I OSK 372/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.), Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Rynku Rolnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 367/13 w sprawie ze skargi K. M. na bezczynność Prezesa Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i skargę oddala, II. odstępuje od zasądzenia od K. M. na rzecz Prezesa Agencji Rynku Rolnego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 367/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K. M. na bezczynność Prezesa Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 25 maja 2013 o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązał Prezesa Agencji Rynku Rolnego do rozpatrzenia wniosku skarżącego K. M. z dnia 25 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasadził od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz skarżącego K. M. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia 21 czerwca 2013 r. K. M. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 25 maja 2013 r. wniesionego w formie elektronicznej, dotyczącego udzielenia informacji publicznej w zakresie: czy w latach 2010, 2011, 2012 i 2013 (do czasu otrzymania niniejszego wniosku) w Agencji Rynku Rolnego przeprowadzane były szkolenia z zakresu dostępu do informacji publicznej; w przypadku pozytywnej odpowiedzi wniósł o udostępnienie informacji, kto brał udział w szkoleniu oraz udostępnienie umowy z podmiotem prowadzącym szkolenie; wniósł o udostępnienie planu zamówień publicznych Agencji Rynku Rolnego na rok 2013. Wskazał, że do dnia złożenia skargi Prezes Agencji Rynku Rolnego nie udostępnił żądanej we wniosku informacji publicznej, nie wydał również decyzji odmawiającej jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej Prezes Agencji bądź organ) wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie i podał, że nie otrzymał wniosku z 25 maja 2013 r. ani na skrzynkę [email protected], ani [email protected]. Organ kwestionował dopuszczalność skargi ze względu na niezachowanie trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do udostępniania informacji publicznej, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, a nie do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Wykładnia językowa art. 52 § 3 ppsa (określającego warunki dopuszczalności wniesienia skargi), upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a nie skarg na bezczynność w zakresie takich aktów i czynności. W sytuacji, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyraźny, np. art. 37 kpa, art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.; wyrok NSA z 24.5.2006 r., I OSK 601/05; wyrok WSA w Warszawie z 24.3.2006 r., II SAB/Wa 1/06). Co się tyczy bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przepisu takiego brak. Sąd I instancji stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, co pozwala na jej merytoryczne rozpoznanie. Dostęp do informacji publicznej został zagwarantowany w art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów i wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej udup bądź ustawa o dostępie do informacji publicznej) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1 udip). Art. 6 ust. 1 udip określa w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" i nie stanowi definicji informacji publicznej, która to definicja zawarta jest w art. 1 ust. 1 udip. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nieposiadające takiego przymiotu, które na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zostały obowiązane do udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia żądane informacje są informacjami publicznymi, dotyczą między innymi umów zawartych z podmiotem prowadzącym szkolenie, jak również planu zamówień publicznych Agencji Rynku Rolnego na rok 2013. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że nie otrzymał wniosku skarżącego z 25 maja 2013 r. Sąd I instancji stwierdził, że abstrahując od tego, czy wniosek rzeczywiście wpłynął na skrzynkę pocztową Prezesa Agencji dnia 25 maja 2013 r., w niniejszej sprawie najpóźniej z chwilą otrzymania przez organ przedmiotowej skargi, zostały rozwiane wątpliwości co do tego, czy sporny wniosek został rzeczywiście złożony. Skoro do skargi został dołączony wydruk przesłanego wniosku, wskazujący że został on przesłany 25 maja 2013 r. na adres [email protected], organ miał podstawy do tego, by zweryfikować swe stanowisko co do faktu złożenia wniosku. W ocenie Sądu I instancji, termin oznaczony w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w którym organ winien rozpoznać wniosek, rozpoczął swój bieg z chwilą otrzymania skargi. Z tą chwilą organ utracił skuteczną możliwość negowania faktu jego złożenia. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że badając skargę na bezczynność organu należy ustalić, czy organ zajął jakiekolwiek stanowisko merytoryczne odnośnie wniosku, w terminie między skutecznym złożeniem wniosku, a rozprawą sądową, na której rozpatrywana była skarga na bezczynność. W sprawie niniejszej przyjąć należy, że bezsporną datą złożenia wniosku jest data wpływu skargi do organu. W tym okresie organ nie zajął żadnego stanowiska odnośnie wniosku. W związku z powyższym stwierdzić należy, że popadł w bezczynność przy rozpoznaniu owego wniosku. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygniecie wywiódł Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej skarżący kasacyjnie) reprezentowanego przez radcę pr. B. B., zarzucając: A. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 1 w zw. z art. 149 § 1 ppsa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przyjęcie, że zakresem kontroli sądowoadministracyjnej może być objęty dowód złożony w toku postępowania przed sądem administracyjnym, a nie zdarzenie, które miało miejsce przez wszczęciem postępowania przed sądem administracyjnym; b. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 ppsa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przyjęcie, że zachodzi bezczynność organu w przypadku, gdy organowi nie doręczono wniosku o udostępnienie informacji publicznej; c. art. 61 § 3a w zw. z art. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 1 i art. 151 ppsa w zw. z art. 16 ust. 2 udip w zw. z art. 149 § 1 ppsa, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności przez przyjęcie, że organ jest obowiązany do rozpatrzenia rzekomego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który nie został złożony; d. art. 106 § 3-5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 [kodeksu] postępowania cywilnego w zw. z art. 149 § 1 ppsa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przekroczenie granic oceny dowodu w wydruku rzekomego wniosku o udostępnienie informacji publicznej na okoliczność jego złożenia; e. art. 52 § 4 w zw. z art. 149 § 1 ppsa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przez przyjęcie, że skarga do sądu w sprawie o dostęp do informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa; B. naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 10 ust. 1 udip przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że organ jest obowiązany do rozpatrzenia rzekomego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który nie został złożony. Wskazując na powyższe naruszenia Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem procesowym z 15 stycznia 2015 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, zm. 1101 i 1529, z 2014 r., poz. 543, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa. Mimo że autor skargi kasacyjnej podniósł 5 zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 ppsa), to w każdym z tych zarzutów jako komponent wskazał art. 149 § 1 ppsa. Norma prawna zawarta w art. 149 § 1, podobnie jak norma prawna zawarta w art. 154 § 1 ppsa, mimo że zawarte w ustawie procesowej, są normami materialnoprawnymi (odpowiednio – wyrok NSA z: 26.4.2006 r., II GSK 25/06, Lex nr 209715; 4.3.2010 r., II OSK 489/09, Lex nr 597633). Analiza zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią w istocie pochodną zarzutów naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów odnoszących się do naruszeń prawa materialnego determinowała ocenę zarzutów procesowych. Zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 udip zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 udip informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Skarżący kasacyjnie trafnie twierdzi, że nie jest w bezczynności, ponieważ skarżący nie złożył wniosku wszczynającego postępowanie o udostępnienie informacji publicznej, przed wywiedzeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji błędnie przyjął, że "najpóźniej z chwilą otrzymania przez organ przedmiotowej skargi, zostały rozwiane wątpliwości co do tego, czy sporny wniosek został rzeczywiście złożony" (s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Tymczasem konstrukcja bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek zakłada, że koniecznym jest najpierw skuteczne doręczenie organowi wniosku, a dopiero w przypadku nieudostępnienia informacji publicznej w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 udip, wywiedzenie skargi do wojewódzkiego sądu. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 171). W doktrynie trafnie wskazuje się, że momentem otrzymania wniosku jest data jego wpływu do podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. W przypadku wniosków składanych drogą elektroniczną, ustawowy czternastodniowy termin od momentu wpływu wniosku do właściwego podmiotu, liczy się od momentu zarejestrowania go na serwerze odbiorcy. Moment wpływu wniosku do właściwego podmiotu odpowiada chwili wprowadzenia wniosku do systemu elektronicznego tego podmiotu (odpowiedź K. Kędzierskiej w: red. P. Szustakiewicz, Dostęp do informacji publicznej. Praktyczne wskazówki w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa, C.H. Beck 2014 s. 163-164, p. 6.5). Z bezczynnością podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot obowiązany, mimo skutecznego doręczenia mu wniosku, nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, ZNSA 2010/5-6/s.109 p. V). W niniejszej sprawie taki wniosek nie wpłynął do organu, a dołączenie odpisu wniosku do skargi na bezczynność nie wskazuje, jak to przyjął Sąd I instancji, że niniejszy wniosek wpłynął do Prezesa Agencji dnia 25 maja 2013 r. Nie można mówić o skutecznym złożeniu wniosku z dnia 25 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, zatem termin do udostępnienia informacji publicznej dla organu nie zaczął płynąć. Z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 61 § 3a kpa w zw. z art. 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 1 i 151 ppsa, i art. 16 ust. 2 udip w zw. z art. 149 § 1 ppsa był bezprzedmiotowy. Zarzut naruszenia art. 52 § 4 w zw. z art. 149 § 1 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej (w stanie prawnym istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2011 r. nr 204, poz. 1195) reguluje objętą nią materię w sposób kompleksowy. Jedynie w wąskim zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 stosuje się przepisy kpa. Nie przewiduje przy tym żadnych administracyjnych środków zaskarżania bezczynności organu, z których należałoby skorzystać przed uruchomieniem sądowej kontroli legalności jego działania, co odpowiada szczególnej roli, jaką - ze względu na istotę prawa do informacji publicznej obejmującego uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych - pełni zasada szybkości postępowania. Od momentu wejścia w życie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano, że z uwagi na fakt, że udzielenie informacji następuje w formie czynności materialno- technicznej, a także ze względu na treść art. 52 § 4 ppsa, odnoszącego się jedynie do aktów, a nie bezczynności, skuteczne wniesienie skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie jest uzależnione od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela ten pogląd i zwraca uwagę, że mimo pewnych wyjątków, orzecznictwo w tym zakresie oraz w tej kategorii spraw od wielu lat jest - w zasadzie - jednolite (wyrok NSA z: 3.4.2014 r., I OSK 2827/13 i I OSK 2603/13; 15.7.2011 r., I OSK 667/11; 24.5.2006 r., I OSK 601/05; cbosa; J. Drachal – op. cit. s. 111-112). Zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 ppsa okazał się usprawiedliwiony. W sprawie ze skargi na bezczynność zasadniczą kwestią jest ocena czy po stronie organu istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej formie. Jednak ocena taka może zostać dokonana tylko wówczas, gdy do organu administracji publicznej wpłynął wniosek z określonym żądaniem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowić może podstawę merytorycznego badania i ewentualnego stwierdzenia pozostawiania przez organ w bezczynności. Nieskuteczne złożenie wniosku nie może powodować, że organ pozostaje w bezczynności. Skarżący dołączył do skargi odpis wniosku, ale stanowił on załącznik do skargi, a nie wniosek skierowany do organu. Skarżący miał możliwość udowodnienia, że przedmiotowy wniosek wpłynął 25 maja 2013 r. do organu lecz tego nie uczynił. Czyniło to zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 149 § 1 ppsa usprawiedliwionym, bowiem ów odpis wniosku nie pozwalał na ustalenie, że wniosek skarżącego dnia 25 maja 2013 r. wpłynął do organu. Uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Norma z art. 106 § 4 ppsa nie znajdowała w niniejszej sprawie zastosowania. Zarzut naruszenia art. 1 w zw. z art. 149 § 1 ppsa okazał się być nieusprawiedliwiony. Dowód (środek dowodowy) służy bowiem ustaleniu faktów, w tym mogących mieć miejsce przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Brak jakichkolwiek przeszkód prawnych, by w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie prowadzić dowodów dotyczących faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obejmujących zdarzenia przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Przykładowo należy wskazać, że tylko w takim postępowaniu można prowadzić dowody dla ustalenia, czy skarga została wywiedziona w terminie. W przypadku kontroli przez sąd administracyjny działań lub zaniechań organów administracji publicznej w postępowaniu w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa) lub akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ppsa) bądź akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa), sąd administracyjny nie dokonuje co do zasady kontroli ustaleń dokonanych przez właściwy organ w sposób zgodny z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, lecz samodzielnie dokonuje ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (K. Sobieralski, Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, ST 2000/7-8/51; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 292-293, uw. 7). W postępowaniu ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej Sąd administracyjny nie dysponuje bowiem dowodami zgromadzonymi w postępowaniu rozpoznawczym (jak w przypadku skargi na decyzje administracyjne bądź postanowienia - art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa – bo w tego typu sprawach nie toczy się postępowanie rozpoznawcze) - obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywa wprost na Sądzie administracyjnym. W kontrolowanej sprawie dowód z opisu dokumentu nie mógł prowadzić do ustalenia faktu istotnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ o przedmiotowym wniosku dowiedział się dopiero ze skargi na bezczynność i dołączonego do niej odpisu wniosku z 25 maja 2013 r., a więc po rozpoczęciu etapu postępowania sądowoadministracyjnego. Organ nie jest dysponentem skargi i elementów do niej załączonych. Organ jest jedynie obowiązany do przekazania skargi wraz z aktami do sądu. Skarżący może nadal zwrócić się ze stosownym wnioskiem do organu i wówczas będzie on obowiązany do jego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny kierując się zasadą ekonomiki postępowania, uznawszy zarzut naruszenia prawa materialnego za zasadny, na podstawie art. 188 i 151 ppsa uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Jednocześnie odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zaistniały szczególne okoliczności, o których mowa w art. 207 § 2 ppsa.