II SA/Gd 423/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. sprawy ze skargi A. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r., Nr [...], Wójt Gminy, działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. i J. K., ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku kurnika przeznaczonego na 76,72 DJP inwentarza w postaci kurcząt brojlerów na terenie działki nr [...] położonej w G. W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji środowiskowej. Charakterystykę przedsięwzięcia uczyniono załącznikiem decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r., Nr [...], Wójt Gminy, po uprzednim zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu. W dniu 27 maja 2010 r. inwestor przedłożył organowi raport. W ramach procedury udziału społeczeństwa do publicznej wiadomości podano informację o umieszczeniu danych o wniosku i raporcie w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach poprzez umieszczenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, przekazanie Sołtysowi Sołectwa celem rozpowszechnienia wśród mieszkańców wsi G. w sposób zwyczajowo przyjęty oraz obwieszczenie na stronie internetowej BIP Gminy S. Postanowieniem z dnia 31 października 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając warunki, pod jakimi ma to nastąpić. Warunki te zostały uwzględnione w decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na wystąpienie Wójta Gminy nie wydał opinii, co w świetle art. 78 ust. 4 ustawy, organ potraktował jako brak zastrzeżeń. Z decyzji wynika również, że organ rozważył sprzeciwy wobec lokalizacji inwestycji wniesione przez A. i M. K., P. B. i S. S. Organ wyjaśnił, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na słabo zaludnionym obszarze wiejskim, o przeznaczeniu rolnym, na których prowadzi się głównie produkcję rolną. Przewidziane do zastosowania rozwiązania techniczno – technologiczne będą stanowiły wystarczające zabezpieczenie środowiska przed hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleb. Stwierdzono, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia będzie się ograniczać do terenu działki objętej inwestycją. Po przeanalizowaniu stanowisk organów uzgadniających uzyskanych w ramach przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko, informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz jego uzupełnieniach, a także działając w oparciu o informacje własne organu określono warunki realizacji przedsięwzięcia zawarte w decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. K. i M. K. właściciele działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą inwestycją. Wyjaśnili, że przedmiotową działkę nabyli z zamiarem budowy domu jednorodzinnego i zamieszkania w spokojnej okolicy. W tym celu uzyskali decyzję o warunkach zabudowy na opisaną inwestycję, a przedsięwzięcie w postaci budowy kurnika całkowicie niweczy ich plany. Według odwołujących uzyskanie przez nich warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego uniemożliwia lokalizację w tej okolicy jakiegokolwiek budynku uciążliwego dla otoczenia. Według odwołujących decyzja zawiera sprzeczne ze sobą stwierdzenia. Z jednej strony organ wskazuje na uciążliwości związane z funkcjonowaniem kurnika w postaci np. hałasu czy odoru, a z drugiej strony stwierdza, że oddziaływanie przedsięwzięcia zamknie się w granicach zainwestowanej działki. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, posługując się danymi z karty informacyjnej, że planowany kurnik zlokalizowany będzie w odległości około 500 m od terenów zwartej zabudowy wsi G., ale najbliższa istniejąca zabudowa zagrodowa znajduje się w odległości 240 – 280 m od granicy objętej inwestycją działki nr [...]. Organ odwoławczy przedstawił szczegółowo przebieg postępowania, zestawiając kolejne uzupełnienia raportu dokonywane przez inwestora na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w grudniu 2010 r., w marcu 2011 r., w czerwcu 2011 (tekst jednolity) i w sierpniu 2011 r. oraz opisał procedurę upubliczniania danych zawartych w tych uzupełnieniach. Oceniając decyzję środowiskową organ odwoławczy uznał, że spełnia ona wymagania stawiane przez art. 82 ust. 1 ustawy określając wszystkie wymagane elementy decyzji środowiskowej, a jej uzasadnienie jest zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 2 ustawy. Organ odwoławczy dostrzegł uchybienie organu pierwszej instancji polegające na nie uzasadnieniu braku oddziaływania transgranicznego inwestycji, jednakże uznał, że nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przedsięwzięcie ze względu na lokalny charakter nie będzie bowiem oddziaływało transgranicznie. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość postępowania z punktu widzenia zapewnienia w nim udziału społeczeństwa. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za nietrafne. Zarówno działka inwestorów, jak również działki bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją, w tym działka odwołujących ma faktyczne przeznaczenie rolne i w taki sposób jest eksploatowana. Realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy brojlerów wpisuje się w to przeznaczenie terenów i w żadnym razie nie stoi na przeszkodzie planowanemu zagospodarowaniu terenów sąsiednich pod budownictwo mieszkaniowe. Ponadto, Kolegium oceniając przedłożony w postępowaniu ocenowym raport oddziaływania na środowisko uznało, że w sposób prawidłowy uwzględniono w nim wszystkie rodzaje oddziaływań, co dało możliwość do kompleksowego ustalenia warunków środowiskowych. Kolegium oceniło, że w stosunku do zidentyfikowanych źródeł emisji zastosowano odpowiednie ograniczenia, które nie będą przekraczały dopuszczalnych norm. Skargę na powyższą decyzję złożyli A. K. i M. K. zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz art. 28 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu kręgu stron postępowania. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wyjaśnili, że nie zgadzają się z twierdzeniami raportu, że oddziaływanie planowanej inwestycji zamknie się w granicach działki inwestorów. Według nich usytuowanie kurnika nie zapewnia w dostatecznym stopniu ochronnej strefy sanitarnej dla nieruchomości sąsiednich, na których istnieje bądź jest ustalona zabudowa mieszkaniowa. Wyjaśnili, że na przestrzeni 2009/2010, wydane zostały decyzje ustalające warunki zabudowy na działkach sąsiadujących z działką nr [...] dla inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych. To według skarżących dowodzi, że na wskazanym terenie przewidziano zabudowę mieszkaniową (siedliskową) i zlokalizowanie w tym miejscu kurnika faktycznie uniemożliwi jej realizację. Zakwestionowano ustalenia w zakresie odległości najbliższych zabudowań od działki inwestora twierdząc, że od zabudowań na działce nr [...] należącej do T. N. dzieli działkę nr [...] około 130 m, a od działki nr [...] należącej do P. B. około 180 m, czyli w obu przypadkach mniej niż wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Wskazano również, że przedmiotowe działki położone są w otulinie [...] Parku Krajobrazowego i w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na tego rodzaju obszarach działalność gospodarcza winna podlegać ograniczeniom. Zakwestionowano ustalenie kręgu stron postępowania twierdząc, że w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się działka nr [...] stanowiąca własność T. N., który nie był stroną postępowania, a powinien. Zarzucono również, że organy orzekające w sprawie oparły swoje ustalenia wyłącznie na danych zawartych w raporcie sporządzonym na zlecenie inwestora, co jest niedopuszczalne i prowadzi do wniosku, że decyzja środowiskowa nie została oparta na własnych ustaleniach organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium uznało je za niezasadne. Przede wszystkim Kolegium obaliło twierdzenie skarżących jakoby uzyskanie przez właścicieli działek sąsiednich decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych zmieniało przeznaczenie przedmiotowego terenu z rolnego na "mieszkaniowy". Działki w sąsiedztwie inwestycji mają charakter siedliskowy, którego istota wskazana jest w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium nie zgodziło się również z zastrzeżeniami procesowymi, w szczególności w zakresie oparcia się przez organy wyłącznie na raporcie. Kolegium zaprzeczyło również twierdzeniu, że działka objęta inwestycją znajduje się w obszarze objętym ochroną w myśl przepisów ustawy o ochronie przyrody. Podkreślono również, że skarżący nie są uprawnieni do podnoszenia zarzutu braku udziału w postępowaniu właściciela działki nr [...], albowiem nie dotyczy to ich interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 17 stycznia 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku kurnika przeznaczonego do hodowli brojlerów w ilości około 76,72 DJP inwentarza na działce nr [...] w G., gmina S. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami wskazanej wyżej ustawy oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe przedsięwzięcie zgodnie z § 3 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) jako chów lub hodowla zwierząt na terenach poza granicami administracyjnych miast, poza zwartą zabudową wsi lub poza terenami objętymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), zaliczany do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tego typu przedsięwzięcia, zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r., po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że inwestor dopełnił wszelkich wymogów formalnych związanych ze złożonym wnioskiem o zgodę na realizację przedsięwzięcia i przedłożył raport oddziaływania na środowisko, a wzywany o jego uzupełnienie na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska czterokrotnie przedkładał uzupełnienia do raportu. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: – weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, – zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w trybie art. 77 ust. 1 ustawy, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). Odnosząc powyższe regulacje do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że nie zaistniały warunki do odmowy wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego nie istniała potrzeba badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami. Z materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie wynika, że teren działki nr [...] objęty planowaną budową kurnika jest rzeczywiście wykorzystywany jako rolny. Sąsiadujące bezpośrednio z terenem inwestycji działki mają również faktyczne przeznaczenie rolne i siedliskowe. Przy czym kierując się treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz.U. z 204 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wskazać należy, że przeznaczenie nieruchomości pod siedlisko oznacza przeznaczenie gruntu w gospodarstwie rolnym pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. W takim ujęciu zabudowa mieszkaniowa na działce siedliskowej wyłącznie uzupełnia funkcję rolną i w żadnym razie nie może jej zdominować. Poza tym wbrew twierdzeniom skarżących wyjaśnić należy, że przyszły zamiar właścicieli nieruchomości sąsiednich co do realizacji na tych nieruchomościach funkcji mieszkaniowej nie może stanowić okoliczności ograniczającej inwestora w realizacji dopuszczalnego prawnie przedsięwzięcia pod warunkami umożliwiającymi właściwą ochronę środowiska. Zwrócić również należy uwagę na charakter decyzji o warunkach zabudowy, z której uzyskania skarżący wywodzą interes uzasadniający niedopuszczalność realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Charakter decyzji o warunkach zabudowy przesądza o tym, że budowanie argumentacji przeciwko przedmiotowej inwestycji w oparciu o jej posiadanie w zakresie zabudowy mieszkaniowej na sąsiedniej działce, nie jest uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób. Uzyskanie decyzji o warunkach nie przesądza również jeszcze o możliwości realizacji inwestycji. Wobec powyższego, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie może determinować przeznaczenia terenów sąsiednich. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg uzasadniono w zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy, oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach. Innymi słowy, sentencja decyzji ujmuje wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z opracowanego raportu. Sąd nie dopatrzył się uchybień organów w zakresie zapewnienia społeczeństwu czynnego udziału w postępowaniu, co potwierdza uzasadnienie decyzji, które w prawidłowy sposób opisuje przebieg prowadzonego postępowania i w dostateczny sposób relacjonuje przebieg udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. Zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 ustawy organ I instancji podał do publicznej wiadomości poprzez obwieszenie w Urzędzie Gminy, na stronie BIP Gminy oraz na terenie Sołectwa informacje o wszczęciu postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji, przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wbrew twierdzeniom skarżących w decyzji uwzględniono również oddziaływanie odorowe i hałas wprowadzając stosowne ograniczenia zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji. Z ocen ujętych w raporcie wynika, że eksploatacja kurnika nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych stężeń emitowanych zanieczyszczeń oraz dopuszczalnego poziomu hałasu, a oddziaływanie będzie zamykało się w granicach działki objętej inwestycją. Ustalenia w tym zakresie nie zostały skutecznie podważone przez skarżących pomimo formułowania zarzutów odnośnie tej kwestii. Działając w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie uzgodniły warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia 31 października 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając jej warunki. Treść stanowiska wyrażona w tej formie wiąże organ prowadzący postępowanie główne. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi uzgodnienie warunków realizacji inwestycji dokonane zostało prawidłowo w oparciu o raport przedłożony przez inwestora oraz jego kolejne uzupełnienia, do których wzywał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515). W weryfikowanym postępowaniu organy administracji zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy prawidłowo oceniły raport przedstawiony w sprawie przez inwestora i kilkakrotnie przez niego uzupełniany w kierunku wskazanym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zweryfikowały bowiem, czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na etapie prac budowlanych. Nie wyklucza to późniejszej konkretyzacji wskazanych na tym etapie warunków pozwoleń budowlanych w kontekście odniesienia do konkretnego projektu budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., IV SA/Wa 1428/06, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza bowiem jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia. Treść raportu odpowiada wymogom stawianym przez art. 66 ustawy obejmując oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na środowisko zarówno w fazie budowy jak i eksploatacji, ocenę wpływu na stan sanitarny powietrza (pkt 8.2.1. raportu), ocenę wpływu na klimat akustyczny (pkt 8.2.2. raportu), ocenę wpływu na grunt i wody gruntowe (pkt 8.2.3. raportu), ocenę wpływu na zdrowie ludzi i środowisko przyrodnicze (pkt 8.2.4 raportu), ocenę wpływu na dobra materialne oraz obiekty dziedzictwa kulturowego (pkt 8.2.5. raportu), wzajemne oddziaływanie pomiędzy w/w elementami środowiska (pkt 8.2.6. raportu). Raport zawiera również zestawienie przewidywanych rodzajów i ilości zanieczyszczeń związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Uwzględniono emisję hałasu określając jego źródła w postaci wentylatorów i samochodów, zanieczyszczenia powietrza szacując jednocześnie poziom emisji amoniaku i pyłu oraz odpady w postaci odchodów kurzych, które przewidziano gromadzić na płycie obornikowej na hali kurnika oraz w postaci sztuk padłych, podlegających utylizacji przez specjalistyczne przedsiębiorstwo. Z raportu wynika, że obliczenia i informacje przedstawione tam poparto danymi pochodzącymi z literatury specjalistycznej oraz z opracowań redagowanych przez Ministerstwo Środowiska. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżących w zakresie procesowych aspektów oceny raportu wskazać należy, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie zgłaszali wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń, ograniczając się jedynie do powtarzania zarzutów i wątpliwości pod adresem raportu środowiskowego i inwestycji. Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie zasadności stawianych zarzutów, które organ powinien był wziąć pod uwagę i ocenić, ani nie sformułowali żadnych wniosków dowodowych w tym kierunku. Dane i oceny sformułowane w raporcie podlegały wnikliwej i krytycznej analizie organów, czego efektem były kilkakrotne wezwania o uzupełnianie raportu. Na wezwania organu uzgadniającego inwestor każdorazowo w sposób szczegółowy merytorycznie ustosunkowywał się do formułowanych zastrzeżeń i pytań związanych z inwestycją oraz uzupełniał materiał dowodowy w pożądanym kierunku. Powyższe okoliczności są potwierdzeniem aktywnej postawy organu w toku postępowania administracyjnego, który zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, weryfikował raport zmierzając wszelkimi możliwymi sposobami do rzetelnego rozstrzygnięcia i ustalenia niezbędnych warunków środowiskowych realizacji inwestycji. W żadnym razie postępowanie organu nie nosiło cech stronniczości wobec inwestora i braku wnikliwości w ocenie proponowanych przez niego rozwiązań. W następstwie analizy danych zawartych w raporcie organ ustalił warunki realizacji przedsięwzięcia najkorzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska. Szczegóły techniczne i technologiczne dotyczące zastosowanych metod oraz urządzeń zmniejszających negatywne skutki oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie hałasu, zanieczyszczeń powietrza i odpadów są materią objętą zakresem projektu budowlanego, którego zatwierdzenie nastąpi dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Natomiast w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zobowiązano inwestora do uwzględnienia w projekcie budowlanym technologii oraz materiałów budowlanych certyfikowanych oraz do wyposażenia kurnika w system wentylacji. Zalecono prowadzenie gospodarki odpadami w taki sposób, ażeby przeciwdziałać przedostawaniu się substancji szkodliwych do środowiska oraz zapewnić ich regularny odbiór przez uprawnione podmioty. Polecono ustalić technologię i kolejność wykonywanych robót w sposób zabezpieczający środowisko przed zanieczyszczeniami. Określono warunki usuwania obornika i innych odpadów oraz ograniczono możliwość podejmowania czynności emitujących hałas i oddziałujących na tereny chronione akustycznie do pory dnia. W raporcie poczynione również ustalenia w zakresie położenia działki objętej inwestycją w stosunku do obszarów objętych różnymi formami ochrony przyrody. Raport nie potwierdza zarzutów skarżących, że działka inwestora znajduje się na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ani na terenie objętym żadną inną formą ochrony przyrody. W ocenie Sądu treść kwestionowanej decyzji pozostaje w zgodzie z wymogami art. 82 ust. 1 ustawy i jest kompatybilna z wymogami zaleconymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jest efektem nieszkodliwego dla środowiska naturalnego kompromisu pomiędzy interesami inwestora a oczekiwaniami społeczności lokalnej, która negowała jakąkolwiek działalność fermy kurzej w swoim sąsiedztwie, pomimo tego, że ferma kurza już funkcjonuje na działce nr [...]. Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszeń procedury administracyjnej nie dopatrując się naruszenia zasad postępowania, w tym przepisów art. 7 k.p.a., art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 79 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy. Materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności raport z uzupełnieniami i dodatkowymi załącznikami. Organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji raportu. Z faktu, iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania poprzez nie uwzględnienie interesu prawnego T. N. właściciela działki sąsiadującej z terenem inwestycji, tj. działki o nr [...], wyjaśnić należy, że podstawą uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, w tym również w postępowaniu środowiskowym, każdego z podmiotów jest interes prawny określany jako osobisty, konkretny i aktualny. Prawnie chroniony interes, może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Z tego wynika, że interes prawny musi mieć związek z sytuacją zindywidualizowanej osoby, która w oparciu o wyłącznie swój interes może domagać się ochrony prawnej. Tym samym skarżący nie mogą skutecznie kwestionować ustaleń organów w zakresie kręgu stron postępowania powołując się na nieuwzględniony interes prawny osób trzecich podczas, gdy ich interes w przedmiotowym postępowaniu był reprezentowany i podlegał ochronie. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przewiduje wznowienie postępowania administracyjnego jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. Stosownie zaś do art. 147 wznowienie z tej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie strony. Zarzuty dotyczące naruszenia powyższych przepisów może w toku postępowania sądowoadministracyjnego zgłosić wyłącznie strona, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym. Nikt inny nie może się skutecznie na takie okoliczności powoływać. W szczególności zaś nie może takich zarzutów podnosić strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, nie może tych okoliczności uwzględnić sąd z urzędu, rozpatrując sprawę ze skargi podmiotów, które brały udział w postępowaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18. 06.2008 r., I OSK 959/07 oraz wyroku z dnia 26.01.2009 r., II OSK 51/08 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, str.373-374). W wyroku z dnia 26 stycznia 2009r. II OSK 51/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Z tych względów stwierdzić należy, że skarżący nie mogą powoływać się w toku niniejszego postępowania na podstawę wznowieniową dotyczącą innych podmiotów. Reasumując, Sąd uznał, że postępowanie środowiskowe przeprowadzone zostało w sprawie przez Wójta Gminy oraz Kolegium wnikliwie i starannie, zaś uzasadnienia obu decyzji, wbrew gołosłownym zarzutom skargi, sporządzono szczegółowo i obszernie. Również procedura związana z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, uzyskaniem stosownych uzgodnień oraz zapewnieniem stronom i innym osobom zainteresowanym możliwości składania uwag i wniosków w sprawie została dochowana. Materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco i całościowo rozważony i tym samym brak podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.