II FSK 2783/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 399/13 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2012 r. nr ILPB4/423-293/12-8/ŁM w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S. spółki o. o. z siedzibą w K.na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W zaskarżonej interpretacji Spółka wskazała, że na podstawie zawartych umów wynajmuje naczepy od spółki mającej siedzibę i zarejestrowanej dla celów podatkowych w Holandii. Naczepy te w zestawieniu z ciągnikiem siodłowym stanowią zespół pojazdów – jeden środek transportu. Przedmiotem najmu są naczepy trzyosiowe z zamkniętym nadwoziem typu chłodnia, izoterma, kontener, plandeka oraz o nadwoziu otwartym typu platforma. Spółka wyjaśniła, że wynajmuje naczepy, ponieważ nie posiada ich w wystarczającej ilości, aby świadczyć usługi zespołem pojazdów. Ponadto posiada otrzymane od firmy holenderskiej zaświadczenie o miejscu siedziby tej firmy dla celów podatkowych za granicą, wydane przez właściwą administracje podatkowa (certyfikat rezydencji). Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego spółka zapytała: czy z tytułu najmu naczep powinna potrącać podatek u źródła? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdziła, że najem naczep od spółki mającej siedzibę w Holandii nie rodzi obowiązku potrącania podatku u źródła. Powołała przepisy art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz.397 ze zm. – dalej: u.p.d.o.p.) i przepisy art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 216, poz. 2120 – dalej: Konwencja). Spółka wyjaśniła, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. przychody podmiotów nie mających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, m in. z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym wg 20% stawki. Przepis ten, stosownie do art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p., stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu których Polska jest stroną. Spółka zauważyła także, że zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego odpakowania, albo niepobieranie podatku zgodnie z taką umową, jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika certyfikatem rezydencji. W opisanym we wniosku stanie faktycznym, zdaniem strony, ma zastosowanie art. 12 Konwencji, który stanowi, że należności licencyjne powstające w umawiającym się państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim państwie mogą być opodatkowane w tym drugim państwie (art. 12 ust. 1). Dopuszczalne jest także opodatkowanie należności licencyjnych w tym umawiającym się państwie w którym powstają (zgodnie z jego ustawodawstwem), jednak jeśli odbiorcą jest osoba uprawniona do należności licencyjnych, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekraczać 5 % kwoty brutto należności licencyjnych (art. 12 ust. 2). Spółka wyjaśniła także, że zgodnie z art. 12 ust. 4 Konwencji należności licencyjne to m in. należności za użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Przepis ten nie rozszerza pojęcia należności licencyjnych na użytkowanie środków transportu, jak czyni to przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Zdaniem strony, powstaje zatem kwestia dopuszczalności uznania, w rozpoznawanej sprawie, za należności licencyjne także należności z tytułu użytkowania środka transportu jako urządzenia przemysłowego. Dalej spółka wywiodła, że zgodnie z art. 21 ust. 2 u.p.d.o.p. opłaty za prawo użytkowania naczep są objęte podatkiem w państwie źródła, według zasad właściwych dla należności licencyjnych, wyłącznie wówczas, gdy są wyraźnie wskazane w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zdaniem spółki, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można zdefiniować środka transportu jako urządzenia przemysłowego, gdyż zgodnie z załącznikiem nr 1 do tej ustawy, zawierającym wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, środki transportu (samochody ciężarowe, naczepy) zostały zakwalifikowane do innego symbolu klasyfikacyjnego niż urządzenia przemysłowe. Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych . W interpretacji indywidualnej z dnia 6 grudnia 2012r. Minister Finansów uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe wskazując, że przepisy art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. określają rodzaje przychodów, co do których obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który dokonuje wypłaty należności z tych tytułów podmiotom, które nie mają siedziby na terytorium Polski (pobór podatku u źródła). Wśród tych przychodów zostały wymienione należności z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu. Jednocześnie organ interpretacyjny zastrzegł, powołując przepis art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., że podmioty pobierające podatek u źródła zobowiązane są uwzględnić uregulowania zawarte w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, których Polska jest stroną. Zwrócono także uwagę, że stosownie do art. 3 ust. 2 Konwencji, jeśli z kontekstu nie wynika inaczej, to każde określenie, które nie zostało zdefiniowane w Konwencji, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowania Konwencja. Jednocześnie znaczenie wynikające za stosownego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa. Minister Finansów wskazał także, że wobec braku definicji w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. za urządzenie przmysłowe należy rozumieć także środek transportu. W wyniku wykładni językowej organ przyjął, że pojęcie urządzenie przemysłowe należy rozumieć maksymalnie szeroko, ponieważ ma charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie wszelkie możliwe urządzenia stanowiące zespół elementów technicznych. Na poparcie takiego stanowiska organ powołał także art. 2 pkt 50 w związku z art. 2 pkt 52 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz.908 ze zm.), który traktuje naczepę jako pojazd bez silnik, przystosowany do łączenia z innym pojazdem, którego część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Odnosząc się do powołanych przez spółkę orzeczeń sadów administracyjnych organ interpretacyjny stwierdził, że tezy tych orzeczeń nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenie prawa Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając: - błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., - naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych – art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.- dalej O.p.). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał, że przepisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania należy rozpatrywać łącznie z przepisami ustaw podatkowych obowiązujących w Państwach stronach umowy. Postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie mogą stanowić samoistnej podstawy do nakładania obowiązku, który by nie był przewidziany w prawie podatkowym określonego państwa. Zatem jeśli Konwencja nie definiuje pojęcia urządzenie przemysłowe, to zgodnie z jej art. 3 ust. 2, należy zastosować przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w którym ustawodawca określił, że urządzeniami przemysłowymi są także środki transportu w rozumieniu powołanej wyżej ustawy. Zwrócono uwagę, że wypłaty dokonane przez skarżącą spółkę na rzecz spółki mającej siedzibę w Holandii za wynajem naczep samochodowych prawidłowo w zaskarżonej interpretacji indywidualnej zakwalifikowano do należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 Konwencji. Słusznie także uznano, że skarżąca spółka zobowiązana jest, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. i art. 12 ust. 2 Konwencji, od należności wypłaconych z tytułu najmu naczep pobrać, jako płatnik, zryczałtowany podatku dochodowy w Polsce, przy zastosowaniu stawki podatku wynoszącej 5 %.W odniesieniu do zarzutu narusznie art. 121 O.p. sąd pierwszej instnacji wskazał, że powołane przez spółkę wyroki dotyczyły zastosowania przepisów dotyczących należności licencyjnych, ale w całkowicie odmiennych stanach faktycznych. Od powyższego wyroku pełnomocnik Spółki wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie przez sąd przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania sądowo - administracyjnego wyrażonych w art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz naruszenie przepisów ustrojowych sądów administracyjnych z art. 1 § 1 p.u.s.a. - poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj.: art. 120 ustawy O.p.poprzez wykroczenie przez organ podatkowy poza prawnie wyznaczone granice; art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych; art. 121 § 2 O.p. poprzez naruszenie zasady udzielania zbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania; art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie norm prawa materialnego przez sąd administracyjny oraz organy administracji w postępowaniu, którego sądową ocenę i weryfikację przeprowadził WSA we Wrocławiu w zaskarżanym wyroku, tj.: - poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 21 ust. 1, art. 21 ust. 2 i art. 26 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz.654 ze zm., dalej zwana też ustawą o CIT) w związku z art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. nr 216, poz. 2120, zwana też Umową, lub Konwencją), polegające na niewłaściwym uznaniu, iż wynagrodzenie wypłacane przez Skarżącą z tytułu najmu naczep na rzecz spółek holenderskich stanowi należność licencyjną w świetle Konwencji i w efekcie tego, błędne uznanie, iż z tego tytułu Skarżąca zobowiązana jest do obliczania, pobierania i odprowadzania podatku u źródła z tego tytułu przy zastosowaniu stawki 5%. Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów wywołanych przedmiotową skargą oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w maksymalnej wysokości, ze względu na wyjątkowy stopień skomplikowania sprawy i konieczny w związku z tym nakład pracy pełnomocników. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór w kontrolowanej sprawie koncentruje się wokół zakresu definicji urządzenia przemysłowego, zawartej w Konwencji z Holandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Modelowa konwencja w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, wyłączyła z zakresu należności licencyjnych opłaty za udostępnianie urządzeń przemysłowych, handlowych i naukowych. Przez większość krajów traktowane są one jako zyski przedsiębiorstw i opodatkowane wyłącznie w kraju siedziby podmiotu uzyskującego wynagrodzenie. Polska zgłosiła zastrzeżenie do modelowej konwencji, w związku z czym w większości umów zawartych przez nasz kraj opłaty za użytkowanie urządzeń uznawane są za należności licencyjne. O tym, czy korzystający z urządzenia zapłaci podatek od wynagrodzenia, które przekazuje właścicielowi, decydują konkretne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W niektórych – np. z Irlandią, Francją czy Luksemburgiem – opłaty za użytkowanie urządzeń nie stanowią należności licencyjnych. Rozpoczynając analizę rozstrzygnięcia WSA we Wrocławiu z perspektywy zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej skarżącej Spółki należy zwrócić uwagę na fakt, że domagała się ona interpretacji konkretnej definicji prawnej zawartej w Konwencji z Holandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 13 lutego 2002 r. Art. 12 ust. 4 tej Konwencji definiuje należności licencyjne jako "wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie" m.in. "urządzenia przemysłowego". Pomimo zawartej w tym przepisie definicji, zakres znaczeniowy określenia "urządzenie przemysłowe" pozostaje nadal otwarty. Zabiegi interpretacyjne niejednoznacznych zwrotów zawartych w umowie międzynarodowej powinny uwzględniać reguły wykładni zawarte w tym akcie, m.in. dyrektywę sformułowaną w art. 3 ust. 2 umowy, która stanowi, że "przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa". Ponieważ w rozpoznawanym wypadku odwołanie się do kontekstu nie uchyla wątpliwości definicyjnych, same normy prawa międzynarodowego wprost nakazują skorzystanie z definicji "urządzenia przemysłowego" zawartej w polskim prawie podatkowym. Doprecyzowując pojęcie "urządzenie przemysłowe" organ interpretacyjny słusznie odwołał się do art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p, dotyczącego opodatkowanych ryczałtowo dochodów uzyskiwanych w Polsce przez podmioty niebędące polskimi rezydentami. Przepis ten wprost zalicza do urządzeń przemysłowych środki transportu, stąd, zgodnie z regułą interpretacyjną zawartą w art. 3 ust. 2 umowy - jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, aprobując w tym względzie stanowisko organu interpretacyjnego - należy go zastosować do ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "urządzenie przemysłowe" na potrzeby opodatkowania przychodów z tytułu należności licencyjnych, objętych postanowieniami Konwencji. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słuszne uznał, że na gruncie konwencji z Holandią pojęcie "urządzenie przemysłowe" obejmuje również środki transportu. Z tych też względów zarzut wskazujący na naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 12 ust.1 i ust. 4 Konwencji w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. okazał się chybiony (por. wyroki NSA : z dnia 13.03.2014 r. sygn. akt II FSK 816/12; z dnia 13.09.2013 r. sygn. akt II FSK 2808/11). W uzupełnieniu skargi kasacyjnej (wniesionym w terminie określonym w art. 177§1 p.p.s.a.) strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art.134 § 1, art.141 § 4 oraz art.151 i art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji przy definiowaniu pojęcia środka transportu art.2 ust.1 pkt 10 lit. a) ustawy podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54 poz.535 ze zm., dalej "ustawa o VAT"). Spółka zarzuciła w kontekście ww. zarzutów procesowych naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że naczepa i kontener są środkami transportu wskazanymi w art.21 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. w sytuacji, gdy nie mieszczą się w definicji zawartej w art.2 ust.1 pkt 10 lit. a) ustawy o VAT. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, jak również na treść zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. Przyjęcie takiego właśnie modelu wynika z faktu, że odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji skutkowała stwierdzeniem naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie jedynie należy zauważyć, że przywołany w skardze art.2 ustawy o VAT nie posiada jednostki redakcyjnej określonej jako ust.1. Z treści skargi wynika jednak bezspornie, że intencją Spółki było odwołanie się do art.2 pkt 10 lit.a) ustawy o VAT. Zgodnie z przywołanym przepisem przez nowe środki transportu rozumie się przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. W ustawie o VAT obrót nowymi środkami transportu został poddany szczególnym regulacjom. Nowe środki transportu to towary o specyficznym charakterze i dlatego VAT z tytułu ich dostawy i nabycia podlega odrębnym zasadom rozliczania. W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu w innym kraju Unii Europejskiej podmiotem zobowiązanym do odprowadzenia podatku od towarów i usług jest zawsze nabywca. Nie ma przy tym znaczenia, czy dostawca i nabywca są podatnikami VAT czy zwykłymi konsumentami. Na tym właśnie polega specyfika opodatkowania obrotu nowymi środkami transportu, że niezależnie od statusu sprzedającego i nabywcy podatek jest zawsze pobierany w kraju nabywcy. Zgodnie z art. 9 ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów mamy do czynienia również wówczas, gdy przedmiotem nabycia są nowe środki transportu, bez względu na to, kto jest nabywcą oraz podmiotem dokonującym dostawy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zakres pojęciowy "nowego środka transportu" użyty w ustawie o VAT odnosi się wyłącznie do zasad opodatkowania tym podatkiem pośrednim i nie może być wykorzystany przy wykładni art.21 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. w związku z art.12 ust.4 Konwencji z Holandią. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji legalnej tego pojęcia, co usprawiedliwia odwołanie bądź do definicji o charakterze uniwersalnym zawartych w innych aktach prawnych bądź do języka potocznego albowiem regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w myśl których przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). W przedmiotowej sprawie spór dotyczy uznania przez organ i zaaprobowania tego stanowiska przez Sąd I instancji, że naczepy siodłowe w rozumieniu art.21 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN naczepa to «pojazd bez silnika, o przedniej części pozbawionej kół, spoczywającej na ciągniku» (http://sjp.pwn.pl/slowniki/). W świetle zaś Słownika logistycznego naczepa siodłowa to "każdy pojazd, który może być sprzęgnięty z silnikowym pojazdem drogowym, najczęściej ciągnikiem siodłowym w taki sposób, że częściowo się na nim opiera, a znaczna część jego masy własnej i masy ładunku jest przejmowana przez tenże pojazd" (http://www.logistyka.net.pl/slownik-logistyczny/). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że naczepa siodłowa jest elementem składowym środka transportu. Ciągnik siodłowy dopiero wraz z naczepą tworzą całość funkcjonalną umożliwiającą transport towarów. Sama strona we wniosku o udzielenie interpretacji wskazywała, że naczepa jest to pojazd kołowy bez własnego napędu, który wraz z ciągnikiem siodłowym tworzy zespół pojazdów służący do transportu towarów. W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, co obligowało Sąd do jej oddalenia na podstawie art.184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 ust.2 pkt 2 lit b) w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490). ----------------------- 9