I GSK 824/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 705/13 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Damiana Rudnika na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 705/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę D. R. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (w skrócie: DIC) z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Dyrektor Izby Celnej w K. powołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] określającą D. R. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 20.479 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki M.B. E320. Zdaniem DIC, organ I instancji prawidłowo ustalił, że samochód nabyty przez D. R. w dniu [...] stycznia 2012 r. w Niemczech należy zaklasyfikować do kategorii samochodów osobowych do kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L.87.256.1, dalej: "rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87"), bowiem zgromadzony materiał dowodowy, w tym wynik oględzin, jednoznacznie wskazuje że zasadniczym przeznaczeniem samochodu jest przewóz osób. Organ odwoławczy wskazał, że w niemieckim dowodzie rejestracyjnym (VR681848), wystawionym w dniu [...] lipca 2011 r. na P. K., widnieje zapis, że jest to samochód ciężarowy, skrzynia zamknięta, siedmiomiejscowy. Ponadto w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz załączniku do tego dokumentu widnieje zapis, że jest to samochód ciężarowy przeznaczony do przewozu osób i z ilością miejsc siedzących - 5. W uwagach do tego dokumentu ponadto widnieje zapis, że z samochodu zdemontowano trzeci rząd siedzeń z dwoma miejscami, pozostawiając tylko 5 miejsc siedzących. Podatnik natomiast zeznał, że przed zakupem był w Niemczech, oglądał ten pojazd i wówczas wyglądał on tak, jak podczas przeprowadzonych oględzin (2 miejsca siedzące oraz kratka metalowa za przednimi fotelami). Organ stwierdził, że zarówno w chwili nabycia, jak również w momencie przedstawienia samochodu do oględzin był on przystosowany do przewozu siedmiu osób. Ponadto, takie elementy wyposażenia jak: szyby w drzwiach przednich i tylnych otwierane elektrycznie, poduszki powietrzne w przedniej części pojazdu oraz w części pasażerskiej (poduszki w słupkach za przednimi fotelami oraz części bagażowej - słupek za drugim rzędem siedzeń), tapicerka przednich foteli skórzana, głośniki fabrycznie montowane w przedniej i tylnej części pojazdu, tapicerka oraz podsufitka jednolita na całej długości pojazdu, uchwyty górne dla pasażerów przedniej i tylnej części pojazdu, oświetlenie górne w części przedniej, pasażerskiej oraz bagażowej, w części pasażerskiej widoczne po bokach miejsca na kubki na napoje, odtwarzacz CD, automatyczna skrzynia biegów, przednie fotele podgrzewane, klimatyzacja, szyberdach, aluminiowe felgi nie są cechami charakterystycznymi dla samochodów ciężarowych. Odnosząc się do dokumentu z niemieckiej D. wystawionego w dniu [...] lipca 2011 r. (wskazującego na brak siedzeń w pojeździe) organ podatkowy wyjaśnił, że dokument ten w żaden sposób nie potwierdza, że przeznaczeniem pojazdu był przewóz towaru. Podkreślono ponadto, że zgodnie z pismem firmy M.-B. P. Sp. z o.o., przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako osobowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. skargę oddalił. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu w zakresie klasyfikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703. Sąd wskazał, że sporny pojazd samochodowy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu CN 8703. Ustalone przez organy cechy spornego samochodu dowodzą, że jego zasadniczą cechą użytkową jest przewóz osób. Przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011r. Nr 108, poz. 626 z późn. zm., dalej: "u.p.a.") poddając opodatkowaniu akcyzą wyroby akcyzowe i samochody osobowe stanowią w art. 3 ust. 1, że do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Według definicji zawartej w art. 100 ust. 4 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie nabycia "samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz z samochodami wyścigowymi (z wyłączeniami, które nie mają znaczenia w sprawie)". Podobne sformułowanie użyte zostało w treści kodu CN 8703, gdzie stwierdzono, że kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Sąd stwierdził, że organ zajął się w pierwszej kolejności ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu i ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia jego zasadniczego przeznaczenia, przeprowadzając m.in. w dniu [...] czerwca 2012 r. oględziny samochodu. W ich wyniku, zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo stwierdzono, że pomimo dwóch miejsc siedzących oraz przegrody oddzielającej część pasażerską od bagażowej, obiektywne cechy i właściwości spornego pojazdu takie, jak punkty kotwiące do zamontowania drugiego rzędu siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa oraz elementy wyposażenia, tj. szyby w drzwiach przednich i tylnych otwierane elektrycznie, poduszki powietrzne w przedniej części pojazdu oraz w części pasażerskiej (w słupkach za przednimi fotelami oraz części bagażowej – słupek za drugim rzędem siedzeń), skórzana tapicerka przednich foteli, podgrzewanych, głośniki montowane fabrycznie w przedniej i tylnej części pojazdu, tapicerka oraz podsufitka jednolita na całej długości pojazdu, uchwyty górne dla pasażerów przedniej i tylnej części pojazdu, oświetlenie górne części przedniej pasażerskiej oraz bagażowej, w części pasażerskiej widoczne miejsca na kubki na napoje, odtwarzacz CD, automatyczna skrzynia biegów, klimatyzacja, szyberdach, aluminiowe felgi wskazują na cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Wskazane elementy wyposażenia, miejsce ich zamontowania świadczą, że ich celem jest poprawa komfortu jazdy nie tylko kierowcy, ale pasażerów. Są to cechy istotne w świetle not wyjaśniających do CN, zawartych w obwieszczeniu i potwierdzają, że dany pojazd winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo również ocenił, że demontaż kanapy tylnej oraz zamontowanie kratki oddzielającej część pasażerską od bagażowej nie stanowi zmiany konstrukcyjnej, zmieniającej zasadnicze przeznaczenie samochodu. Krata oddzielająca zamocowana jest za pomocą śrub w miejscu do tego przeznaczonym, co umożliwia jej demontaż, zaś skarżący, jak wynika z jego zeznań, otrzymał trzy fotele do montażu w części pasażerskiej. Fakt ten świadczy o tym, że zmiany te miały charakter prowizoryczny, odwracalny i miały na celu przystosowanie samochodu do indywidualnych potrzeb użytkownika, a cechy konstrukcyjne samochodu wpływające na zmianę przeznaczenia nie zostały zmienione. Stanowisko organu potwierdza dodatkowo informacja uzyskana od firmy M. B. P. Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2013 r. Sporny samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy o nr świadectwa homologacji [...]. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu I instancji, organ podniósł, że cechy konstrukcyjne samochodu świadczą, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. W ocenie Sądu I instancji dla klasyfikacji spornego auta do kodu CN 8703, nie miały znaczenia zapisy znajdujące się w niemieckim dowodzie rejestracyjnym z dnia [...] lipca 2011 r. oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] stycznia 2012 r., określające przedmiotowy samochód jako ciężarowy. Chodzi tu bowiem o samochód ciężarowy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) czy odpowiedniej ustawy niemieckiej, czego organ nie kwestionuje. Zdaniem organów samochód ten nie jest natomiast samochodem ciężarowym według kodu CN. Stąd zarejestrowanie omawianego pojazdu jako ciężarowego na terenie Niemiec nie ma żadnego znaczenia dla klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu. Dokumenty te nie są bowiem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów. Wpływu na sposób klasyfikacji pojazdu nie ma także zamiar skarżącego korzystania ze spornego pojazdy jako z pojazdu ciężarowego. Sąd zauważył, że skarżący podważając dokonaną klasyfikację spornego pojazdu do kodu CN 8703 wskazał na "błędy pisarskie" w dokumentach rejestracyjnych, którymi dysponował organ w toku postępowania, tj. w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] stycznia 2012 r. i w niemieckim dowodzie rejestracyjnym. Pierwszy z ww. dokumentów wskazał na 5 miejsc siedzących, z tym że w uwagach znajduje się zapis, że z samochodu zdemontowano trzeci rząd siedzeń z dwoma miejscami, pozostawiając 5 miejsc siedzących. Z kolei z niemieckiego dowodu rejestracyjnego wynikało, że samochód posiada 7 miejsc siedzących. Do skargi natomiast został załączony załącznik do zaświadczenia o badaniu technicznym z dnia [...] stycznia 2012 r. n r[...], w którym stwierdzono 2 miejsca siedzące (jednak bez strony z "uwagami"). Taka sama ilość miejsc wynikała z załączonego do odwołania i skargi duplikatu dokumentu stanowiącego podstawę do dokonania zmian w dokumentach rejestracyjnych, wydanego przez Instytut Kontroli Technicznej d.s. R. P. M. przy Stowarzyszeniu Zarejestrowanym D. w D. z dnia [...] lipca 2011 r., co zdaniem Sądu nie podważało stanowiska organu i nie powodowało odmiennej oceny przeznaczenia tego pojazdu, według kryteriów wskazanych w notach wyjaśniających do CN, szczegółowo omówionych w zaskarżonej decyzji. W ocenie WSA, liczba miejsc nie jest jedynym kryterium decydującym o klasyfikacji pojazdu, co wykazano prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "O.p."). Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie miał też zarzut mylnego oznaczenia przez organ w zaskarżonej decyzji jako samochód M. B. [...] CDI zamiast M. B. R. C., wobec prawidłowego wskazania numeru nadwozia i roku produkcji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. R., zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w K. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparł na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 i Sekcji XVII Działu 87 załącznika do tego rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, że nabyty przez skarżącego samochód marki M. B. o nr [...], rok produkcji 2008, jest samochodem osobowym, zaklasyfikowanym wg CN do kodu 8703, podczas gdy powinien być zaklasyfikowany wg Nomenklatury scalonej do kodu 8704 jako pojazd silnikowy do transportu towarów, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, zasadniczo z uwagi na jej wadliwe sporządzenie. W świetle art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 470). Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 11 czerwca 201 r., sygn. akt I OSK 575/14, Lex nr 1484868, z dnia 13 września 2005r., sygn. akt II OSK 16/05, Lex nr 192124, z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 539/04, Lex nr 165771, z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, Lex nr 171170). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia. W przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem, ale i wyjaśnienie, na czym polegała błędna interpretacja przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej i jakie jest prawidłowe znaczenie tych przepisów (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2004r., sygn. akt FSK 208/04, opubl. ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz. 55, w sprawie I OSK 575/14). Z kolei przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy czyli treść orzeczenia. Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 151/12; z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09, wyroki NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 776/10; z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 32/12, cytowany w sprawie I FSK 1092/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 100 ust. 4 u.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 i Sekcji XVII Działu 87 załącznika do tego rozporządzenia polegające na błędnej wykładni powołanych przepisów skutkujące nieprawidłowym zaklasyfikowaniem omawianego pojazdu M. B. do pozycji CN 8703 zamiast 8704. Strona, zamiast wywieść, jak – w jego ocenie – zastosowany przepis prawa powinien być rozumiany, próbowała wykazać, że omyłkowe określenie typu pojazdu przez organy (M. B. E. CDI, zamiast [...] CDI), ale już nie przez WSA (co błędnie podnosiła, gdyż Sąd odniósł się do omawianej omyłki w uzasadnieniu, prawidłowo stwierdzając, że nie miała wpływu, albowiem prawidłowo wskazano numer nadwozia i rok produkcji) mogło mieć wpływ na prawidłowość oględzin pojazdu i ocenę innych istotnych cech samochodu, co spowodowało, że mimo wielu zmian nie został uznany za pojazd do przewozu towarów. Taka argumentacja zmierzała w istocie do podważenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1648/11). W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest dopuszczalne prowadzenie rozważań, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym czy ciężarowym, gdyż zmierzają one w istocie do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec takiej treści zarzutów stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2360/11, Lex nr 1340143, z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 611/12, Lex nr 1372101). Jedynym argumentem mieszczącym się w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, który mógł podlegać rozpatrzeniu był ten, w którym skarżący podnosił, że w pozycji CN 8703 mówi się nie o samochodach osobowych, a o samochodach i pozostałych pojazdach silnikowych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), a w pozycji CN 8704 z kolei mowa jest o pojazdach silnikowych do przewozu towarów, a nie samochodach ciężarowych. W ocenie strony wskazane uchybienia mogły świadczyć o braku realizacji zasady prawdy obiektywnej. Ze stroną nie można się zgodzić. Zauważyć należy, że w uwagach do pozycji CN 8703 mowa jest także o różnego rodzaju samochodach: limuzynach, taksówkach, samochodach sportowych i wyścigowych, mieszkalnych, a co najważniejsze – pozycja ta obejmuje samochody osobowo – towarowe (ta ostatnia nazwa jest także w tytule tej pozycji), które są przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Z kolei pozycja CN 8704 obejmuje pojazdy, w tym ciężarówki i furgony, które są przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie transportu osób. W pozycjach tych pojazdy silnikowe są więc także odpowiednio nazywane: samochody osobowo – towarowe (kod CN 8703) czy ciężarówki (kod CN 8704). Jednocześnie, zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 i 8704 klasyfikacja pojazdów do jednej z tych pozycji zależy od tzw. "zasadniczego przeznaczenia tych pojazdów", a więc takiego, które jest im właściwe. W wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06; opubl. www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2008/22/12, ECR 2007/12A/I-10661, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku). Trybunał stwierdził ponadto, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie (...)". Obiektywne właściwości oraz przeznaczenie spornego pojazdu zostały zbadane w kontrolowanym postępowaniu przez organy i przez WSA wnikliwie ocenione, ale nie zostały skutecznie zaskarżone przez stronę, gdyż nie zgłosiła zarzutu naruszenia przepisów postępowania czy niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.