II GSK 2919/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1643/13 w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1643/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gl., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę Gminy R. na uchwałę Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Do WFOŚiGW w K. dniu [...] grudnia 2008 r. wpłynęły wnioski Gminy z dnia [...] grudnia 2008 r. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za lata 2005-2006. Wnioski dotyczyły dochodów utraconych z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej "u.p.o.l."). Wobec bezczynności WFOŚiGW w K. w załatwieniu przedmiotowych wniosków Gmina R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na bezczynność WFOŚiGW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt I SAB/GI 2/1) zobowiązał Fundusz do podjęcia czynności w postaci rozpoznania wniosku Gminy R. z dnia [...] grudnia 2008 r. Od powyższego wyroku Fundusz wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. (sygn. akt II FSK 1833/12) skargę kasacyjną oddalił. W konsekwencji powyższych działań uchwałą z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] WFOŚiGW po rozpoznaniu wniosku Gminy R. z dnia [...] grudnia 2008 r. orzekł o umorzeniu postępowania. Fundusz stwierdził, że wniosek Gminy R. z dnia [...] grudnia 2008 r. został złożony po terminach określonych w § 2 ust. 3 oraz w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 142, poz. 1023 ze zm. – dalej: rozporządzenie). Terminy do złożenia wniosków o zwrot utraconych dochodów są terminami materialnoprawnymi, które nie podlegają przywróceniu. Przyjmując zatem, że uprawnienia Gminy R. do żądania zwrotu utraconego dochodu za okres od [...] lipca 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz za rok 2006 wygasły wobec niezłożenia wniosków w terminach określonych w rozporządzeniu, Fundusz uznał, że prowadzenie postępowania w przedmiocie zwrotu utraconego dochodu jest bezprzedmiotowe, a zatem podlega umorzeniu. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Gmina R., działając na podstawie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedstawiając argumentację, która w jej ocenie wskazuje na nietrafność poglądu wyrażonego przez WFOŚiGW. Uchwałą z dnia [...] października 2013 r. nr [...] WFOŚiGW utrzymał w mocy swoją uchwałę z [...] sierpnia 2013 r. W skardze z dnia [...] października 2013 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., Gmina R. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. skargę odrzucił. Na wstępie wskazał, że sprawa dotycząca zwrotu gminom utraconych dochodów podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, gdyż jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, a Fundusz jest organem administracji publicznej i może wydawać akty władcze. Wojewódzkie fundusze podejmują i realizują czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (post. WSA w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1099/12 oraz powołane w tym postanowieniu poglądy i argumentacja zawarta w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Gl 2/11 oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1833/12). Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd I instancji wyjaśnił, że zwrot utraconych dochodów jest - zgodnie z art. 7 ust. 6 u.p.o.l. - czynnością materialno-techniczną, a odmowa zwrotu dochodu powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej o odmowie zwrotu lub umorzeniu postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd dokonał oceny charakteru prawnego zaskarżonego aktu z dnia [...] października 2013 r., określonego jako uchwała i stwierdził, że jest on decyzją administracyjną w sensie materialnym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, określanej dalej skrótem "k.p.a."). Sąd wskazał, że według art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że jeżeli nie ma przepisu szczególnego wyłączającego tę zasadę w stosunku do danego rodzaju spraw, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Sąd I instancji ponownie podkreślił, że pismo Funduszu z dnia [...] października 2013 r. jest decyzją administracyjną. W stosunku do decyzji umarzających postępowanie w przedmiocie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości nie została wyłączona zasada dwuinstancyjności postępowania. Od decyzji z dnia [...] października 2013 r. nie zostało wniesione odwołanie. W tej sytuacji skargę z dnia [...] października 2013 r. należało uznać za niedopuszczalną ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowi art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Gmina R., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 4 i § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie niedopuszczalności skargi wobec niewyczerpania przez skarżącą trybu odwoławczego od decyzji Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] października 2013 r. - i jej odrzucenie, mimo braku podstaw do takiego uznania i rozstrzygnięcia, albowiem decyzja ta została wydana na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia analizy co do charakteru prawnego zaskarżonego aktu z dnia [...] października 2013 r. w kontekście tego, czy akt ten ma charakter decyzji administracyjnej wydanej na skutek wniesienia środka zaskarżenia czy też nie; 3) prawa materialnego, a to art. 127 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że od decyzji Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] października 2013 r. przysługiwał środek odwoławczy mimo tego, że przedmiotowa decyzja została podjęta na skutek ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o art. 127 § 3 k.p.a., a zatem nie służy od niej środek odwoławczy; 4) prawa materialnego, a to art. 127 §1 i §3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że uchwała Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nr [...] z dnia [...] października 2013 r. nie była decyzją administracyjną podjętą w ramach skorzystania przez Gminę R. ze środka zaskarżenia od decyzji, skutkiem czego było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., że tryb odwoławczy nie został przez skarżącego wyczerpany. Wskazując na powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w G. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Wojewódzkiego Funduszu Ochrony środowiska i Gospodarki Wodnej w K. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że zaskarżonym aktem będącym przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. jest decyzja administracyjna WFOŚiGW z dnia [...] października 2013 r. - wydana w następstwie złożonego przez Gminę R. w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Na wydanie decyzji administracyjnej przez WFOŚiGW właśnie w następstwie przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. trybu wskazuje nie tylko podstawa prawna zawarta w przedmiotowej decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.), ale również treść rozstrzygnięcia polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji Wojewódzkiego Funduszu z dnia [...] sierpnia 2013 r. Z wnioskiem do WFOŚiGW o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Funduszu z dnia [...] sierpnia 2013 r. Gmina R. wystąpiła kierując się pouczeniem zawartym w tejże decyzji. W ten sposób Gmina wyczerpała środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Nie sposób zatem uznać, że wystąpiły "inne przyczyny", z powodu których wniesienie skargi stało się niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., mimo że wskazuje w ustaleniach faktycznych, iż pismem z dnia [...] września 2013 r. Gmina R. działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie wskazuje, że WFOŚiGW uchwałą z [...] października 2013 r. (będącą przedmiotem skargi do WSA) utrzymał w mocy swoją uchwałę z dnia [...] sierpnia 2013 r., to błędnie uznaje jednocześnie (co można tylko domniemywać) - bowiem brak jest jednoznacznego wyartykułowania tego w uzasadnieniu - że decyzja z dnia [...] października 2013 r. jest decyzją wydaną "w I instancji", od której przysługuje środek odwoławczy w oparciu o art. 15 k.p.a. i 127§ 2 k.p.a. Tym samym uzasadnia to naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że od decyzji WFOŚiGW z dnia [...] sierpnia 2013 r. służył środek zaskarżenia w postaci odwołania do Wojewody Śląskiego, jednakże na skutek błędnego pouczenia zawartego w ww. decyzji WFOŚiGW traktującego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - na skutek wniosku Gminy R. z [...] września 2013 r. - Fundusz przeprowadził postępowanie w trybie art. 127 § 3 k.p.a. i wydał decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - nie będąc do tego uprawniony. Jednakże to, czy w istocie rzeczy WFOŚiGW mógł bądź nie mógł orzekać jako organ ponownie rozpoznający sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie powinno mieć istotnego znaczenia dla dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję z [...] października 2013 r. To, czy WFOŚiGW przy braku podstaw prawnych przypisał sobie kompetencje przysługujące "ministrowi" lub samorządowemu kolegium odwoławczemu powinno być przedmiotem oceny wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.a., natomiast nie pozbawia jej charakteru decyzji wydanej na skutek wniesienia środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwała Zarządu Funduszu z dnia [...] sierpnia 2013 r. podjęta została wyłącznie w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt SAB/Gl 2/11). Wniesienie przez Gminę R. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] września 2013 r. skutkowało wydaniem przez WFOŚiGW w K. kolejnej uchwały w przedmiocie podtrzymania dotychczasowego stanowiska, wyrażonego w poprzedniej uchwale (uchwała z dnia [...] października 2012 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postanowieniu z dnia 24 listopada 2014 r. (sygn. akt II GSK 296/14) wydanym w składzie siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 187 § 3 p.p.s.a. stwierdził, że nie może budzić wątpliwości, iż na odmowę zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej u.p.o.l.), ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, gminom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W powołanym postanowieniu, o sygn. II GSK 296/14, wskazano, że wojewódzki fundusz ochrony środowiska posiada kompetencje do odmowy zwrotu utraconych dochodów, o jakich mowa w art. 7 ust. 6 u.p.o.l. W powołanym przepisie nie określono formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zwrotu utraconych dochodów. Jednakże, jeżeli przepisy prawa materialnego przewidują kompetencję określonego organu do załatwienia sprawy jednostki w formie aktu indywidualnego, to z braku wyraźnego przepisu przewidującego odmienną formę załatwienie sprawy następuje w formie decyzji administracyjnej. Czynność określona w przepisie prawa jako "zwrot utraconych dochodów" w przypadku odmowy tego zwrotu przez wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, którego adresatem jest gmina, jest formą władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, którego adresatem jest określony podmiot. Akt taki powinien zatem przybrać formę decyzji administracyjnej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne poza tym jest to, że WSA w G. rozpoznając skargę Gminy R. na bezczynność WFOŚiGW w K. w przedmiocie wniosku Gminy z [...] grudnia 2008 r. o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów na mocy art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. za lata 2005-2006 zobowiązał Fundusz do podjęcia czynności w postaci rozpoznania wniosku. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną Funduszu od tegoż wyroku WSA z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 2/11), wyraził pogląd, iż odmowa zwrotu dochodu powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej o odmowie zwrotu lub o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie w konsekwencji wydanych powyżej orzeczeń WFOŚiGW wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. uchwałę nr [...], którą umorzył postępowanie z wniosku Gminy R. Stosując się do zawartego w uzasadnieniu tej uchwały pouczenia, Gmina R. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpatrzenia Fundusz wydał w dniu [...] października 2013 r. uchwałę nr [...], którą na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Funduszu z [...] sierpnia 2013 r. Zgodnie z pouczeniem złożonym w tej uchwale Gmina R. złożyła skargę do WSA w G. Z treści skargi wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczy ona uchwały WFOŚiGW dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy uchwałę tego organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Tym samym strona wnosząca skargę w piśmie tym oznaczyła zaskarżony akt w sposób odpowiadający wymogom z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W taki też sposób Sąd I instancji określił przedmiot zaskarżenia w komparycji wydanego w dniu 30 grudnia 2013 r. postanowienia (sygn. akt I SA/Gl 1643/13) oraz w tzw. części historycznej uzasadnienia (wers 6 od góry str. 1 uzasadnienia - k. 25 akt sąd.). Także z pozostałych stwierdzeń zawartych w tym uzasadnieniu wynika, że przedmiotem oceny Sądu I instancji było pismo Funduszu z [...] października 2013 r. Zauważyć w tym miejscu należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt II GZ 168/14) uchylił postanowienie WSA w G. z dnia 17 lutego 2014 r. wydane w rozpoznawanej sprawie w przedmiocie sprostowania uzasadnienia postanowienia tegoż Sądu z dnia 30 grudnia 2013 r. (sygn. I SA/Gl 1643/13, tj. zaskarżonego obecnie orzeczenia). Postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. jest orzeczeniem prawomocnym. Jego skutek dla rozpoznawanej sprawy jest taki, iż bezskuteczne jest postanowienie Sądu I instancji, którym dokonano częściowego sprostowania uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia co do określenia daty aktu będącego przedmiotem skargi. W motywach postanowienia z dnia 26 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił z jakich powodów wydanie tej treści rozstrzygnięcia było niedopuszczalne. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia do WSA w G. była uchwała Funduszu z dnia [...] października 2013 r. wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wskutek wniosku złożonego na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Tego rodzaju decyzja ma przymiot ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Zważywszy na treść art. 127 § 3 k.p.a. decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ma charakter decyzji ostatecznej, czyli takiej, od której nie służy stronie odwołanie w administracyjnym toku instancji. To zaś oznacza, że Gmina R. przed wniesieniem skargi do WSA w G. spełniła warunek określony w art. 52 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W konsekwencji powyższych rozważań za błędne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, iż skarga była niedopuszczalna ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Stanowisko to było wynikiem przyjęcia wadliwego założenia, że decyzja z dnia [...] października 2013 r. nie została wydana wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. był usprawiedliwiony. Trafnie też skarżąca zarzuciła, iż Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Uchybienie w tym zakresie wynikało z podjęcia przez Sąd I instancji wadliwego orzeczenia o dokonaniu częściowego sprostowania uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Słusznie także kasator wywodził, że wadliwość stanowiska Sądu I instancji wynikała z faktu nieuwzględnienia, iż decyzja z dnia [...] października 2013 r. została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Za przedwczesne są natomiast te zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej, które odnoszą się do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi do WSA w G. Skoro bowiem Sąd I instancji skargę tę odrzucił jako niedopuszczalną, to nie dokonał on oceny merytorycznej zaskarżonego aktu także w zakresie dotyczącym właściwości organu zobowiązanego do ponownego rozpatrzenia sprawy, a także i tego, czy od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też odwołanie, a w konsekwencji, który organ był właściwy do jego rozpoznania. Kwestie te winny być dopiero przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. Zważywszy na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i na mocy art. 185 § 1 orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. post. NSA z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/12; z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1279/13). ----------------------- 5