I SA/Bk 154/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. M. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do listopada oraz za grudzień 2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].11.2012 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].03.2010 r. nr [...] za okresy od maja do listopada 2004 r., 2. stwierdza, że decyzje nie mogą być wykonane w części, w której zostały uchylone, 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej B. M. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] dokonał wobec Pani B. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "M." (dalej powoływana także jako Skarżąca) rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2004 r. w sposób odmienny, niż wynikało to ze złożonych deklaracji. Organ kontroli skarbowej stwierdził, iż w ww. okresach podatniczce nie przysługiwało prawo do zastosowania stawki 0 % VAT do deklarowanego wywozu tkanin do Rosji i Białorusi poprzez składy celne na Litwie, bowiem wywóz ten nie spełniał ustawowych wymogów uznania go za eksport towarów. Ponadto organ ten ustalił, iż w czerwcu i lipcu 2004 r. podatniczka nie zaewidencjonowała obrotu i podatku należnego z tytułu sprzedaży tkanin odpowiednio w kwotach: [...] zł netto i podatek VAT [...] zł oraz [...] zł netto i podatek VAT [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji za maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. oraz uchylił tę decyzję za czerwiec i lipiec 2004 r. i określił za czerwiec 2004 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 16.371 zł oraz za lipiec 2004 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 81.927 zł oraz do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 46.299 zł. Skarżąca skorzystała z prawa do zaskarżenia powyższej decyzji do WSA w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 184/10 oddalił jej skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1306/10 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej od wyroku sądu I instancji. Wniesione przez Skarżącą skargi zostały oddalone z uwagi między innymi na fakt, że zdaniem Sądów, w sprawie została spełniona przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazana w przepisie 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2010 r., poz. 8, nr 60 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) i zobowiązania nie przedawniły się. Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. i o uchylenie w całości w/w decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. i umorzenie postępowania w sprawie. We wniosku, pełnomocnik Skarżącej powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, w którym Trybunał orzekł o niezgodności z konstytucją art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Pełnomocnik Skarżącej stwierdził, iż orzeczenie powyższe ma zastosowanie w sprawie, gdyż nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co spowodowało przedawnienie zobowiązań podatkowych za 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] za okresy od maja do listopada 2004 r., gdyż wydanie nowej decyzji nie mogło nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za powyższe okresy rozliczeniowe. W tym zakresie organ wskazał na przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Z kolei w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za grudzień 2004 r., organ odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, wskazując, iż względem tego zobowiązania nie zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. Za podstawę prawną decyzji w tymże zakresie organ wskazał art. 245 § 1 pkt 2 o.p. W odwołaniu od tej pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez ich niezastosowanie - podczas gdy wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania w sprawie oraz naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. W sprawie niniejszej, zaistnienie powyższej przesłanki dało podstawę do wznowienia postępowania i przeprowadzenia przez tut. organ postępowania wznowieniowego. W wyniku tego postępowania ustalono, iż do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy od maja do listopada 2004 r. nie doszło, gdyż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia Skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Świadczą o tym ustalenia tut. organu dokonane w trakcie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego. W świetle powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie nie doszło do prawnie skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy od maja do listopada 2004 r., wskutek czego nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych za ww. okresy z końcem 2009 r. Pomimo jednak istnienia tej przesłanki organ nie mógł za okresy od maja do listopada 2004 r. przychylić się do wniosku strony skarżącej, albowiem na przeszkodzie temu stoi art. 245 § 1 pkt 3 lit b o.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 o.p. W złożonej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Skarżącej postawił zarzuty naruszenia: - art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania w sprawie; - art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie jest decyzją orzekającą co do istoty sprawy, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wówczas gdy nie wystąpiła przesłanka odmowy uchylenia decyzji; - art. 70 § 1 o.p., poprzez zaakceptowanie funkcjonowania w obiegu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, wydanej w stosunku do zobowiązania przedawnionego; - art. 210 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 2 o.p., poprzez brak rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji, wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że okoliczność przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okresy od maja do listopada 2004 r. z końcem 2009 r. nie była sporna w sprawie, co potwierdziły organy podatkowe w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Logiczną konsekwencją powyższego powinno być wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie. Organ odmówił jednak uchylenia decyzji w całości lub w części powołując się na treść art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., czym dokonał jego błędnej wykładni. Przepis ten, jako okoliczność niedopuszczalności wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy wskazuje upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jednakże taką decyzją nie byłaby decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie, po uprzednim uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Decyzja umarzająca postępowanie z art. 208 o.p. nie ma charakteru decyzji merytorycznej, a zatem nie można powiedzieć, iż jest decyzją co do istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, Skarżąca złożyła zarówno wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], jak też wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1306/10. Na podstawie Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach, tut. Sąd ustalił, iż sprawa dotycząca wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt I FSK 1543/12) wpłynęła do NSA w dniu 22 października 2012 r., a zatem w terminie późniejszym niż wniosek o wznowienie postępowania podatkowego. Przyjąć zatem należało, że nie zachodziły przeszkody natury formalnej, do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Zasadniczy spór w sprawie, pomiędzy Skarżącą a Dyrektorem Izby Skarbowej w B., dotyczył interpretacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b. o.p. Zdaniem organu, przepis ten stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji uchylającej decyzję ostateczną, dotyczącą zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004 r., albowiem wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 70 o.p. Z kolei w ocenie Skarżącej, przepis ten nie powinien mieć zastosowania, albowiem w niniejszej sprawie należało wydać decyzję umarzającą postępowanie w sprawie, która to decyzja nie jest decyzją co do istoty sprawy lecz decyzją procesową. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004 r. z końcem 2009 r. nie była sporna między stronami niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu rację w tym sporze ma strona skarżąca, bowiem organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz wydanie nowej decyzji określającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Terminy te to odpowiednio, termin przedawnienia prawa do doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 68 o.p.) oraz termin przedawnienia samego zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.). Obie instytucje służą ochronie podatnika, stwarzając w założeniu bezpieczeństwo prawne polegające na tym, że po upływie określonych terminów, organy podatkowe nie mogą już kreować zobowiązań podatkowych (art. 68 o.p.) lub też modyfikować i egzekwować zobowiązań powstających z mocy prawa (art. 70 o.p.). Zdaniem Sądu, przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy po wznowieniu postępowania uchylił ostateczną decyzję ustalającą lub określającą wysokość zobowiązania podatkowego i umorzył postępowanie w sprawie, mimo upływu terminów o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Taki wniosek płynie z wykładni funkcjonalnej i celowościowej przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit.b o.p. Regulacja ta pełni bowiem w systemie prawa podatkowego funkcję ochroną, a jej celem jest ochrona podatników związana z upływem terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Istotą regulacji zawartej w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. jest to, aby wraz z upływem terminów "przedawnienia", mimo stwierdzenia istnienia przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego, nie można było już kreować bądź też modyfikować zobowiązań podatkowych na niekorzyść podatników. Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit.b o.p. stoi na przeszkodzie zmianom ostatecznych decyzji ustalających jak i określających zobowiązania podatkowe na niekorzyść podatników po upływie terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Nie stoi natomiast na przeszkodzie do uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania po upływie terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. i orzeczenia na korzyść podatnika, w tym poprzez umorzenie postępowania podatkowego. Za utrwalony należy uznać pogląd prezentowany w orzecznictwie, że redakcja przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie pozostawia wątpliwości, że aby odmówić na jego podstawie uchylenia dotychczasowej decyzji, nie wystarczy stwierdzić, że upłynęły terminy, o których mowa w art. 68 lub 70 o.p., gdyż sam upływ terminów nie przesądza o tym, że wydanie decyzji nie mogłoby nastąpić - wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 507/10. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że gdy organ podatkowy wydał decyzję konstytutywną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p., a po uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności zaistniałaby jedna z podstaw wynikających z art. 240 § 1, to art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., miałby zastosowanie jedynie w wypadku, gdyby wznowione postępowanie uzasadniałoby podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym, bowiem tylko wtedy można by mówić o powstaniu zobowiązania podatkowego w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną - zob. m.in. wyroki NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 182/07 oraz z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 488/09 (oba dostępne w bazie CBOIS). Tym samym nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 o.p. wydać decyzje obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym - zob. H. Dzwonkowski (red.) - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013 r., wersja elektroniczna Legalis. Powyższe rozważania dotyczące interpretacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. w aspekcie przedawnienia terminu do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 o.p.) znajdują odpowiednie zastosowanie także w odniesieniu do terminu przedawnienia samego zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.). Jeżeli w wyniku wznowienia postępowanie zaistnieje konieczność uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania podatkowego (np. podatnik przedstawi nowe dowody lub wskaże okoliczności skutkujące przyjęciem, że nie było podstaw do wydania decyzji określającej), wówczas treść przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie powinna stać na przeszkodzie do formalnego zakończenia postępowania. Przepis ten wskazuje na niedopuszczalność wydania decyzji określającej co do istoty sprawy, dlatego też wskazany w powyższym przepisie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.) nie może ograniczać uprawnień organu w trybie wznowienia do uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania w sprawie. Ordynacja podatkowa wyróżnia bowiem decyzje określające, co do istoty sprawy jako decyzje merytoryczne oraz decyzje w inny sposób kończące postępowanie podatkowe, jako decyzje procesowe (art. 207 § 2 o.p.). Konkludując stwierdzić należy, iż upływ terminów wskazanych w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b. o.p. nie stoi na przeszkodzie do uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i umorzenia postępowania w sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z bezspornego stanu faktycznego jak i prawnego wynika, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004 r. uległo przedawnieniu z końcem 2009 r. Natomiast decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w B. w powyższym przedmiocie została wydana w dniu [...] marca 2010 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia. Zważywszy na fakt, że organy podatkowe mają obowiązek uwzględniać terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych z urzędu, przyjąć należy, że już pierwotna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została wydana z naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w B. już w 2010 r., z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania, powinien był wydać na podstawie art. 208 § 1 o.p. decyzję umarzającą postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązania za okresy od maja do listopada 2004 r. Niezrozumiałym zatem jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B., który twierdzi, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, wydanie nowej decyzji określającej nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Takiej decyzji organ nie mógł już wydać w 2010 r., a zatem skoro upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie nastąpił po wydaniu decyzji ostatecznej, ani w trakcie toczącego się postępowania wznowieniowego, nie można przyjąć, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej w B., wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., uznając, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004 r. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie organ dopuścił się naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie, albowiem mimo istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. oraz podstawy do umorzenia postępowania w sprawie, organ odmówił uchylenia w całości decyzji dotychczasowej i umorzenia postępowania w sprawie. Za niezasadną natomiast należało uznać skargę, w odniesieniu do zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres grudnia 2004 r. Zgodzić się należało z organem, że w zakresie tego zobowiązania w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 o.p., albowiem na dzień wydania dotychczasowej decyzji ([...] marca 2010 r.), zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Określony w art. 70 § 1 o.p. pięcioletni termin przedawnienia względem powyższego zobowiązania upływał z końcem 2010 r., a zatem wydanie decyzji ostatecznej w dniu [...].03.2010 r. było dopuszczalne i zgodne z prawem. Tym samym, słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w B., w powyższym zakresie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, powołując się na przepis art. 245 § 1 pkt 2 o.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r. za okresy od maja do listopada 2004 r. Z kolei na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę w zakresie dotyczącym zobowiązania podatkowego w VAT za grudzień 2004 r. O niewykonalności decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy. Z uwagi na zakres uwzględnienia skargi i charakter podniesionych w niej zarzutów, Sąd nie zastosował w sprawie art. 206 ww. ustawy, uznając, że brak było podstaw do miarkowania wysokości zasądzonych kosztów od organu na rzecz Skarżącej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Skutkiem powyższego powinno być, uchylenie dotychczasowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004 r. oraz umorzenie postępowania podatkowego w tymże zakresie jako bezprzedmiotowego - z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.