IV SAB/Wr 181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącego [...] z dnia 22 kwietnia 2013 r. w części dotyczącej punktu 1, 2, i 3 w terminie 14 dni od doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku; II. w pozostałej części skargę oddala; III. stwierdza że bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego [...] kwotę 357 (słownie trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Pismem z dnia 9 października 2012r. skarżący [...] powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Wydziału Nieruchomości Skarbu Państwa Urzędu Miejskiego W. z wnioskiem o przekazanie kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów stanowiących podstawę do przeprowadzenia procedury sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego we W. przy ul. [...], w tym w szczególności: - dokumentów inwentaryzacyjnych nieruchomości; - dokumentów potwierdzających samodzielność lokalu oraz określających części wspólne; - aktualnego operatu szacunkowego. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Dyrektor w/w Wydziału Urzędu Miejskiego W. pismem z 18 października 2012r., Nr [...] poinformował skarżącego, że żądane dokumenty zostały Mu udostępnione w innym trybie (w ramach postępowania w sprawie sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego) i zgodnie z podpisanym oświadczeniem skarżący zapoznał się z nimi i sporządził z nich fotokopie. Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2013r. skarżący zwrócił się do Prezydenta W., z żądaniem niezwłocznego udostępnienia w trybie w/w ustawy z dnia 6 września 2001r. - informacji publicznych poprzez przekazanie kserokopii dokumentów stanowiących podstawę do przeprowadzenia procedury sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego we W. przy ul. [...], w tym w szczególności: - dokumentów inwentaryzacyjnych nieruchomości; - dokumentów potwierdzających samodzielność lokalu oraz określających części wspólne; - aktualnego operatu szacunkowego; - dokumentów potwierdzających stan techniczny budynku, np. aktualny protokół przeglądu budowlanego. W odpowiedzi na ów wniosek, Dyrektor Wydziału Nieruchomości Skarbu Państwa Urzędu Miejskiego W. pismem z 9 maja 2013r., Nr [...] odwołując się do swego pisma z dnia 18 października 2012r., poinformował skarżącego, że żądane dokumenty zostały już udostępnione do wglądu, jak również umożliwiono uczynienie z nich fotokopii, a ponadto w prowadzonym postępowaniu w sprawie sprzedaży przedmiotowego lokalu nie są wykorzystywane dokumenty inne niż te, z którymi wnioskodawca miał możliwość się zapoznać. Odnosząc się zaś do prośby o udostępnienie dokumentów potwierdzających stan techniczny - w tym aktualnego protokołu przeglądu budowlanego poinformowano skarżącego , iż zgodnie z postanowieniami umowy o zarządzanie nieruchomościami Skarbu Państwa (udostępnionej wnioskodawcy w odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia 2.07.2012r.), dokumentacja techniczna wraz z książką obiektu znajduje się w posiadaniu zarządcy nieruchomości - spółki [...], a protokoły z kontroli przekazywane są właścicielowi przez zarządcę wyłącznie w przypadku znalezienia się w nich nakazów pokontrolnych. Pismem z dnia 8 lipca 2013r. [...], działający przez pełnomocnika radcę prawnego [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W. zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tj. nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i w formie określonej przez skarżącego. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezydenta W. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2. zobowiązanie Prezydenta W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika lub pracowników winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z dnia 22 kwietnia 2013r., skarżący zwrócił się do Prezydenta W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i przekazanie mu kserokopii określonych dokumentów. W odpowiedzi na ów wniosek, pracownik organu pismem z 9 maja 2013 r., któremu brak walorów decyzji - doręczonym skarżącemu dopiero 15 maja 2013r., a więc 21 dni od wpłynięciu wniosku, odmówił udostępnienia informacji określonych w w/w wniosku. Zdaniem skarżącego w w/w piśmie z 9 maja 2013r. przywołano nieprawdziwe okoliczności faktyczne, jako, że część dokumentów, tj. inwentaryzacja, samodzielność lokalu oraz operat szacunkowy, nigdy nie została udostępnione skarżącemu w zawnioskowanej przez niego formie, natomiast dokumentacja techniczna nie została skarżącemu udostępniona, a skarżący został w tym celu "odesłany" do zarządcy nieruchomości, działającego na zlecenia organu. Zdaniem skarżącego, organ obowiązany był udostępnić informacje publiczne zgodnie z regulacją art. 13 u.d.i.p., co było wykonalne już w dniu 9 maja 2012 r. Również okoliczność, że niektóre z dokumentów znajdowały się w posiadaniu zarządcy nieruchomości nie uniemożliwiało ich udostępnienia, na co wskazuje min. zapis § 12 ust. 2 umowy nr [...] z dnia [...]2011r. o zarządzanie nieruchomościami Skarbu Państwa, łączącej organ z zarządcą nieruchomości. Ponadto, odnosząc się do pisma z dnia 18 października 2012r. przywołanego w uzasadnieniu pisma z dnia 9 maja 2013r., skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia 2 października 2012r. zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej, jednakże w dniu 9 października 2012r. pracownik organu [...], ustnie odmówiła skarżącemu wydania kserokopii dokumentów zawnioskowanych w/w pismem z dnia 2.10.2012r., umożliwiając skarżącemu jedynie wgląd do tych dokumentów oraz wykonanie ich fotokopii, do czego skarżący nie był odpowiednio przygotowany, co z kolei wpłynęło na bardzo złą jakość fotokopii, jakie udało mu się zrobić, a tym samym uniemożliwiało ich wykorzystanie, czy też dokładne zapoznanie z ich treścią (protokół udostępnienia). Skarżący podkreślił, że pracownik organu dysponował zarówno dokumentami, których udostępnienia żądał skarżący, jak również miał możliwość wykonania na miejscu ich kserokopii. Dalej skarżący podkreślił, że działając zgodnie z sugestią pracownika organu, pismem z dnia 9 października 2012r., ponownie zwrócił się do organu o udzielenie przedmiotowych informacji publicznych, w określonej przez siebie formie. Jednakże pismem z dnia 18 października 2012r., pracownik organu przekazał skarżącemu informację o odmowie udostępnienia informacji publicznej, powołując się przy tym na zdarzenia z 9 października 2012r. Zdaniem skarżącego, ta odmowa została udzielona w sposób niezgodny z wymaganiami art. 16 u.d.i.p., tj. bez zachowania formy decyzji administracyjnej. Skarżący zauważył przy tym, że w piśmie z dnia 18 października 2012 r., pracownik organu odmówił skarżącemu potwierdzenia żądanych dokumentów za zgodność z oryginałem, nieprawidłowo przywołując art. 76a § 2 k.p.a. , pomimo iż możliwość takiego potwierdzenia wywieść można z art. 12 u.d.i.p, zaś w przypadku operatu szacunkowego - który również był objęty wnioskiem skarżącego - możliwość takiego potwierdzenia wynika z regulacji art. 156 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce i nieruchomościami. Reasumując skarżący stwierdził, że do dnia złożenia przedmiotowej skargi do Sądu, organ nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym naruszył 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż skarga jest nieuzasadniona. Organ wyjaśnił, że [...] wnioskiem z dnia 2 października 2012r., złożonym bez powołania się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Wydziału Nieruchomości Skarbu Państwa Urzędu Miejskiego W. o, cyt.: "udostępnienie do wglądu oraz przekazanie kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów stanowiących podstawę do przeprowadzenia procedury sprzedaży lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot umowy najmu, tj. w szczególności: - dokumentów inwentaryzacyjnych nieruchomości; - dokumentów potwierdzających samodzielność lokalu oraz określających części wspólne; - odpisu z księgi wieczystej; - aktualnego operatu szacunkowego nieruchomości". Organ podkreślił, że wnioskowane dokumenty, a to: operat szacunkowy nieruchomości, zaświadczenie o samodzielności lokalu, inwentaryzacja budynku zawierająca szkice lokali oraz dodatkowo zarządzenie Wojewody D. nr [...] z 16 sierpnia 2012r. - wyrażające zgodę na sprzedaż lokalu mieszkalnego na rzecz jego najemcy - zostały udostępnione do wglądu, a wnioskodawca sporządził z nich fotokopie, co zostało przez wnioskodawcę potwierdzone podpisem na sporządzonej adnotacji urzędowej wraz ze zgłoszonym przez [...] zastrzeżeniem. Organ przywołał także treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi na kolejny Jego wniosek z dnia 9 października 2012 r. oraz z dnia 22 kwietnia 2013 r., w konsekwencji stwierdzając, że dokumenty, których udostępnienia domagał się [...], związane są z nieruchomością zabudowaną budynkiem mieszkalnym, w którym znajduje się m.in. lokal mieszkalny nr [...], zamieszkiwany przez wnoszącego skargę, co do którego skarżący złożył wniosek o nabycie i prowadzona jest procedura sprzedaży stosownie do przepisów dotyczących zbywania nieruchomości z zasobu Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają zatem w zakresie swojej właściwości, między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W świetle przytoczonych wyżej przepisów, stwierdzić należy - odnosząc się do żądań skargi, że nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego żądanie skarżącego, cyt.: " zobowiązanie Prezydenta W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika lub pracowników winnych niezałatwieniu sprawy w terminie". W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zważyć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwaną dalej ustawą, a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art.13 ustawy terminie stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn.akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Istota rozpatrywanej sprawy sprawdza się zatem do wyjaśnienia, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego 22 kwietnia 2013r. jest informacją publiczną w rozumieniu art.1 w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz czy podmiot do którego skierował skarżący ów wniosek, czyli Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej zgodnie z art. 10 ustawy na wniosek. Wniosek nie tylko wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu /podmiotu/ należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy, do udzielenia informacji publicznej. Kluczową jednak kwestią w niniejszej sprawie jest dokonanie przez Sąd oceny, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w świetle przepisów w/wyżej ustawy. Zważyć należy, że przepis art. 1 ust.1 omawianej ustawy, określa w sposób dość ogólny, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą. Istotny jest przy tym przepis art.4 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ wykonawczy samorządu gminnego zaliczany jest do władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ab initio ustawy o dostępie do informacji publicznej (por.M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r., str. 44-46). Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 w związku z art.11a ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz.594), prezydent miasta wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do zadań prezydenta miasta należy między innymi, zgodnie z art. 30 ust.2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym - gospodarowanie mieniem komunalnym gminy W myśl art. 31 w/w ustawy, prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. W niniejszej sprawie oznacza to, że Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej. Zgodzić się należy ze skarżącym, że żądana przez Niego informacja ujęta we wniosku z dnia 22 kwietnia 2013r. , posiada przymiot informacji publicznej. I tak, skoro operat szacunkowy został sporządzone na potrzeby organu, to stanowi on informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zważyć przy tym należy, że obok ustawy o dostępie do informacji publicznej funkcjonować mogą i inne ustawy, regulujące w sposób odmienny zasady i tryb dostępu do określonej informacji. Obowiązywać one mogą jednak tylko i wyłącznie w zakresie podmiotowym i przedmiotowym, który został im przypisany. Poza tym granicami zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak zgodnie z art. 156 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. Zdaniem Sądu, w przytoczonym wyżej przepisie art.156 ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawodawca określił wyłącznie tryb dostępu do operatów szacunkowych dla osób, które mają w tym interes prawny. Oznacza to, że inne osoby mogą żądać udostępnienia operatów szacunkowych, czyli informacji w trybie w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej - w postaci (w formie) przez siebie wskazanej, co zaś wynika z cyt. wyżej art.14 ust.1 ustawy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie nie tylko w postanowieniach art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosownie do którego udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, lecz i postanowieniach art.6 ust.1 pkt.5 ustawy, który to przepis wprowadził kategorię majątku publicznego. Stąd informacje o majątku publicznym powinny obejmować dane o nieruchomościach, ruchomościach, a także kondycji środków publicznych w rozumieniu o ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz.1240 ze zm.) /por.Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd.2 LexisNexis, W-wa 2012, str.124-125/. Istotne jest przy tym także i to, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009, Nr 157, poz.1240 ze zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jak to już wyżej Sąd zauważył, udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. I tak dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy), co oznacza, że skarżący zainteresowany uzyskaniem dostępu do określonej informacji może zrealizować swoje prawo do informacji publicznej poprzez zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 omawianej ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., I OSK 1622/10). Jeżeli zaś środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany, nie umożliwiają udostępnienia informacji w formie zgodnej z wnioskiem, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010r., II SAB/Lu 75/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., II SAB/Łd 107/13). Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10). W rozpoznawanej sprawie, taka sytuacja miała niewątpliwie miejsce odnośnie żądań skarżącego o udostępnienie informacji publicznych poprzez przekazanie skarżącemu kserokopii określonych dokumentów, a wymienionych we wniosku z dnia 22 kwietnia 2013r., tj. - dokumentów inwentaryzacyjnych nieruchomości; (żądanie oznaczone przez Sąd jako pkt 1); - dokumentów potwierdzających samodzielność lokalu oraz określających części wspólnej (żądanie oznaczone przez Sąd jako pkt 2); - aktualnego operatu szacunkowego (żądanie oznaczone przez Sąd jako pkt 3). Wbrew stanowisku organu, nie można przyjąć, by umożliwienie skarżącemu w dniu 9 października 2012r. wglądu do żądanych a opisanych wyżej dokumentów, jak i umożliwienie skarżącemu zrobienia fotokopii tychże dokumentów, mogło być ocenione przez Sąd jako wypełnienie przez organ dyspozycji art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro sposób przekazania przedmiotowych informacji niewątpliwie nie odpowiadał temu, który wynika z treści wniosku z 22 kwietnia 2013r. Skarżący w opisanym wyżej wniosku jednoznacznie bowiem określił formę przekazania żądanej informacji, a to poprzez przekazanie kserokopii w/w dokumentów. Identyczną formę żądania informacji publicznej skarżący zawarł także we wniosku z dnia 2 października 2012r., jak i we wniosku 9 października 2012r.. Nawet gdyby jednak przyjąć, że w dniu 9 października 2012r. udostępnione zostały skarżącemu dokumenty będące przedmiotem żądania, to nie można pomijać, że zaproponowany przez organ sposób zapoznania się z tymi dokumentami nie odpowiada temu, który wynika z wniosku z 22 kwietnia 2013r.. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślał, to wnioskodawca określa formę, w jakiej organ jest obowiązany udostępnić mu żądane informacje. Jeżeli wiec skarżący w w/w wniosku z dnia 22 kwietnia 2013r. wskazał , iż domaga się przesłania Mu kserokopii określonych dokumentów, a to dokumentów inwentaryzacyjnych określonej nieruchomości; dokumentów potwierdzających samodzielność lokalu oraz określających części wspólnej oraz aktualnego operatu szacunkowego, to podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację publiczną we wskazanej przez skarżącego formie. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd podziela przyjęte w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku tylko i wyłącznie wówczas, gdy znajduje się ona w Biuletynie Informacji Publicznej, a porównanie zakresu żądania wyrażonego we wniosku o jej udostępnienie i zakresu informacji znajdujących się w BIP uprawnia do twierdzenia, że są one identyczne. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na wniosek ograniczone zostało na podstawie art. 3 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. tylko do zakresu przekraczającego dane ogłaszane w BIP (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn.akt I OSK 718/12, Lex nr 1264916). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I, III i IV sentencji. Natomiast Sąd w pozostałym zakresie, czyli żądania skarżącego zawartego we wniosku z dnia 22 kwietnia 2013r. w części dotyczącej przesłania kserokopii, cyt.: "dokumentów potwierdzających stan techniczny budynku, np. aktualny protokół przeglądu budowlanego" - skargę oddalił, nie dopatrując się bezczynności organu. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że organ w piśmie z dnia z dnia 9 maja 2013r., Nr [...] na powyższe żądanie skarżącego, udzielił następującej odpowiedzi, cyt.: "Odnosząc się do prośby o udostępnienie dokumentów potwierdzających stan techniczny - w tym aktualnego protokołu przeglądu budowlanego - nawiązując do odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej z dnia 19.07.2012 roku - ponownie informuję, iż zgodnie z postanowieniami umowy o zarządzanie nieruchomościami Skarbu Państwa (która została Panu udostępniona w odpowiedzi na wniosek o dostęp z dnia 2.07.2012 roku), dokumentacja techniczna wraz z książką obiektu znajduje się w posiadaniu zarządcy nieruchomości - spółki [...]. Protokoły z kontroli przekazywane są właścicielowi przez zarządcę wyłącznie w przypadku znalezienia się w nich nakazów pokontrolnych." Skoro w niniejszej sprawie, jest okolicznością niesporną, że organ na opisane wyżej żądanie skarżącego (o treści wyżej przytoczonej), udzielił w opisanym wyżej piśmie z dnia 9 maja 2013r. informacji, poprzez wskazanie, podmiotu w którym znajdują się żądane dokumenty, to aczkolwiek stwierdzenia zawarte w skardze wskazywałyby, że udzielona przez organ odpowiedź w tym przedmiocie nie zaspakaja oczekiwań skarżącego, tym niemniej nie można przyjąć, by organ pozostawał w tym zakresie bezczynności. Podkreślić przy tym należy, że przepisy omawianej ustawy nie uprawniają, jak i nie zobowiązują Sądu do badania prawdziwości informowania uprawnionego o tym, że zobowiązany podmiot nie jest w posiadaniu informacji, o jaką strona wnosi. Sąd podziela tym samym prezentowany w doktrynie pogląd, że kwestia czy odpowiedź zaspakaja oczekiwania wnioskodawcy, czy też jest zgodna ze stanem rzeczywistym lub nie, może być przedmiotem odrębnych postępowań (por. Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd.2 LexisNexis, W-wa 2012, str.191). Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a orzekł jak w pkt I i III sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II znajduje swoją podstawę w art. 151 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.