I SA/Bk 487/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi V. [...]. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia zastawów skarbowych ustanowionych na samochodzie osobowym z tytułu niewykonanych przez M. M. zobowiązań oddala skargę 1. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. m.in. odmówił wykreślenia zastawów skarbowych ustanowionych w dniu [...] maja 2010 r. oraz w dniu [...] stycznia 2011 r. na samochodzie osobowym marki Volkswagen P. o numerze rejestracyjnym [...] z tytułu niewykonanych przez M. M. zobowiązań podatkowych. 2. Od decyzji tej Skarżąca – V. [...] S.A. w W. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., w części dotyczącej odmowy wykreślenia zastawów skarbowych. W odwołaniu Skarżąca wskazała, że Organ I instancji błędnie ustalił datę, od której V. [...] S.A. jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. W ocenie Banku już w momencie ustanowienia zastawu skarbowego w dniu [...] maja 2010 r. był on właścicielem pojazdu marki Volkswagen P. 3. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ wskazał, że V. [...] S.A. na podstawie umowy z [...] stycznia 2009 r. udzielił p. M. M. kredytu na zakup samochodu marki Volkswagen P. W §7 ust. 1 w/w umowy wskazano, iż Kredytobiorca dla zabezpieczenia zwrotu kredytu przenosi pod warunkiem zawieszającym na Bank prawo własności opisanego pojazdu. W §7 ust. 2 strony oświadczyły, że ziszczenie się warunku zawieszającego nastąpi w dniu: a) w którym Kredytobiorca pozostaje w 25 dniowej zwłoce z zapłatą raty kredytu lub b) wydania przez sąd lub inny organ prawomocnego orzeczenia, uprawniającego do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy albo właściciela kredytowanego pojazdu lub c) złożenia uzasadnionego wniosku o ogłoszenie upadłości Kredytobiorcy. Organ wskazał, że mając powyższe na uwadze, Bank stał się właścicielem pojazdu dopiero w dniu 27 marca 2012 r.. Bowiem, jak podkreślił Organ, dopiero w tej dacie, co przyznała również Strona, ziścił się warunek określony w §7 ust. 2 lit a) umowy kredytowej, czyli 25 dniowa zwłoka kredytobiorcy z zapłatą raty kredytu. Organ II instancji podniósł, że do 27 marca 2012 r. pojazd stanowił własność M. M. Zatem Organ I instancji miał prawo w latach 2010-2011 ustanowić na w/w samochodzie, jako własności M. M., zastawy skarbowe. Natomiast po 27 marca 2012 r. samochód nie był własnością w/w osoby, dlatego też zasadnym było wykreślenie zastawów ustanowionych po tej dacie. Dodatkowo Organ zauważył, że podstawą wpisu do rejestru zastawów skarbowych mogą być decyzje wskazane w art. 44 § 1 O.p., a w pewnych sytuacjach także deklaracje (art. 44 § 2 O.p.). Przy czym decyzją nie jest tytuł wykonawczy, który jest dokumentem urzędowym, ale nie ma przymiotu aktu administracyjnego. A zatem nie można go uznać za decyzję (orzeczenie) w rozumieniu przepisów K.p.a., nawet jeśli jest to pierwszy dokument, w którym stwierdzono, że na zobowiązanym ciąży określony obowiązek. Co więcej, jak podkreślił Organ, klauzula organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej także nie jest żadnym orzeczeniem, ale czynnością materialno-techniczną. Organ także wskazał, że z akt sprawy nie wynika aby od dnia zawarcia umowy kredytu do dnia [...] stycznia 2011 r. wydano jakiekolwiek prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu uprawniające do wszczęcia egzekucji przeciwko M. M. Skoro zatem nie wydano żadnych tego typu prawomocnych orzeczeń (decyzji), to nie ziścił się warunek zawieszający określony w § 7 ust. 2 lit. b) umowy kredytowej. Organ uznał, że sugestie Skarżącej iż już 6 maja 2010 r. była ona właścicielem pojazdu i to na skutek ziszczenia się warunku określonego w § 7 ust. 2 lit. b) umowy kredytowej są nieuzasadnione i nie znajdują oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Podstawą ustanowienia spornych zastawów były wyłącznie deklaracje podatkowe M. M. Organy podatkowe nie wydawały decyzji będących podstawą ziszczenia się drugiego warunku zawieszającego wymienionego w umowie kredytowej. Natomiast tytuł wykonawczy w ocenie Organu, nie jest aktem administracyjnym wymienionym w drugim warunku zawieszającym. 4. W skardze z dnia 19 września 2013 r. Skarżąca zarzuciła 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż V. [...] S.A. stał się właścicielem pojazdu dopiero z dniem 27 marca 2012 r., podczas gdy sporny pojazd stał się własnością Skarżącego w dniu ziszczenia się warunku zawieszającego określonego w § 7 ust. 2 lit b) umowy kredytowej, tj. w dniu wydania przez Sąd lub inny organ prawomocnego orzeczenia, uprawniającego do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy lub właściciela kredytowanego pojazdu, co skutkowało błędnym przyjęciem, że brak jest podstaw do wykreślenia zastawów ustanowionych przed 27 marca 2012 r. i odmową wykreślenia zastawów skarbowych; 2) naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym tytułów uprawniających do wszczęcia egzekucji przeciwko dłużnikowi M. M., na okoliczność ziszczenia się warunku, określonego w § 7 ust. 2 lit b) umowy kredytowej, mimo że okoliczność ta jest istotna dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało bezpodstawnym odmówieniem wykreślenia zastawów skarbowych ustanowionych w dniu [...] maja 2010 r. oraz w dniu [...] stycznia 2011 r. 3) naruszenie art. 65 § 1 i § 2 K.c. poprzez brak dokonania wykładni postanowień umowy kredytu, dotyczących warunku przewłaszczenia na zabezpieczenie, w tym m.in. § 7 ust. 2 lit. b) umowy kredytowej, stanowiącego, iż spełnienie się warunku zawieszającego nastąpi w dniu wydania przez sąd lub inny organ prawomocnego orzeczenia, uprawniającego do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy albo właściciela kredytowanego pojazdu, mając na uwadze zgodny zamiar stron, cel umowy oraz okoliczności sprawy, a bezpodstawne poprzestanie na literalnym brzmieniu postanowień umowy kredytu; 4) naruszenie art. 42a § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, polegające na braku wykreślenia z rejestru zastawów skarbowych wpisów dokonanych w dniach [...] maja 2010 r. i [...] stycznia 2011 r., mimo udowodnienia okoliczności, że obciążony zastawem skarbowym pojazd w dniu ustanowienia przedmiotowych zastawów skarbowych nie stanowił własności M. M.; 5) naruszenie art. 41 § 1 O.p., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i ustanowieniu zastawów skarbowych na ruchomości należącej do Skarżącej tymczasem, zastaw skarbowy mógł być ustanowiony na wszystkich będących własnością M. M. oraz stanowiących współwłasność łączną M. M. i jej małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych; 6) naruszeniu art. 64 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie ochrony prawa podmiotowego jakim jest własność mimo istnienia stanu, niezgodnego z prawem swobodnego, w granicach przepisami prawa, dysponowania ruchomością przez Skarżącą. 5. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. 6. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Organy zgodnie z prawem odmówiły Skarżącej – V. [...] S.A. wykreślenia spornych zastawów skarbowych, ustanowionych w dniach [...] maja 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r. na pojeździe marki Volkswagen P. o numerze rejestracyjnym [...] z tytułu niewykonanych przez p. M. M. zobowiązań podatkowych uznając, że w dacie ich ustanowienia pojazd stanowił własność p. M. M., nie zaś w/w Banku. 7. Zgodnie z art. 41 § 1 O.p. Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 10.000 zł, z zastrzeżeniem § 2. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, iż zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki. Jak wskazuje W. Stachurski (komentarz do art. 41 O.p. w: Brolik J., Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Stachurski W. Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013), zastaw skarbowy jest konstrukcją prawną zbliżoną w swej istocie do tzw. zastawu zwykłego, uregulowanego przepisami art. 306-336 K.c. Zastaw, a w zasadzie "prawo zastawu", należy do grupy tzw. praw zastawniczych, służących zabezpieczeniu wierzytelności. Tak jak hipoteka, zastaw jest ograniczonym prawem rzeczowym. Jego ustanowienie daje wierzycielowi (zastawnikowi) możliwość dochodzenia zaspokojenia swojej wierzytelności wobec dłużnika (zastawcy) z przedmiotu zastawu, bez względu na to, czyją w danym momencie jest on własnością i - co do zasady - z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela tego przedmiotu. Przedmiotem zastawu mogą być rzeczy ruchome i zbywalne prawa majątkowe. Autor komentarza podnosi także, że przepisy O.p. nie regulują kompleksowo wszystkich zagadnień związanych z zastawem skarbowym. Uważa jednak, że nie jest to potrzebne, bowiem do zastawów ustawowych, w tym również do zastawu skarbowego, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zastawu zwykłego, zarówno na rzeczach ruchomych (art. 326 K.c.), jak i na prawach majątkowych (art. 328 K.c.). Nie sprzeciwia się temu natura tego stosunku prawnego. W literaturze trafnie wskazano, że zastaw skarbowy jest w istocie instytucją prawa cywilnego, mimo że zabezpiecza wierzytelności, których źródłem nie jest stosunek cywilnoprawny, a administracyjnoprawny. Nie ma tu znaczenia, w jakim akcie normatywnym dokonano regulacji. Zastaw skarbowy może być ustanowiony na majątku stanowiącym własność zastawcy - podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego oraz osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości podatkowe, a także na majątku stanowiącym współwłasność łączną tych osób i ich małżonków. Zastaw skarbowy nie może być natomiast ustanowiony na rzeczach ruchomych lub zbywalnych prawach majątkowych, których współwłasność należy do podatnika (płatnika, inkasenta, następcy prawnego oraz osoby trzeciej) oraz innych osób. 8. Warto w tym miejscu podnieść, iż prawo własności danej rzeczy należy badać na dzień ustanowienia zastawu. Jeżeli zastawu skarbowego dokonano na rzeczy, która nie należy do podatnika, jej właściciel może żądać wykreślenia wpisu z rejestru (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2010 r., II FSK 1522/08). Na podstawie art. 42a. § 1 O.p. wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych następuje, jeżeli rzecz lub prawo obciążone zastawem skarbowym w dniu jego ustanowienia nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości podatkowe. Wniosek o wykreślenie wpisu składa się w terminie 7 dni od dnia, w którym osoba powołująca się na swoje prawo własności powzięła wiadomość o ustanowieniu zastawu. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że w sprawie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych w przypadku określonym w § 1 wydaje się decyzję. Stroną takiego postępowania jest wnioskodawca, który kwestionuje dokonanie wpisu zastawu skarbowego. W. Stachurski podkreśla dorobek orzecznictwa w tej materii, zgodnie z którym do zakwestionowania wpisu zastawu w rejestrze zastawów skarbowych z tego powodu, że rzecz nie należała do zobowiązanego w dacie wpisu, przepis art. 42a O.p. legitymuje nie tylko właściciela będącego nim w dacie ustanowienia zastawu, ale każdoczesnego właściciela (tak np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 maja 2010 r., I SA/Ke 243/10). Przedmiotem ustaleń faktycznych w tym postępowaniu jest badanie tytułu własności rzeczy lub prawa obciążonego zastawem skarbowym na dzień ustanowienia tego obciążenia, tj. na dzień wpisu zastawu do rejestru zastawów skarbowych. Udowodnienie prawa własności możliwe jest przy użyciu wszelkich środków dowodowych. Ustawodawca nie przewidział także żadnego ograniczenia, wiążącego się z ujawnieniem tego prawa w jakimkolwiek rejestrze, np. w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2008 r., I SA/Gl 244/08). 9. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, że jak wynika z jej akt, wpis zastawów skarbowych na wskazywanym wyżej pojeździe nastąpił na mocy dwóch deklaracji podatkowych p. M. M. - PIT 36L za rok 2008 i za rok 2009. Nie bez znaczenia jest przy tym, na co uwagę zwraca Skarżąca, iż będące podstawą wpisu zastawów skarbowych, a określone w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. zobowiązania podatkowe powstały z mocy prawa. Z kolei na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r., Skarżąca udzieliła p. M. M. kredytu na zakup samochodu marki Volkswagen P. Zgodnie z §7 ust. 1 w/w umowy Kredytobiorca dla zabezpieczenia zwrotu kredytu przenosi pod warunkiem zawieszającym na Bank prawo własności opisanego pojazdu. W §7 ust. 2 tej umowy Strony oświadczyły, iż ziszczenie się warunku zawieszającego nastąpi w dniu: a) w którym Kredytobiorca pozostaje w 25 dniowej zwłoce z zapłatą raty kredytu lub b) wydania przez sąd lub inny organ prawomocnego orzeczenia, uprawniającego do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy albo właściciela kredytowanego pojazdu lub c) złożenia uzasadnionego wniosku o ogłoszenie upadłości Kredytobiorcy. Słusznie wskazała Skarżąca, że w umowie kredytu wskazano alternatywne, rozłączne warunki, których zaistnienie powoduje automatyczne przejście własności pojazdu na Bank. Wystarczy bowiem ziszczenie się jednego z warunków. W zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej, z tą datą nastąpiło przejście prawa własności pojazdu na V. [...] S.A. Nie budzi zatem wątpliwości, że w związku z uprawnieniem V. [...] S.A. do złożenia wniosku o wykreślenie zastawu skarbowego na Organie ciążył obowiązek zbadania tytułu własności pojazdu marki Volkswagen P. o numerze rej. [...] na dzień ustanowienia tego obciążenia, tj. na dzień wpisu zastawu do rejestru zastawów skarbowych. Badanie to w szczególności powinno dać odpowiedź na pytanie, czy deklaracja podatkowa (gdzie zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i wynika z tejże deklaracji), w której zostało zamieszczone pouczenie, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu egzekucyjnego, może być rozumiana jako "wydane przez sąd lub inny organ prawomocne orzeczenie, uprawniające do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy albo właściciela kredytowanego pojazdu", o jakim mowa w §7 ust. 2 lit. b) umowy kredytowej. Bank wskazuje, że z treści tej umowy wynika, że sporny pojazd stał się własnością Banku w dniu ziszczenia się warunku zawieszającego określonego w §7 ust. 2 lit. b) w/w umowy kredytowej, gdyż zgodnym zamiarem i celem postanowienia tejże regulacji było powiązanie przejścia własności przedmiotowego pojazdu z chwilą powstania tytułu (‘literalnie prawomocnego orzeczenia’) uprawniającego do wszczęcia egzekucji wobec kredytobiorcy albo właściciela kredytowanego pojazdu. Co więcej, w ocenie Skarżącej strony, jedynie w taki sposób strony mogły realnie zabezpieczyć spłatę kredytu. Bank zwrócił także uwagę, że takim tytułem egzekucyjnym, zrównanym z prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i stanowi podstawę do wszczęcia egzekucji po zaopatrzeniu w klauzulę wykonalności, jest niezapłacona deklaracja podatkowa p. M. M. Z tym twierdzeniem nie sposób się zgodzić. 10. Z akt sprawy nie wynika aby od dnia zawarcia umowy kredytu do 21 stycznia 2011 r. wydano jakiekolwiek prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu, uprawniające do wszczęcia egzekucji przeciwko p. M. M.. Rację należy przyznać Organowi, który twierdzi, iż z pewnością takim ‘orzeczeniem’ nie są tytuły wykonawcze. Jak wskazuje C. Kulesza (Komentarz do art. 26 u.p.e.a., w: D. R. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. LEX 2010), tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej, jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania. Dokument ten nie jest zatem decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 25 października 1996 r., I SAB/Wr 1/196). Na skutki takiego charakteru prawnego tytułu wykonawczego wskazano w wyroku NSA we Wrocławiu z dnia 30 października 1998 r. (I SA/Wr 1249/96), gdzie przyjęto, że tytuł wykonawczy na zaległość podatkową nie ma przymiotów aktu administracyjnego w rozumieniu art. 104 k.p.a., o czym świadczy chociażby możliwość jego wycofania z obrotu prawnego przez organ podatkowy z chwilą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe podatnika. Niewątpliwie takim "orzeczeniem" nie są również deklaracje podatkowe p. M. M., w tym te, które były podstawą do ustanowienia spornych zastawów skarbowych. Deklaracja podatkowa, kształtująca zobowiązanie podatkowe, nie może być postrzegana jako orzeczenie sądu lub innego organu uprawniającego do wszczęcia egzekucji z majątku Kredytobiorcy. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie sposób z §7 ust. 2 lit. b) umowy kredytowej wywieść, że warunek tam opisany obejmował także nieopłacone zobowiązanie wynikające z deklaracji podatkowej. Przyjmując argumentację Skarżącej, każda czynność faktyczna lub prawna, uprawniająca do wszczęcia egzekucji z majątku Kredytobiorcy stanowiłaby warunek przejścia prawa własności samochodu na rzecz Banku. Taką sytuacją byłoby np. nieopłacenie w terminie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, nieopłacenie kredytowanego mandatu karnego, czy nieuregulowanie abonamentu radiowotelewizyjnego. Z treści umowy w sposób nie budzący wątpliwości wynika zaś, że przejście własności uzależniono od bytu/od wydania przez sąd lub inny organ orzeczenia, a nie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, mogącego stanowić podstawę postępowania egzekucyjnego. Dlatego też, za nadużycie Skarżącej należy uznać zrównywanie nieopłaconej deklaracji z prawomocnymi orzeczeniami sądu lub innego organu, szczególnie w sytuacji, gdy to od stron umowy, nawet jeśli ich celem była ochrona interesów Skarżącej, zależał kształt i treść tejże umowy, bowiem deklaracja nie jest orzeczeniem, a podatnik zobowiązany do jej sporządzenia/wypełnienia nie działa jako sąd lub inny organ. W ocenie Sądu nie można zatem przerzucać na Organ skutków samodzielnego i nieprzymuszonego ukształtowania treści umowy w sposób niekorzystny dla Skarżącej i dokonywać interpretacji pojęć w nich zawartych rozszerzająco na przypadki nią nie objęte, szczególnie że wpływ na kształt umowy i jej treść mają strony umowy, nie zaś Organ administracji. Organy podatkowe zatem w ocenie Sądu nie dokonały błędnej wykładni regulacji umowy kredytowej i nie naruszyły art. 65 K.c., na co wskazuje Skarżąca. 11. Podkreślić także należy, że sens oświadczeń woli ujawnionych w formie pisemnej, jak to miało miejsce w tym przypadku, ustala się przyjmując tekst umowy za podstawę wykładni. Zasadniczą rolę w takim procesie wykładni odgrywają natomiast językowe reguły znaczeniowe, i z tego że Organ się nimi posługuje, nie można czynić zarzutu. Dokonując interpretacji treści umowy należy przypisywać poszczególnym wyrażeniom taki sens, który jest zgodny z zasadami składniowymi i znaczeniowymi języka w którym została sporządzona umowa. Jeżeli jedną ze stron pisemnej umowy jest profesjonalista (Bank), to powinien on rozumieć tekst umowy tak, jak wskazują na to reguły składniowe języka polskiego oraz jego normy znaczeniowe. Mając to na uwadze, nie ulega wątpliwości, że prawomocne orzeczenie sądu lub innego organu to nie to samo, co nieopłacona deklaracja podatkowa i nie można utożsamiać tych dwóch pojęć, jak to czyni Skarżąca. Konkludując, Organy prawidłowo ustaliły, iż w dacie ustanowienia spornych zastawów Skarżąca nie była właścicielem opisywanego pojazdu, dlatego też jej wniosek o ich wykreślenie nie mógł być rozpatrzony zgodnie z żądaniem. 12. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń w zakresie rzetelności ustalenia stanu faktycznego – art. 122, 187 § 1 O.p. i jego oceny – art. 191 O.p. 13. W konsekwencji powyższego, Sąd uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 41 § 1 i art. 42a § 1 o.p. oraz art. 64 Konstytucji RP. 14. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.