II OSK 800/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr) Sędzia del.WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1114/11 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1114/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi A. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r.; w pkt 2 zasądził od WWINB na rzecz A. W. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz art. 104 k.p.a. nakazał Wójtowi Gminy Miedzichowo przywrócenie stanu pierwotnego szerokości drogi gminnej = 6 m w miejscowości G., działka nr [...], na wysokości przepustu i działki nr [...] stanowiącej własność J. J. oraz wykonanie prawidłowej głębokości rowu wraz z odpowiednim nachyleniem skarp – w terminie do dnia 31 maja 2011 r. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, iż przeprowadzona z urzędu w dniu 22 lutego 2011 r. kontrola wykazała, że niewłaściwie wykonano odcinek rowu melioracyjnego [...], usytuowany wzdłuż drogi gminnej [...] odwadniający drogę i przyległe pola. Przedmiotowe prace wykonano w 2007 r. na długości 80 m naruszając częściowo pas drogowy. Działka nr ewid. [...] stanowi pas drogi gminnej o szerokości 6 m. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono również, że rów melioracyjny ma być w całości wykonany na działkach nr ewid. [...] i [...] bezpośrednio przylegających do drogi stanowiących własność J. J. Prace wykonano samowolnie i niezgodnie z wymogami technicznymi, co spowodowało zawężenie drogi gminnej, które stanowi zagrożenie dla podróżujących. Zgodnie z treścią art. 66 Prawa budowlanego stan ten może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Odwołanie do WWINB od ww. decyzji PINB w Nowym Tomyślu z dnia [...] marca 2011 r. złożyła A. W. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż J. J. wykonał w 2007 r. rów melioracyjny o długości 80 m biegnący wzdłuż drogi [...] i przebiegający przez jego działkę. W trakcie wykonywania rowu naruszono teren ww. drogi, która została zawężona. Wykonany rów kończy się przy granicy z działką nr [...] również należącą do J. J. Na wysokości tej działki znajduje się przepust pod drogą [...], od którego po drugiej stronie drogi biegnie rów przy działce nr [...] należącej do odwołującej. Przed organami nadzoru toczy się tylko sprawa o naruszenie terenu drogi i przywrócenie jej do stanu pierwotnego. Nie toczy się natomiast sprawa odwodnienia terenów przylegających do drogi, o których wspomniała odwołująca. Takie postępowanie toczy się w Starostwie Powiatowym w Nowym Tomyślu. Zatem organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione i nie mogą zajmować się sprawami niebędącymi w zakresie ich właściwości. W omawianym przypadku nieprawidłowe wykonanie rowu melioracyjnego przez J. J. z naruszeniem terenu drogi, której przywrócenie do stanu pierwotnego nakazał Inspektor Powiatowy, może mieć wpływ na nieruchomość A. W., co przemawia za uznaniem jej za stronę postępowania administracyjnego, tym bardziej że wody z działek nr [...] i [...] kierowane są przez przepust w kierunku nieruchomości odwołującej. Inspektor Powiatowy zaskarżoną decyzją zobowiązał Wójta Gminy do wykonania nałożonego obowiązku, gdy tymczasem taki obowiązek winien wydać na Gminę Miedzichowo, której wójt jest reprezentantem. Ponadto zaskarżonej decyzji nie otrzymał J. J., na którego terenie przebiega rów, a który niewątpliwie jest stroną postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wykonania urządzenia melioracji wodnych wzdłuż drogi gminnej [...], na działce nr ewid. [...] podnosząc, że w dniu 3 czerwca 2011 r. organ nadzoru budowanego przeprowadził kontrolę i sporządził dokumentację zdjęciową potwierdzającą wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nakładającej na Gminę Miedzichowo obowiązek przywrócenia stanu pierwotnego szerokości drogi gminnej oraz wykonanie prawidłowej głębokości rowu wraz z odpowiednim nachyleniem skarp, wobec czego sprawa stała się bezprzedmiotowa. Odwołanie od powyższej decyzji PINB w Nowym Tomyślu z dnia [...] lipca 2011 r. wniosła A. W. Po rozpatrzeniu odwołania WWINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Inspektor Powiatowy w dniu 3 czerwca 2011 r. przeprowadził kontrolę w zakresie przywrócenia szerokości drogi do stanu pierwotnego, stwierdzając, że stosowne roboty przywracające drodze pierwotną szerokość 6 m zostały wykonane oraz poprawiono głębokość rowu i pochylenia skarp. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego prawidłowo uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i je umorzył. Wykonanie spornego rowu melioracyjnego nastąpiło jeszcze przed wydaniem przez Starostę uprzednio obowiązującego pozwolenia wodno-prawnego m.in. na budowę rowu odwadniającego drogę gminną z dnia [...] października 2007 r. Z decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2010 r. wynika, iż istniejące urządzenie wodne może być zalegalizowane w drodze decyzji przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodno-prawnego na podstawie art. 64a ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2005 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). W procesie legalizacji właściwy organ (Starosta) będzie zobowiązany do potwierdzenia zgodności wykonanego rowu z obowiązującymi przepisami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. złożyła A. W. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1592/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., w pkt 1 uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany może zagrażać (albo gdy jest użytkowany w sposób zagrażający) życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku (art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego). Wydając decyzję na podstawia art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa dla mienia lub środowiska. Nie wyjaśnia również, dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Wreszcie nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami. Natomiast ustalenie określonych okoliczności faktycznych ujawniających, że stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, jest wystarczające do nałożenia przez z organ na właściciela obiektu lub jego zarządcę określonych obowiązków, których zakres będzie zależeć od stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu decyzja z dnia 28 marca 2011 r. nakazywała przywrócenie stanu pierwotnego szerokości drogi gminnej = 6 m w [...] działka nr [...], na wysokości przepustu i działki nr [...] stanowiącej własność J. J. oraz wykonanie prawidłowej głębokości rowu wraz z odpowiednim nachyleniem skarp – w terminie do dnia 31 maja 2011 r. Nakaz ten został nałożony z uwagi na wykonanie prac samowolnie i niezgodnie z wymogami technicznymi doprowadzając do tego, iż rów zawężał drogę gminną powodując zagrożenie dla jej użytkowników. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ nadzoru uznał wykonanie nałożonego obowiązku jedynie na podstawie przeprowadzonej w dniu 3 czerwca 2011 r. kontroli na przedmiotowym terenie podczas, której sporządzono dokumentację zdjęciową (znajduje się w aktach sprawy). Jednakże, zdaniem Sądu, nie jest to wystarczający dowód, który potwierdzałby, iż nałożony na gminę Miedzichowo nakaz został prawidłowo wykonany. W rozpoznawanej sprawie nie wykonano żadnych pomiarów geodezyjnych, które pozwoliłyby na zweryfikowanie, czy wywiązano się z nałożonego nakazu i wykonano prawidłową głębokość rowu i nachylenie skarp, zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2007 r. udzielającą gminie Miedzichowo pozwolenia wodno-prawnego m.in. na budowę odcinka rowu [...]. Dodatkowo Sąd podkreślił, że skarżąca zarzucała, iż przedmiotowy rów nadal nie spełnia wymogów określonych w decyzji z dnia [...] października 2007 r., a wykonana dokumentacja fotograficzna nie jest przekonywującym materiałem dowodowym w sprawie i nie powinna stanowić podstawy do umorzenia przedmiotowego postępowania. Ponadto wskazała, iż przedmiotowy rów wykonano nad przebiegającym wodociągiem oraz w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej. W zakresie tych zarzutów organ drugiej instancji przywołał jedynie stanowisko organu pierwszej instancji wskazujące, iż stosowne roboty zostały wykonane prawidłowo, ponieważ przywrócono pierwotną szerokość drogi gminnej, głębokość rowu i pochylenie skarp. W ocenie Sądu, skoro organ nie zajął stanowiska w zakresie stawianych zarzutów, nie ma on możliwości kontroli instancyjnej w tym zakresie. Nie znając argumentów jakimi kierował się organ nie można zweryfikować trafności, chociażby zarzutu dotyczącego pobudowania rowu nad przebiegającym pod nim wodociągiem. Organ wskazał jedynie, iż wykonanie spornego rowu melioracyjnego nastąpiło przed wydaniem pozwolenia wodno-prawnego i uwagi dotyczące jego wykonania skarżąca może kierować w postępowaniu legalizacyjnym. Jednakże z odwołania nie wynika, aby zarzuty dotyczyły tylko i wyłącznie odcinka rowu melioracyjnego nieobjętego pozwoleniem wodno-prawnym. Obowiązkiem organu odwoławczego było odnieść się do zarzutów dotyczących odcinka rowu melioracyjnego będącego przedmiotem niniejszego postępowania, czego jednak organ nie uczynił. W ocenie Sądu organ ponownie rozpoznając sprawę winien poczynić zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. niewadliwe ustalenia faktyczne, co do prawidłowości wykonanych prac dotyczących odcinka rowu melioracyjnego objętego przedmiotowym pozwoleniem wodno-prawnym. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1) niezastosowanie przepisu art. 62 ust. 2 ustawy – Prawo wodne i art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego polegające na wydaniu orzeczenia naruszającego przepisy Prawa wodnego w odniesieniu do urządzeń wodnych; 2) niezastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 19 lit a/, art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 140 ust. 1 Prawa wodnego do oceny, że organem do egzekucji decyzji Starosty Nowotomyskiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...], udzielającej Gminie Miedzichowo pozwolenia wodnoprawnego na odmulenie odcinka rowu melioracyjnego nr [...], na budowę nowych odcinków rowów [...] i [...] oraz przełożenia przepustu pod droga gruntową miejscowości [...] Gm. Miedzichowo jest Starosta Nowotomyski na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm. – dalej u.p.e.a.) a nie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu; 3) błędną wykładnię art. 5 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. która doprowadziła do uznania przez Sąd, że organem egzekucyjnym decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2007 r. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu a nie Starosta Nowotomyski. Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawny zarzut ich niezastosowania w postępowaniu administracyjnym; 2) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy na podstawie akt sprawy wyrażające się w pominięciu ostatecznej decyzji Starosty Nowotomyskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], co doprowadziło do niedostrzeżenia przez Sąd, że stan faktyczny sprawy dotyczy po pierwsze przywrócenia pierwotnych rozmiarów gminnej drogi gruntowej w [...] – działki nr [...] do szerokości poniżej 6 m (na wysokości przepustu i działki nr [...] stanowiącej własność J. J.), a po drugie naruszenia stosunków wodnych poprzez ewentualnie nieprawidłowe wykonanie decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2007 r. i wykonanie urządzenia wodnego przez J. J. (rowu odwadniającego o długości 80 m na działce nr [...]). Konsekwencją orzekania wbrew ustalonemu przez nadzór budowlany stanowi faktycznemu jest niedostrzeżenie przez Sąd, że pierwsza sprawa podlega właściwości rzeczowej nadzoru budowlanego, zaś druga dotyczy stosunków wodnych i właściwości rzeczowej Starosty Nowotomyskiego; 3) art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 20 k.p.a., art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez naruszenie właściwości rzeczowej nadzoru budowlanego wyrażające się w uznaniu przez Sąd, iż jest on właściwy do oceny wykonania decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] października 2007 r. oraz legalizacji samowolnie wykonanego urządzenia wodnego, czyli spraw zastrzeżonych na podstawie art. 140 ust. 1 Prawa wodnego w zw. z art. 20 k.p.a. do właściwości rzeczowej starosty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną (pismo z dnia 7 marca 2012 r.) A. W. wniosła o jej oddalenie oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżonym wyrokiem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie zostały naruszone przepisy art. 62 ust. 2 Prawa wodnego, ani też przepisy art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zaskarżone orzeczenie nie daje podstaw do twierdzenia, że przez fakt uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w Nowym Tomyślu z dnia [...] lipca 2001 r., Sąd naruszył zasady wyrażone w ww. przepisach poprzez ich niezstosowanie. Z zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd kwestionował przepisy mówiące o tym, że przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów Prawa wodnego w odniesieniu do urządzeń wodnych (art. 2 ust. 2 pkt 2) oraz że przepisy art. 63–66 Prawa wodnego nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Akceptując powyższe zasady, Sąd zaskarżonym wyrokiem dał wyraz, że decyzje organów nadzoru budowlanego umarzające postępowanie administracyjne, nie załatwiają sprawy do końca zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Sąd w niniejszym postępowaniu nie kontrolował decyzji Starosty Nowotomyskiego z dnia [...] października 2007 r. nie mógł więc naruszyć przepisów art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a/, art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 140 ust. 1 Prawa wodnego przez ich niezastosowanie. Tym bardziej zaskarżonym wyrokiem niemożliwe było naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym, przez ich niezastosowanie lub błędną wykładnię, jak zarzuca się w skardze kasacyjnej. W zaskarżonym wyroku nie wyrażono też poglądu, "że organem egzekucyjnym decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...].10.2007 r. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu a nie Starosta Nowotomyski". Z przedstawionych akt sprawy nie wynika, aby w powyższej sprawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Bezpodstawnym jest również zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 134 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, tym bardziej że w aktach przedstawionych Sądowi nie ma "decyzji Starosty Nowotomyskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]", którą wskazano w petitum skargi kasacyjnej (s. 2). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd dostrzegł, że stan faktyczny ustalony w sprawie dotyczył w istocie dwu różnych postępowań wzajemnie powiązanych ze sobą, z których jedno należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a drugie do Starosty Nowotomyskiego jako organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Dostrzegając powyższą okoliczność zaskarżonym wyrokiem, nie naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 20 k.p.a. i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, co może niezbyt jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego częściowo jest błędne, jednak nie na tyle aby uznać, że stanowi naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jeżeli zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną (art. 184 p.p.s.a.). Akceptując zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do zakresu jego kompetencji w niniejszej sprawie. Stanowiska tego nie można uzasadniać normami prawnymi wynikającym z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, czy też art. 62 ust. 2 i art. 64a ust. 2 Prawa wodnego, gdyż przepisy te nie pozbawiają organy nadzoru budowlanego wszystkich innych kompetencji wynikających z przepisów Prawa budowlanego (np. art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1). Przepisów art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 62 ust. 2 Prawa wodnego wyznaczających wzajemne relacje między tymi ustawami, nie można tak rozumieć, że powstają pewne obszary w zakresie regulacji Prawa budowlanego, które przestają podlegać organom nadzoru budowlanego i nie należą też do organów właściwych do wydania pozwolenia wodnoprawnego z racji ograniczeń wynikających z Prawa wodnego. Przez fakt, że rów zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego zaliczany jest do urządzeń wodnych, nie przestaje być też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i trudno przyjąć pogląd, że w tym zakresie wszystkie kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego wynikające z Prawa budowlanego, przejmują organy właściwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Przepis art. 64a ust. 2 Prawa wodnego stanowi tylko pewną fragmentaryczną regulację, niedoskonałą kopię art. 48, art. 49 i art. 49b Prawa budowlanego, którego zastosowania w niniejszej sprawie nikt nie kwestionuje, jednak to nie może ograniczać kompetencji organów nadzoru budowlanego w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Nie kwestionując konieczności wydania decyzji w oparciu o powyższy przepis w celu doprowadzenia do 6 m szerokości drogi gminnej w [...] działka nr [...], nie można zgodzić się jednak z poglądem, że sprawdzenie głębokości rowu i czy jest odpowiednie nachylenie skarpy, po informacji wójta Gminy Miedzichowo o wykonaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. (pismo z 2 czerwca 2011 r.), nie należy do organów nadzoru budowlanego, gdyż to należy do Starosty Nowotomyskiego. Analizując akta sprawy właściwie trudno stwierdzić, jakie jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, gdyż z jednej strony twierdzą że do ich kompetencji należy jedynie stwierdzenie, czy został przywrócony stan pierwotny szerokości drogi gminnej w [...] do 6 m, a sprawa głębokości przylegającego rowu i odpowiedniego nachylenia skarpy należy do Starosty Nowotomyskiego, gdyż to się wiąże z wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...] października 2007 r. o pozwoleniu wodnoprawnym. W protokole kontroli Nr [...] z dnia 3 czerwca 2011 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Tomyślu (k. 18) stwierdza się: "Ponadto wykonano prawidłowo głębokość przydrożnego rowu wraz z odpowiednim nachyleniem skarpy". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraźnie zaznaczył, że "przed organami nadzoru budowlanego toczy się sprawa tylko o naruszenie terenu drogi i przywrócenie jej do stanu pierwotnego" (k.19). Natomiast w zawiadomieniu PINB z dnia [...] lutego 2011 r. informowano o kontroli "w sprawie wykonania urządzeń melioracji wodnych we wsi [...] gmina Miedzichowo wzdłuż drogi gminnej [...] na działce nr ewidencyjny [...]". Z uzasadnienia decyzji PINB z dnia [...] lipca 2011 r. wynika, że organ dokonał kontroli w dniu 3 czerwca 2011 r. i sporządził dokumentację zdjęciową potwierdzającą wykonanie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. (w pełnym zakresie określonym w osnowie tej decyzji). "Wobec czego sprawa stała się bezprzedmiotowa". Powyższą decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. umorzono "postępowanie w sprawie wykonania urządzenia melioracji wodnych wzdłuż drogi gminnej [...], na działce nr ewid. 107". Tak określając zakres umarzanego postępowania jednoznacznie wskazano, że w tym zakresie sprawa należy do Starosty Nowotomyskiego, chociaż w innym zakresie była wydana decyzja PINB z dnia [...] marca 2011 r. Wcześniej opisując przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego wskazywano na zawężenie szerokości drogi gminnej poniżej 6 m, co było spowodowane niewłaściwym wykonaniem rowu melioracyjnego przez częściowe naruszenie pasa drogowego. Ponieważ powyższe prace wykonane zostały niezgodnie z wymogami technicznymi a także w sposób zagrażający bezpieczeństwu, wydano decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Reasumując dotychczasowe rozważania i akceptując zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu należy wskazać, że niezależnie od kompetencji wynikających dla Starosty Nowotomyskiego z art. 64a ust. 2 Prawa wodnego, do obowiązków organów nadzoru budowlanego należało kompleksowe rozpatrzenie sprawy nie tylko w przedmiocie zwężenia pasa drogi gminnej ale i zbadania głębokości rowu i prawidłowości nachylenia skarpy na odcinku określonym w decyzji z dnia [...] marca 2011 r., chociaż decyzja ta została uchylona, ale umorzenie postępowania nastąpiło w oparciu o zakres robót wykonanych w oparciu o tę decyzję. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że sama dokumentacja zdjęciowa nie jest wystarczającym dowodem uzasadniającym umorzenie postępowania, tym bardziej że jak stwierdziły organy nieprawidłowe wykonanie rowu przez J. J. (oprócz tego, że było samowolą budowlaną i bez pozwolenia wodnoprawnego) było niezgodne z wymogami technicznymi i zagrażało bezpieczeństwu użytkowników drogi gminnej. W związku z powyższym należy wskazać, że zakres robót naprawczych wykonanych przez Gminę Miedzichowo w oparciu o decyzję z dnia [...] marca 2011 r., powinien być dostatecznie udokumentowany i sprawdzony przez organy nadzoru budowlanego pod względem przepisów techniczno-budowlanych i przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, czego nie można traktować jako sprawdzenia zgodności z decyzją z dnia [...] października 2007 r. I w tym zakresie NSA akceptuje zaskarżony wyrok co z pewnością nie podważa poglądów prezentowanych w postanowieniach NSA: z 11 maja 2011 r., II OW 14/11 i z 29 czerwca 2009 r., II OW 11/09, powołanych w skardze kasacyjnej. Ponadto należy zauważyć, że art. 64a został dodany do Prawa wodnego przez art. 1 pkt 40 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1087), tymczasem wyrok NSA z 21 lipca 2005 r., OSK 1814/04, Lex nr 190576 został wydany w sprawie decyzji z 2002 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.