II SA/Op 263/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A sp. z o.o z siedzibą w [...] (zwana dalej również Spółką) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 marca 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...], którą odmówiono Spółce wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...], z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące tej samej decyzji. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 11 lutego 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W wyniku wniesionego odwołania przez Spółkę, organ drugiej instancji (również Dyrektor Izby Celnej w Opolu) decyzją z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzjĘ organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję - z dnia 28 czerwca 2010 r. - Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Z kolei, wnioskiem z dnia 22 października 2012 r. (uzupełnionym pismem z dnia 27 listopada 2012 r.), Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...]. Jako przesłankę wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W uzasadnieniu wniosku Spółka, w nawiązaniu do wyroku TSUE, przedstawiła argumentację dotyczącą technicznego charakteru przepisów, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz mającego zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i stwierdziła, że wobec braku notyfikacji tych przepisów organ winien odmówić ich zastosowania. W tej sytuacji - zdaniem Spółki - wniosek o wznowienie postępowania i w wyniku tego wznowienia wnioskowana zmiana przedmiotowego zezwolenia jest w pełni zasadna. Decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej Ordynacją podatkową, odmówił Spółce wznowienia postępowania z uwagi na wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące decyzji z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdził, że niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ podatkowy postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy wszczęto już postępowanie sądowe dotyczące kontroli tej decyzji. Organ stwierdził, że dopóki wyeliminowanie wadliwej decyzji ostatecznej jest prawnie dopuszczalne przed sądem administracyjnym, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Organ także dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję z dnia 28 czerwca 2010 r., które do dnia wydania niniejszej decyzji nie zostało podjęte. Pismem z dnia 3 stycznia 2013 r. (uzupełnionym na wezwanie organu w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r.) Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia oraz wznowienia postępowania zgodnie z wnioskiem. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła rażące naruszenie art. 240 § 1 i art. 241 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie, a tym samym bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania na żądanie strony oraz błędne przyjęcie, iż wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu stanowi przeszkodę (przesłankę negatywna) dla wznowienia postępowania. Zdaniem Spółki, uregulowanie zawarte w art. 56 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przemawia za dopuszczalnością wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Dlatego organ nie może odmówić wznowienia postępowania z powołaniem się na zawisłe w sprawie postępowanie przed sądem administracyjnym. W ocenie Spółki, zasadne byłoby również zawieszenie, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postępowania administracyjnego wznowieniowego do czasu zakończenia wskazanego przez organ postępowania sądowoadministracyjnego. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 26 marca 2013 r., wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne z dnia 17 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie stwierdził, że przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną określa art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wynika, że jeżeli w sprawie zachodzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, wtedy sąd zobligowany jest do uwzględnienia tej przesłanki podczas orzekania i w konsekwencji do wyeliminowania zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo, z obrotu prawnego. W takiej sytuacji za niedozwolone należy uznać wznowienie postępowania podatkowego przez organ w oparciu o przesłankę naruszenia prawa z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem kwestia legalności zaskarżonego aktu, przy uwzględnieniu przesłanki wznowieniowej, jest oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Organ argumentował, że niedopuszczalna jest dwutorowość postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznej decyzji podatkowej. Zakaz ten wynika z prawomocności materialnej, która dotyczy skutków rozstrzygnięcia ze względu na jego treść zawartą w orzeczeniu sądowym, o czym stanowi art. 170 P.p.s.a. Dalej, odwołując się do orzecznictwa organ stwierdził, że z mocy art. 170 P.p.s.a. niedopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego (art. 243 Ordynacji podatkowej) w przypadku wcześniejszego złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej samej sprawie, jeżeli przesłanką wznowienia jest przyczyna zawarta w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, powiązana z naruszeniem prawa. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Opolu, w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd nie ma możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie. Wyrokiem uchylającym lub stwierdzającym nieważność decyzji zamyka się możliwość wszczęcia w drodze administracyjnej postępowania w sprawie wznowienia postępowania przez zniesienie przedmiotu postępowania – decyzji ostatecznej. Natomiast w przypadku oddalenia skargi przez Sąd, brak jest również możliwości wszczęcia administracyjnego postępowania wznowieniowego. Z tych przyczyn wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Odnosząc się natomiast do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania organ stwierdził, iż nie jest możliwe jego uwzględnienie bowiem warunkiem zawieszenia postępowania jest jego wcześniejsze wszczęcie, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ zasygnalizował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012, sygn. akt II SA/Op 551/12 uchylił rozstrzygnięcia wydane przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu, przy czym wyrok ten nie jest prawomocny, z uwagi na złożoną skutecznie skargę kasacyjną. W skardze na powyższą decyzję A sp. z o.o w [...] wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w tym: - art. 240 § 1 i art. 241 mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy przepis ten obliguje organ do wznowienia postępowania na żądanie strony, nie pozostawiając mu w tym zakresie swobody wyboru, w każdym przypadku enumeratywnie wskazanym w art. 240 ww. ustawy, zaś Spółka w swoim wniosku o wznowienie postępowania szczegółowo oznaczyła podstawę prawną swojego żądania; - art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 przez bezpodstawne przyjęcie, że wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. nie ma wpływu na treść zapadłej decyzji ostatecznej, podczas gdy przedmiotem postępowania przed TSUE były przepisy ustawy o grach hazardowych, stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji ostatecznej. Skarżąca Spółka sformułowała również zarzut naruszenia art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 i w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy z dnia 22 czerwca 1998 r. nr 98/34/WE przez błędne zastosowanie wobec skarżącej art. 129 ustawy o grach hazardowych, który powinien zostać uznany za bezskuteczny w związku z brakiem jego notyfikacji jako przepisu technicznego, co potwierdzają uwagi Komisji Europejskiej do sprawy zakończonej wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. W przedmiocie bezpodstawności odmowy wznowienia postępowania Spółka powieliła zarzuty odwołania. W motywach skargi dodatkowo, dokonując analizy treści wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., szeroko uzasadniała stanowisko o technicznym charakterze art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i skutkach braku notyfikacji tych przepisów. Odnośnie wpływu wyroku TSUE na zakres sądowej kontroli Spółka wywiodła, że na sądzie krajowym spoczywa obowiązek stwierdzenia technicznego charakteru regulacji oraz uznania kwestionowanych przepisów w konsekwencji za bezskuteczne. Zdaniem Spółki, Sąd jest zobowiązany do dokonania własnych ustaleń w zakresie technicznego charakteru powyższych przepisów i nie może obowiązku tego scedować na organ administracji celnej. Ponadto, Sąd powinien we wszystkich sprawach sądowoadministracyjnych, w których sporny jest "techniczny" charakter przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zbadać pod kątem spełniania kryteriów "regulacji technicznej" a także uwzględnić całokształt związków normatywnych oraz faktycznych z innymi regulacjami prawnymi obowiązującymi w danej sferze gospodarczej. Tym bardziej, jeżeli razem wywierają niepodzielny wpływ na daną dziedzinę życia gospodarczego objętą regulacją, odnosząc się do tego samego przedmiotu (zezwolenia), stanowiąc łącznie spójne unormowanie o charakterze zakazującym jego wydawania, zmiany lub przedłużenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r., pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 17 grudnia 2012 r. odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że przesłanki wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę żądania wznowienia postępowania Spółka wskazała art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Stosownie natomiast do art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowił podstawę prawną wydanych rozstrzygnięć, organ odmawia wznowienia postępowania w drodze decyzji administracyjnej. Sporne w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w przypadku, gdy na decyzję tę wniesiona została skarga do sądu administracyjnego i toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli jego legalności i brak jest rozstrzygnięcia prawomocnego. W ocenie skarżącej Spółki, w opisanej sytuacji nie ma przeszkód do wznowienia postępowania, natomiast organ zaprezentował stanowisko przeciwne. Odnosząc się do przedstawionej kwestii wskazać należy na przepis art. 56 P.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Ratio legis tego przepisu zmierza do wyłączenia konkurencyjności wszystkich nadzwyczajnych postępowań administracyjnych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zbieg bowiem uprawnień do weryfikowania ostatecznej decyzji w tych dwóch rodzajach postępowań (administracyjnym i sądowym) może wywołać niekorzystne skutki, tak ze względu na zasady ekonomiki działania organów państwa, jak i z uwagi na ochronę powagi rozstrzygnięć tych organów, ponieważ mógłby prowadzić do sytuacji zajmowania się tą samą sprawą i wydawania rozbieżnych orzeczeń przez organy administracji publicznej i sąd administracyjny. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że przywołany art. 56 P.p.s.a. (ani inny przepis prawa procesowego) nie zawiera żadnego postanowienia co do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, wszczęcie przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego. Trafnie podkreśla się jednak, że w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do ostatecznych decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2012, s. 449; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 188). Jak słusznie zauważył T. Woś (op. cit., s. 450), zakaz taki jest oczywisty w świetle art. 170 P.p.s.a., regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja czy postanowienie, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję lub postanowienie. Również w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowań nadzwyczajnych przed organem administracji publicznej i każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym - wykraczająca poza dyspozycję art. 54 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy - jest niedopuszczalna, jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu, ustanawiającą prawo podmiotowe do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez niezawisły sąd, oraz stanowiącą zakaz dla ustawodawcy zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1470/06; wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 305/13, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 249/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 257/12, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie stanowisko jest konsekwencją zastosowania wykładni funkcjonalnej i systemowej przytoczonych powyżej przepisów prawa. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podzielając w pełni przytoczone wyżej poglądy, stoi na stanowisku, że organ prawidłowo odmówił skarżącej Spółce wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 24 października 2012 r., zostało już skutecznie wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...], co do którego Spółka żądała wznowienia. W efekcie tego, organ stał się przeciwnikiem procesowym Spółki i utracił zasadniczo kompetencje do weryfikacji zaskarżonej decyzji, poza przypadkiem, gdy w trybie autokontroli korzysta z wynikającego z art. 54 § 3 P.p.s.a. uprawnienia do władczego rozstrzygania w sprawie zawisłej przed sądem administracyjnym. W dniu orzekania przez organ w przedmiocie wznowienia postępowania, postępowanie związane z oceną legalności decyzji, objętej następnie wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego już się toczyło. Dopóki zatem nie zapadnie prawomocny wyrok w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r., nr [...], niedopuszczalne było – z przyczyn wywiedzionych wcześniej - wszczęcie żądanego przez Spółkę nadzwyczajnego trybu kontroli tej samej decyzji. Wszczęcie i prowadzenie przez organ takiego trybu naruszałoby art. 54 § 3 i art. 56 P.p.s.a., a także podane wyżej przepisy rangi konstytucyjnej. Tym samym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Dla pełnego obrazu sprawy odnotować przyjdzie, że w piśmiennictwie (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2013, s. 950) prezentowane są różne stanowiska w tej sprawie. Jako trafny wymieniony jest pogląd, iż do czasu zakończenia sprawy sądowej, nadzwyczajne postępowanie podatkowe powinno zostać zawieszone. Ci sami autorzy wskazują jednak, że po prawomocnym oddaleniu skargi przez sąd administracyjny wzruszenie decyzji w trybie administracyjnego postępowania wznowieniowego jest możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji ostatecznej. W okolicznościach konkretnej sprawy zawieszenie postępowania przez organ administracyjny musi być zatem racjonalne. Z takim przypadkiem nie ma jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie, bowiem wskazany przez skarżącą Spółkę wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., uzasadniający w ocenie skarżącej wniosek o wznowienie, sąd administracyjny rozpatrujący skargę na decyzję z dnia 28 czerwca 2010 r. będzie zobowiązany uwzględnić przy ocenie jej legalności. Wyroki TSUE wydane w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90, poz. 864/2, z późn. zm.) są bowiem wiążące nie tylko dla sądu, który zwrócił się z pytaniem prawnym, ale również dla każdego sądu krajowego, pod warunkiem że nie zwróci się on do Trybunału z własnym pytaniem. Sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu Trybunału zawierającym wykładnię stosownych przepisów tego prawa. Celem orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym jest bowiem zapewnienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich państwach członkowskich (por. P. Dąbrowska, "Skutki orzeczenia wstępnego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości", Dom Wydawniczy ABC, s. 82; Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod. red. A. Wróbla, Wolters Kluwer business, Warszawa 2010, s. 633). Analogicznie sądy administracyjne związane są wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 zam.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie odnotować można, że sąd pierwszej instancji wyrokiem nieprawomocnym uchylił decyzję z dnia 28 czerwca 2010 r., zatem Spółka pośrednio odniosła oczekiwany skutek, gdyż z obrotu prawnego wyeliminowane zostały akty umarzające postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że zakwestionowane niniejszą skargą przez Spółkę decyzje rozstrzygają wyłącznie kwestie procesowe, związane z dopuszczalnością wszczęcia postępowania, dlatego Sąd nie oceniał zasadności argumentacji dotyczącej technicznego charakteru wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.