III SA/Wa 1468/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2008 r. oddala skargę Prezydent m.st. W. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. określił Skarżącej (Spółce) – S. Sp. z o.o z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 223.675 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności: a. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l." poprzez uznanie, że tablice reklamowe należące do Spółki stanowią budowle, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo że dwie z trzech kategorii tablic należących do Spółki nie są trwale związane z gruntem, a zatem nie są budowlami i w konsekwencji nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości; b. art. 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że doszło do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie Spółki, także w przypadku tablic zlokalizowanych na gruntach prywatnych, pomimo że w takiej sytuacji zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości, a nie spółka; c. art. 120, art. 187 oraz art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej “O.p." — poprzez zignorowanie wyjaśnień spółki co do stanu faktycznego a w konsekwencji błędne jego ustalenie co do tego, że tablice będące własnością spółki są trwale związane z gruntem. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO) decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO powołało, się na art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. i stwierdziło, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, ze budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości organu, że Skarżąca w 2008 r. była przedsiębiorcą, zatem posiadane przez nią grunty i budowle podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania gruntów stanowi powierzchnia. Jak wynika z akt sprawy w 2008 r. Spółka posiadała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu – 250,90 m²; natomiast w lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu – 252 m². Zatem ciążył na Spółce obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Organ wskazał także, że Spółka jest właścicielem trzech kategorii tablic tj. tablic wmurowanych, przykręcanych oraz tablic na podstawach. Organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania wszystkie posiadane przez Spółkę i położone na terenie m. st. Warszawy wolnostojące urządzenia reklamowe, które są nietrwale związane z gruntem – w tym zlokalizowane na gruntach prywatnych, a także takie, które są trwale związane z gruntem i jednocześnie posadowione na gruntach dzierżawionych od Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego bądź od jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej posiadających w trwałym zarządzie grunty będące własnością Skarbu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Nie objął zatem opodatkowaniem tablic wmurowanych zlokalizowanych na gruntach prywatnych. Zdemontowanie tablicy reklamowej w trakcie roku podatkowego zostało uwzględnione przez organ podatkowy. SKO podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdziło, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla — jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ odwoławczy stwierdził, że definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest to tzw. definicja negatywna. Wynika z niej, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) niebędący budynkiem jest budowlą. Zasadnicze znaczenie przy definiowaniu zarówno budynku jak i budowli ma definicja "obiektu budowlanego" w rozumieniu prawa budowlanego. Do tej definicji bowiem odsyła bezpośrednio ustawodawca w komentowanym przepisie. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt malej architektury. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy. SKO stwierdziło, że w pojęciu Spółki definicja pojęcia "budowla" dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynika łącznie z treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z definicji tej wynika, iż budowlami są m.in.,wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Organ podkreślił, że kwestia opodatkowania tablic reklamowych była rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyrokach z 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 295/09 i II FSK 296/08 oraz z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1405/10 wyraził stanowisko, które skład orzekający w pełni podziela. SKO wskazało, iż " istotne jest nie to, czy dany obiekt (tablica reklamowa) jest trwale związany z gruntem, ale to czy z uwagi na konstrukcję budowlano- techniczną, może on "zostać zaliczony do budowli w rozumieniu u.p.o.l.". Przepisy u.p.o.l. nie uzależniają opodatkowania budowli od sposobu związania ich z gruntem zatem nie ma potrzeby prowadzenia dalszych ustaleń w tym przedmiocie. Tablice reklamowe mają jedynie charakter czasowy, co w ujęciu cywilistycznym oznacza, że nie można ich uznać za trwale związane z gruntem (art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozbawiona znaczenia jest okoliczność, czyją własnością są grunty, na których zostały umieszczone tablice reklamowe, gdyż "w każdym przypadku podatnikiem tego podatku będzie skarżąca (art. 3 u.p.o.l.)". Opodatkowaniu podlegają bowiem, jak podkreślono, "zarówno budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Co do zasady, podatek od budowli stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty-, natomiast jeśli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest ich właściciel". W wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1391/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż definicja "obiektu budowlanego" w ustawie - Prawo budowlane została utworzona przy użyciu zwrotów: "budynek", "budowla" i "obiekt małej architektury". Według Sądu, z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 tej ustawy wynika, że dokonane wyliczenie ma charakter wyczerpujący, a zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są "tymczasowe obiekty budowlane", te bowiem są odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach "budynków", 'budowli" czy też "obiektów małej architektury" mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Przywołując spostrzeżenia doktryny (Prawo budowlane. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2007, s. 40 i 53), Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że tymczasowe obiekty budowlane są tylko "pewną odmianą w zbiorze wszystkich obiektów budowlanych". Zawarte w art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane określenie "tymczasowy obiekt budowlany", niewątpliwie mieści się w zakresie pojęcia "obiekt budowlany" (art. 3 pkt 1 lit. a – c tej ustawy). Stosownie do tego pierwszego przepisu, tymczasowym obiektem budowlanym jest "obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane definicja budowli, która wymienia między innymi jako budowlę tablice reklamowe trwale związane z gruntem, nie może mieć przesądzającego znaczenia dla wyniku dokonywanej oceny prawnej. Wprowadzenie przez unormowanie tej ustawy pojęcia tymczasowego obiektu budowlanego sprawia bowiem, że tablice reklamowe, bez względu na sposób związania ich z gruntem podlegają zaliczeniu do obiektów budowlanych — budowli. Skoro tak, przez "trwale związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym. W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, iż wszystkie tablice reklamowe stanowiące własność spółki (tj. tablice przykręcane, tablice na podstawach i tablice wmurowane) stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bez znaczenia jest również to czy tablice te są zlokalizowane na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa (jednostki samorządu terytorialnego) czy też gruntach prywatnych. W trakcie kontroli podatkowej oraz jako załącznik do odwołania Spółka przedstawiła wyciąg z ewidencji środków trwałych zawierający zestawienie tablic reklamowych położonych na terenie miasta W. Wyciąg obejmuje 792 pozycji. Zdaniem SKO błędne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że nie podlegają opodatkowaniu tablice wmurowane typu C posadowione na gruntach innych niż będące własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Jednakże w uzupełnieniu odwołania Spółka sama wskazała, że w 2008 r. nie posiadała tablic typu C na gruntach prywatnych. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie oraz niewłaściwą wykładnię przepisów: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji uznanie, iż wszystkie kategorie tablic reklamowych należących do Spółki (zlokalizowane na terenie Miasta Stołecznego W.) stanowią budowle, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo że dwie z trzech kategorii tablic należących do Spółki nie są trwale związane z gruntem, a zatem nie są budowlami i w konsekwencji nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości; art. 3 ust. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że doszło do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie Spółki, także w przypadku tablic zlokalizowanych na gruntach prywatnych, pomimo że w takiej sytuacji zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości, a nie Spółka: 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p. poprzez zignorowanie wyjaśnień Spółki, co do stanu faktycznego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy tablice będące własnością Spółki są trwale związane z gruntem, a także zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak oceny czy okoliczności wskazane w decyzji pierwszej instancji zostały udowodnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości tablic reklamowych wykorzystywanych przez Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej. W ocenie Spółki dla stwierdzenia, że dana tablica jest trwale związana z gruntem muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki; po pierwsze połączenie musi być trwałe w sensie fizycznym, tzn. dokonane w taki sposób, aby odłącznie tablicy od gruntu nie mogło zostać dokonane bez zniszczenia lub uszkodzenia tablicy. Po drugie połączenie musi mieć charakter trwały również w sensie czasowym, tzn. musi być dokonywane na stałe, a nie tymczasowo (nie dla przemijającego użytku). Zatem w ocenie Spółki posiadane przez nią "tablice przykręcane" oraz "tablice na podstawach" nie są trwale związane z gruntem, a zatem nie stanowią budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Oznacza to – zdaniem Spółki, ze tablice takie nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie Skarżącej opodatkowaniu podlegają "tablice wmurowane" ponieważ tablice należące do tej kategorii są trwale związane z gruntem. W ocenie SKO opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie trzy kategorie tablic reklamowych tzn. "tablice przykręcane", "tablice na podstawach" oraz "tablice wmurowane". Sąd w składzie orzekającym zgodził się ze stanowiskiem SKO zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji i uznał je za prawidłowe. W kontekście przepisów prawa budowlanego oraz przepisów u.p.o.l. istotne jest w pierwszej kolejności, czy dany obiekt, z uwagi na konstrukcję budowlano techniczną, może zostać zaliczony do budowli w rozumieniu u.p.o.l. Zdaniem Sądu nie ma również znaczenia, czyją własnością są grunty, na których zostały umieszczone tablice reklamowe, bowiem w każdym przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości będzie Skarżąca (art. 3 u.p.o.l.). Opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Co do zasady, podatek od budowli stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty , natomiast jeśli nie stanowią one części składowej gruntu, podatnikiem jest ich właściciel. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie przez organ, że wszystkie trzy kategorie tablic reklamowych stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Sąd podziela wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, że pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego" (art..3 pkt 5 Prawa budowlanego), niewątpliwie wchodzi w zakres pojęciowy obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 lit. a – c Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 ust. 5 tej ustawy obiektem tymczasowym jest obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Podzielić należy zatem wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd (stanowiący przytoczenie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w przywołanych w decyzji wyrokach), że zawarta w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definicja budowli, która wymienia między innymi jako budowlę tablice reklamowe trwale związane z gruntem, nie może mieć przesądzającego znaczenia. Wprowadzenie tymczasowego obiektu na gruncie prawa budowlanego powoduje bowiem, że tablice reklamowe bez względu na sposób związania ich z gruntem podlegają zaliczeniu do obiektów budowlanych. Należy w tym miejscu podkreślić, ze cecha trwałego związania z gruntem została wymieniona jedynie w przypadku tablic reklamowych. Jak z tego wynika urządzenia reklamowe, w szczególności tablice reklamowe są budowlami, gdy są trwale związane z gruntem, przy czym ani u.p.o.l., ani prawo budowlane nie definiuje jednak tego terminu. Jego wyjaśnienie wypracowane zostało przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Zatem przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno – użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawić czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym" (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 296/08, wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10). Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08, w którym stwierdził, że "żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. (...) O tym czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2285/09 stwierdził, że "o tym czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują jego parametry techniczne." Zatem trwałe związanie z gruntem polega na tym, że posadowienie tablicy reklamowej jest na tyle trwałe aby oprzeć się czynnikom atmosferycznym, a względy bezpieczeństwa (np. ze względu na wielkość, ciężar lub konstrukcję) wymagają takiego trwałego związania. W ocenie Sądu kwestia trwałości związania z gruntem danego urządzenia reklamowego w każdym przypadku wymaga indywidualnej oceny w oparciu o przedstawione kryteria. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca Spółka w badanym roku podatkowym posiadała: - tablice mocowane do podłoża za pomocą stalowych śrub – "tablice przykręcane", - tablice mocowane do betonowej podstawy położonej na podłożu – "tablice na podstawach", - tablice mocowane do podpór zabetonowanych w podłożu – "tablice wmurowane". W świetle powyższych ustaleń nie może budzić zastrzeżeń, że będące przedmiotem sporu tablice reklamowe stanowią budowle trwale związane z gruntem i jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Posiadane przez Skarżącą tablice reklamowe są bowiem związane z gruntem w taki sposób, że oprą się działaniu czynników atmosferycznych. W kontekście powyższego, nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą, że stwierdzenie, że dana tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem, a zatem stanowi budowlę w rozumieniu prawa budowlanego nie zależy od rozmiarów danej tablicy, ani od stopnia odporności tej tablicy na działanie sił przyrody (np. wiatru). Nie zasługuje również na uwzględnienie argument Spółki, że o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem przesądza kryterium trwałości połączenia w sensie fizycznym i czasowym. Wskazać należy, że w myśl utrwalonego orzecznictwa w tym zakresie wyznacznikiem trwałego związania z gruntem nie może być techniczna możliwość demontażu urządzenia i przeniesienia go w inne miejsce. W tym miejscu należy wskazać, że sporych rozmiarów "tablice reklamowe" to urządzenia (konstrukcje budowlane) składające się z kilku elementów stanowiących całość użytkową takich jak: fundament, konstrukcja nośna słupa, konstrukcja nośna tablicy, często także instalacja elektryczna. Stąd też twierdzenia Skarżącej o możliwości łatwego montażu w innej lokalizacji wymagającego jedynie przyśrubowania do fundamentu nie mogły zostać uwzględnione, gdyż tablica ta jest tylko częścią całej budowli. Odnosząc się natomiast do argumentacji Skarżącej w kwestii "trwałości w sensie czasowym" stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na aprobatę. Gdyby bowiem przyjąć rozumowanie Spółki za słuszne, to w zasadzie żadne urządzenia reklamowe nie mogłyby być uznane za trwale związane z gruntem i co za tym idzie stanowić budowli w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Z istoty rzeczy tablice reklamowe nie są przecież przewidziane do nieprzemijającego użytku. Wręcz przeciwnie dla tego typu urządzeń przewiduje się zmianę lokalizacji czy też demontaż, choćby po upływie wielu lat. Taka koncepcja trwałości świadczyłaby o braku racjonalności ustawodawcy, który w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego uzależnił uznanie wolnostojących urządzeń reklamowych za budowle od ich trwałego związania z gruntem. Inaczej mówiąc, gdyby "trwały" rozumieć jako "wieczny i nieprzemijający" to analizowane uregulowanie byłoby martwe i tym samym zbędne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony wyczerpująco i pozwolił na podjęcie przez organy podatkowe właściwego rozstrzygnięcia (art. 187 § 1 O.p.) Sąd doszedł do przekonania, ze organy ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego. Zatem zarzut naruszenia art. 122. art. 187 i 191 O.p. należało uznać za chybiony. Odnosząc się do przywołanego przez Skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych wskazać należy, co następuje : Jak wynika z niniejszego uzasadnienia, sąd rozpoznający sprawę w pełni podzielił stanowisko wyrażone w orzeczeniach przytoczonych przez Skarżącą w punktach 9-11 oraz 13 i 16 uzasadnienia skargi, z których wynika, że dla określenia co jest przedmiotem opodatkowania w przypadku budowli wymienionych w u.p.o.l. sięgnąć należy do przepisów prawa budowlanego. Sąd rozpoznający sprawę nie neguje również konieczności ustalenia, czy tablicę reklamową można uznać za trwale związaną z gruntem, znaczenia trwałego związania z gruntem w przypadku tablic reklamowych, na co zwrócono uwagę w orzeczeniach cytowanych w punkcie 12 , 15 i 18 uzasadnienia skargi. Wyrok tutejszego sądu zacytowany w punkcie 14 uzasadnienia skargi uchylony został wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012 r, II FSK 1405/10 (na tenże wyrok powoływało się SKO w zaskarżonej decyzji). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)