II OSK 110/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz ( spr. ) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. R. i L. P.-R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1584/13 w sprawie ze skargi D. R. i L. P.-R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1584/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. R. i L. P.-R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wnioskodawcom L. P.j-R. i D. R. wznowienia postępowania uzgodnieniowego, prowadzonego w trybie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uzgodnił, w trybie art. 53 ust. 5c ustawy, skorygowany projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie działek o numerach ew. [...] obręb [...], gm. K.-J., z racji położenia tego terenu w granicach obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Organ stwierdził, że na gruncie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie dotyczące uzgodnienia warunków zabudowy przysługuje wyłącznie osobie, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (inwestorowi). Obecnie jest to jedyna strona, która ma uprawnienie do wzruszenia aktu administracyjnego. W zażaleniu L. P.-R. i D. R. zarzucili naruszenie: 1) art. 149 § 3 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania uzgadniającego, pomimo istnienia podstaw formalnych i merytorycznych wznowienia przedmiotowego postępowania, 2) art. 106 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że mają one zastosowanie przy określaniu podmiotu uprawnionego do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy dotyczą one jedynie możliwości wniesienia zażalenia, 3) art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uzasadnienie postanowienia pod względem faktycznym i prawnym z pominięciem jego elementów obligatoryjnych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zażaleniowy podzielił stanowisko, iż prawo wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe - po zmianie przepisów - przysługiwało tylko inwestorowi. Wprawdzie ustawodawca wyłączając możliwość zażalenia wydanego uzgodnienia przez inne strony postępowania inwestycyjnego, niż inwestor, nie przesądził, czy zachowują one legitymację do wzruszenia ostatecznych postanowień w trybach nadzwyczajnych, ale przyznanie im takiej możliwości prowadziłoby, zdaniem Generalnego Dyrektora, do absurdalnych z punktu widzenia społecznego konsekwencji. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał także nieistnienie zaskarżonego postanowienia, brak aktu administracyjnego, który zawierałby rozstrzygnięcie. Stwierdził, że było to spowodowane skorzystaniem przez organ z milczącego uzgodnienia przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu zażaleniowego, okoliczność ta stanowi przeszkodę formalnoprawną prowadzenia postępowania w sprawie żądanego wznowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik L. P.-R. i D. R. zarzucił rozstrzygnięciom obu instancji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz z art. 149 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji pomimo istnienia podstaw formalnych i merytorycznych wznowienia postępowania uzgodnieniowego; - art. 6 K.p.a. oraz art. 106 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że mają one zastosowanie przy określaniu podmiotu uprawnionego do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy dotyczą one jedynie możliwości wniesienia zażalenia przez inwestora w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy; - art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że postępowanie uzgodnieniowe nie może być wznowione z uwagi na uzgodnienie w trybie tzw. milczącego uzgodnienia, podczas gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że uzgodnienie Regionalnego Dyrektora miało charakter milczący i zostało dokonane w oparciu o art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu, nie można potraktować wskazanego w skardze pisma Urzędu Miasta i Gminy K.-J. Wydziału Planowania Przestrzennego z 10 października 2012 r. skierowanego do RDOŚ, a następnie przesłanego zwrotnie faksem 25 października 2012 r., z adnotacją potwierdzającą zastosowanie milczącej zgody - jako ułomnego postanowienia uzgadniającego warunki zabudowy, wydanego przez organ współdziałający, a jedynie niespełniającego wszystkich wymogów formalnych. W ocenie Sądu, trafne jest stanowisko organów obu instancji, iż z racji braku wydania postanowienia uzgadniającego w tej sprawie nie było przedmiotu wznowienia. Brak aktu administracyjnego, który zawierałby owo rozstrzygnięcie organu współdziałającego stanowił przeszkodę formalnoprawną do prowadzenia postępowania w sprawie żądanego wznowienia. Żądane postępowanie wznowieniowe nie mogło zatem zostać wszczęte, co uzasadniało odmowę jego wszczęcia. Jednocześnie Sąd wskazał, że 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, która na mocy art. 147 ust 4 lit. a - nadała art. 53 w ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. następujące brzmienie: "regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody". Oznacza to, iż także obecnie - w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. - decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przy czym treść art. 53 ust 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, iż przepisy m. in. art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Artykuł 53 ust. 3 - 5a u.p.z.p. odnosi się zarówno do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) wprowadziła kolejną, istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zmiana wprowadzona art. 153 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o dostępie do informacji wyeliminowała zatem tryb zażaleniowy na postanowienia uzgadniające. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." W odniesieniu zaś do uzgodnień regionalnego dyrektora ochrony środowiska - jak stanowi ust. 5c art. 53 u.p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. - termin ten wynosi 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Ustawa o wspieraniu rozwoju usług zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia -16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobę bądź inny podmiot - niż sam inwestor - na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Sąd pierwszej instancji powołał się na stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 937/12. Konsekwencją tego stanowiska ustawodawcy jest również wyłączenie możliwości żądania wznowienia przedmiotowego postępowania uzgodnieniowego przez inny podmiot niż inwestor. Przyjęcie przeciwnego poglądu prowadziłoby, zdaniem Sądu, do obejścia prawa, a więc do możliwości przeprowadzenia na etapie uzgodnieniowym kontroli prawidłowości dokonanego uzgodnienia także z wniosku innych stron postępowania inwestycyjnego niż inwestor, w razie potwierdzenia spełnienia przesłanek formalnych wznowienia (podstawa, zachowanie terminu). W ocenie Sądu, mając na uwadze cele przyświecające ustawodawcy we wprowadzeniu omówionych zmian legislacyjnych, mających służyć przyśpieszeniu procedury ustalania warunków zabudowy, stanowiska takiego nie można uznać za uprawnione. Potwierdzenie bowiem, że zachodzą przesłanki formalne wznowienia postępowania uzgodnieniowego otwierałoby drogę do ponownego rozpoznania sprawy na tych samych zasadach, jak ma to miejsce w trybie zwykłym, a więc w razie rozpatrzenia zażalenia złożonego przez uprawniony podmiot (inwestora). Nadto, w ocenie Sądu, nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. przez organy obu instancji. Kwestionowane postanowienia zostały nadto wyczerpująco uzasadnione, w sposób spełniający wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy natomiast poza tym, że odniósł się do zarzutów zażalenia, orzekł rozpatrując sprawę w jej całokształcie, a więc zastosował art. 15 K.p.a. Jednocześnie z urzędu Sąd nie stwierdził innych uchybień, skutkujących koniecznością uchylenia skarżonych postanowień. Skargę kasacyjną złożyli D. R. i L. P.-R., reprezentowani przez adwokatów. Zaskarżyli przedmiotowy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy, z pominięciem aspektów podnoszonych przez skarżących w granicach sprawy, w szczególności dotyczących spełnienia przez skarżących przesłanek niezbędnych do wznowienia postępowania, a także dwuetapowości postępowania wznowieniowego stosowanie do art. 149 § 1 i § 2 K.p.a., a ponadto, nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich zgłoszonych przez skarżących w skardze zarzutów, co znalazło swój wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naruszenie wskazanych przepisów skutkowało w rezultacie nierozpoznaniem sprawy ad meritum i oddaleniem skargi, w sytuacji, gdy prawidłowo dokonana kontrola działalności Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska winna była prowadzić do uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi w całości; 2. art.133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez orzekanie i wydanie wyroku pomimo niekompletności akt sprawy oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego bez uzupełnienia akt sprawy o dokumenty zawnioskowane przez skarżących w skardze, co skutkowało oddaleniem skargi skarżących, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był orzekać na podstawie całości, kompletnych akt sprawy i przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, w tym z dokumentów, wskazanych przez skarżących w skardze, które w szczególności potwierdzały, iż nie doszło do tzw. milczącego uzgodnienia ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w związku ze stosowną wymianą pisma z dnia 10 października 2012 r. i poczynieniu na nim stosownych adnotacji, które z uwagi na posiadanie elementów właściwych dla postanowienia, winno być traktowane jako postanowienie uzgadniające, stanowiące substrat zaskarżenia. Brak naruszenie wskazanych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niewątpliwie prowadziłoby do odmiennego rozstrzygnięcia i uwzględnienia skargi skarżących w całości. Mając na uwadze powyższe, na podstawie z art. 176 w związku z art., 185 § 1 P.p.s.a. wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na to, że przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie występują, należało ograniczyć się do rozważenia zarzutów podstaw kasacyjnych. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy administracyjnej przedłożonych przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Akta te zawierają także akta postępowania prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z wniosku o wznowienie. W aktach tych znajduje się pismo Urzędu Miasta i Gminy K.-J. Wydziału Planowania Przestrzennego z dnia 10 października 2012 r., skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z adnotacją dwóch pracowników, o uzgodnieniu z dniem 10 listopada 2012 r., w trybie art. 53 ust. 5c, odesłane do Urzędu Miasta i Gminy K.-J. w dniu 25 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odnotował ten dokument w pierwszej kolejności. Ustalił jego treść, którą przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz dokonał kwalifikacji prawnej pisma i adnotacji z punktu widzenia jego charakteru procesowego. Bezpodstawny jest zatem zarzut, ze dokument ten został pominięty podczas postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Z uwagi na to, że stanowi część administracyjnych, Sad zapoznał się z treścią tego dokumentu wykonując dyspozycję art. 133 § 1 P.p.s.a. Ujawnienie tego dowodu w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. byłoby zatem bezprzedmiotowe i sprzeczne z unormowaniem art. 133 § 1 P.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy, z pominięciem aspektów podnoszonych przez skarżących w granicach sprawy, w szczególności dotyczących spełnienia przez skarżących przesłanek niezbędnych do wznowienia postępowania, a także dwuetapowości postępowania wznowieniowego. Nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy sądowej określa rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997/3/104; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przedmiotem orzeczenia Sądu pierwszej instancji było rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 oraz art. 149 § 3 K.p.a. Sąd orzekł zatem w granicach sprawy. Przeprowadził kontrolę, pod względem legalności, aktu rozstrzygającego o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. To była istota sprawy. Przedmiotem kontroli nie było natomiast postępowanie o uzgodnienie warunków zabudowy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika nadto, aby Sąd pierwszej instancji uznał, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Zarzut braku odniesienia się przez Sąd do zarzutów skargi z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. nie odpowiada rzeczywistej treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji odniósł się do trzech istotnych kwestii podniesionych w skardze. Po pierwsze stwierdził, że adnotacja na piśmie nie stanowi postanowienia, a zatem nie ma aktu co do którego mogłoby być prowadzone postępowanie wznowieniowe. Po drugie uznał, że skarżący nie spełniają przesłanki podmiotowej, która jest warunkiem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Po trzecie zaś, Sąd ocenił, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. Dodał, że kwestionowane postanowienia zostały wyczerpująco uzasadnione, w sposób spełniający wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Zauważyć można, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej regulacji prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i wsa 2010/3/39). Zaskarżony wyrok zawiera stanowisko co stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Stanowisko to wyrażone zostało poprzez przedstawienie ustaleń faktycznych dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego i sądowego w przedmiocie wznowienia postępowania o uzgodnienie warunków zabudowy oraz poprzez wyartykułowanie rozważań stanowiących ocenę zebranego materiału dowodowego, a także stanowiska prawnego wynikającego z ustaleń faktycznych. Zasadność stanowiska Sądu w tym zakresie, jak wynika z powyższych uwag, nie podlega natomiast kwestionowaniu poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W związku z tym, że w omawianej podstawie kasacji powołano, jako naruszone, przepisy art. 149 § 1 i 2 K.p.a. możliwe jest merytoryczne odniesienie się do kwestii zasadności odmowy wznowienia postępowania. Przepis art. 149 § 3 K.p.a. stanowiący podstawę zaskarżonych postanowień jest przecież konsekwencją niezastosowania instytucji wszczęcia postępowania wznowieniowego. Odmowa wznowienia postępowania następuje w razie braku przesłanki podmiotowej lub przedmiotowej. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie należy do podmiotów mogących wykazać się interesem prawnym w prowadzeniu postępowania, przesłanka podmiotowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest badana w trybie wznowienia postępowania. Jest to podmiotowa podstawa odmowy wznowienia postępowania (patrz: Barbara Adamiak [w:] "System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne. Tom 9", pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, C.H. Beck 2013, s. 281). Z uwagi na brzmienie art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.- Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), podmioty inne, niż inwestor, nie należą do tych, które mogą wykazywać zaistnienie interesu prawnego w postępowaniu o uzgodnienie warunków zabudowy terenu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 937/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12). Jak wynika z art. 145 § 1 oraz art. 126 K.p.a., warunkiem przedmiotowym wznowienia postępowania jest także istnienie aktu kończącego postępowanie: decyzji lub postanowienia (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 580). Adnotacja podpisana przez dwóch pracowników organu uzgadniającego, którzy wyraźnie powołali się na tryb określony w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazali na termin uzgodnienia wynikający z tego przepisu, nie jest postanowieniem w rozumieniu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 9