II SA/Gd 551/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 6 marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i 2, art. 60, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i ust. 4 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) - Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości Z., gmina C. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że R. B. wnioskiem z dnia 18 stycznia 2013 r. zwrócił się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej. Na terenie działki nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja pole nie spełnia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis uzależnia bowiem zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, a regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż żadna działka dostępna do tej samej drogi publicznej w obszarze analizowanym nie jest zabudowana. W związku z tym, iż nie został spełniony warunek zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, gdyż nie ma możliwości spełnienia łącznie wszystkich uwarunkowań objętych art. 61 ust. 1 pkt 1 - pkt 5 ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. N., stwierdzając, że decyzja zawęża granice obszaru analizowanego co narusza przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. oraz przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 8, art. 7 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze sporządzonej w sprawie analizy wynika, że planowana inwestycja nie spełnia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podzielając w tym zakresie stanowisko zawarte w decyzji organu i instancji. Organ odwoławczy wskazał nadto, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Na tym terenie obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 66, poz. 1459 z 22 czerwca 2011 r.). Przepis § 3 pkt 7 ww. uchwały wprowadza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakaz o którym mowa wyżej nie dotyczy: 1. określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obszarów zwartej zabudowy wsi - gdzie dopuszcza się uzupełnianie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach; 2. istniejących siedlisk rolniczych - gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; 3. istniejących ośrodków wypoczynkowych, dla których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc z dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-kraj obrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, ilości miejsc pobytowych a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód. Z analizy urbanistycznej wynika, że działka nr [...] położona jest w [...] Parku Krajobrazowego nad jeziorem C., gdzie obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora. Zakaz ten nie dotyczy obiektów służących turystyce wodnej, a przedmiotowa inwestycja do ww. obiektów nie może być zaliczana, ponieważ jest to obiekt rekreacji indywidualnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył R. B. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. wyrażonej w tym przepisie zasady dobrego sąsiedztwa, poprzez zawężenie granic obszaru analizowanego, 2. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię zwrotu "granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki", a przyjęcie iż należy ten zwrot rozumieć jako w odległości "nie większej niż", 3. art. 8 k.p.a. oraz 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu okoliczności że dla zamierzeń inwestycyjnych na sąsiednich działkach zostały już wydane decyzje o warunkach zabudowy, a zatem prowadzące do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa; 4. art. 7. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zawężenie granic "obszaru analizowanego" oraz pominięcie faktu, iż wobec sąsiednich nieruchomości zostały wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, co świadczy o braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił, że nieruchomość nie jest położona nad jeziorem C., lecz przy rzece Z., a część tej nieruchomości pozostaje w odległości większej od akwenów wodnych niż 100 m. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny W Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 6 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości Z., gmina C. Zdaniem organów obu instancji wydanie warunków zabudowy nie jest w niniejszej sprawie możliwe z uwagi na to, że w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa, która by pozwoliła na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, planowana inwestycja nie spełnia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą, z powodu braku zgodności z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1 – 5. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy formułuje warunek, zgodnie z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Unormowanie to wyraża tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ogólnie pojętego ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy. Ustawa nie definiuje pojęcia działki sąsiedniej. W orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko interpretuje się pojęcie działki sąsiedniej, wskazując na konieczność wykładni funkcjonalnej. Podkreśla się, że pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać do działki przyległej do działki inwestora, lecz odnieść je należy do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 551/05 wyroki dostępne na stronie internetowej nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż interpretacja przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy powinna uwzględniać ochronę własności i wolność zagospodarowania. Zwrócić tu należy uwagę, iż prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Administracyjny zakaz uniemożliwiający wykonanie tego prawa, niejednokrotnie prowadzi do faktycznego pozbawienia właściciela przysługującego mu prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2007 r. sygn. II OSK 239/06 wskazał, iż wprawdzie regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy ma na celu zagwarantowanie określonego w art. 2 pkt 1 ładu przestrzennego, nie oznacza jednak, by przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład była realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do odmowy ustalenia warunków zabudowy, wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych, uniemożliwiając realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa własności, w tym - stanowiącego element treści tego prawa. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. (LEX nr 320109) Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. II OSK 58/07. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. (LEX nr 465665) Szczegółowy sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i wyznaczania obszaru analizowanego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Podkreślić należy, iż prawodawca w przepisie § 3 rozporządzenia określił jedynie sposób wyznaczania minimalnego obszaru analizowanego. Z unormowania § 3 rozporządzenia wynika, iż obszar analizowany może obejmować obszar większy niż wskazany w tym przepisie obszar minimalny. Norma § 3 rozporządzenia nie zawiera przesłanek określających przypadki, które obligują organ administracji do wyznaczenia obszaru analizowanego obejmującego teren większy niż minimalny, ani sposobu wyznaczenia takiego obszaru, czy też jego maksymalnej wielkości. Niemniej jednak wykładnia celowościowa i systemowa prowadzi do wniosku, iż kwestia wielkości obszaru analizowanego nie jest pozostawiona swobodnemu uznaniu organu. Organ winien wyznaczając obszar analizowany mieć na względzie unormowanie art. 61 ust. 1 ust. 1 ustawy, który przewiduje, iż przy wydaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu analizie winna podlegać sąsiednia okolica i istniejące w niej zabudowania stanowiące wyznacznik kontynuacji zabudowy w zakresie funkcji i cech zabudowy znajdujących się w pobliżu działki, na której planowana jest inwestycja. Wyznaczenie zakresu obszaru analizowanego uzależnione być może od wielu czynników, w tym zróżnicowania funkcji na danym terenie, wielkości nieruchomości, czy też stopnia rozproszenia zabudowy na danym terenie. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego winno uwzględniać zasadę dobrego sąsiedztwa, w aspekcie zachowania ładu przestrzennego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego winna być przez organ uzasadniona, a sąd rozpatrujący sprawę, winien dokonać oceny czy określenie wielkości obszaru analizowanego w oparciu o kryterium trzykrotnej szerokości frontu działki, a więc obszaru o najmniejsze powierzchni było prawidłowe ze względu na zasadę "dobrego sąsiedztwa", czyli czy uwzględnia ono faktyczne zagospodarowanie terenu, położonego w sąsiedztwie. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest zatem nie tylko wyznaczenie obszaru analizowanego z poszanowaniem obowiązujących w tej kwestii zasad, ale też wskazanie w uzasadnieniu decyzji sposobu ustalenia jego granic przez podanie kryteriów jakimi organ się kierował. Wielkość przyjętego obszaru analizowanego determinuje wyniki analizy urbanistycznej i ma wpływ na wynik postępowania, którego przedmiotem jest ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru. Nie można wykluczyć nawet znacznego powiększenia obszaru analizowanego, przy czym winno ono wynikać z okoliczności sprawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Łd 64/12 "nie można w sposób formalistyczny ograniczać sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego i przyjmować za prawidłowy wyłącznie taki, który uwzględnia minimalne odległości, gdyż racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie". Podobne stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2011 r. sygn. II SA/Lu 543/11, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r. sygn. II SA/Gd 354/11. (wyroki dostępne na stronie internetowej nsa.gov.pl). Organ winien zatem ustalić, jaki jest charakter zabudowy na sąsiednim terenie. W przypadku dokonania ustaleń, że zasadą na tym terenie jest znaczne rozproszenie zabudowy, lub jej rozciągnięcie po obu stronach drogi, celowym i zasadnym może okazać się powiększenie obszaru analizowanego. Jeżeli takie wyznaczenie obszaru analizowanego będzie pozostawało w zgodzie z postulatami zachowania ładu przestrzennego i nie naruszy walorów przestrzeni w tym zakresie, poszerzenie obszaru analizowanego umożliwi uwzględnienie przysługującego skarżącemu prawa własności i woli wykorzystania jej pod zabudowę. Wskazać należy, że kontrola instancyjna przeprowadzana przez organ odwoławczy obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się do wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie. Z powołanej zasady wypływa zatem obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy, którą rozpoznał już organ I instancji. Organ odwoławczy uprawniony jest także, o ile zajdzie taka potrzeba, by przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w celu uzupełnienia dowodów czy materiałów w sprawie (art. 136 k.p.a.). Zgodzić się należy z zarzutem skargi, że kontrolowana decyzja organu odwoławczego sprawdza się do przytoczenia treści decyzji organu I instancji oraz do powołania treści przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. do tej ustawy poglądów orzecznictwa sądowo - administracyjnego przy jednoczesnym sformułowaniu ogólnych stwierdzeń o prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne rozpatrzenie sprawy i odniesienie się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy nie zajął się kwestią prawidłowości wyznaczenia w niniejszej sprawie minimalnego obszaru analizowanego, ani nie rozważył możliwości jego powiększenia zgodnie z postulatami odwołania. Ponadto w niniejszej sprawie kwestią sporną była zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi – przepisami uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj.[...]. Nr 66, poz. 1459 z 22 czerwca 2011 r.). Przepis § 3 pkt 7 ww. uchwały wprowadza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że działka nr [...] położona jest w [...] Parku Krajobrazowego nad jeziorem C., gdzie obowiązuje wspomniany wyżej zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora. Zakaz ten nie dotyczy obiektów służących turystyce wodnej, a przedmiotowa inwestycja do ww. obiektów nie może być zaliczana, ponieważ jest to obiekt rekreacji indywidualnej. Z analizy urbanistycznej wynika, że działka położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, ale jedynie jej część znajduje się w strefie 100 m od rzeki Z. Organ powinien więc zbadać czy na pozostałej części działki nieobjętej obszarem tej strefy, możliwa jest zabudowa rekreacyjna. Istnienie zakazu zabudowy na terenie parku krajobrazowego w strefie 100 m od akwenów wodnych, w zależności od gabarytów działki nie musi wykluczać możliwości jej zabudowy. Brak powyższych ustaleń przesądza o tym że wydana decyzja jest wadliwa z uwagi na naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zobowiązujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i ich oceny. Powyższe braki oznaczają, że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadami postępowania zawartymi ww. regulacjach k.p.a. Powyższe naruszenie zasad postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną w wyroku wykładnię przepisów prawa oraz wytyczne co do dalszego toku postępowania. W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.