III SA/Wa 1057/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant referent stażysta Anna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Skarżąca – J. T., 12 października 2012 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Opisując stan faktyczny wskazała, że jest zatrudniona w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości ("PARP"), która zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 ze zm.) – dalej: "ustawa o utworzeniu PARP", realizuje zadania z zakresu administracji rządowej. PARP jest państwową osobą prawną – agencją rządową podlegającą Ministrowi właściwemu ds. gospodarki. Jej zadaniem jest zarządzanie funduszami z budżetu państwa i Unii Europejskiej przeznaczonymi na wspieranie przedsiębiorczości i innowacyjności oraz rozwój zasobów ludzkich. Skarżąca otrzymuje zatem zapłatę za świadczenie pracy od agencji rządowej. Środki na wynagrodzenie Skarżącej z tytułu umowy o pracę wypłacone w latach 2006 i 2007, otrzymane bezpośrednio od PARP, pochodziły ze środków budżetu państwa, przeznaczonych na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanych przez PARP zadań. PAPR sfinansowała to wynagrodzenie ze środków otrzymanych na konkretny cel, czyli wypłatę wynagrodzeń z tytułu umowy o pracę, tj. z dotacji podmiotowych zapisanych odpowiednio w ustawie budżetowej na 2006 r. z dnia 17 lutego 2006 r. oraz w ustawie budżetowej na 2007 r. z dnia 25 stycznia 2007 r. Skarżąca zadała pytanie, czy w sytuacji, gdy PARP jako agencja rządowa otrzymała środki w formie dotacji podmiotowej na lata 2006 i 2007 na pokrycie bieżących kosztów zarządzania, realizowanych przez nią zadań i z tych środków bezpośrednio przekazała na konto bankowe Skarżącej wynagrodzenie za świadczenie pracy, zasadne jest zwolnienie tych kwot z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 47c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f."? Zdaniem Skarżącej, dochody otrzymane przez nią w latach 2006 i 2007 w ramach stosunku pracy spełniają przesłanki zwolnienia od podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f., ponieważ wynagrodzenie otrzymała ona bezpośrednio od PARP jako swojego pracodawcy, PARP jest agencją rządową i środki na wynagrodzenie pracowników otrzymała z budżetu państwa. Zgodnie zaś z ww. przepisem wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane przez podatnika od agencji rządowych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa. W interpretacji indywidualnej wydanej [...] grudnia 2012 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Powołał się na art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. (zasada powszechności opodatkowania) wywodząc, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od tej zasady. W konsekwencji przy ich podatkowych nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. Minister Finansów wyjaśnił, że PARP jest agencją rządową, której zadaniem jest zarządzanie funduszami pochodzącymi z budżetu państwa i Unii Europejskiej, przeznaczonymi na wspieranie przedsiębiorczości i rozwój zasobów ludzkich, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw. PARP jest także jedną z instytucji odpowiedzialnych za wdrażanie działań finansowanych z funduszy strukturalnych. Celem jej działania jest realizacja programów rozwoju gospodarki, zwłaszcza w zakresie wspierania rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, eksportu, rozwoju regionalnego, wykorzystania nowych technik i technologii, tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu oraz rozwoju zasobów ludzkich. Zdaniem Ministra Finansów, biorąc pod uwagę racjonalność ustawodawcy, nie można uznać, iż brak regulacji w odniesieniu do wynagrodzeń pracowników agencji rządowych lub agencji wykonawczych oznacza, że zwolnienia w tym zakresie należy poszukiwać w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Pomimo bowiem pozornej zbieżności stanu faktycznego z treścią tego przepisu, czyli przepływu środków finansowych z budżetu państwa przez PARP do podatnika, analiza przepisu z uwzględnieniem reguł wykładni innych niż językowa nie daje podstaw do jego zastosowania do wynagrodzeń Skarżącej. Minister Finansów odwołał się również wykładni historycznej ww. przepisu wywodząc, iż celem ustawodawcy nie było zwolnienie wynagrodzeń pracowników otrzymywanych od pracodawcy, jakim jest PARP. Przepis ten został bowiem wprowadzony w 2003 r. przy jednoczesnym skreśleniu art. 21 ust. 1 pkt 47 i dodaniu pkt 47b. Celem takiego zabiegu legislacyjnego było ujednolicenie zasad opodatkowania pomocy publicznej w zakresie przychodów z działalności gospodarczej i przedsiębiorców realizujących cele ustawowe za pomocą kwot otrzymanych od agencji rządowej, budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Analiza przedmiotowego zwolnienia z uwzględnieniem materiałów źródłowych prowadzi zatem do wniosku, iż obejmuje ono wyłącznie świadczenia otrzymane przez przedsiębiorców od agencji rządowej, które agencja otrzymała – na ten cel – od budżetu państwa. Brak jest więc podstaw, aby uznać, że do wynagrodzenia Skarżącej ze stosunku pracy w latach 2006 i 2007 zastosowanie miał art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie: – art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że kwoty wynagrodzenia otrzymane przez nią od PARP nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego tym przepisem; – art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżącej, przepis art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. znajduje zastosowanie w przypadku łącznego zaistnienia trzech przesłanek, tj. otrzymania określonej kwoty (1) od agencji rządowej (2), jeśli agencja otrzymała środki na ten cel z budżetu państwa (3). Przesłanki te zostały spełnione, ponieważ (1) Skarżąca otrzymała wynagrodzenie bezpośrednio od PARP jako pracodawcy (jest to jej dochód objęty przepisami u.p.d.o.f.); (2) PARP jest agencją rządową zgodnie z ustawą o jej utworzeniu, co potwierdza też uzasadnienie do projektu ustawy; (3) w latach 2006-2007 PARP otrzymała z budżetu Państwa kwoty dotacji podmiotowej z przeznaczeniem na wynagrodzenie pracowników. Skarżąca podniosła, iż Organ interpretacyjny nie kwestionował spełnienia tych przesłanek. Skoro zatem opisany przez nią stan faktyczny w całości odpowiada wymogom z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f., przedmiotowe zwolnienie powinno mieć w sprawie zastosowanie. W opinii Skarżącej, katalog zwolnień określony w art. 21 u.p.d.o.f. jest katalogiem generalnym, który ma zastosowanie zarówno do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, jak i nieprowadzących takiej działalności, chyba że co innego wynika z treści przepisu dotyczącego konkretnego zwolnienia podatkowego. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. takiego rozróżnienia nie zawiera, obejmując swoim zakresem przedmiot (dochód). Z punktu widzenia tego przepisu bez znaczenia jest natomiast zakres podmiotowy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dla oceny, czy podatnikowi przysługuje zwolnienie na podstawie powyższego przepisu istotne znaczenie ma ustalenie, czy uzyskany przez niego dochód pochodzi ze środków budżetu państwa otrzymanych za pośrednictwem agencji rządowych. W ocenie Skarżącej, przepis art. 21 ust. 1 pkt 47c u.o.p.d.f. jest jasny i nie wymaga interpretacji. Jednoznaczne jest również zwolnienie ujęte w tym przepisie. Minister Finansów nie powinien był więc stosować wykładni innej jak tylko językowa. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA") z 18 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1859/09, zgodnie z którym wykładnia gramatyczna art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f., która ma pierwszeństwo przy ustalaniu treści przepisów prawa regulujących takie odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania, prowadzi do wniosku, że adresatem zwolnienia jest podatnik otrzymujący kwoty dochodu od agencji rządowych. Stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji było przy tym odmienne niż prezentowane w dotychczas wydawanych interpretacjach indywidualnych, dotyczących takiego samego stanu faktycznego i prawnego, których przykłady Skarżąca podała. Powołała się też na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Rzeszowie z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 801/09. Podkreśliła, iż orzecznictwo sądowe nie kwestionuje możliwości zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. do wynagrodzeń pracowników agencji rządowych (wyrok NSA z 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1433/10 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 86/10). Skarżąca uważała, iż argumenty Organu interpretacyjnego są nadinterpretacją przepisów prawa, która nie znajduje oparcia w ich brzmieniu. Jej wynagrodzenie jest finansowane z dotacji podmiotowej przekazanej na ten cel agencji rządowej, w której jest ona zatrudniona, z budżetu państwa. Tym samym wynagrodzenie to mieści się w całości w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. i jako spełniające warunki wskazane w tym przepisie, winno być w całości zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2006 r., świadczenia na rzecz osób fizycznych obejmują wydatki budżetu państwa kierowane, na podstawie odrębnych przepisów, bezpośrednio lub pośrednio do osób fizycznych, a niebędące wynagrodzeniem za świadczoną pracę. W świetle powyższego, celu, na który PARP przyznawane są środki dotacji podmiotowej nie stanowi wypłata wynagrodzenia za pracę. Ponadto w świetle art. 15 ust. 3 ustawy o utworzeniu PARP koszty działalności Agencji, w tym wynagrodzenia pracowników, pokrywane są z jej przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. I. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna dotycząca zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. do wynagrodzenia otrzymywanego przez pracownika agencji rządowej. Przepis ten w latach 2006-2007 stanowił, iż wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane od agencji rządowych, jeżeli agencje te otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa. Skarżąca uważała, że jej wynagrodzenie spełnia warunki wskazane w tym przepisie, ponieważ otrzymywała je bezpośrednio od pracodawcy będącego agencją rządową, która w latach 2006-2007 środki na ten cel otrzymała z budżetu państwa jako dotację podmiotową z przeznaczeniem na wynagrodzenie pracowników. W ocenie Ministra Finansów, przedmiotowe zwolnienie obejmuje wyłącznie świadczenia otrzymane od agencji rządowej przez przedsiębiorców, na które to świadczenia agencja otrzymała środki od budżetu państwa. Brak jest podstaw do objęcia tym zwolnieniem wynagrodzeń Skarżącej ze stosunku pracy. II. Zdaniem Sądu, Minister Finansów prawidłowo uznał, iż do wynagrodzenia Skarżącej nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Jakkolwiek argumentacja Organu interpretacyjnego co do zastosowania omawianego zwolnienia, odwołująca się do wykładni celowościowej opartej na uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej to zwolnienie, jest lakoniczna, to w pewien uproszczony sposób wskazuje zasadniczy powód, dla którego zwolnieniem tym nie są objęte osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę. Nie ulega wątpliwości, że PARP jest agencją rządową, co wynika z ustawy o utworzeniu PARP, przyznającej jej status państwowej osoby prawnej, podległej ministrowi właściwemu do spraw gospodarki i realizującej zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone dla niej w programach rozwoju gospodarki (art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4). Bezspornym jest również, że w latach 2006-2007 przychodami PARP były między innymi środki pochodzące z budżetu państwa, a mianowicie dotacje podmiotowe z budżetu państwa przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów zarządzania realizowanymi przez PARP zadaniami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 1a, w tym kosztów ponoszonych przez regionalne instytucje finansujące. Stanowił o tym art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o utworzeniu PARP. Istotne znaczenie w sprawie okoliczności, że Skarżąca była pracownikiem PARP, wiąże się także z treścią art. 15 ust. 3 ustawy o utworzeniu PARP. Przepis ten stanowi bowiem, że "Koszty działalności Agencji, w tym wynagrodzenia pracowników, pokrywane są z jej przychodów". Oznacza to, że na wynagrodzenia wypłacane pracownikom PARP przeznacza własne przychody – swoje własne środki finansowe. Zgodnie przy tym art. 15 ust. 1 ustawy o utworzeniu PARP, agencja ta prowadzi samodzielną gospodarkę finansową. Zaznaczyć należy, że art. 15 ust. 3 ustawy o utworzeniu PARP nie wskazuje z których konkretnie przychodów finansowane są wynagrodzenia pracowników. Biorąc pod uwagę treść art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), definiujących dotacje podmiotowe jako "dofinansowanie działalności bieżącej ustawowo wskazanego podmiotu", za uprawniony należy uznać wniosek, że na ten cel przeznaczane mogą być środki pochodzące z właśnie z dotacji podmiotowych, jak to wskazała Skarżąca. Tym niemniej okoliczność ta nie ma znaczenia w świetle art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Przepis ustawy podatkowej wymaga bowiem tożsamości celu, na jaki środki budżetowe otrzymuje PARP z celem, na jaki środki te są przekazywane podatnikowi. Innymi słowy, jeżeli PARP otrzymuje środki na sfinansowanie określonego projektu, środki otrzymane od niej przez podatnika muszą być przez niego wykorzystanie na sfinansowane tego właśnie projektu. Natomiast dotacje podmiotowe (i inne środki) przekazane PARP z budżetu państwa na sfinansowanie przez nią działalności, są środkami, jakie ona wykorzystuje samodzielnie. Innymi słowy, celem tych środków jest sfinansowanie działalności PARP, nie zaś przekazanie ich na taki cel innym podmiotom. Adresatem środków budżetowych (dotacji podmiotowych) jest bowiem PARP, a nie żaden inny podmiot. Pełnią więc one rolę inną niż np. dotacje rozwojowe i nie są przekazywane innym podmiotom, w tym pracownikom, którzy po prostu otrzymują wynagrodzenie za pracę wypłacane ze środków pracodawcy. "Otrzymane kwoty", o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. są zatem w istocie środkami budżetowymi przekazanymi przez agencję rządową podatnikowi, które należy odróżnić od środków budżetowych wykorzystanych przez agencję rządową w ramach własnej działalności, w tym na wynagrodzenia zatrudnianych przez nią pracowników. Pracownicy nie otrzymują kwot pochodzących ze środków budżetowych, a kwoty stanowiące ekwiwalent świadczonej przez nich pracy, opłacanej z przychodów agencji rządowej. Z punktu widzenia pracowników nie ma żadnego znaczenia, jakie jest źródło przychodów agencji rządowej. Tym samym brak jest podstaw do odwoływania się przez pracowników agencji rządowych, w tym Skarżącej, do źródeł finansowania przez agencję rządową jej własnej działalności. Podkreślić należy raz jeszcze, że Skarżąca otrzymywała wynagrodzenie od PARP jako swojego pracodawcy, a źródłem tego wynagrodzenia był stosunek pracy, nie zaś okoliczność, że PARP jest agencją rządową realizującą określone zadania nałożone ustawą o jej utworzeniu. Akceptacja stanowiska Skarżącej, iż do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. wystarczające jest otrzymywanie przez podatnika kwot od agencji rządowej, prowadziłaby do wniosku, że na mocy tego przepisu zwolnione są od podatku wynagrodzenia wszystkich pracowników zatrudnionych przez PARP, jako że wszyscy oni otrzymują wynagrodzenia od agencji rządowej, do której przychodów należą środki budżetowe. Z drugiej zaś strony, część wynagrodzeń pracowników PARP może być pokrywana z dotacji rozwojowych, a zatem środków pochodzących z funduszy unijnych, co wyklucza zastosowanie do nich powyższego zwolnienia, a zwolnienie dotyczące dochodów pochodzących ze środków unijnych (art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.) nie obejmuje wynagrodzeń pracowniczych. Pracownicy, których wynagrodzenia PARP pokrywałoby z dotacji rozwojowych, opłacaliby podatek dochodowy od tej części wynagrodzenia. Oznaczałoby to zróżnicowanie opodatkowania pracowników tej samej agencji rządowej w zależności od tego, z jakiego źródła pochodzą jej przychody wykorzystane na wypłatę wynagrodzeń. W rezultacie zastosowanie wykładni przedstawionej przez Skarżącą prowadzi do wniosków niespójnych i niedopuszczalnych w świetle art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Przepis ten niewątpliwie zwalnia bowiem od podatku kwoty otrzymane przez podatników na realizację określonego celu, na jaki zostały one przekazane agencji rządowej z budżetu. Rację ma Minister Finansów twierdząc, iż zgodność stanu faktycznego rozpoznanej sprawy w powyższym zakresie z dyspozycją ww. przepisu jest jedynie pozorna. Zdaniem Sądu, wynika ona z błędnego utożsamienia przez Skarżącą skutków otrzymania przez podatnika środków budżetowych na określony cel niejako poprzez (z udziałem) PARP z otrzymaniem przez podatnika kwoty wynagrodzenia za pracę, którego wypłata sprowadza się do wykorzystania przez PARP środków budżetowych otrzymanych przez tę agencję na sfinansowanie jej działalności. Stanowisko Ministra Finansów jest przy tym spójne z zakresem zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., które to zwolnienie – jak już Sąd wskazał – nie obejmuje wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnianym przez beneficjentów środków unijnych. Skoro zaś, jak wykazano wyżej, zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. nie obejmuje pracowników agencji rządowych, istotnie będzie miało ono zastosowanie do podmiotów uprawnionych do otrzymania kwot w ramach programów realizowanych przez agencje rządowe. Zwykle będą to właśnie przedsiębiorcy (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 103/12; oraz z 9 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 331/13; dostępne j.w.). Sąd stwierdza zatem, iż prawidłowe było stanowisko Organu interpretacyjnego o braku możliwości zastosowania do wynagrodzeń Skarżącej zwolnienia od podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. III. Skarżąca nie wskazała, w czym upatruje naruszenia art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, tj. przepisów określających treść interpretacji indywidualnej. Sąd zaś nie dopatrzył się takiego naruszenia ww. przepisów, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej interpretacji. Skutku takiego nie mogła wywołać wskazana wyżej pewna lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej interpretacji. Skarżąca podniosła, że w innych interpretacjach indywidualnych Minister Finansów dokonał odmiennej oceny możliwości zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. do wynagrodzeń pracowników agencji rządowych. Nie ulega wątpliwości, że rozbieżność ocen wyrażanych w interpretacjach indywidualnych jest niepożądana z uwagi na zasadę praworządności oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (odpowiednio art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), jednakże nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonej interpretacji, w której Minister Finansów zajął prawidłowe stanowisko co do interpretacji i zastosowania przepisu prawa materialnego. IV. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, ze wskazanych przez nią orzeczeń sądów administracyjnych nie wynika możliwość zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. do wynagrodzeń pracowników agencji rządowych. W wyroku z 18 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1859/09 NSA zaakceptował oparte na wykładni gramatycznej stanowisko Sądu pierwszej instancji, że adresatem zwolnienia jest podatnik otrzymujący kwoty dochodu od agencji rządowych lub agencji wykonawczych, nie zaś podatnik, który dochód w postaci wynagrodzenia za pracę otrzymywał od pracodawcy – spółki, która nie była żadną z agencji wskazanych w ww. przepisie. Z analogicznych względów stanowisko organów podatkowych co do zastosowania przedmiotowego zwolnienia zaakceptował WSA w Rzeszowie w wyroku z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 801/09. W wyrokach tych sądy nie zajmowały się zatem zagadnieniem zastosowania przedmiotowego zwolnienia do pracowników agencji rządowych. W wyroku z 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1433/10, z uwagi na treść zarzutów skargi kasacyjnej organu podatkowego, NSA nie wypowiedział się co do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f. Wyrok ten uchylił wskazany przez Skarżącą wyrok WSA we Wrocławiu z 11 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 86/10. V. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca otrzymała interpretację indywidualną zawierającą prawidłowe stanowisko Ministra Finansów co do możliwości objęcia zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 47c wynagrodzeń wypłaconych Skarżącej przez PARP w latach 2006-2007. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).