I SA/Go 488/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. A.K., reprezentowany przez doradcę podatkowego K.K., wniósł skargę na Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] ustalającą skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 3034 zł oraz ustalającą terminy jego płatności. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2013 r. ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości za 2013 r. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Burmistrz Miasta wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013. Organ podatkowy dokonał oględzin nieruchomości skarżącego znajdującej się na działce nr [...] Następnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta ustalił skarżącemu w wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz ustalił terminy jego płatności. W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy posadowiony na terenie działki nr [...], znajdującej się w [...] budynek jest "budynkiem" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a co za tym idzie - będzie przedmiotem opodatkowania. Organ zaznaczył, że zgodnie z tym przepisem przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zaznaczył, że w ocenie podatnika budynek poprodukcyjny o pow. 451 m2 posadowiony na ww. działce nie powinien podlegać opodatkowaniu gdyż nie posiada dachu, wobec czego nie mieści się w definicji budynku, co potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2007 r. nr [...], który wyłączył przedmiotowy budynek z użytkowania w całości. Burmistrz Miasta Stwierdził, że powołana przez skarżącego decyzja PINB nie daje podstaw do nieopodatkowania nieruchomości, a tym bardziej do niewykazywania do opodatkowania budynku produkcyjnego wyłączonego z użytkowania o pow. 451 m2. Daje ona podatnikowi jedynie możliwość zmiany stawki najwyższej podatku na niższą (ze stawki dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą na stawkę podatku dla budynków pozostałych). W ocenie organu stan techniczny przedmiotowego budynku nie ma znaczenia. Jego ocena miałaby sens tylko wówczas, gdyby przedmiot opodatkowania (tj. budynek) wykorzystywany był w prowadzeniu działalności gospodarczej a taka sytuacja nie występuje. Organ podatkowy wskazał, że podczas oględzin stwierdzono, iż znajdujący się na ww. nieruchomości budynek jest nieużytkowany. Jest to budynek, w którym prowadzona była działalność gospodarcza z zakresu wytwarzania donic. Jest on niezagospodarowany i bardzo zniszczony. Wewnątrz jest zrujnowany piec wypałowy. Dach tego budynku jest drewniany, oparty na czterech legarach, pokryty papą i posiada ubytki. Zaznaczył, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Burmistrz Miasta stwierdził, że sporny budynek jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty. Istniejący dach ma w rzeczywistości uszkodzone miejscami poszycie, lecz posiada konstrukcję nośną i jest w dalszym ciągu zainstalowany na swym pierwotnym miejscu, zatem co do swojej istoty - w ogóle istnieje. Organ podatkowy pierwszej instancji, uzasadniając swoje stanowisko powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach I SA/Go 74/13, I SA/Go 1097/12, I SA/Gl 985/11, I SA/Gl 758/10 i II FSK 715/11. Wskazał również, że do opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczył grunt będący działką nr [...] oraz będące na nim budynki, klasyfikując je zgodnie z uchwałą Rady Miasta z dnia [...] listopada 2012 r. nr XX/121/12 w sprawie podatku od nieruchomości na terenie gminy. Powierzchnię poszczególnych przedmiotów opodatkowania przyjęto zgodnie z informacją podatnika z dnia [...] lutego 2011r., która określa opodatkowanie zarówno gruntu jak i budynków. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej: - obrazę art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie przez Burmistrza Miasta nieruchomości położonej w [...] za "pozostały budynek" opodatkowany podatkiem od nieruchomości, a co za tym idzie nieuprawnione ustalenie podatku od tej nieruchomości w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji; - niezgodne z prawem geodezyjnym i kartograficznym ustalenie, iż na działce nr [...] znajdującej się w [...] znajduje się budynek o którym mowa w zaskarżonej decyzji, czym naruszono uregulowania § 17 ust. 3 pkt 8 instrukcji technicznej G-5 Ewidencja Gruntów i Budynków wprowadzonej do stosowania na podstawie zarządzenia Głównego Geodety Kraju z dnia 3 listopada 2003r. w sprawie wytycznych techniczno-organizacyjnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków wydanego na podstawie art. 7a pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym w ewidencji wykazuje się wszystkie budynki za wyjątkiem m.in. budynków nie nadających się do wykorzystania na potrzeby stałe ze względu na ich zły stan techniczny (budynki w ruinie); - naruszenie przez organ podatkowy §1 i § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości poprzez prowadzenie ewidencji w sposób nie kompatybilny z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego; - naruszenie przepisów art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez: a) uznanie budynku położonego na działce nr [...] znajdującej się w [...] za funkcjonujące w ewidencji "budynki pozostałe" zamiast za nie umieszczane w ewidencji "budynki w ruinie", b) uznanie, że budynek posiada powierzchnię 451 m2 na co składa się m.in. powierzchnia nie istniejącego stropu pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją budynku, c) ustalenie w trakcie oględzin, że "dach tego budynku jest drewniany, oparty na czterech legarach, pokryty papą i posiada ubytki" w sytuacji, gdy zgodnie ze sztuką budowlaną legary nie stanowią konstrukcji dachu, a już z całą pewnością nie są elementami pionowymi podtrzymującymi więźbę dachową. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela stanowisko Burmistrza Miasta, iż stan dachu na budynku będącym przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego (tj. miejscowe ubytki w zadaszeniu) nie dyskwalifikuje przedmiotowego obiektu, jako budynku, w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Kolegium zmiana dokonana w ewidencji gruntów i budynków, a dotycząca klasyfikacji gruntów oraz oznaczenia znajdującego się na nich budynku pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Najistotniejszym dowodem w sprawie jest dowód z oględzin nieruchomości, który wykazał, że budynek spełnia kryteria do zakwalifikowania go jako budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska skarżącego, jakoby powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku, przyjęta do naliczenia podatku od nieruchomości przez organ pierwszej instancji była nieprawidłowa ze względu na zły stan techniczny obiektu. Organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest, iż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 5) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnia użytkowa budynku lub jego części będąca podstawą naliczenia podatku od nieruchomości, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Zaznaczył, że w toku postępowania podatkowego, ani też w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, strona nie kwestionowała tak ustalonej powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku, tj. jego powierzchni mierzonej po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach budynku. Na powyższą decyzję A.K. w ustawowym terminie wniósł skargę zarzucając jej: - niezgodne z prawem geodezyjnym i kartograficznym ustalenie, iż na działce nr [...] znajdującej się w [...] znajduje się budynek o którym mowa w zaskarżonej decyzji, czym naruszono uregulowania §17 ust. 3 pkt 8 instrukcji technicznej G-5 Ewidencji Gruntów i Budynków wprowadzonej do stosowania na podstawie zarządzenia Głównego Geodety Kraju z dnia 3 listopada 2003 r. w sprawie wytycznych techniczno - organizacyjnych dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków wydanego na podstawie art. 7a pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym w ewidencji wykazuje się wszystkie budynki za wyjątkiem m.in. budynków nie nadających się do wykorzystania na potrzeby stałe ze względu na ich zły stan techniczny (budynki w ruinie); - naruszenie przez organ podatkowy §1 i §2 ust.2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości poprzez prowadzenie ewidencji w sposób niekompatybilny z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego; - naruszenie przepisów art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez: a) uznanie budynku położonego na działce nr [...] znajdującej się w [...] za funkcjonujące w ewidencji "budynki pozostałe" zamiast za nie umieszczane w ewidencji, budynki w ruinie", b) uznanie, że budynek posiada powierzchnię 451 m2 na co składa się m.in. powierzchnia nie istniejącego stropu pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją budynku, c) ustalenie w trakcie oględzin, iż ,,dach tego budynku jest drewniany oparty na czterech legarach, pokryty papą i posiada ubytki, w sytuacji gdy zgodnie ze sztuką budowlaną legary nie stanowią konstrukcji dachu, a już z całą pewnością nie są elementami pionowymi podtrzymującymi więźbę dachową. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego decyzje organów podatkowych obu instancji zostały wydane w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Skarżący podniósł, że obiektu przy ulicy [...] nie można uznać za budynek z uwagi na to, że nie posiada dachu. Wskazał na decyzję PINB, którą przedłożył w niniejszej sprawie, zgodnie z którą w przedmiotowym obiekcie są ubytki konstrukcji i pokrycia dachu (a więc zarówno poszycia jak i więźby dachowej), dodatkowo nakazano stronie usunąć luźne elementy konstrukcyjne i pokrycie dachu od strony zachodniej. Podkreślił również, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego wyłączył niniejszy obiekt w całości z użytkowania. Skarżący zauważył, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych jak również przepisy ustawy prawo budowlane nie zawierają definicji pojęcia "dachu". W ocenie skarżącego, w związku z brakiem definicji legalnych wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powinna opierać się na potocznym, powszechnie przyjmowanym w języku polskim znaczeniu słów. Z funkcjonalnego punktu widzenia dach zabezpiecza budynek przed wpływem negatywnych warunków atmosferycznych (deszcz, śnieg, słońce), jak również przed utratą ciepła. Zgodnie z definicją z Encykopedii PWN, "dach" to część budynku ograniczająca go od góry, zabezpieczająca przed opadami atmosferycznymi oraz stratami ciepła. Dach powinien zatem pełnić wobec budynku funkcje ochronne. Jeżeli takich funkcji nie spełnia, to nie można mówić, iż budynek ma dach. Skarżący podniósł również, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania niniejszym zobowiązaniem w przypadku budynków oraz ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa. Wskazał, że z treści decyzji PINB wynika, że w przedmiotowym obiekcie widoczne były miejscowe ubytki stropu nad parterem. Braki te groziły zawaleniem się części budynku. Już w 2012 r. brak było większości stropu pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją. Zdaniem skarżącego, ubytki w stropie wskazują, że powierzchnia użytkowa budynku nie może być liczona od całości powierzchni użytkowej lokalu na l piętrze, gdyż ze względu na brak stropu nie posiada on podłogi. Za powierzchnię użytkową należy uznać bowiem powierzchnię budynku nadającą się do użytku. Z tego powodu w zaskarżonej decyzji w sposób nieuprawniony uznano, że budynek posiada powierzchnię 451 m2 na co składa się m.in. powierzchnia nie istniejącego stropu pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją budynku. Skarżący podkreślił, że składał zastrzeżenia do protokołu z oględzin w powyższym zakresie. Kwestia ta została również szeroko omówiona w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się jednakże do złożonych w tym zakresie zastrzeżeń. Skarżący zauważył, że w dniu 18 marca 2011 r. złożył korektę niniejszej deklaracji wykazując brak podstaw do opodatkowania posiadanego budynku w ruinie. Podniósł, że wysokość podatku ustala się na podstawie złożonych przez podatnika deklaracji o przedmiocie oraz podstawie opodatkowania, a w korekcie deklaracji wykazał brak podstaw do opodatkowania posiadanego obiektu. Zaznaczył również, że trwałe uszkodzenia budynku, doprowadziły do tego, że zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym przedmiotowy budynek został usunięty z ewidencji. Tym samym w prowadzonej przez organ podatkowy ewidencji znajdują się dane niezgodne z danymi znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że nie podziela stanowiska skarżącego jakoby powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku, przyjęta przez organ pierwszej instancji do naliczenia podatku od nieruchomości, była nieprawidłowa ze względu na zły stan techniczny obiektu. W ocenie Kolegium bezspornym jest, ze zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 5) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnia użytkowa budynku lub jego części będąca podstawą naliczenia podatku od nieruchomości, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne. Piwnice sutereny i poddasza użytkowe. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania podatkowego, ani też w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona nie kwestionowała tak ustalonej powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z regulacją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2013 r. ustalającą skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 3034 zł oraz ustalającą terminy jego płatności. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który został przedstawiony przy okazji prezentowania dotychczasowego przebiegu postępowania i stanowisk organów oraz skarżącego. W ocenie Sądu nie ma zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma dokonana przez organy podatkowe obu instancji wykładnia przepisów prawa materialnego zastosowana do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd podziela stanowisko sądów administracyjnych powołane przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Podkreślić również należy, że w przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części (art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zatem tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (tak wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06). Zauważyć również należy, że rozstrzygnięcie – np. o rozbiórce nie ma mocy wstecznej, nie może zatem wywoływać skutków sprzed jego wydania, ani kreować obowiązków podatnika wynikających z ustawy. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym o ile dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach stanowi budynek bez względu na stan techniczny, czy sposób wykorzystywania. Niemniej jednak, na co należy podkreślić, z uwagi na zarzuty zawarte w skardze, to przede wszystkim to, że budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (np. w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tak wyrok WSA z 6 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 985/11 ). Podkreślić również należy, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe w postępowaniu ustalającym wysokość podatku od nieruchomości dysponowały dokumentami, z których wyprowadziły wniosek, że przedmiotowy budynek istnieje faktycznie, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty oraz dach, choć częściowo uszkodzony. Okoliczności te potwierdziły również dokonane w toku postępowania oględziny nieruchomości i samego obiektu. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organy podatkowe prawidłowo uznały, że sporny budynek nie utracił cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, właściwie interpretując znajdujące zastosowanie w sprawie normy prawa podatkowego materialnego. Oceny tej, na co zasadnie zwracały uwagę organy obu instancji, nie może zmienić w kontekście dokonanej wykładni wskazanych przepisów, przedłożona przez skarżącego decyzja PINB z [...] listopada 2007 r. Z tych też przyczyn uznać należało, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu odwoławczego zostało właściwie uzasadnione. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.