II OSK 3005/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1043/13 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 września 2013 r., IV SA/Wa 1043/13 oddalił skargę A. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu [...] lipca 2009 r. w wyniku kontroli drogowej, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...], wykryto międzynarodowe przemieszczanie odpadów w postaci: przedniej części pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przedniej części pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]0, tylnej części pojazdu marki [...], tylnej części pojazdu marki [...]. W trakcie kontroli ustalono, że ww. przedmioty postępowania zostały sprowadzone z terenu Niemiec. Wysyłającym była firma [...], a odbiorcą A. C., mieszkający w [...]. Transport odbywał się bez stosownych zezwoleń na przywóz odpadów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. A. C. przedstawił jedynie fakturę zakupu przedmiotowych rzeczy. Zgromadzoną dokumentację Pomorski Oddział Straży Granicznej przekazał Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, informując o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] lipca 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie 16 01 04*, w postaci mechanicznie odciętych dwóch przednich i dwóch tylnych części pojazdów przez A. C. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał stronę do oddania odpadów, w postaci ww. uszkodzonych części pojazdów, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. A. C. wykonał obowiązek nałożony ww. postanowieniem, potwierdzając ten fakt kopią faktury wystawionej przez [...]. Wyjaśniono, że ze względu na brak dowodów rejestracyjnych pojazdów, z których pochodzą przedmiotowe części pojazdów oraz fakt poddania ich kasacji na terenie Niemiec, powtórna kasacja tych pojazdów na terenie Polski nie jest możliwa. W związku z powyższym części pojazdów zostały przekazane do ww. firmy jako złom stalowy o masie 2,190 Mg, Wobec powyższego, decyzją znak [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie. W dniu [...] lipca 2012 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, kary pieniężnej A. C. jako odbiorcy odpadów w postaci: przedniej części pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przedniej części pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], tylnej części pojazdu marki [...], tylnej części pojazdu marki [...], przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia z Niemiec do Polski. O powyższym organ zawiadomił stronę pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Pismem z dnia [...] października 2012 r. A. C. nadesłał wyjaśnienia w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym w sprawie nałożenia kary. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na A. C. jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie z terenu Niemiec na terytorium Polski. Jako podstawę wydania decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 3 i art. 63 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył okoliczności ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. W ocenie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, przedmiotowe 4 części pojazdów wypełniały definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) ww. przednie części pojazdów jako niekompletne zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, organ sklasyfikował pod kodem 16 01 04*, natomiast tylne części pojazdów zakwalifikował do odpadów o kodzie 16 01 06 - "zużyte pojazdy wycofane z eksploatacji niezawierające płynów i innych niebezpiecznych elementów". Organ wyjaśnił, że A. C. stał się odbiorcą odpadów sprowadzonych z Niemiec na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które na podstawie art. 2 pkt 35(a) ww. rozporządzenia stanowi nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów. Wskazał, iż przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił ilość wwiezionych do kraju odpadów, tj. 4 połówki pojazdów, charakter odpadów, tj. 2 połówki pojazdów stanowiące odpady niebezpieczne, jak również 2 połówki stanowiące odpady inne niż niebezpieczne, niestwierdzenie rzeczywistych szkód w środowisku spowodowanych przez odpady oraz niestwierdzenie wcześniejszego łamania przepisów ustawy i rozporządzenia 1013/2006 przez stronę. Okoliczności te spowodowały wymierzenie kary w minimalnej wysokości ustawowej, tj. 50.000 zł. Od powyższej decyzji A. C. wniósł odwołanie, zwracając się o uchylenie decyzji w całości oraz odstąpienie od ukarania. Zdaniem odwołującego się, dla przedmiotowego postępowania istotne znaczenie ma skazanie go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie za czyn związany z dokonaniem transportu odpadów lub substancji wbrew przepisom. Wskazał, że został oskarżony i skazany prawomocnie za działanie, które pokrywa się z zarzutem postawionym przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Podkreślił, że wymierzenie kary pieniężnej zaskarżoną decyzją jest powtórzeniem wymiaru kary za czyn już osądzony, ponadto decyzja organu I instancji dotyczy zarzutu działania umyślnego, natomiast w postępowaniu karnym został skazany za działanie nieumyślne. Dodał, że jednocześnie był przewożącym przedmioty postępowania, jak i ich odbiorcą. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 §1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 3 art. 63 ust. 2 i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.,) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji, nałożył karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na A. C. - będącego odbiorcą odpadów w postaci: przedniej części pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] oraz przedniej części pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przywiezionych nielegalnie oraz umorzył postępowanie w pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia kary odnośnie dwóch tylnych części pojazdów marki [...]I oraz [...] nieposiadających substancji i elementów niebezpiecznych zakwalifikowanych do odpadów innych niż niebezpieczne, sklasyfikowanych pod kodem 16 01 06. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Skarżący nie posiada stosownych zezwoleń, uprawniających do prowadzenia stacji demontażu pojazdów. Ponadto, przedmiotowe części pojazdów zawierały części samochodowe, m.in. przewody paliwowe, klocki hamulcowe, przewody hamulcowe, poduszki powietrzne, które wymienione są w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. (Dz. U. nr 201, poz. 1666) w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, a ich stosowanie w pojazdach jest zakazane zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Organ podkreślił, że faktura zakupu została wystawiona na rzecz A. C. przez podmiot [...], a niemiecki przedsiębiorca zbył na rzecz skarżącego części pojazdów pochodzące z przeciętych na pół pojazdów z przeznaczeniem do demontażu na części. Przedmioty postępowania zostały zbyte na rzecz strony jeszcze na terenie Niemiec, gdzie dokonano mechanicznego odcięcia przedmiotowych części od pojazdów, które w związku z tym bezpowrotnie utraciły możliwość użytkowania ich zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Powyższe stanowi podstawę do zakwalifikowania przedmiotów postępowania do kategorii odpadów Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania decyzji. W ocenie Inspektora, w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", a tym samym przedmiotowe mechanicznie odcięte dwie przednie i dwie tylne części pojazdów stanowią odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r., obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Policach dnia 9 sierpnia 2010 r. A. C. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 183 § 4 i 6 Kodeksu karnego, co świadczy o tym, że ustalenia organu I instancji w kwestii uznania przedmiotów postępowania za odpad są zbieżne z ustaleniami zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym. Nie podzielił zarzutu dotyczącego podwójnego ukarania skarżącego za popełnienie tego samego czynu, raz na gruncie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i raz na podstawie Kodeksu karnego stwierdzając, że nie znajduje on odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Zauważył, iż w kwestii podwójnego karania w sytuacji wymierzenia kary pieniężnej oraz wyroku skazującego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1959/10, zgodnie z którym skazanie prawomocnym wyrokiem oraz nałożenie kary pieniężnej mają swoje źródło w różnych zachowaniach skarżącego, polegających na przywozie odpadów oraz na odbiorze odpadów. Nie ma tu zatem mowy o podwójnym ukaraniu za ten sam czyn. Organ podał, że zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom stanowi nielegalne przemieszczenie. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe odpady zostały sprowadzone z Niemiec do Polski bez zastosowania tej procedury, przemieszczenie to nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Organ odwoławczy stwierdził, że w dacie wydania decyzji brak jest możliwości nałożenia kary pieniężnej na A. C., będącego odbiorcą odpadów w postaci tylnych części pojazdów marki [...] i [...], stanowiących odpady inne niż niebezpieczne. W związku z tym należało umorzyć postępowanie w sprawie nałożenia kary w zakresie dotyczącym odpadów w postaci tylnych części pojazdów marki [...] i [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł skarżący, zarzucając, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Stwierdził, iż przemieszczane pojazdy nie były odpadami, ani nie były niebezpieczne dla środowiska. Podkreślił, że był jednocześnie nabywcą części samochodowych w Niemczech, przewoźnikiem międzynarodowym tych części oraz odbiorcą części w kraju. Ponadto, części te nie były odpadami przywiezionymi nielegalnie i nie miały cech zagrażających życiu lub zdrowiu. Skarżący zarzucił również pominięcie przez organ administracji przepisów Kodeksu wykroczeń, w szczególności art. 45 w związku z art. 48 Kw, poprzez brak uznania, że ustała karalność wskutek przedawnienia. Zdaniem skarżącego, postępowanie powinno podlegać umorzeniu, ponieważ upłynął okres dwóch lat od popełnienia czynów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd wskazał, że przedmioty postępowania wypełniają definicję odpadu, zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego sąd stwierdził, że organ wymierzył karę w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu treści art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Kara została wymierzona w wysokości minimalnej, tj. 50.000 zł. Wbrew stanowisku skarżącego, na wymierzenie kary przez organ administracji pozostaje bez wpływu okoliczność, iż na podstawie art. 183 § 4 i 6 Kodeksu karnego został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie za czyn związany z dokonaniem transportu odpadów lub substancji wbrew przepisom. Nie doszło bowiem do dwukrotnego ukarania skarżącego za ten sam czyn. Podkreślić trzeba, że nałożenie w trybie administracyjnym kary pieniężnej nie jest tożsame z wymierzeniem kary grzywny w procesie karnym. Ponadto, art. 31 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), przewidujący możliwość wymierzenia kary aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, nie dotyczy postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Do postępowań administracyjnych w sprawach nakładania kar pieniężnych w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie stosuje się przepisów ww. Kodeksu, które na gruncie cytowanej ustawy znajdują zastosowanie w przypadku, o którym mowa w art. 31 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie będącym jednak podstawą orzekania przez organy w niniejszej sprawie. Stanowisko skarżącego, iż postawione mu zarzuty mają charakter wykroczeń w rozumieniu ustawy Kodeks wykroczeń, jest zatem bezzasadne. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - przepisów o z art. 32 ust. 1 z związku z art. 2 ust.lpkt 4 i art.. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz w związku z art. 3 art. 63 ust.2 i art. 2 pkt35 lit. A rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) do przemieszczanych dwóch przednich połówek pojazdów samochodowych marki [...] I [...] niebędącymi odpadami niebezpiecznymi ani nieodebranymi przez skarżącego w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4 oraz art. 34 tej ustawy, jako odpadów o charakterze mającym znamiona zagrożenia dla ludzi, zdrowia i dla środowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucił też naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit. c) w związku art. 151 ppsa przez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oparta była na błędnym ustaleniu w takich istotnych kwestiach jak: prawidłowość, rzeczywistego oznaczenia użytych pojęć ustawowych w zakresie ich zgodności z materialnym przymiotem rzeczy. Wobec takich istotnych wątpliwości, że zaniechano kierowania się domniemaniem niewinności i tłumaczenia na korzyść skarżącego, a nie przeciwko niemu, co miało istotny wpływ na wynik w sprawie. Należało wyjaśnić pojęcia ustawowe jak "Odbiorca odpadów" i "Odbiorca odpadów niebezpiecznych" oznaczone gwiazdką "*" w pojęciu katalogu Odpadów z Lista Odpadów Niebezpiecznych, jako załącznik do rozporządzenia Ministra Ochrony środowiska. Brak ustalenia w konfrontacji tych pojęć z rzeczywistymi zachowaniami w zakresie przemieszczenia i posiadania jaka władca nad rzeczą miała wpływ na zarzut oparty na art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit.c) ppsa. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania poprawności i zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone, stąd też przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego upatruje przede wszystkim w zastosowaniu tych przepisów do przemieszczenia dwóch przednich połówek samochodowych, które zdaniem skarżącego nie były odpadami niebezpiecznymi, w uzasadnieniu kwestionując ustalenia faktyczne poczynione w sprawie. Należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest dopuszczalne prowadzenie rozważań, czy przemieszczone połówki samochodowe były, odpadami niebezpiecznymi, gdyż zmierzają one w istocie do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Kwestia prawidłowego zakwalifikowania odpadu, nadania właściwego kodu jest sporem o fakty, a nie sporem w zakresie stosowania prawa materialnego. Stąd też ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych. Wobec takiej treści zarzutów stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ( wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014r., I GSK 824/13). Z kolei w zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia przepisów postepowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy wskazano art.145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.151 p.p.s.a polegające na oddaleniu skargi w sytuacji gdy decyzja oparta była na błędnym ustaleniu wskazanych istotnych kwestii. W tym zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia przepisów postepowania nie wskazano innych przepisów. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 ( a więc również lit.c) p.p.s.a. nie jest, co do zasady, przepisem, który można naruszyć w toku postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż reguluje on sposób rozstrzygnięcia sprawy, jest to przepis który odnosi się do uprawnień orzeczniczych sądu administracyjnego. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. Również przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji. Zarzutowi naruszenia art. 151 p.p.s.a., towarzyszyć musi konieczne i niezbędne, w sytuacji jego postawienia, powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, w odniesieniu do których wykazywane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny polegałoby na wadliwym przeprowadzeniu przez sąd kontroli ich zastosowania oraz wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt. Oparcie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania tylko o dwa wskazane przepisy tj art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art.151 p.p.s.a., sprawia brak skutecznego zarzutu, który podważyłby ocenę legalności w ustalenia stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze, że wniesiona skarga kasacyjna nie podważyła prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, a dokładnie kwalifikacji odpadów i kodu jaki został im nadany, które zostały przywiezione do Polski bez wymaganego zezwolenia, a których odbiorcą był skarżący, w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Dlatego też skarga kasacyjna, na podstawie art.184 p.p.s.a podlegała oddaleniu.