I GSK 898/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Inga Gołowska ( spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 716/13 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] oraz na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w O. 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Wyrokiem z 12 grudnia 2013r. sygn. akt: I SA/Ol 716/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2009r.oraz na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w O. z [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. Referując stan sprawy, Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z [...] czerwca 2013r., którą określono L. S. zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2009r. w wysokości 63,00 zł, z tytułu zużycia nielegalnie pobranej energii elektrycznej. W dniu 9 marca 2009r. pracownicy E.[...] S.A. przeprowadzili w mieszkaniu L. S. kontrolę, w wyniku której stwierdzili nielegalny pobór energii elektrycznej. 16 marca 2009r. wystawiono notę obciążeniową o nr [...] za nielegalne pobranie energii elektrycznej w ilości 3,125 MWh, którą wraz z protokołami przesłano do Urzędu Celnego. Naczelnik Urzędu Celnego w O. stwierdził, że pomimo powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu zużycia energii elektrycznej, strona nie złożyła deklaracji AKC-4 wraz z załącznikiem AKC-4H i nie uiściła należnego podatku. Organ wszczął postępowanie podatkowe i decyzją z [...] czerwca 2013r. określił zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu zużycia pobranej nielegalnie energii elektrycznej w wyżej wymienionej kwocie. Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej, ocenił, że skoro w świetle ustalonego stanu faktycznego dokonano czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, tj. zużycia energii elektrycznej, a od energii tej nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości przez zakład energetyczny, to strona jest podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu tej czynności. Wobec niemożności ustalenia dokładnej daty powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu, zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 12 u.p.a., zgodnie z którym jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie stanu faktycznego. W niniejszej sprawie jest to dzień 9 marca 2009r. Jako prawidłowe organ II instancji ocenił ponadto ustalenie w niniejszej sprawie daty powstania zobowiązania podatkowego, wysokości podstawy opodatkowania oraz stawki podatku. Odmawiając uwzględnienia stanowiska strony, organ odwołał się m.in. do postanowienia z [...] grudnia 2010r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie tworzenia fałszywych dowodów przez pracowników Posterunku Energetycznego w N. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że na nagraniach dokonanych w toku przeprowadzonej w dniu 9 marca 2009r. kontroli znajduje się zapis obrazu i dźwięku z rozmowy pracowników zakładu energetycznego ze stroną, przy czym nie stwierdzono w nagraniach jakichkolwiek przerw czy też niespójności, które świadczyłyby o dokonaniu ingerencji w ich treść. Zdaniem organu, powyższe przeczyło twierdzeniom strony, że nagrania z kontroli zostały sfałszowane poprzez zmianę kolejności wykonywanych czynności kontrolnych. Organ odwoławczy wskazał ponadto na złożony przez stronę pozew o zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienie w związku z wstrzymaniem dostaw energii elektrycznej w dniach 13 września 2001r. oraz 9 marca 2009r., jak również na bezskuteczność kierowanych przez L.S. pism do sądów i organów ścigania. Zwrócił uwagę na przedłożony przez stronę odpis wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z [...] lutego 2013r., sygn. akt: [...], dotyczący ww. zdarzeń, z którego wynika, że uchylono ze względów proceduralnych wyrok Sądu I instancji. Organ nadmienił, że podatnik wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, którym podtrzymano stanowisko zakładu energetycznego w kwestii nielegalnego poboru energii elektrycznej. Jako niezasadne ocenił jednocześnie wnioski dowodowe strony o zobowiązanie zakładu energetycznego do dostarczenia licznika komputerowego poboru energii elektrycznej typu 12EA5 oraz płyty CD dokumentującej kontrolę działania układów pomiarowych. Podkreślił, ze organ podatkowy nie jest właściwy w przedmiocie oceny działania układów pomiarowo-rozliczeniowych, a przedłożony przez stronę materiał nie potwierdził, by ustalenia dokonane przez pracowników zakładu energetycznego zostały zakwestionowane w toku postępowań zainicjowanych dotychczas przez podatnika. Wpływu na wynik sprawy nie mogły mieć wskazane przez stronę orzeczenia sądowe (wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Antymonopolowego z [...] stycznia 2002r., wyrok NSA z [...] listopada 2003r., sygn. akt [...]), które zostały wydane w innych stanach faktycznych. Natomiast dołączona do odwołania interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2011r. potwierdzała prawidłowość przeprowadzonej w niniejszej sprawie procedury powiadomienia urzędów celnych o podmiotach dokonujących nielegalnego poboru energii elektrycznej, po uprzednim wystawieniu noty obciążeniowej. Postanowieniem z [...] sierpnia 2013r. Dyrektor Izby Celnej w O. umorzył postępowanie z zażalenia strony na jego postanowienie z [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego, wskazując w uzasadnieniu, że rozpoznanie tego zażalenia byłoby bezprzedmiotowe. Wymienioną wyżej ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2013r. rozstrzygnięto już bowiem sprawę określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009r. II. W złożonej skardze na powyższe rozstrzygnięcia organu II instancji, L.S. wniósł o stwierdzenie ich nieważności bądź uchylenie, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123§1, art. 168, art. 180§1, art. 187§1, art. 188, art. 189§1, art. 181, art. 191, art. 192, art. 194§3, 194a§1 i §4,art. 197§1 i§ 2, art. 198§1 i §2, art. 199a§1 i §4,art. 201§1 pkt 2 i 4, art. 208§1, art. 210§1 pkt 4, pkt 6 i §4, art. 229, art. 233§1 pkt 1 O.p. przez odmowę uznania i przeprowadzenia zgłoszonych dowodów, co skutkowało sprzecznością ustaleń organu I i II instancji z zebranym w sprawie materiałem; - prawa materialnego art. 4, art. 5, art. 7§1, art. 21§1 pkt 1 i §3 , art. 70§1 O.p. oraz art. 9 ust 1 pkt 6 i ust 2, art. 11 ust 1 pkt 3, art. 13 ust 1 pkt 2 u.p.a., a ponadto art. 3 pkt 18 i art. 6 ust 4 ustawy z 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 200 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) przez zastosowanie powyższych przepisów do stanu faktycznego sprawy; - prawa materialnego przez niezastosowanie art. 58 Kodeksu cywilnego; - art. 2, art. 7, art. 32, art. 84 art. 87, art. 217 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedziach na skargi, wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonych rozstrzygnięciach. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, ze skargi były niezasadne. W pisemnych motywach wyroku, Sąd I instancji podał, że w toku postępowania, którego przedmiotem była ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji organu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2009r. nie było zatem kompetencją Sądu administracyjnego prowadzenie w pełnym zakresie dalszego postępowania dowodowego, w celu ustalenia faktu nielegalnego poboru energii przez końcowego odbiorcę na podstawie przepisów Prawa energetycznego, o co w świetle treści skargi wnosiła strona skarżąca. W niniejszej sprawie, wobec tego, że w przedstawionych do kontroli Sądu aktach administracyjnych brak było ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie z powództwa cywilnego L. S. przeciwko Prezesowi U.[...], dotyczącego nieuzasadnionego wstrzymania dostaw energii elektrycznej, konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentu, zdaniem Sądu istniała. Pozwoliło to na wyjaśnienie wszystkich wyłaniających się z analizy akt wątpliwości związanych z okolicznościami dokonania spornej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, tj. nielegalnego poboru przez L.S. energii elektrycznej. Z ustaleń prawomocnie zakończonego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie postępowania w tym przedmiocie (wyrok z [...] czerwca 2013r., sygn. akt: [...]) jednoznacznie wynikało, że zasadne było wstrzymanie dostaw energii elektrycznej do obiektu powoda. Sąd Apelacyjny zaaprobował i przyjął za własne dokonane ustalenia faktyczne oraz oceną prawną Sądu Okręgowego, w świetle których stan instalacji stwarzał zagrożenie porażeniowe i pożarowe, albowiem podmiot jako prowadzący profesjonalnie swoją działalność przedstawił racjonalną analizę stanu faktycznego, że nie została zachowana ochrona podstawowa przed dotykiem bezpośrednim, która zgodnie z normą wymaga, aby części czynne były niedostępne, natomiast "w przedmiotowym obiekcie porażenie mogło nastąpić w kilku miejscach: odkryta puszka z zaciskami (z której podłączony był alarm), niedostosowane do plombowania zabezpieczenie przedlicznikowe, poskręcane prowizorycznie przewody przed licznikiem oraz zaciski instalacji zalicznikowej częściowo schowane za tablicą licznikową przewodzące będące pod napięciem znajdują się w ogólnie dostępnym pomieszczeniu; istniejąca przedlicznikowa linia zasilająca posiada prowizoryczne łączenia, które są przyczyną awarii ( ... ); prowizoryczne połączenia przewodu wIz (wewnętrznej linii zasilającej) są potencjalnym miejscem zagrożenia pożarowego, ponieważ znajdują się w pobliżu materiałów łatwopalnych - boazerii". Jak ustalono w rezultacie wszczętego postępowania reklamacyjnego, instalacja była "naprawiana" przez powoda, który nie ma fachowej wiedzy w tym zakresie. Jak wynika bowiem z pisma powoda z 9 marca 2009r., sam dokonywał on napraw instalacji elektrycznej w lokalu przy ul. [...] w N., pomimo, że jak przyznał "nie za bardzo znał się na elektryce", dalej stwierdzając "syn miał przyjechać z O. wszystko poprawić i naprawić, co rozgrzebałem". W świetle treści uzasadnienia ww. wyroku Sądu Apelacyjnego, zarzuty podniesione przez powoda odnośnie sfałszowania protokołu nr [...] z [...] marca 2009r. były gołosłowne. Powód nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na przyjęcie, że ustalenia zawarte w wymienionym protokole odbiegają od rzeczywistego stanu, w jakim znajdowała się instalacja elektryczna w obiekcie położonym przy ul. [...] w N. W tym stanie rzeczy, wobec jednoznacznego stwierdzenia w postępowaniu reklamacyjnym, iż miała miejsce ingerencja L.S. w układ pomiarowy energii elektrycznej w wymienionym obiekcie, oparte na dołączonych do akt dowodach, w tym protokole kontroli z [...] marca 2009r., stanowisko organów celnych, że doszło do nielegalnego poboru przez Niego energii elektrycznej w ilości 3,125 MWh, a w związku z tym, że skarżący jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego z tego tytułu, nie budzi zdaniem Sądu zastrzeżeń. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (dalej-u.p.a.), podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 u.p.a., w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania jest zużycie tego wyrobu przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niego zapłacona akcyza w należytej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 19 tej ustawy, nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną, który nie posiada koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót tą energią. Z kolei, stosownie do art. 88 ust. 2 b tej ustawy podmiot, który określa szacunkową ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej, jest obowiązany powiadomić właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego o tym fakcie w terminie 7 dni od ustalenia podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej. W myśl art. 3 pkt 18 ustawy z Prawo energetyczne, za nielegalne pobieranie energii uważa się pobieranie energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy. W myśl powołanego wyżej art. 13 ust. 1 pkt 2 u.pa., stał się podatnikiem akcyzy jako podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, od której nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Bezzasadny był zarzut skargi dotyczący nieważności postępowania w związku z umorzeniem postępowania z zażalenia strony na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. IV. L. S. działając przez pełnomocnika z urzędu radcę prawnego zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając: 1.naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.: -art. 4, art. 5, art. 7§1, art. 21§1 pkt 1 i §3, art. 70§1 O.p. oraz art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 1 pkt 2 u.p.a., art. 3 pkt 18 i art. 6 ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) przez zastosowanie powyższych przepisów do stanu faktycznego sprawy, -art. 2, art. 7, art. 32, art. 84, art. 87, art. 217 Konstytucji RP w zw z art. 4, art. 5, art. 7§1, art.21§1 pkt 1 i §3, art. 70§1 O.p. oraz art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 1 pkt 2 u.p.a., art. 3 pkt 18 i art. 6 ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne, poprzez uznanie , iż przedłożone w sprawie dowody oraz wnioski w toku postępowania nie mogły zostać ocenione w postępowaniu prowadzonym przez DIC, 2.naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: -art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy z zarzutów skargi i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynikało, że skarga jest uzasadniona a zaskarżona decyzja i postanowienie DIC powinna zostać uchylona, -przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123§1, art.168, art. 180§1, art. 187§1, art. 188, art. 189§1, art. 181, art. 191, art. 192, art. 194§3, art. 194a§1 i §4, 197§1 i §2, art. 198§1 i §2, art. 199a§1 i §4, art. 201§1 pkt 2 i 4, art. 208§1, art. 210§1 pkt 4, pkt6 i §4, art. 229, art. 233§1 pkt 1 O.p. przez odmowę uznania i przeprowadzenia zgłoszonych dowodów , co skutkowało sprzecznością ustaleń organu I i II instancji z zebranym w sprawie materiałem. Wskazując na powyższe wniesiono o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania i przyznanie kosztów pomocy udzielonej z urzędu. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. Odpowiadając na skargę kasacyjną, DIC w O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Ze względu na sposób sformułowania zarzutów zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej, jak również ich uzasadnienie celowe jest przypomnienie pewnych podstawowych zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy, to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, to jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012r. sygn. akt: II GSK 20/11, publ. LEX nr 1121149). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które-zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności, stwierdzić należy, że sformułowane w niej zarzuty zostały uzasadnione w sposób nie tylko zbyt lakoniczny, ale błędny. Należy w szczególności wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego mogącego stanowić podstawę do zakwestionowania ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Sformułowane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego nie zostały uzasadnione. Analiza treści uzasadnienia zakwestionowanego wyroku i jej konfrontacja z zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej nie wskazuje, aby powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy zostały naruszone. Zasadnicza część wywodów zamieszczonych w nader lakonicznym i powierzchownym uzasadnieniu skargi kasacyjnej koncentruje się wokół historii sporu skarżącego z Zakładem Energetycznym natomiast nie zawiera uzasadnienia postawionych zarzutów. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej powinien określić, z którą z dwóch podstaw ujętych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. łączy się ten zarzut, a co więcej - miał obowiązek wyjaśnić, na czym polegał błąd wykładni prawa albo niewłaściwego zastosowania. Ponadto odnośnie tych zarzutów stwierdzić trzeba, że skarga kasacyjna nie zawiera wywodu, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie wywodu dotyczącego naruszenia prawa procesowego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (postanowienie NSA z 19 stycznia 2012r., sygn. akt: II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między ewentualnym uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Poza tym wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 26 października 2011r., sygn. akt: I OSK 513/11, LEX nr 1069664, wyrok NSA z 26 lutego 2014r., sygn. akt: II GSK 1868/12, wyrok NSA z 7 maja 2014r., sygn. akt: I GSK 1021/12, wyrok NSA z 21 marca 2014r., sygn. akt: I GSK 681/12, wyrok NSA z 2 kwietnia 2014r., sygn. akt: II GSK 161/13, wszystkie dostępne na: www.nsa.gov.pl). Tak się jednak nie stało w przedmiotowej sprawie. Nie zostały dochowane wymagania wynikające z art. 176 p.p.s.a. zatem nie pozwala to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa postawionych w skardze kasacyjnej. Kierując się zatem wspomnianymi wyżej względami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw w związku z czym, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnik skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.