III SA/Wa 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za zasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. odmówił Skarżącej (Stronie) – I. spółka z o.o. z siedzibą w W. , uznania złożonych postępowaniu egzekucyjnym zarzutów za zasadne. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] lipca 2012 r. nr [...] obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. w kwocie należności głównej 237.611,40 zł plus odsetki za zwłokę. Zawiadomieniem z [...] lipca 2012 r. organ dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w [...] S.A. w L. . Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia o zajęciu 30 lipca 2012 r., Natomiast zobowiązana spółka otrzymała przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 27 lipca 2012 r. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. , z uwagi na fakt, że z zajętego rachunku bankowego uzyskano kwotę 330.747,20 zł., która w części pokryła dochodzone należności, dokonał zmiany wysokości zajęcia. Pismem z dnia 27 lipca 2012 r. Skarżąca na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) – dalej "u.p.e.a." wniosła następujące zarzuty: - naruszenie art. 33 pkt 7 z uwagi na wszczęcie egzekucji administracyjnej bez wcześniejszego doręczenia spółce upomnienia do czego organ egzekucyjny zobowiązany był na podstawie art. 15 u.p.e.a., - naruszenie art. 33 pkt 6 z uwagi na niedopuszczalność egzekucji i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia bowiem wierzycielem jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. . - naruszenie art. 33 pkt. 9 i 10 poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1 i 7, pkt 3, pkt 11 u.p.e.a., tj. wystawienie tytułu wykonawczego przez [...] Urząd Skarbowy zamiast Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. , brak stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, błędne podanie terminu od którego nalicza się odsetki, niewskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, niedołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, - naruszenie art.33 ust.1 pkt 8 w zw. z art. 7 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponadto Skarżąca zarzuca naruszenie art. 8 § 1 pkt 6, 7, 10, 14 u.p.e.a. poprzez zajęcie kwoty wolnej – 760 zł, niepozostawienie kwoty na pokrycie wydatków służbowych, w tym kosztów podróży i wyjazdów, uniemożliwienie dysponowania kwotą wolną od zajęcia tj. trzykrotnością średniego miesięcznego wynagrodzenia pomimo że wolne od egzekucji są wkłady oszczędnościowe złożone w bankach na zasadach i w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz naruszenie art. 80 § 1 i 3 w/w ustawy z uwagi na niepowiadomienie pełnomocnika Skarżącej o dokonanym zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił uznania złożonych zarzutów za zasadne. Stwierdził, że po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. na kwotę 4.582.570 zł., która jest wyższa od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7D o 237.744 zł. Po wydaniu decyzji zobowiązanie staje się wymagalne w kwocie określonej decyzją. Wydanie decyzji nie powoduje powstania nowego zobowiązania, lecz jest potwierdzeniem, że zobowiązanie zadeklarowane przez podatnika, było wymagalne w innej wysokości niż wskazanej przez Skarżącą. Poza tym wydanie decyzji nie jest momentem powstania zobowiązania, gdyż powstało ono wcześniej i powinno być wykonane w terminie przewidzianym w przepisach prawa. Organ podkreślił, że decyzja wymiarowa urzędu skarbowego została utrzymana w mocy decyzją z [...] czerwca 2012 r. Dyrektora Izby Skarbowej w W. . Tym samym zgodnie z art. 128 i 239e z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) dalej: “O.p." decyzja ta stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji i podlega wykonaniu. Odnośnie zarzutu nie doręczenia zobowiązanej spółce upomnienia, organ egzekucyjny wskazał, że wystawienie tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia upomnienia jest zgodne z art. 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2001 nr 137 poz. 1541), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność została określona w orzeczeniu. Z kolei odnośnie zarzutów z pkt 9 i 10 art. 33 u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdził, iż tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z wymogami art, 27 u.p.e.a. Prawidłowo został określony wierzyciel i organ egzekucyjny, wskazana jest podstawa prawna dochodzonych należności, a odsetki zostały naliczone zgodnie z art. 53 § 4 O.p. Niezasadny jest również zarzut nie wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wybór środka prowadzącego bezpośrednio do wykonania obowiązku należy do organu egzekucyjnego i w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek w postaci egzekucji z rachunku bankowego. Spółka nie przedstawiła żadnego innego majątku dającego gwarancje zaspokojenia należności. Ponadto nie skorzystała z uprawnień wynikających z art. 13 i 80 § 4 u.p.e.a. oraz z możliwości ubiegania się o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. Ponadto organ uznał za prawidłowe doręczenie zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu, gdyż wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło 27 lipca 2012 r. i od tego dnia Spółka mogła ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Natomiast odnośnie naruszenia art. 8 § 1 pkt 6, 7, 10, 14 u.p.e.a. organ egzekucyjny wskazał, iż wyłączenia z egzekucji o których mówi ww. przepis dotyczą osób fizycznych. Nie można bowiem odnosić pojęcia "minimum egzystencji" do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Przedsiębiorca prowadzi działalność na własny rachunek, z którym łączy się pewne ryzyko. Organ egzekucyjny nie zgodził się również z zarzutem nieprawidłowego naliczenia kosztów egzekucyjnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca powtórzyła argumenty z wniosku z [...] lipca 2012 r. w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że w sprawie doszło do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie Skarbu Państwa. Organ wyegzekwował bowiem kwotę ponad 330.000 zł., ponadto Spółka zapłaciła należny VAT w październiku 2011. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w § 13 pkt 1 rozporządzenia, należność została określona w orzeczeniu, co oznacza że postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Organ wskazał także, że nie naruszono pkt. 9 i 10 art. 33 u.p.e.a. z uwagi na niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w tytule wykonawczym nr [...] z [...] lipca 2012 r.. wierzyciel został prawidłowo oznaczony. Organ odwoławczy wskazał także, że w tytule wykonawczym na stronie 1 jest zapis, iż wykazane w niniejszym tytule wykonawczym zobowiązanie pieniężne jest wymagalne i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie art. 2 u.p.e.a. W niniejszej sprawie termin płatności podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. upływał 25 stycznia 2010 r. Wydanie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w kwocie wyższej od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji nie powoduje powstania po stronie podatnika nowego zobowiązania. Tym samym odsetki od pozostałej do zapłaty kwoty podatku są liczone zgodnie z art. 53 § 4 O.p. Organ wskazał także, że wymienione w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. środki egzekucyjne zostały wskazane w części G tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] . Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez zajęcie rachunku bankowego, co według Skarżącej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą naraża ją na szkody majątkowe, zagraża niewypłacalnością i upadłością działalności, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił pogląd organu egzekucyjnego, że sama egzekucja będąca przymusowym wykonaniem zobowiązania jest dla zobowiązanego niedogodnością. Każde zatem działanie organu mogłoby spotkać się z tym zarzutem. Organ podkreślił, że zasada celowości działania organu prowadzącego postępowanie jest nadrzędną w odniesieniu do zasady proporcjonalności przejawiającej się w tym. iż spośród środków prowadzących do wykonania obowiązku należy zastosować środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Spółka nie przedstawiła propozycji zastosowania środków egzekucyjnych, które z uwagi na sytuację finansową firmy i prowadzoną działalność gospodarczą są dla niej mniej uciążliwe. W związku z powyższym, spośród przewidzianych w art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środków, organ egzekucyjny wybrał ten środek, który najlepiej i najprościej realizował zakładany cel. Natomiast odnosząc się do podniesionego w piśmie z 27 lipca 2012 r. zarzutu nie doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej zawiadomienia z [...] lipca 2012 r. o zajęciu rachunku bankowego. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wszczęcie postępowania, w tym również postępowania egzekucyjnego następuje zawsze bezpośrednio do strony (zobowiązanego) i dopiero od tego momentu Strona (zobowiązany) może ustanowić i działać w sprawie przez pełnomocnika. Końcowo organ odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii, że doszło do bezpodstawnego wzbogacenia Skarbu Państwa, bo Spółka zapłaciła należny podatek VAT w październiku 2011r., co należy rozumieć jako zarzut wykonania obowiązku ( art.33 pkt 1 u.p.e.a.), wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego Strona nie może podnosić kolejnych zarzutów z art.33 u.p.e.a. Takiego zaś zarzutu Spółka nie podniosła w piśmie z dnia 27 lipca 2012r. wszczynającym postępowanie w sprawie zarzutów. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że podnoszone przez Stronę zarzuty były nieuzasadnione. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i zarzuciła mu naruszenie tych samych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co we wniosku z 27 lipca 2012 r. Wskazała zatem na naruszenie art. 33 pkt 6, 7, 8, 9 i 10 u.p.e.a. a także art. 8 § 1 pkt 6, 7,10,14 i art. 80 § 1 i 3 u.p.e.a. W uzasadnieniu po raz kolejny wskazała na naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia upomnienia oraz art. 7 u.p.e.a. przez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wobec powyższego w ocenie Spółki postępowanie powinno zostać umorzone. Na potwierdzenie zasadności prezentowanego stanowiska powołała wyroki NSA z dnia 4 grudnia 2001r. I SA 794/01 oraz z dnia 23 września 2008r. II FSK 1161/07, jak również wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługiwała zdaniem Sądu na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej należy wskazać, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 33 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 z późn. zm.) – dalej u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. Z kolei przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi, iż egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Według brzmienia powyższego przepisu, egzekucja może być wszczęta dopiero wtedy, gdy wierzyciel uprzednio przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania zobowiązania, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może zatem - co do zasady - być wszczęte najwcześniej po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Stosownie do postanowień przepisu art. 27 § 3 u.p.e.a., do wystawionego tytułu wykonawczego wierzyciel obowiązany jest dołączyć dowód doręczenia upomnienia albo podać podstawę prawną zwalniającą z tego obowiązku. Powyższe oznacza zatem, iż w przypadku prowadzenia egzekucji, mimo braku uprzedniego upomnienia zobowiązanego takie postępowanie jest dotknięte wadą, która stanowić może podstawę do złożenia zarzutu określonego w powołanym powyżej przepisie art. 33 ust. 7 u.p.e.a., a następnie stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy, iż uprzedzenie zobowiązanego o grożącej mu egzekucji ma na celu z jednej strony przypomnienie o zaległości i umożliwienie dobrowolnego wykonania obowiązku pieniężnego, z drugiej natomiast strony niedopuszczenie do egzekucji, gdy obowiązek został już wykonany albo w ogóle nie istniał. Odnotować również należy w tym miejscu, iż ustawodawca upoważnił w przepisie art. 15 § 5 u.p.e.a. ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do określenia w drodze rozporządzenia, należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Natomiast Minister Finansów działając na podstawie wskazanego upoważnienia wydał w dniu 22 listopada 2001 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 135, poz. 1541 z późn. zm.), które w § 13 pkt 1 stanowi, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Wskazać w tym miejscu również należy, iż zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 897/10, przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 ww. rozporządzenia, należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter ( por. także wyrok NSA z dnia 19 lutego 2010r. II FSK 7/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy dotyczył wyegzekwowania od Skarżącej należności z tytułu podatku od towarów i usług. Egzekwowany obowiązek stanowił należność pieniężną określoną w orzeczeniu (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2012r., utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012r.). Były to akty o charakterze deklaratoryjnym, gdyż zobowiązanie w podatku VAT powstaje z mocy prawa. Egzekucja należności pieniężnej z tego tytułu mogła być więc wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, stosownie do § 13 pkt 1 rozporządzenia. Z takim unormowaniem koresponduje treść art. 27 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2012r. wskazana przez organ w tytule wykonawczym jest orzeczeniem określającym należność pieniężną w rozumieniu § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a więc o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez jego doręczenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za niezasadny zarzut Skarżącej odnoszący się naruszenia art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 u.p.e.a., jak również zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a., poprzez nie dołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia omawianego powyżej upomnienia. Na marginesie Sąd zauważa, że powoływany przez Skarżącą wyrok NSA II FSK 315/08, dotyczył odmiennego stanu faktycznego, bo wydania decyzji o charakterze konstytutywnym (nie deklaratoryjnym), podobnie w wyroku NSA II FSK 1161/07 Sąd wskazał, że użyte w §13 ust. 1 rozporządzenia zwroty "należność pieniężna (...) określona w orzeczeniu ’’, odnosi się wyłącznie do decyzji deklaratoryjnych, a nie konstytutywnych. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 8 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, a także art. 8 § 1 pkt 6, 10 i 14 u.p.e.a., poprzez zajęcie kwoty wolnej od zajęcia w wysokości 760 zł, niepozostawienie Skarżącej kwoty otrzymanej na pokrycie wydatków służbowych, w tym kosztów podróży i wyjazdów, oraz kwoty otrzymanej z tytułu obowiązkowych ubezpieczeń majątkowych, co w ocenie Skarżącej świadczy również o uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Zgodzić się bowiem należy w tym miejscu ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawartym w piśmie z dnia 12 stycznia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, iż art. 8 i następne u.p.e.a. ustanawiają zasadę poszanowania minimum egzystencji, zgodnie z którą nie podlegają egzekucji administracyjnej te dobra i wartości, które są niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny lub też mają dla zobowiązanego szczególną wartość użytkową bądź innego rodzaju. Z powyższego wynika, że wyłączenia te dotyczą zobowiązanego będącego osobą fizyczną. Natomiast w przedmiotowej sprawie podmiotem zobowiązanym jest osoba prawna - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadząca działalność gospodarczą. Odnosząc się z kolei do zarzutu Skarżącej odnoszącego się do naruszenia art. 33 pkt 9 i 10 u.p.e.a. w zw. z art. 26 i 27 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy ustawowych wymogów związanych z oznaczeniem wierzyciela, należy zauważyć, iż na pierwszej i drugiej stronie przedmiotowego tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2012 r. oznaczonego numerem [...] , znajduje się pieczęć wierzyciela – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. . Biorąc powyższe pod uwagę nie można zgodzić się ze Skarżącą, iż w przedmiotowym tytułe wykonawczym jako wierzyciela wskazano [...] Urzęd Skarbowy w W. . Sąd zauważa również w tym miejscu, iż powyższe uwagi można odnieść do zarzutu Skarżącej odnoszącego się do naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji w sytuacji gdy była ona zdaniem Skarżącej niedopuszczalna z uwagi na określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a., bowiem wierzycielem w sprawie jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., nie zaś [...] Urzęd Skarbowy w W. – jak zdaniem Skarżącej błędnie wskazano w treści przedmiotowego tytułu wykonawczego. Nie można również zgodzić się z zarzutem Skarżącej dotyczącym naruszenia art. 33 pkt 9 i 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez niewskazanie w tytule wykonawczym stwierdzenia, iż obowiązek objęty tym tytułem jest wymagalny oraz błędnego oznaczenia terminu od którego nalicza się odseteki z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Zauważyć bowiem należy w tym miejscu, iż na pierwszej stronie przedmiotowego tytułu wykonawczego znajduje się zapis informujący o tym, że wykazane tym tytułem zobowiązanie pienieżne jest wymagalne i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 u.p.e.a. Z kolei w odniesieniu do podniesionej przez Skarżącą w jej skardze kwestii błędnego oznaczenia terminu od którego nalicza się odseteki z tytułu niezapłacenia należności w terminie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 53 § 4 O.p., odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. W niniejszej sprawie termin płatności podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 roku upływał bowiem w dniu 25 stycznia 2010 r., wobec czego zasadnym było wskazanie w przedmiotowym tytule wykonawczym, iż dniem od którego nalicza się odsetki za zwłokę jest 26 stycznia 2010 r. Natomiast wydanie przez organ podatkowy I instancji decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w kwocie wyższej od kwoty wykazanej w złożonej przez Skarżącą deklaracji podatkowej nie powoduje powstania po stronie podatnika nowego zobowiązania podatkowego, zaś odsteki za zwłokę od pozostającej do zapłaty kwoty podatku są liczone zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 53 § 4 O.p. Dokonując oceny zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącą w jej skardze Sąd uznał również za niezasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisu 33 pkt 9 i 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., poprzez niewskazanie w ww. tytule wykonawczym środków egzekucyjnych stosowanych w toku egzekucji należności pieniężnych. Zauważyć bowiem należy w tym miejscu, iż informacja taka znajduje się w części G tego tytułu. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 8 u.p.e.a. w zw. z art. 7 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego Skarżącej związanego z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, czego konsekwencją był wedle relacji Skarżącej brak możliwości regulowania jej zobowiązań pieniężnych wobec kontrahentów, Sąd podzielając w pełni w tym zakresie stanowisko organu podatkowego odwoławczego zauważa iż Skarżąca będąc świadomą możliwego wystawienia przez organ podatkowy tytułu wykonawczego oraz wszczęcia na jego podstawie egzekucji administracyjnej celem wyegzekwowania objętej nią należności, mogła wskazać inny środek egzekucyjny który niepowodowałby dla niej opisywanych negatywnych konsekwencji, lub chociażby czyniłby to w mniejszym stopniu. W związku powyższym w pełni zasadnym było zdaniem Sądu zastosowanie przez organ egzekucyjny wskazywanego środka egzekucyjnego jako tego, który w najlepszy i najprostszy sposób zmierzał do realizacji obowiązku objętego wystawionym tytułem wykonawczym. Nadto Sąd zauważa, że w przypadku zastosowania tego rodzaju środka egzekucyjnego strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, może jednak dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Dokonując oceny zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącą w jej skardze Sąd za niezasadny uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a., z uwagi na niedoręczenie przez organ egzekucyjny pełnomocnikowi Skarżącej zawiadomienia z dnia 23.07.2012r. o dokonaniu zajęcia rachunku bankowego należącego do Skarżącej. Sąd podzielił bowiem w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ ezgekucyjny zawiadamia bezpośrednio stronę (zobowiązanego), który od tego momentu może ustanowić i działać w sprawie przez swojego pełnomocnika, któremu organ ezgekucyjny doręcza następnie pisma w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Prawidłowo także organ w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, odnosząc się do podniesionego przez Skarżącą w zażaleniu (a nieponowionego w skardze) zarzutu – jakoby w przedmiotowej sprawie doszło do bezpodstawnego wzbogacenia Skarbu Państwa, gdyż Skarżąca uiściła należy podatek od towarów i usług w październiku 2011 roku, wobec czego na dzień wszczęcia egzekucji przedmiotowa należność była już zaspokojona – że w piśmie z dnia 27 lipca 2012 r. obejmującym zarzuty Skarżącej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. , Skarżąca nie podniosła opisanego powyżej zarzutu. Należy podkreślić, iż z treści art. 33 i art. 34 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w przedmiocie zarzutów, które zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zgłosić może wyłącznie zobowiązany. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów, niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Z tego względu powołanie nowego zarzutu w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji wydane w przedmiocie zarzutów nie może świadczyć o wadliwości tego postanowienia. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 września 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1151/07. W świetle powyższego Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że jak wynika z akt sprawy Skarząca w wykazanej deklaracji VAT 7D za IV kwartał 2009r. wykazała kwotę podatku do zapłaty w wys. 4.344.826,00 zł. i podatek ten uregulowała w całości. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012r. określił wysokość zobowiązania w podatku VAT za IV kwartał 2009r, w kwocie 4.582.570,00 zl, a więc w kwocie wyższej, od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji z dnia 12 lipca 2011r. i przez niego zapłaconej. Różnica między tymi kwotami (powiększona o kwotę odsetek i kosztów ezgekucyjnych) została następnie skutecznie wyegzekwowana od Spółki trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administarcji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznając skargę za niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.