stanowiła podatek należny, który nie stanowi przychodu zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Przedstawiony pogląd Sądu koresponduje z jedną z podstawowych zasad podatku od towarów i usług tj. zasadą neutralności tego podatku. Prezentowane przez Ministra Finansów stanowisko opiera się na ocenie prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21.02.2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Niemniej jednak ocena ta została sformułowana w oparciu o stan faktyczny, który nie jest tożsamy ze stanem faktycznym przedstawionym przez Spółkę we wniosku o udzielnie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca przedstawiając zdarzenie przyszłe, które było przedmiotem rozważań WSA w Warszawie podał, że Spółka wniesie do spółki osobowej - jednorazowo lub w transzach - jako wkład niepieniężny wybraną część lub wszystkie przysługujące jej prawa i inne składniki. Przedmiot wkładu nie będzie stanowił przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Z tytułu dokonania przedmiotowej transakcji, na podstawie przepisów ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Spółka będzie opodatkowana tym podatkiem. Przed dokonaniem wkładu Spółka zleci rzeczoznawcy przeprowadzenie wyceny wartości rynkowej przedmiotu wkładu. Dla celów niniejszego wniosku i powołanej w nim argumentacji, Spółka przyjęła założenie, że ustalona w ten sposób wartość rynkowa (bez podatku VAT) zostanie określona jako 100 jednostek. Odpowiednio, wartość rynkowa z podatkiem VAT będzie wynosić 122 jednostki. W zależności od bieżących potrzeb biznesowych, zakres działania spółki osobowej może ewoluować i objąć w przyszłości nowe obszary. W związku z wniesieniem przez spółkę wkładu niepieniężnego do spółki osobowej zostaną zawarte dwie umowy: 1. Umowę zmieniająca umowę spółki osobowej, która będzie podstawą do przejścia Praw i Innych Składników ze Spółki na spółkę osobową oraz uzyskania przez spółkę "udziału kapitałowego" w spółce osobowej w wysokości odpowiadającej wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu, oraz 2. Umowę pomiędzy Spółką a spółką osobową (dalej: "Umowa Dodatkowa"), w której strony uzgodnią, że w związku z wniesieniem wkładu, spółka osobowa uiści dodatkowo na rzecz Skarżącej w formie pieniężnej kwotę stanowiącą 22% wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu (dalej: "Dodatkowa Płatność"). Kwota Dodatkowej Płatności zostanie obliczona z zastosowaniem metody "od stu, a nie "w stu". Umowa Dodatkowa określi również termin płatności Dodatkowej Płatności. Suma obu wartości, tj. wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu niepieniężnego oraz Dodatkowej Płatności, będzie równa wartości rynkowej przedmiotu wkładu z podatkiem VAT (tj. 122 jednostki). Uzyskanie przez Spółkę udziału kapitałowego w spółce osobowej w wysokości odpowiadającej wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu, nastąpi w dacie zawarcia umowy zmieniającej umowę spółki osobowej. W tym samym momencie przejście Praw i Innych Składników ze Spółki na spółkę osobową stanie się prawnie skuteczne. W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie: czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w związku z wniesieniem przez Skarżącą wkładu niepieniężnego w postaci Praw i Innych Składników do spółki osobowej powstanie dla Spółki lub spółki osobowej przychód podatkowy stosownie do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ? Analizując powyższe okoliczności, w ocenie Sądu należy dojść do wniosku, że kwota otrzymana przez wnioskodawcę nie będzie kwotą podatku należnego – kwotą obliczoną i wykazaną w fakturze. Będzie to kwota stanowiąca równowartość należnego podatku od towarów i usług to zaś czyni bezprzedmiotowym nawiązywanie do tego wyroku w okolicznościach faktycznych przedstawionych przez Spółkę w niniejszej sprawie. Na marginesie tylko należy odnotować, że Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną w powołanym wyroku WSA w Warszawie odnośnie stanu faktycznego będącego podstawą orzekania przez WSA w Warszawie. W nawiązaniu do powyższego odnotować trzeba wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r. o sygn. akt III SA/Wa 853/12, w którym Sąd rozpoznając analogiczne zagadnienie prawne sformułowane w oparciu o tożsamy stan faktyczny jak w sprawie niniejszej stwierdził, "W wydanej interpretacji Organ podnosi także, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Z porównania obu tych spraw i złożonych w nich wniosków o wydanie interpretacji wynikają jednak istotne poważne różnice pomiędzy nimi. Na tyle istotne, że oba rozstrzygnięcia mogą dotyczyć odmiennie różnych sytuacji prawnych. Przedkładanie więc rozstrzygnięcia sądowego z tamtej sprawy na grunt zaskarżonej interpretacji jest nieuzasadnione". Niezależnie od przedstawionych wyżej uwag, dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy dostrzec i wytknąć dalece idąca powściągliwość, wręcz lakoniczność uzasadnienia. Organ przede wszystkim nie wyjaśnił na jakiej podstawie i w oparciu o jakie przesłanki przyjął, że kwota podatku należnego obliczona i wykazana w fakturze VAT, zgodnie z przepisami regulującymi ten podatek nie jest podatkiem należnym VAT ale jest kwotą "stanowiącą równowartość podatku należnego VAT". Taka klasyfikacja nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym we wniosku Spółki zdarzeniu przyszłym. Organ interpretujący nie wskazał także przepisu, z którego ewentualnie wynikałoby, że jeżeli przedmiotem dostawy jest aport składnika majątkowego nie będącego przedsiębiorstwem lub zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa do SKA to kwotę podatku należnego określoną w fakturze należy traktować nie jako kwotę podatku należnego ale jako jego równowartość a podstawą ustalenia tej kwoty jest odrębna umowa między kontrahentami. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do czynienia dystynkcji pomiędzy fakturą dokumentującą "zwykłą" sprzedaż a fakturą dokumentującą wniesienia aportu a w konsekwencji brak jest podstaw aby w sposób odmienny traktować kwotę podatku należnego określoną w każdej z tych faktur. Uznanie zasadności zarzutu naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Minister Finansów dokonując ponownej oceny wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uchylił na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zaskarżoną interpretację. Na mocy art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w punkcie II. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 tej ustawy.