II OSK 2845/13

Dnia 12 marca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Leszek Kamiński Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 13/13 w sprawie ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Radomia w sprawie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2/ zasądza od Prezydenta Miasta Radomia na rzecz M. S. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 13/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Radomia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 761/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Radomia z dnia [...] maja 2011 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez skarżącą, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki Nr [...], położonej przy ul. K. w R., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odpis prawomocnego orzeczenia wpłynął do organu odwoławczego w dniu 5 maja 2012 r., brak daty wpływu tego orzeczenia do organu I instancji, przy czym pierwsze czynności organ ten podjął w sprawie w dniu 8 maja 2012 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta Radomia wydał w dniu [...] lipca 2012 r. decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej przez skarżącą inwestycji. Na skutek złożonego przez stronę odwołania, Kolegium decyzją z dnia [...] września 2012 r., orzekło (kolejny raz) o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez skarżącą inwestycji. W wyniku złożonego przez stronę odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. ponownie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 14 marca 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącej wzywające ten organ do niezwłocznego wykonania prawomocnego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 761/11, poprzez uwzględnienie wskazań udzielonych przez ten Sąd oraz wydanie decyzji objętej wnioskiem strony, ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez nią inwestycji. W dniu 26 marca 2013 r. (data złożenia w organie I instancji) skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta Radomia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez nią inwestycji, po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu w dniu 19 grudnia 2011 r. wyroku uchylającego decyzję Kolegium z [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Radomia z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia strona przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wywiodła, iż pomimo uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego w dniu 14 lipca 2011 r., organ I instancji kolejnymi decyzjami odmawiał ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przez nią zamierzenia, nie stosując się do wskazań zawartych w tym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest bezzasadna. Sąd wskazał, że z treści § 1 art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., wynika, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Sąd wskazał, iż wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 761/11, zapadłym w wyniku rozpoznania skargi strony na decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Radomia. Przedmiotem tego orzeczenia nie było więc uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a w konsekwencji zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, tylko merytoryczne rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonych decyzji. Zasadność wymierzenia organowi grzywny w tym przypadku zachodzi wówczas, gdy po wyroku uchylającym wydane decyzje administracyjne, organ pozostaje bezczynny, opieszały w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły przez podejmowanie działań niecelowych, pozorowanych lub nadmiernie rozciągniętych w czasie. W przedmiotowej sprawie, po zwrocie akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 8 maja 2012 r., organ I instancji dwukrotnie wydał decyzje merytoryczne (z dnia [...] lipca 2012 r. i z dnia [...] lutego 2013 r.) odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez skarżącą inwestycji, od których skarżąca w ustawowych terminach odwoływała się do organu II instancji. Każdorazowo podjęte przez Prezydenta Miasta Radomia decyzje Kolegium uchylało w całości, a sprawę przekazywało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Niekorzystne dla strony rozstrzygnięcia organu I instancji, korygowane przez Kolegium, nie świadczą, zdaniem Sądu, o przewlekłym prowadzeniu postępowania po wyroku uchylającym zaskarżone decyzje. Brak jest więc podstaw do ukarania Prezydenta Miasta Radomia grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu I instancji, okoliczność, że organ I instancji niewłaściwie zrozumiał ocenę prawną i nieprawidłowo zastosował zalecenia co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r., jednak w terminie wydał decyzję merytoryczną (choć wbrew wnioskowi skarżącej), nie świadczy o przewlekłym prowadzeniu przez ten organ postępowania po wyroku uchylającym. Instytucja przewlekłości postępowania dotyczy sytuacji, gdy zwłoka organu w rozpoznaniu sprawy nie wypełnia przesłanek bezczynności, jednakże postępowanie prowadzone jest w sposób nieefektywny, poprzez podejmowanie poszczególnych czynności w znacznych odstępach czasu lub też wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 372/12, publ. cbois). Ewentualne odstąpienie od wiążącej oceny prawnej, w rozstrzygnięciu wydanym na skutek realizacji wyroku uchylającego zaskarżone decyzje administracyjne, będzie jedynie czynnością nieprawidłowego wykonania orzeczenia, a nie brakiem samej czynności wykonawczej (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2001 r., sygn. akt V SA 354/01, ONSA 2002, nr 3, poz. 117 oraz z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2676/11, publ. Cbois, z dnia 5 lipca 2011 r., I OSK 230/11, Lex nr 1082699). Sąd stwierdził, że po wydaniu wyroku uchylającego zaskarżone decyzje, organ I instancji dwukrotnie wydawał decyzje w odniesieniu do złożonego przez skarżącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast niezastosowanie się do oceny prawnej w wyroku Sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną, bowiem w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 p.p.s.a. Sąd nie bada sprawy merytorycznie, nie sprawdza organu, czy wykonał wytyczne Sądu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., II OSK 2676/11, Lex nr 1219127, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., VII SA/Wa 78/11, Lex nr 1133281). Sprawdzenia wykonania wytycznych Sądu z wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżąca może dochodzić przez zaskarżenie decyzji organu odwoławczego, nie zaś w przedmiotowym postępowaniu. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. S., opierając ją na podstawach: - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. poprzez: a) jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w ustalonym stanie faktycznym postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta Radomia po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. nie było przewlekłe, b) jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że wymogiem skutecznego złożenia skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego jest w każdym przypadku uprzednie uzyskanie wyroku sądu administracyjnego rozstrzygającego w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, - naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) pominięcie przez Sąd dowodu w postaci postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. i brak odniesienia się do tego dowodu w uzasadnieniu wyroku, b) brak odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących nadmiernie długiego i nieefektywnego postępowania Prezydenta Miasta Radomia przy rozpoznaniu wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy i świadomej niecelowości działań podejmowanych przez ten organ, a w konsekwencji brak rozważenia przez Sąd przedmiotowej kwestii pod kątem zastosowania art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. i skoncentrowanie się jedynie na wywodzie dotyczącym kwestii związania organu administracji wyrokiem sądu, braku możliwości oceny przez sąd administracyjny decyzji Prezydenta Miasta Radomia pod względem merytorycznym i znaczenia terminowości działań organu administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Wskazując na powyższe uchybienia, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. organ I instancji dwukrotnie orzekał w sprawie skarżącej i jego decyzje zostały dwukrotnie uchylone przez organ odwoławczy. Wydanie wskazanego wyroku przez sąd administracyjny uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] czerwca 2011 r., a następnie skierowanie do organu wezwania z dnia 14 marca 2013 r. umożliwiło stronie złożenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zatem w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie uwzględnił skargi z uwagi na brak uprzedniego wyroku stwierdzającego przewlekłość lub bezczynność organu, Sąd ten naruszył art. 154 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej, Sąd I instancji błędnie nie zastosował art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a., gdyż nie stwierdził przewlekłości postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącej i dokonał analizy tego postępowania jedynie pod kątem bezczynności organu, a nie przewlekłości postępowania. W wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał jednoznacznie, że rozpatrując wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy, organy przyjęły niewystarczający obszar analizowany, nie biorąc pod uwagę dalszego terenu, na którym istnieje zabudowa w układzie zbliżonym do zabudowy projektowanej. Sąd wskazał w tym wyroku, że obowiązkiem organu jest określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją nie w sposób automatyczny, ale w zgodzie ze specyfiką okolicy. Jak wynika natomiast z treści decyzji Prezydenta Miasta Radomia wydanych po tym wyroku, organ ponownie lakonicznie wyjaśnił, iż nie znalazł przesłanek dla powiększenia obszaru analizowanego, ponieważ powiększenie takie nie miałoby wpływu na ustalenia decyzji. Trudno uznać tę wypowiedź organu za "niewłaściwe zrozumienie przez niego oceny prawnej" lub "nieprawidłowe zastosowanie się do zaleceń co do dalszego postępowania". Tego rodzaju postępowanie organu przekłada się natomiast na długość postępowania administracyjnego i powoduje jego nieefektywność. Organ I instancji, zachowując pozorną terminowość działań, nie zmierzał do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż powielał kilkukrotnie te same błędy przy rozstrzyganiu merytorycznym sprawy. Potwierdziło to również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w tej sprawie. Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd I instancji stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny po wyroku uchylającym wydane decyzje administracyjne jest zasadne, jeżeli organ prowadzi postępowanie w sposób przewlekły przez podejmowanie działań niecelowych, pozornych lub nadmiernie rozciągniętych w czasie. Zdaniem Sądu I instancji, nie można jednak zarzucić organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy niewłaściwie zrozumiał ocenę prawną i nieprawidłowo zastosował zalecenia co do dalszego postępowania zawarte w wyroku sądu administracyjnego, jednak w terminie wydał decyzję merytoryczną. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. O przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ administracji można mówić między innymi w przypadku, gdy organ - pomimo formalnego zachowania terminów załatwiania spraw - podejmuje pozorne działania, które faktycznie nie zmierzają do zakończenia sprawy zgodnie z prawem materialnym i z zachowaniem reguł procesowych. Skoro przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. przyznaje stronie prawo do żądania wymierzenia grzywny organowi, który przewlekłe prowadzi postępowanie po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, to przy zastosowaniu tego przepisu nie można pomijać znaczenia tego wyroku dla rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażenie przez sąd administracyjny w wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności poglądu prawnego i wskazań co do dalszego postępowania niejednokrotnie prowadzi do uporządkowania działań organu i wskazania kierunku rozstrzygnięcia w celu przyśpieszenia terminu załatwienia sprawy. Ignorowanie przez organ tych wskazań sądu administracyjnego i wydawanie decyzji administracyjnych sprzecznych z tymi zaleceniami stanowi nie tylko naruszenie art. 153 p.p.s.a. (które powinno być wzięte pod uwagę przez sąd w przypadku ewentualnej merytorycznej kontroli decyzji kończącej postępowanie), lecz również może stanowić podstawę do stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Na tej samej zasadzie o przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić w sytuacji, gdy organ I instancji nie stosuje się do wskazań organu odwoławczego, działając z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego, sąd kontroluje terminowość i prawidłowość czynności procesowych podjętych przez organ w tym postępowaniu. W niektórych przypadkach kontrola ta jest nierozerwalnie związana z merytorycznym aspektem sprawy, np. w przypadku oceny czy przeprowadzone przez organ dowody miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Również w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 p.p.s.a., w którym strona zarzuca organowi administracji przewlekłość postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd nie może uniknąć kontroli sprawy pod względem merytorycznym w zakresie ograniczonym do stwierdzenia czy organ, wydając ponownie decyzję w sprawie, nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Podobne stanowisko wyrażane było w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., II OSK 2711/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) i literaturze (J.P. Tarno, Bezczynność organu a przewlekłe prowadzenie postępowania, CASUS, 2013 r., nr 69, s. 17). W rozpoznawanej sprawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że rozpatrując wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy, Prezydent Miasta Radomia przyjął niewystarczający obszar analizowany, nie biorąc pod uwagę dalszego terenu, na którym istnieje zabudowa w układzie zbliżonym do zabudowy projektowanej. Sąd wskazał w tym wyroku, że obowiązkiem organu jest określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją nie w sposób automatyczny, ale w zgodzie ze specyfiką okolicy. Wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. są jasne, więc bezpodstawne jest stwierdzenie Sądu I instancji, że organ niewłaściwie zrozumiał tę ocenę prawną i nieprawidłowo zastosował zalecenia co do dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając tę sprawę, Sąd I instancji powinien więc ocenić czy Prezydent Miasta Radomia zastosował się do tych wytycznych, wydając dwie decyzje kolejne w tej sprawie. Nie jest natomiast zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wymogiem skutecznego złożenia skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego jest w każdym przypadku uprzednie uzyskanie wyroku sądu administracyjnego rozstrzygającego w przedmiocie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał dwa przypadki, które zostały objęte hipotezą art. 154 § 1 p.p.s.a.: niewykonanie przez organ administracji publicznej wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przedmiotem tej sprawy jest przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, tj. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 761/11. Kwestionowane przez stronę skarżącą stwierdzenie Sądu, że "przedmiotem tego orzeczenia nie było więc uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a w konsekwencji zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, tylko merytoryczne rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonych decyzji" nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż z dalszej treści uzasadnienia wyroku wynika, że w tej sprawie Sąd badał zasadność wymierzenia organowi grzywny po wyroku uchylającym wydane decyzje administracyjne. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd dowodu w postaci postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. i brak odniesienia się do tego dowodu w uzasadnieniu wyroku, gdyż nie jest to naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.