I SA/Bd 655/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi F.-E.sp. z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. w kwocie [...] zł. Organ stwierdził zaniżenie dochodu do opodatkowania o kwotę [...] zł w wyniku zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zaniżenia przychodu z nieodpłatnych świadczeń o kwotę [...] zł, co skutkowało zaniżeniem podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie [...] zł. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 14a, art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."). Zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji niezasadnie uznał, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu działalności gospodarczej o kwotę [...] zł w związku z zaliczeniem przez nią do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu zapłaconego podatku od nieruchomości oraz jej ubezpieczenia. Spółka wskazała, że w przedmiotowej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą na podstawie umowy użyczenia. W przekonaniu skarżącej, także niezasadne jest uznanie przez organ, że spółka nie uwzględniła przychodów z nieodpłatnego świadczenia powstałego w związku z użytkowaniem przez spółkę w ramach prowadzonej działalności samochodu osobowego marki [...], który stanowił własność prezesa zarządu spółki – J. S. i był wyłącznie przez nią używany. Według spółki, koszty związane z wykorzystywaniem przedmiotowego samochodu osobowego dla celów służbowych zaliczone zostały do kosztów uzyskania przychodów na podstawie prawidłowo prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu. Spółka wskazała przy tym, że w tej sprawie w dniu 14 lutego 2013 r. została wydana interpretacja indywidualna, z której wynika jasno, że użytkowanie przez spółkę samochodu osobowego będącego własnością prezesa zarządu nie powoduje powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 07 lutego 2005 r. spółka zawarła umowę odpłatnego użyczenia od dnia 01 sierpnia 2005 r. części budynku o łącznej powierzchni [...] m2 położonego na działkach nr [...] oraz [...] przy ulicy [...] w I. Przedmiotowa umowa zawarta została na okres nie krótszy niż na lat 10. Zgodnie z postanowieniami przedmiotowej umowy, spółka jako biorący w używanie zobowiązała się na używanie przedmiotu umowy zgodnie z jego przeznaczeniem oraz na utrzymywanie go w należytym stanie. Spółka zobowiązała się ponadto do wykonania na własny koszt wszelkich napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu użyczenia w stanie nie pogorszonym. Zgodnie z punktem 7 przedmiotowej umowy odpłatność za użytkowanie lokalu została ustalona w ten sposób, iż w okresie do 2 lat na [...] zł + VAT od 1 m2, a po tym terminie [...] zł za 1 m2 powierzchni. W przedmiotowej umowie użyczający zobowiązał się ponadto do następujących świadczeń dodatkowych względem spółki: tj. do :zapewnienia dostaw wody i korzystania z kanalizacji, zapewnienia utrzymania porządku na zewnątrz budynku, zapewnienia odrębnego licznika energetycznego oraz zapewnienia korzystania z urządzeń ogrzewania CO z odrębnym licznikiem gazowym. Rachunki dodatkowe za świadczenia wymienione powyżej spółka zobowiązała się płacić w terminie 7 dni od daty otrzymania ich od użyczającego. Przedmiotowa umowa użyczenia nie przewiduje ponadto żadnych innych dodatkowych opłat związanych z użytkowaniem lokalu. Jednakże spółka w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. do kosztów uzyskania przychodów zaliczyła kwotę [...] zł stanowiącą sumę uiszczonego przez nią podatku od nieruchomości za użyczoną nieruchomość za 2009 r. w kwocie [...] zł oraz za 2010 r. w kwocie [...] zł, a także [...] zł tytułem ubezpieczenia użytkowanej nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność J. S., S. S. oraz A. W. Natomiast polisa ubezpieczenia tej nieruchomości wystawiona była na nazwisko S. S. na okres od 20 listopada 2010 r. do 19 listopada 2011 r. Odnosząc się do powyższego, organ wskazując na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) stwierdził, że w niniejszej sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości są właściciele przedmiotowej nieruchomości tj. J. S., S. S. oraz A. W. Spółka posiadała co prawda tytuł prawny do władania przedmiotową nieruchomością na podstawie zawartej między nią a właścicielami nieruchomości umowy użyczenia, jednakże spółka była posiadaczem zależnym, a nie samoistnym nieruchomości. Wobec braku odmiennych zapisów w łączącej strony umowy użyczenia, bezsprzecznie podatek od nieruchomości stanowi zobowiązanie właścicieli nieruchomości, a nie spółki. W ocenie organu, także zapłata ubezpieczenia przedmiotowej nieruchomości nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów spółki. Z umowy użyczenia, która stanowi dla spółki tytuł prawny do władania przedmiotową nieruchomością obowiązek bowiem zapłaty ubezpieczenia nie wynika. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż polisa ubezpieczenia tej nieruchomości wystawiona była na nazwisko S. S., a więc jednego z właścicieli nieruchomości, a nie na spółkę. Skarżąca nie była więc płatnikiem ubezpieczenia nieruchomości, albowiem obowiązek poniesienia tego wydatku ciążył, zgodnie z wystawioną polisą na S. S., a więc to dla niego, a nie dla spółki poniesione wydatki związane z ubezpieczeniem nieruchomości stanowiły koszty uzyskania przychodu w 2010 r. Organ nie zgodził się także z zarzutem nieuzasadnionego zaliczenia do przychodów uzyskanej w 2010 r. kwoty [...] zł z tytułu nieodpłatnych świadczeń w związku z użytkowaniem w prowadzonej działalności gospodarczej spółki samochodu osobowego marki [...] rok prod.[...] , nr rej. [...], który nie stanowił majątku spółki. W prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu podatkowym ustalono, że spółka w okresie od 01 stycznia 2010 r. do 09 listopada 2010 r. nieodpłatnie korzystała z wyżej wskazanego samochodu osobowego, prowadząc w tym czasie ewidencję przebiegu pojazdu. Spółka nie zawierała umowy wynajmu samochodu z J. S., nie ponosząc z tego tytułu żadnych wydatków stanowiących świadczenie ekwiwalentne w stosunku do właścicielki pojazdu, adekwatnego do uciążliwości jakie wynikały z użytkowania jej prywatnego samochodu. Tym samym zachowanie spółki wyczerpało cechy umowy użyczenia i zdaniem organu, słusznie zostało zakwalifikowane jako świadczenie nieodpłatne, które zalicza się do źródeł przychodu. Spółka nie uwzględniając tego źródła zaniżyła tym samym wysokość należnego podatku dochodowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 14a O.p., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w dniu 14 listopada 2012 r. złożyła oświadczenie niezgodnie z prawdą. W części J wniosku ORD-IN spółka złożyła oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie były przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Jednakże w okresie od 17 maja 2012 r. do 08 marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadził wobec spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. W zakresie prowadzonego postępowania podatkowego niewątpliwie mieściło się także ustalenie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w 2010 r. powstałego w związku z udostępnianiem bezpłatnie spółce przez prezes zarządu jej prywatnego samochodu osobowego. Takiej samej treści zagadnie spółka przedstawiła w złożonym w dniu 14 listopada 2012 r. wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. W związku z powyższym organ stwierdził, że złożone przez spółkę fałszywe oświadczenie, zgodnie z treścią art. 14 b § 4 O.p., prowadzi do uznania, że wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się także naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 122, art. 187 § 1 O.p., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, zasady prawdy obiektywnej, zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") poprzez uznanie, że doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w 2010 r. o kwotę [...] zł; 2) art. 16 ust. 1 pkt 51 i art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że spółka w 2010 r. uzyskała nieodpłatne świadczenie w kwocie [...] zł; 3) art. 120 i art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych w szczególności poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób diametralnie sprzeczny z wydaną przez ten sam organ w identycznym stanie faktycznym interpretacją indywidualną z dnia [...] r. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że prawidłowym i zgodnym z przepisami prawa było zaliczenie przez nią do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł z tytułu zapłaconego podatku od nieruchomości i ubezpieczenia, albowiem wydatek ten dotyczył nieruchomości, w której skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na podstawie umowy użyczenia z dnia 07 lutego 2005 r. Z prowadzonej w tym lokalu działalności spółka osiągała przychody zaliczane do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem skarżącej, wydatki te w kwocie [...] zł zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zostały poniesione przez nią w celu uzyskania przychodu i pozostają w ścisłym związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami. Wydatek w przedmiotowej kwocie poniesiony na opłacenie podatku od nieruchomości i ubezpieczenie siedziby spółki, w której prowadzi działalność gospodarczą i osiąga przychody zaliczane do podstawy opodatkowania nie mieści się w przypadkach wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., a więc w katalogu wydatków nie zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organów podatkowych dotyczącym uznania kwoty [...] zł za nieodpłatne świadczenie w związku z użytkowaniem w prowadzonej działalności gospodarczej samochodu osobowego marki [...] który nie znajdował się w środkach trwałych spółki, a stanowił własność prezesa zarządu spółki i był przez niego używany. Skarżąca podniosła, że zaliczyła koszty związane z eksploatacją samochodu wykorzystywanego do celów służbowych na podstawie prawidłowo prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu, co jest zgodne z art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. W ocenie spółki, bezzasadne w tym kontekście i sprzeczne z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. jest stanowisko organów skarbowych, że spółka uzyskała z tego tytułu nieodpłatne świadczenie. Skarżąca podkreśla przy tym, iż taki sam pogląd wyrażony został przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji podatkowej z dnia [...] r. Zdaniem spółki, nie można dopuścić do takiej sytuacji, w której ten sam organ w identycznym stanie faktycznym wyraża dwa sprzeczne z sobą stanowiska, albowiem narusza to zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Skarga podlega oddaleniu, gdyż Sąd dokonując kontroli legalności wydanego rozstrzygnięcia nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy lub naruszenia procedury, w stopniu, które to naruszenie pozwalałby na wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, : 1. czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż spółka w badanych okresie tj. w roku 2010 zaniżyła podatek dochodowy od osób prawnych o kwotę [...] zł poprzez zaniżenie dochodu do opodatkowania o kwotę [...] zł wskutek zawyżenia kosztów uzyskania przychodu o kwotę [...] zł (podatek od nieruchomości + opłata za polisę ubezpieczeniową); 2. czy spółka uzyskała nienależne świadczenie, które w efekcie spowodowało zaniżenie przychodu o kwotę [...] zł z tytułu bezumownego użytkowania samochodu marki [...], będącego własnością Prezes spółki. Zatem ocenie Sądu podlegały dwie ww. kwestie. Pierwsza okoliczność poddana ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, co do prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ. Jak wynika z akt administracyjnych spółka w dniu 7 maja 2005 r. zawarła umowę najmu części domu ([...] m2 powierzchni) z właścicielami nieruchomości J. i S. S., położonej w I. przy ul. [...], z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej spółki F. Sp. z o.o. Podkreślenia wymaga fakt, że umowa najmu nie zawierała postanowienia, co do podatku od nieruchomości. Należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel oraz posiadacz samoistny, w niektórych wypadkach, gdy nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego podatek ten reguluje posiadacz zależny. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wskazany podatek płacą właściciele nieruchomości. W aktach sprawy nie ma potwierdzenia, że podatek ten uregulowała spółka, wliczając koszt tego podatku ( za rok 2009 – [...] zł. oraz za 2010 r. w kwocie [...] zł. oraz kwotę [...] zł. z tytułu ubezpieczenia użytkowanej nieruchomości w koszty prowadzonej działalności. W umowie również nie było zapisu o kosztach ubezpieczenia nieruchomości a polisa została wystawiona na współwłaściciela nieruchomości. Spółka w uzasadnieniu wliczenia wskazanej kwoty w koszty wywiodła, że zaistniał tu związek przyczynowo – skutkowy, o którym mowa w art. 15 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bo koszty te zostały poniesione w celu uzyskania przychodu. Z takim stanowiskiem strony nie można się zgodzić, mając na uwadze treść przepisu art. 3 ust. 1 cyt, ustawy gdzie wyraźnie wskazano podatnika podatku od nieruchomości a ponadto umowa najmu nie zawiera zapisu o płatniku ww. podatku. To oznacza, że organy zasadnie stwierdziły, że spółka zaniżyła dochód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych wskutek zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. Przystępując do rozstrzygnięcia drugiej kwestii należy wskazać, że spółka przez okres 10 miesięcy roku 2010 bezumownie i nieodpłatnie korzystała w prowadzonej działalności gospodarczej z samochodu Prezes spółki J. S., ponosząc jedynie koszty eksploatacji samochodu, w oparciu o prowadzoną ewidencję przebiegu pojazdu. Zatem rozstrzygnięcia wymaga fakt, czy z tego tytułu spółka otrzymała świadczenie nieodpłatnie stanowiące przychód. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: • wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, • a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Problem świadczeń nieodpłatnych budzi od wielu lat kontrowersje. Samo pojęcie nie zostało w powołanej ustawie zdefiniowane, a jego rozumienie opiera się na definicji nieodpłatnego świadczenia, wypracowanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide : Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2002 r. FPS 9/02 ONSA 2003, nr 2 poz. 47; gdzie wskazano, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub też wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy). Zatem nieodpłatnym świadczeniem jest uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa, niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. (vide :wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn.. akt II FSK 788/10, gdzie sformułowano tezę: "Kluczową cechą świadczenia nieodpłatnego jest to, że otrzymujący to świadczenie nie jest zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego". W niniejszej sprawie takim nieodpłatnym świadczeniem będzie przyznanie prawa do używania składnika majątku innego podmiotu spółce. Reasumując należy przyznać rację organowi, że spółka nie uiszczając czynszu najmu za używanie auta zaoszczędziła na wydatkach, które musiała by ponieść korzystając z wynajmu auta, gdyż właścicielka pozwoliła na bezpłatne użyczenie auta w formie dorozumianej. Zdaniem Sądu, pozostałe zarzuty co do naruszenia procedury nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Porównaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 410 /13 z dnia 10 września 2013 r., z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza, a mianowicie, że koszty eksploatacyjne mieszczą się w pojęciu kosztów używania samochodu. To oznacza, że koszty najmu samochodu w tym pojęciu się nie mieszczą. Wynika to z treści art. 16 ust. 5 ustawy podatkowej, gdzie jest mowa o ewidencji przebiegu pojazdu, która wskazuje dane, jakie winna zawierać. Podobnie orzekł NSA w wyroku z 16 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 2030/10 stwierdzając, iż " Czynsz najmu samochodów nie mieści się w pojęciu kosztów eksploatacyjnych pojazdu, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p". Porównaj również wyrok NSA z dnia II FSK 467/11: "Czym innym jest czynsz najmu tj. wynagrodzenie za korzystanie z samochodu a czym innym są wydatki eksploatacyjne". Podobnie wyrok NSA z 25 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1890/08. Skoro spółka, jak wskazała ponosi koszty używania pojazdu (w oparciu o kilometrówkę) to oznacza, że nie ponosi kosztów nabycia tytułu prawnego do posiadania i używania samochodu. Skoro należnego czynszu nie uiszcza to oznacza, że uzyskuje korzyść kosztem innego podmiotu co jest równoznaczne z uznaniem, że otrzymuje świadczenie nieodpłatne, które organ zasadnie wycenił jako wartość materialną, korzystając z korzystnej dla spółki metody odpisu amortyzacyjnego a nie kosztu wynajmu samochodu w firmie, zajmującej się wynajmem aut. Pogląd taki wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.03.2012 r. (II FSK 2030/10), stawiając tezę, że czynsz najmu samochodów nie mieści się w pojęciu kosztów eksploatacyjnych pojazdu, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i wyjaśniając, że ponieważ suma wydatków limitowanych nie może przekroczyć kwoty wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach, tego rodzaju statystyczna kalkulacja nie może być w jakikolwiek sposób utożsamiana z opłatami, które jej nie podlegają. W związku z tym tut. Sąd w składzie orzekającym obecnie, pogląd ten podziela, wskazując także na prowadzące do takiej samej konkluzji wnioski wypływające z wykładni językowej użytych w przepisie wyrazów. Do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego niestanowiącego własności podatnika zaliczać niewątpliwie należy wszystkie wydatki poniesione w związku z uprawnieniem do posługiwania się (np. czynsz najmu), jak i z samym posługiwaniem się rzeczą (korzystaniem z rzeczy) czyli wydatki eksploatacyjne. Zdaniem organu jest to kwota, która wyliczona została w oparciu o odpisy amortyzacyjne środka trwałego, gdyby auto to było własnością spółki. W ocenie organu wyliczona kwota jest korzystniejsza dla spółki niż gdyby organy oparły swe obliczenia o koszt wynajmu auta przyjmując koszt 85 zł za 1 dzień, mnożąc przez 210 dni w sumie koszt ten wyniósł by 17.850,00 zł. Organ wskazał, że wyliczenie amortyzacji auta oparł na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., jaki zapadł w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 621/09, w podobnej sprawie, gdzie należało również wycenić ekwiwalent za czynsz. Reasumując należy stwierdzić, że spółka skoro nie poniosła kosztów czynszu za używany pojazd, niebędący jej własnością a co za tym idzie nieujęty w ewidencji środków trwałych , a wykorzystany w działalności gospodarczej to uzyskała korzyść kosztem innego podmiotu, co oznacza, ze w sprawie mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem, z wszystkimi konsekwencjami wykazanymi powyżej. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska D. Dudra