VI SA/Wa 2691/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego R. L. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej "UP") decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] po rozpoznaniu wniosku przedsiębiorstwa P. z K., C. przeciwko P. z J. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy KUCHAREK [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., nazywanej dalej "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy KUCHAREK [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/11 oddalił skargę R. L. na decyzję UP z dnia [...] czerwca 2009 r., [...]. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu [...] października 1999 r. do UP wpłynął wniosek firmy P. z K. (zwany dalej “wnioskodawcą" lub “uczestnikiem postępowania") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy KUCHAREK [...], udzielonego z pierwszeństwem od dnia [...] września 1996 r., na rzecz R. L. z J., przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 to jest: przypraw do potraw. W uzasadnieniu, wnioskodawca jako podstawę swego żądania, wskazał naruszenie przy rejestracji przedmiotowego znaku przepisów art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. We wniosku wskazano, że wnioskodawca jest uprawniony do chronionych z wcześniejszym pierwszeństwem dwóch znaków towarowych - znaku słownego VEGETA o nr [...]oraz znaku graficznego [...] przedstawiającego postać kucharza. Wnioskodawca podkreślił, że od dwudziestu pięciu lat wprowadza na polski rynek przyprawy do potraw oznaczone tymi znakami, a mianowicie oznaczeniem słownym Vegeta, zapisanym charakterystyczną czcionką, a także znakiem graficznym przedstawiającym wizerunek kucharza. W ocenie wnioskodawcy jego wyroby w opakowaniach z charakterystycznym tłem niebieskim oznaczone wymienionymi znakami towarowymi były szeroko reklamowane. Przedmiotowy znak nr [...] jest podobny do znaku towarowego, do którego uprawniony jest wnioskodawca i przeznaczony jest do oznaczania towarów tego samego rodzaju, tak że w zwykłych warunkach może wprowadzić w błąd co do pochodzenia towarów. Ponadto oznaczenie KUCHAREK jest również podobne do znaku powszechnie znanego w Polsce, jako opakowanie do przypraw, wprowadzając odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, a więc uzasadnia zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. - na dowód wnioskodawca złożył do akt kopię decyzji Komisji Odwoławczej przy UP. W odpowiedzi na wniosek R. L. (zwany dalej "uprawnionym" lub "skarżącym") wniósł o oddalenie wniosku, uzasadniając swoje stanowisko brakiem podobieństwa między porównywanymi znakami. Uprawniony nie zgodził się z zarzutem naruszenia prawa wnioskodawcy do znaku powszechnie znanego, ponieważ zdaniem uprawnionego, wnioskodawca nie wskazał jakie elementy znaku, na który się powołuje składają się na znak powszechnie znany. Po rozpoznaniu sprawy, UP decyzją z dnia [...] maja 2000 r., [...] oddalił wniosek o unieważnienie prawa wyłącznego na znak towarowy KUCHAREK [...]. Decyzja ta została następnie zaskarżona przez P. z siedzibą w K., C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że nie narusza ona przepisów art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. Sąd uznał prawidłowość dokonanej przez organ oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych w zakresie podobieństwa towarów jak i oznaczeń, w związku z zarzutem naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t., stwierdził, że został on postawiony dopiero w skardze, a więc rozstrzygnięcie w świetle tego przepisu byłoby wykroczeniem poza zakres żądania wskazany we wniosku. UP w toku ponownego postępowania zobowiązany został do oceny tychże zarzutów. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t., Sąd uznał, że doszło do naruszenia zasad postępowania poprzez niedopuszczenie wniosków dowodowych na okoliczność powszechnej znajomości znaku, na który powołał się wnioskodawca, zwłaszcza, że dowody te dotyczyły lat 90 - a więc czasu, w którym zgłoszony został sporny znak towarowy. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w skardze nie sprecyzowano postaci znaku powszechnie znanego, na który się powołano, a w związku z tym należy, zgodnie z przepisami art. 7 i 77 k.p.a. ustalić stan faktyczny, a następnie zgodnie z art. 107 k.p.a. ocenić materiał dowody w tym zakresie. Ustalenia takie będą czyniły zadość treści art. 8 k.p.a. Materiałem dowodowym ponownie ocenianym będzie, w ocenie Sądu, materiał pochodzący ze stycznia 2006 roku oraz ewentualnie nowy, a oceny należy dokonać z uwzględnieniem zasad przyjętych w doktrynie, orzecznictwie krajowym i zagranicznym w tym orzecznictwie ETS-u, w szczególności należy uwzględnić: siłę oddziaływania znaku na odbiorcę, przy założeniu, że większa zdolność odróżniania (pierwotna lub wtóra) i im znak jest bardziej znany to elementy te wpływają na szerszą ochronę, a jest to łatwiejsze jeżeli znaki są podobne. Dalej, zdaniem Sadu oceniając ryzyko wprowadzenia w błąd organ ma wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności w sprawie w tym: 1. ilość towaru na rynku, która wymaga uwagi od konsumentów, 2. stopień uwagi nabywców przy zakupie towarów oznaczanych znakiem Vegeta. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uprawomocnił się, bowiem złożone skargi kasacyjne zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. W rezultacie przeprowadzonej kontroli sądowo-administracyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny sprawa o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego KUCHAREK [...] ponownie została skierowana do UP, otrzymując sygnaturę [...]. Rezultatem przeprowadzonego postępowania dowodowego było wydanie przez UP decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., którą unieważniono prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał, że zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki do uzyskania prawa w zakresie znaków towarowych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie znak towarowy słowny KUCHAREK [...] został zgłoszony do UP celem uzyskania ochrony w dniu [...] września 1996 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985 r. i ustawa ta stanowi podstawę prawną oceny sprawy. Organ wskazał, iz, w świetle art. 164 p.w.p. z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy może wystąpić każdy kto ma w tym interes prawny. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wykazał swój interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego KUCHAREK [...], bowiem żądając unieważnienia spornego prawa wyłącznego wnioskodawca podniósł, że sporne prawo narusza uprawnienia wnioskodawcy do znaku powszechnie znanego określanego jako "Vegeta niebieska". Ponadto strony postępowania bez wątpliwości są konkurentami na rynku artykułów spożywczych, w szczególności w sektorze producentów przypraw do potraw, a między stronami postępowania toczyły się postępowania sądowe. W tym aspekcie sprawy uprawniony ze spornego prawa ochronnego kwestionował istnienie interesu prawnego wnioskodawcy. W ocenie organu nie można przyjąć, aby interes wnioskodawcy nie był aktualny. Wnioskodawca obecnie nie używa opakowania z oznaczeniem "niebieska Vegeta", aktualnie nie toczą się spory sądowe pomiędzy stronami, a ponadto wnioskodawca uzyskał prawo wyłączne na znak towarowy [...]. Fakt, że wnioskodawca obecnie nie używa oznaczenia "niebieska Vegeta", oraz, że uzyskał ochronę na znak towarowy [...] nie przesądza o braku aktualności interesu prawnego, ponieważ wnioskodawca, żądając unieważnienia spornego znaku twierdzi, że sporna rejestracja narusza prawo wnioskodawcy do znaku powszechnie znanego nie zaś znaku chronionego prawem z rejestracji czy prawem ochronnym. Organ podkreślił, że na gruncie ustawy o znakach towarowych, znak, który jest znakiem powszechnie znanym jest chroniony bez względu na fakt udzielenia rejestracji przez UP. Fakt, że zarejestrowany znak był znakiem powszechnie znanym wpływa na zakres ochrony, ponieważ zakres ten jest tym szerszy im bardziej znany jest znak. Kwestionowanie ważności ochronnej spornego znaku towarowego w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy dnia, w którym znak taki został zgłoszony do Urzędu Patentowego. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca twierdzi, że zgłoszenie spornego znaku nastąpiło w dniu, w którym znak wnioskodawcy był znakiem powszechnie znanym, zatem, rejestracja spornego znaku narusza prawa wnioskodawcy. Zatem realizacja uprawnień wnioskodawcy wynikających z prawa do znaku powszechnie znanego poprzez możliwość weryfikacji prawidłowości udzielenia prawa na znak późniejszy odnosi się w rzeczywistości do daty zgłoszenia spornego znaku towarowego. Skoro więc zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w dniu [...] września 1996 r., a wnioskodawca twierdzi, że legitymuje się prawem (np. do znaku powszechnie znanego) to nie można uznać, że wnioskodawca nie posiada aktualnego interesu prawnego. Bez znaczenia w ocenie organu, dla sprawy pozostaje, iż wnioskodawca używa obecnie zmodyfikowanej formy przedstawieniowej znaku towarowego "niebieska Vegeta", ponieważ wnioskodawca domaga się ochrony swojego znaku powszechnie znanego w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego (w dniu [...] września 1996 r.). Zakończenie postępowań sądowych pomiędzy stronami postępowania również nie przesądza o braku interesu prawnego wnioskodawcy, ponieważ nie była jedyna okoliczność na którą powołał się wnioskodawca. Wnioskodawca postawił zarzut rejestracji spornego znaku z naruszeniem dyspozycji art. 9 ust. 1 pkt. 2 u.z.t. stanowiącego o niedopuszczalności zarejestrowania znaku dla towarów tego samego rodzaju jeżeli jest on podobny do znaku powszechnie znanego w Polsce. W ocenie organu, fakt, że zarejestrowany znak był znakiem powszechnie znanym wpływa na zakres ochrony, ponieważ zakres ten jest tym szerszy im bardziej znany jest znak. W ocenie organu, przedstawione przez wnioskodawcę dokumentacja w postaci badań Instytutu [...] "P." pochodząca z czerwca 1993 r., a więc ponad trzy lata przed zgłoszeniem we wrześniu 1996 r. spornego znaku. Badania wskazały, że nazwa Vegeta jest znana przez większość badanych (89%), w prawie co trzecim polskim gospodarstwie domowym Vegeta jest regularnie używana. Powyższe świadczy o powszechnej znajomości tej marki i używaniu tego produktu przez większość respondentów. W ocenie organu, ustalenie powyższych faktów dotyczących samego oznaczenia jak i potwierdzenie przez wnioskodawcę okoliczności związanych z wprowadzeniem (od jesieni 1994 r.) w ten sposób oznaczanego towaru do obrotu przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego oraz przedłożenie badań, z których wynika, iż znak określany jako "niebieska Vegeta" był znany ponad połowie klientów pozwala na uznanie oznaczenia "Vegeta niebieska" jako posiadającego przymiot znaku powszechnie znanego. W ocenie Kolegium oceniany materiał dowodowy pozwala na prawidłowe i pełne ustalenie rzeczywistości rynkowej związanej z okolicznościami przed zgłoszeniem znaku KUCHAREK (badania z 1993 r.), w dacie jego zgłoszenia (badania z 1996r.) oraz po zgłoszeniu spornego znaku (badania 2001 r.). Zdaniem organu uprawniony nie zdołał skutecznie zakwestionować dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę. W dalszej kolejności rozpoznawania niniejszej sprawy, organ podjął rozważania, czy sporny znak towarowy KUCHAREK [...] jest podobny do ww. znaku powszechnie znanego, na który powołał się wnioskodawca. Ocena podobieństwa między znakiem spornym a znakiem powszechnie znanym podlega takim samym kryteriom oceny podobieństwa towarów oraz podobieństwa oznaczeń jak ocena podobieństwa znaków towarowych wynikająca z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Prawidłowa zaś ocena podobieństwa znaków towarowych powinna uwzględniać zasady przyjęte w doktrynie jak i orzecznictwie sądów w tym orzecznictwie ETS-u. Organ podkreślił również, że ocena podobieństwa znaków towarowych należy do sfery ustaleń faktycznych występujących w sprawie, co wynika z ustalonej linii orzeczniczej. Zdaniem UP obydwa znaki służą do oznaczania przypraw do potraw sklasyfikowanych w klasie 30. Organ oceniając podobieństwo towarów stwierdził, że towary są identyczne. Niemniej jednak, jak podkreślił organ, podobieństwo towarów nie jest wystarczającą przesłanką do uznania podobieństwa między przeciwstawionymi znakami towarowymi. Dokonując oceny przeciwstawionych znaków, organ porównał znaki w warstwie fonetycznej, warstwie znaczeniowej oraz w warstwie wizualnej. Ocena taka opiera się bowiem na całościowym wrażeniu wywoływanym przez te znaki w szczególności, uwzględniając elementy dominujące i odróżniające. Co do podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń - znaku spornego KUCHAREK [...], w którym na niebieskim tle umieszczono postać kucharza, przed którym znajduje się rysunek ułożonych warzyw, nad postacią kucharza znajduje się napis KUCHAREK, zapisany białą, wyraźną czcionką i znaku powszechnie znanego, którego forma przedstawieniowa została opisana jako oznaczenie składające się z trzech podstawowych elementów niebieskie tło, na którym umieszczony jest wizerunek kucharza i rysunek warzyw. W znaku, na który powołał się wnioskodawca, w górnej części znaku znajduje się napis PODRAVKA, a nieco poniżej, proporcjonalnie większymi literami umieszczono wyraźny napis VEGETA, zapisany charakterystyczną czcionką. W płaszczyźnie fonetycznej ocenie podlegają elementy słowne to jest słowo kucharek w znaku spornym i słowa podravka i vegeta w znaku wcześniejszym. Zdaniem organu, bezsprzecznie słowa użyte w porównywanych znakach nie są podobne fonetycznie, każde z nich w warstwie dźwiękowej oddaje układ głosek w słowach zapisanych literowo kucharek, podravka, vegeta. Użycie w słowach podravka i vegeta litery v nie powoduje problemów dla prawidłowej artykulacji i odbioru tych słów. Zdaniem organu należało przyjąć, że słowa użyte w przeciwstawionych znakach towarowych są znakami fantazyjnymi w odniesieniu do towarów, dla których przeznaczono znaki, z tego też powodu ocena ich podobieństwa w płaszczyźnie znaczeniowej nie jest konieczna. Słowo kucharek może oznaczać osobę pracującą w kuchni. Co do słów podravka i vegeta słowa te nie posiadają dla polskiego odbiorcy warstwy znaczeniowej jak również skojarzeniowej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, za zasadne należało przyjąć, że płaszczyzna graficzna przeciwstawionych znaków towarowych jest równie istotna jak warstwa słowna. W sprawie, oceniane są dwa znaki słowno-graficzne, a warstwa graficzna nie stanowi "ubogiego" uzupełnienia dla elementów słownych użytych w tych znakach, ale przeciwnie to elementy graficzne przeważają swoją mocą oddziaływania nad elementami słownymi. W ocenie Kolegium Orzekającego, w szczególności chodzi o niebieskie tło, postać kucharza oraz rysunek bukietu warzyw bo to właśnie te konkretne elementy stanowiące kompozycję graficzną znaku wnioskodawcy są elementami wyróżniającymi i dominują na pozostałymi płaszczyznami odbioru i oceny znaku "niebieska Vegeta". Organ podkreślił, że w tej sprawie znaczenie ma podobieństwo w zakresie koncepcji graficznej znaku, bowiem bez wątpliwości należy uznać, że te trzy podstawowe elementy w znaku wcześniejszym "niebieska Vegeta" znajdują się w znaku spornym KUCHAREK [...]. Nie chodzi tutaj o proste przeniesienie czy inkorporowanie takich samych elementów ale w istocie o adaptację tych samych elementów. Układ ww. elementów w znaku "niebieska Vegeta" stanowi o przyjętej przez wnioskodawcę koncepcji wizualnej czy też graficznej tego właśnie znaku i stosowanie tego oznaczenia dla oferowanych towarów. Koncepcja graficzna w spornym znaku towarowym zawiera takie same elementy graficzne - niebieskie tło, postać kucharza oraz rysunek warzyw, przy czym elementy te mają identyczne znaczenie. Stąd też w ocenie organu nie można przyjąć, że elementy w znaku spornym nie przedstawiają kucharza, warzyw i niebieskiego tła. W takiej sytuacji, brak podobieństwa w płaszczyźnie słownej a co za tym idzie także w płaszczyźnie dźwiękowej nie powoduje aby pomiędzy porównywanymi znakami nie występowało podobieństwo w warstwie graficznej i warstwie znaczeniowej użytych w znaku spornym elementów graficznych. Nie mają więc znaczenia przedstawione przez uprawnionego argumenty wraz z materiałem poglądowym, dotyczące udzielenia ochrony na znaki towarowe wykorzystujące np. postać kucharza. Organ podkreślił, że w sprawie nie można przyjąć twierdzenia uprawnionego o wyeksploatowanym charakterze elementów użytych w płaszczyźnie graficznej porównywanych znaków towarowych, ponieważ, po pierwsze, eksploatację tych elementów należałoby wykazać na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego ([...] września 1996 r.), a tego nie wykazano, i po drugie, nawet jeżeli możliwa byłaby akceptacja stanowiska o wyeksploatowaniu elementów graficznych, to w przedmiotowej sprawie chodzi o połączenie czy związek tych właśnie elementów w koncepcji graficznej znaku, który w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego KUCHAREK [...] był znakiem powszechnie znanym. Wobec powyżej przeprowadzonej analizy podobieństwa towarów oznaczanych znakiem "niebieska Vegeta" oraz znakiem spornym KUCHAREK [...] oraz podobieństwa samych tych oznaczeń słuszne jest stwierdzenie o ich podobieństwie. Prawidłowa, bowiem ocena podobieństwa znaków towarowych - znaku powszechnie znanego, chronionego na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. i znaku spornego KUCHAREK [...] nie sprowadza się wyłącznie do oceny podobieństwa ww. znaków ale zawiera także ocenę ryzyka wprowadzenia w błąd potencjalnych odbiorców. W tym aspekcie sprawy należy uwzględnić okoliczności związane z siłą oddziaływania znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem, w szczególności stopień jego znajomości. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie przyjęcie, że znak wcześniejszy był znakiem powszechnie znanym - co świadczy o wysokim stopniu jego znajomości wśród potencjalnych odbiorców, a więc uzasadnia twierdzenie o podobieństwie spornego znaku KUCHAREK [...], w szczególności w warstwie graficznej wobec wcześniejszego znaku "niebieska Vegeta", podobieństwie polegającym na możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców tak oznaczanych towarów. Ponadto oceniając niebezpieczeństwo pomyłki należy wziąć pod uwagę, że wobec ogromnej ilości różnorodnych towarów i usług na rynku konsumenci są zmuszeni do zachowania należytej uwagi przy wyborze. A zgodnie z orzecznictwem ETS-u model przeciętnego odbiorcy określonego rodzaju dóbr jest określany jako osoba należycie dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna. Towary oznaczane przeciwstawionymi znakami należą do dóbr konsumpcyjnych żywnościowych, masowo i powszechnie nabywanych każdego dnia, stosunkowo niedrogich. Te okoliczności powodują, że poziom uwagi jaką przeciętny konsument przykłada jest niewielki lub też, czego nie sposób wykluczyć poziom tej uwagi zależy od rutyny i doświadczenia przeciętnego nabywcy. Zdaniem organu, należy także zauważyć, że klient nie poświęca wiele czasu na zakupy, w sklepie wybiera te półki, na których znajduje szukany przez siebie towar. Wnioskodawca wykazał, że znak, na który się powołał jest znakiem powszechnie znanym dla przypraw a więc posiada wysoki stopień odróżnialności, którego podstawą jest siła kompozycji graficznej, co skutkuje tym, że odbiorcy mogą uznać że towary (przyprawy) oznaczane znakiem spornym KUCHAREK [...] pochodzą od tego samego lub podmiotów powiązanych gospodarczo. Zachodzi zatem ryzyko wprowadzenia w błąd, w tym także możliwość skojarzenia spornego znaku [...] ze znakiem wcześniejszym. W ocenie Kolegium Orzekającego w przedmiotowej sprawie nastąpiła realizacja ochrony znaku, który w istocie nie jest objęty formalnym prawem ochronnym, ale zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. uprawnionemu przysługuje ochrona z tytułu prawa do znaku powszechnie znanego. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie doszło do rzeczywistego wprowadzenia w błąd odbiorców, jak bowiem wynika z materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę, w latach 2002-2003 podczas prowadzonego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy konkursu, jego uczestnicy przesyłali opakowania "Kucharka" zamiast "niebieskiej Vegety", okoliczność ta nie może stanowić podstawy dla oceny przesłanek wynikających z przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. (okoliczność ta nastąpiła po udzieleniu prawa na sporny znak towarowy), niemniej, można przyjąć, że potwierdza zarzut istnienie niebezpieczeństwa - ewentualności wprowadzenia w błąd w dacie zgłoszenia znaku towarowego KUCHAREK [...]. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, po ustaleniu stanu faktycznego oraz stanu prawnego, zarzut wnioskodawcy o naruszeniu przez sporne prawo wyłączne przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. został potwierdzony. Zatem udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy KUCHAREK [...], nastąpiło z naruszeniem dyspozycji wynikającej z treści ww. przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. i stanowi wystarczającą podstawę do unieważnienia prawa na sporny znak towarowy. Organ odniósł się również do zarzutu wnioskodawcy dotyczącego naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t. poprzez naruszenie prawa do znaku renomowanego "niebieska Vegeta". Zdaniem wnioskodawcy uprawniony ze spornego prawa na znak towarowy KUCHAREK [...] korzysta z efektu skojarzenia ze znakiem należącym do wnioskodawcy. Korzyści te, zdaniem wnioskodawcy polegają na ułatwieniach związanych z nakładami na promocje i reklamę tak oznaczanych towarów. W ocenie UP w ustalonym stanie faktycznym i prawnym wnioskodawca nie może skutecznie powołać się na prawo do znaku renomowanego "niebieska Vegeta". Na gruncie przepisów ustawy o znakach towarowych brak jest przepisu odnoszącego się bezpośrednio do znaków renomowanych, a możliwość ochrony takich oznaczeń stanowiła szczególną postać zgłoszenia znaku w złej wierze. Należy zauważyć, że w związku z powyższym w aktualnie obowiązującej ustawie Prawo własności przemysłowej ustawodawca przewidział w art. 132 ust. 2 pkt 3 możliwość szczególnej ochrony znaku renomowanego wyłącznie zarejestrowanego lub wcześniej zgłoszonego. Zatem Kolegium Orzekające przyjęło, że powołanie się przez wnioskodawcę na uprawnienia z tytuły renomy znaku "niebieska Vegeta" nie może być skuteczne. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca podniósł zarzut zgłoszenia spornego znaku w warunkach złej wiary. W myśl art. 8 pkt 1 niedopuszczalna jest udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. W orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę, że nie chodzi tu wyłącznie o sprzeczność z zasadami współżycia społecznego samego znaku (jego treści, formy przedstawieniowej) lecz także o sprzeczność z tymi zasadami określonych działań zgłaszającego i ich zamierzonego skutku. Przepis art. 8 pkt 1 u.z.t. mający zastosowanie w niniejszej sprawie, na podstawie art. 315 ust. 3 Prawa własności przemysłowej, nie zawiera expressis verbis przesłanki dokonania zgłoszenia w złej wierze, ale zgodnie z doktryną oraz ustalonym orzecznictwem, zła wiara stanowi kwalifikowaną postać dokonania zgłoszenia znaku w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. W orzecznictwie i doktrynie przyjęto, że "w złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie togo nie wie, ale braku jego wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony". W przedmiotowej sprawie organ przyjął, że uprawniony ze spornego znaku towarowego jako podmiot gospodarczy konkurencyjny wobec podmiotu wnioskodawcy bezpodstawnie przyjął, że między znakiem KUCHAREK [...], a znakiem powszechnie znanym wnioskodawcy istnieje odpowiedni dystans, który usprawiedliwia zgłoszenie spornego znaku do ochrony. Kolegium Orzekające podkreśliło, że zarzuty postawione w przedmiotowym wniosku dotyczą okoliczności, które miały miejsce w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, a więc w dniu [...] września 1996 r. Zatem ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny pozwolił Kolegium Orzekającemu na przyjęcie, iż uprawniony zgłaszając sporny znak towarowy KUCHAREK [...], naruszył zasady współżycia społecznego. Zatem, w sytuacji gdy znak wnioskodawcy "niebieska Vegeta" był powszechnie znany dla oznaczania przypraw, to zgłoszenie znaku towarowego KUCHAREK [...], zawierającego identyczne pod względem znaczeniowym elementy graficzne, będące bazą układu graficznego znaku wnioskodawcy, należy uznać za przekroczenie czy też naruszenie zasad współżycia społecznego. W szczególności chodzi o te reguły, które dotyczą przedsiębiorców i przejawiają się w możliwości swobodnego wyboru oznaczenia używanego przez podmiot gospodarczy do oznaczania oferowanych towarów. Innymi słowy, jak wskazał wnioskodawca w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. naruszenie zasad współżycia społecznego polegało na kopiowaniu kombinacji elementów graficznych charakterystycznych dla opakowania niebieska Vegeta. Uprawniony usprawiedliwiając wybór oznaczenia stanowiącego sporny znak towarowy KUCHAREK [...] przez powołanie się na teorię dystansu (nawet bez względu na jej źródło pochodzenia i obowiązywania), potwierdził, że wiedział o istnieniu oznaczenia "niebieska Vegeta" a wszelkie działania w zakresie formy przedstawieniowej spornego oznaczenia miały na celu wykreowanie pozytywnego obrazu. Zdaniem Kolegium Orzekającego w tej konkretnej sprawie, uwzględniając rzeczywistość rynkową i datę zgłoszenia spornego oznaczenia do ochrony – [...] września 1996 r., nie można zaakceptować twierdzenia uprawnionego o zachowaniu bezpiecznego dystansu między przeciwstawionymi znakami, ponieważ jak wyżej wykazano, między znakiem spornym i znakiem wnioskodawcy istnieje zbyt dużo podobieństw, które skutecznie niwelują ten dystans. W sprawie znalazły się wyroki sądów cywilnych, które zostały przedłożone przez uprawnionego, w szczególności chodzi o wyroki Sądu Apelacyjnego z lat 2006 i 2007 oraz Sądu Najwyższego z 2007. Wyrok z 2007 z dnia [...] maja 2007 sygn. akt [...] Sądu Apelacyjnego oddalił apelację powoda - wnioskodawcy w sprawie o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji. Zdaniem Kolegium Orzekającego przedmiotem oceny wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest weryfikacja prawidłowości udzielenia prawa wyłącznego na znak towarowy, natomiast wystąpienie z pozwem na podstawie przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ma na celu ocenę działań przedsiębiorców w warunkach konkurencji. Stąd też w ocenie Kolegium wyroki te są niewątpliwym potwierdzeniem konkurencyjnych relacji między stronami postępowania, niemniej w zakresie ustaleń do jakich uprawniony jest UP rozpoznający sprawę w postępowaniu spornym i w zakresie ustaleń poczynionych przez sąd nie zachodzi zależność. Również, powołanie się przez uprawnionego na fakt powszechnej znajomości i renomy znaku towarowego KUCHAREK [...] pozostaje bez związku ze sprawą, ponieważ w przedmiotowym postępowaniu weryfikowana jest prawidłowość udzielenia prawa wyłącznego na sporny znak towarowy w świetle odpowiednich przepisów prawa, a więc nie są to kwestie związane z charakterem ocenianego znaku. Dodatkowo w przepisach ustawy o znakach towarowych brak jest ograniczeń w unieważnieniu prawa z rejestracji ze względu na renomę czy powszechną znajomość "kontrolowanego" znaku towarowego. W tym też kontekście organ stwierdził, że przedłożony przez uprawnionego obszerny materiał dowodowy - przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. - na okoliczność: aktywności marki Kucharek, monitoringu reklam zwianych z marką Kucharek, pozostają bez związku ze sprawą i postawionymi we wniosku zarzutami. Reasumując organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu oceny zasadności zarzutów wnioskodawcy - przedsiębiorstwa P. z K., potwierdzono zasadność zarzutów wnioskodawcy, iż sporne prawo wyłączne na znak towarowy KUCHAREK [...], zostało udzielone z naruszeniem przepisów ustawy o znakach towarowych - art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 2, a więc, że zgłoszenie znaku towarowego nastąpiło w warunkach istnienia złej wiary oraz, że sporny znak towarowy jest podobny do znaku towarowego powszechnie znanego wnioskodawcy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez przyjęcie, że rozpatrywany znak jest podobny do znaku powszechnie znanego w stopniu, który może wprowadzić w błąd, co do pochodzenia towarów, 2) naruszenie art. 8 pkt 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez przyjęcie, że rozpatrywany znak jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego, 3) wydanie zaskarżonej decyzji z obrazą art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiącego, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie zaskarżono, 4) dokonanie w zaskarżonej decyzji ustaleń sprzecznych z prawomocnymi wyrokami sądów powszechnych oraz wyrokami Sądu Najwyższego, tj. podjęcie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa - art. 365 k.p.c., zgodnie z którym każde prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko sąd oraz strony, ale także inne organy państwowe i organy administracji publicznej, 5) naruszenie przepisów art. 7 i 8 k.p.a. oraz dokonanie analizy prawnej obejmującej wyłącznie stanowisko prezentowane przez wnioskodawcę i naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, 6) naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustalenia, iż przeciwstawiony znak miał charakter znaku powszechnie znanego wyłącznie na podstawie stwierdzeń wnioskodawcy, z pominięciem dowodów uprawnionego, które temu zaprzeczały, 7) naruszenie przepisu art. 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez ograniczenie uzupełniającego postępowania dowodowego do dowodów zgłaszanych przez wnioskodawcę, i zaniechanie podania przyczyn, dla których UP pominął dowody i nie uwzględnił twierdzeń uprawnionego. W odpowiedzi na skargę UP podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W toku postępowania sądowoadministracyjnego uczestnik postępowania przedłożył swoje stanowisko w sprawie niniejszej i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1295/11 oddalił skargę R. L. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga R. L. z siedzibą w J. jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 8 pkt1 u.z.t., albowiem sporny znak towarowy "Kucharek" [...] został zgłoszony do ochrony w dniu [...] września 1996 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985 r. i ta ustawa po myśli art. 315 ust. 3 p.w.p. stanowiła podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku. Poza tym dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. W sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniach Sądów obu instancji wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez przyjęcie, że rozpatrywany znak jest podobny do znaku powszechnie znanego w stopniu, który może wprowadzić w błąd co do pochodzenia towarów. UP przeprowadził analizę podobieństwa porównywanych znaków towarowych – znaku spornego [...] wobec znaku powszechnie znanego "niebieska Vegeta" z uwzględnieniem stanowiska doktryny, ustalonego orzecznictwa i przyjęciem, że ocena odwołuje się do sytuacji z dnia zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony, a więc do dnia [...] września 1996 r. I w tej dacie UP ocenił możliwość wprowadzenia w błąd odbiorców a więc niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd (zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t.). Skarżący nie zgodził się z ustaleniami UP dotyczącymi postaci znaku powszechnie znanego "niebieska Vegeta", ponieważ zdaniem skarżącego ustalenia stanowią niejasny opis, który powoduje, że każda ocena podobieństwa na podstawie tego opisu jest błędna. Tym samym ocena podobieństwa przedstawiona przez Urząd bezzasadnie opiera się na przyjęciu, że oceniane znaki są podobne. Zdaniem Sądu przyjęty przez organ opis znaku powszechnie znanego określonego jako "niebieska Vegeta" odpowiada zakwestiowanemu w czasie postępowania przez skarżącego opisowi oraz ustaleniom dokonanym na podstawie materiałów dowodowych. Dokonana przez Urząd ocena podobieństwa przeciwstawionych orzeczeń odnosi się do wszystkich elementów znaku w płaszczyźnie słownej, jak i graficznej z tego względu zarzut naruszenia przez organ art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. nie jest zasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony skarżącej, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 8 pkt 1 u.z.t. poprzez przyjęcie, że sporny znak towarowy jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego Sąd stwierdził, że powoływane w tym kontekście wyroki sądów powszechnych i Sądu Najwyższego nie zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie UP orzekał w granicach wniosku (art. 255 ust. 4 p.w.p.), a poza tym miał na uwadze ocenę prawną, wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych. Natomiast wyroki sądowe powoływane przez skarżącego i chociaż korzystne dla niego zostały wydane na podstawie innych przepisów m. in. w oparciu o ustawę o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i z tego względu nie były wiążące dla organu. Sąd zgodził się ze stanowiskiem uczestnika postępowania, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje bez znaczenia korzystna dla skarżącego decyzja Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego Drugiej Izby Odwoławczej z dnia [...] lipca 2009 roku, zgodnie z którą znak towarowy "kucharek" jest chroniony na terytorium Wspólnoty Europejskiej. Decyzja ta bowiem miała na uwadze zdolność rejestracyjną spornego znaku na datę rozpatrywania wniosku, tj. na 2009 rok, natomiast UP po myśli art. 315 ust. 3 p.w.p. był zobowiązany uwzględnić stan prawny, istniejący w chwili zgłoszenia znaku "kucharek" do ochrony, tj. stan na dzień [...] września 1996 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej UP uwzględnił wszystkie wskazania, zawarte w wyrokach sądów administracyjnych, które po myśli art. 153 p.p.s.a. były dla niego wiążące. Skarżący nietrafnie powołał się na naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Zastrzeżenia skarżącego dotyczące istnienia interesu prawnego wnioskodawcy a w szczególności aspektu jego aktualności nie zostały uwzględnione przez Sąd. Okoliczność, że uczestnik postępowania posługuje się obecnie "nowym opakowaniem" Vegety są bez znaczenia dla sprawy, albowiem dla organu przedmiotem oceny i ustaleń był znak wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego tj. rok 1996. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia przez UP art. 80 k.p.a., albowiem organ oceniał podobieństwo spornego znaku towarowego wobec znaku powszechnie znanego określonego jako "niebieska Vegeta", którego opis w toku postępowania nie budził wątpliwości. Z tych wyroków przedstawiony przez skarżącego w uzasadnieniu skargi znak "czerwona Vegeta" nie ma znaczenia dla sprawy. Zdaniem Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, UP dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zaś zajęte stanowisko w decyzji uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. R. L. z siedzibą w J. (skarżący) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/11. Na podstawie art. 173 i 174 pkt 1 i 2 oraz art. 175 § 1 i 185 § 1 skarżący zaskarżył ww. wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz niewłaściwe zrozumienie treści obowiązującego przepisu prawa, tj. art. 365 § 1 k.p.c, zgodnie z którym prawomocne orzeczenie (w tej sprawie były to wykluczające kolizję badanych oznaczeń wyroki Sądu Okręgowego, Sądu Apelacyjnego i wreszcie Sądu Najwyższego) wiąże nie tylko strony i sąd, które je wydał, lecz również inne sądy oraz organy administracji publicznej, względnie z ostrożności wynikającej z różnego formułowania podstaw skargi kasacyjnej 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz niewłaściwe zrozumienie treści obowiązującego przepisu prawa, zgodnie z którym prawomocne orzeczenie (w tej sprawie były to wykluczające kolizję badanych oznaczeń wyroki Sądu Okręgowego, Sądu Apelacyjnego i wreszcie Sądu Najwyższego) wiąże nie tylko strony i sąd, które je wydał, lecz również inne sądy oraz organy administracji publicznej, 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), tj. art. 153 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wiążącą oceną prawną zawartą we wcześniejszych orzeczeniach, kolejno w wyroku WSA z dnia 24 marca 2006 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 1152/05) oraz w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2007 r. (sygn. akt II GSK 243/06), podczas gdy wytyczne w nich zawarte nie zostały uwzględnione, 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn dokonania ustaleń dotyczących ryzyka wprowadzenia w błąd przez przedmiotowy znak towarowy dokładnie sprzecznie z ustaleniami zawartymi w wytycznych kolejno w wyroku WSA z dnia 24 marca 2006 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 1152/05) oraz w wyroku NSA z dnia 28 lutego 2007 r. (sygn. akt II GSK 243/06), 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania (art. 7, 8, 80, 77 i 107 k.p.a.) Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. z K., C. wniosła o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II GSK 631/12 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 7 listopada 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1295/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie, choć nie wszystkie podstawy, na których skargę kasacyjną oparto i nie wszystkie argumenty przedstawione na ich poparcie można było podzielić. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja UP z [...] czerwca 2009 r. została wydana z uwzględnieniem cytowanego powyżej przepisu p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zagadnieniem mającym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku wyrażonemu przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/11, ani Sąd rozpoznający ponownie sprawę ani organ nie zastosowali się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05. W świetle art. 153 p.p.s.a. przez ocenę prawną należy rozumieć wytyczne sądu odnoszące się do stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i sposobu ich zastosowania jako podstawy do wydania decyzji w konkretnej sprawie. Ocena prawna określa prawidłowy sposób działania organu w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego oraz daje wskazania co do kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu wyeliminowania popełnionych błędów, czy uchybień procesowych dostrzeżonych przez sąd. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie jednak nie ma. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i stanowisko doktryny w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez sąd we wcześniejszym wyroku narusza zasadę związania oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. uzasadnia zaskarżenie aktu lub czynności na tej podstawie i powoduje jej uchylenie przez sąd, stanowiąc gwarancję przestrzegania orzeczeń sądu administracyjnego. Sąd w wyroku z dnia 7 listopada 2011 r. nie poddał kontroli zaskarżonej decyzji UP z dnia [...] czerwca 2009 r. pod względem zastosowania się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, które zostały bardzo wyraźnie, szeroko i precyzyjnie wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 24 marca 2006 r. Sąd ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, polegającego na przytoczeniu treści przepisu art. 153 p.p.s.a., że: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniach sądów obu instancji wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia" (s. 9 uzasadnienia). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd nie przeprowadził rzetelnej, zgodnej z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania kontroli oceny podobieństwa znaków przez UP na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Zgodnie z tym przepisem niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Zatem postępując zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonanymi w wyroku z 24 marca 2006 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 1152/05): "w toku ponownego postępowania UP zobowiązany będzie ponownie ocenić powszechną znajomość w Polsce znaku towarowego skarżącej spółki, uwzględniając przedłożone materiały dowodowe zgłoszone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (vide: pisma procesowe z dnia [...] i [...] stycznia 2006 r. oraz z dnia [...] marca 2006 r.) oraz ewentualnie uzupełnione o nowe w toku ponownego postępowania spornego, a następnie zbadać, czy zarejestrowany na rzecz R. L. z siedzibą w J., znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK [...] jest podobny w takim stopniu do powszechnie znanego znaku skarżącej spółki, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t.)" (s. 14 uzasadnienia wyroku). Zatem, organ uwzględniając materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę był zobowiązany ustalić precyzyjnie opis oznaczenia i ocenić, czy dane oznaczenie jest znakiem powszechnie znanym. Podkreślenia wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny dane oznaczenie musi być znane jako znak towarowy. Powinno być zatem łączone z określonym towarem w sposób właściwy dla znaków towarowych, a zatem przez wskazania pochodzenia handlowego towaru i tym samym odróżnienia towarów pod tym znakiem od innych towarów. Nie wystarczy przy tym, że dane oznaczenie jest szeroko znane. Konieczne jest zawsze uzyskanie wymaganej znajomości jako oznaczenia wyróżniającego dany towar na rynku (R. Skubisz (w:) System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej, t. 14B, pod red. R. Skubisza, Warszawa 2012, s. 737). Nabycie przez znak towarowy syndromu powszechnej znajomości zastępuje rejestrację. Jest źródłem nabycia prawa wyłącznego. Znak powszechnie znany z wcześniejszym pierwszeństwem jako przedmiot istniejącego cudzego prawa - stanowi przeszkodę rejestracji znaku takiego samego lub podobnego dla towarów takich samych lub podobnych (U. Romińska, Znak towarowy (w:) Prawo własności przemysłowej, pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2005, s. 221- 222). Z analizy treści decyzji UP z [...] czerwca 2009 r. wynika, że przedłożone przez wnioskodawcę, tj. przedsiębiorstwo P. z K., C., materiały dowodowe na wykazanie powszechnej znajomości znaku dotyczyły znajomości znaku Vegeta na niebieskim tle. Pomimo wskazań w tym zakresie dokonanych przez WSA w wyroku z dnia 24 marca 2006 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 1152/05), organ nie ustalił precyzyjnie opisu znaku powszechnie znanego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji UP z dnia [...] czerwca 2009 r., a mianowicie: "Badanie zostało przeprowadzone [...]-[...] maja 1993 r., na podstawie [...] ankiet. Na karcie 101 (akta, tom IV) znajdują się następujące sformułowania: "Nazwa Vegeta jest znana przez większość badanych (89%),; w prawie co trzecim polskim gospodarstwie domowym Vegeta jest regularnie używana. Natomiast na karcie 98 (akta, tom IV) znajduje się wykres obrazujący badanie marek przypraw kiedykolwiek używanych - 1995, z którego wynika, że "Vegeta niebieska" była w ten sposób używana przez 59% odbiorców (....). Badanie zostało przeprowadzone wśród 1003 osób, w dniach [...]-[...] maja 1996 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego ([...] września 1996 r.)" (str. 17 uzasadnienia decyzji). Przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe wyraźnie wskazywały, że znakiem powszechnie znanym jest przede wszystkim – co wykazała zdecydowana większość odbiorców – nazwa przypraw do potraw Vegeta, bowiem tak stwierdziło 89% badanych. Organ stwierdził, że znakiem powszechnie znanym jest znak "niebieska Vegeta", nie zaś nazwa Vegeta, którego to ustalenia nie uzasadnił w zaskarżonej decyzji. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie zauważył i nie poddał kontroli, że organ ponownie przeprowadzając postępowanie sporne dokonał faktycznie porównania znaku graficznego zarejestrowanego na rzecz wnioskodawcy o nr [...] oraz znaku zarejestrowanego na rzecz uprawnionego, nie zaś porównania znaku powszechnie znanego ze spornym znakiem zarejestrowanym. Dokonanie porównania znaków zarejestrowanych, nie zaś znaku powszechnie znanego i spornego znaku zarejestrowanego na rzecz uprawnionego na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. wynika wyraźnie z treści uzasadnienia decyzji organu, który opisuje formę przedstawieniową znaku powszechnie znanego "jako oznaczenie składające się z trzech podstawowych elementów: niebieskie tło, na którym umieszczony został wizerunek kucharza i rysunek warzyw" (str. 19 uzasadnienia decyzji UP), nie zaś jako nazwę Vegeta na niebieskim tle, który to był uznany przez organ za znak powszechnie znany. Zatem organ przeprowadził ocenę podobieństwa znaku zarejestrowanego przez wnioskodawcę o nr [...], nie zaś znaku powszechnie znanego, a zatem przeprowadził ocenę podobieństwa w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., nie zaś na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t., do czego był zobowiązany, a czego zupełnie nie dostrzegł Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że WSA w wyroku z 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 wyraźnie stwierdził, że zaskarżona decyzja UP z dnia [...] maja 2000 r. w przedmiocie odmowy unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK nie narusza – zdaniem Sądu - przepisów prawa wyrażonych w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. i nie występuje podobieństwo pomiędzy znakami zarejestrowanymi, tj. znakiem graficznym nr [...], gdzie występuje postać kucharza i znakiem spornym słowno-graficznym z napisem KUCHAREK o nr [...]. W pełni podzielił w tym zakresie badanie podobieństwa dokonane prawidłowo przez organ. To stanowisko zaakceptował następnie NSA w wyroku z 28 lutego 2007 r., sygn. akt III GSK 243/06. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem Sądu ponownie rozpoznającego sprawę było stosowanie się w tym zakresie do wyraźnie sformułowanych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 1152/05), gdzie Sąd I instancji stwierdził, że: "W toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP (...) zobowiązany będzie zbadać czy zarejestrowany na rzecz R. L. z siedzibą w J., znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK [...] jest podobny w takim stopniu do powszechnie znanego znaku skarżącej spółki, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t.)" (str. 14 akapit 2 uzasadnienia wyroku). Ponadto, organ nie przeprowadził prawidłowo ustaleń w zakresie zbadania ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, stwierdzając odgórnie, że znak, na który powołał się wnioskodawca "jest znakiem powszechnie znanym dla przypraw, a więc posiada wysoki stopień odróżnialności, którego podstawą jest siła kompozycji graficznej, co skutkuje tym, że odbiorcy mogą uznać, że towary (przyprawy) oznaczane znakiem spornym KUCHAREK [...] pochodzą od tego samego lub podmiotów powiązanych gospodarczo. Zachodzi zatem ryzyko wprowadzenia w błąd, w tym także możliwość skojarzenia spornego znaku [...] ze znakiem wcześniejszym" (s. 22 uzasadnienia decyzji). Organ powołał się przy tym na przedłożone przez wnioskodawcę materiały pochodzące z lat 2002-2003, a więc pochodzące z okresu po uzyskaniu ochrony na sporny znak towarowy, które nie mogły stanowić podstawy dla oceny przesłanek wynikających z przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Stwierdzone w sprawie niezastosowanie się organu do oceny prawnej i wskazań, zawartych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego w zakresie dalszego postępowania, obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd I instancji zobowiązany był skontrolować czy organy administracji prawidłowo uwzględniły ocenę prawną i wytyczne, co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Tymczasem Sąd I instancji w niniejszej sprawie zaakceptował ustalenia organu administracji, nie poddając ich stosownej ocenie pod kątem przestrzegania art. 153 p.p.s.a. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu (chyba, że zmienił się stan faktyczny lub stan prawny sprawy). Nieprzestrzeganie przepisu art. 153 p.p.s.a. podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli działalności organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał również wskazany w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. "Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" w uzasadnieniu wyroku to przedstawienie faktów ustalonych przez organy w postępowaniu administracyjnym oraz dowodów na podstawie, których fakty te zostały ustalone, a ponadto dowodów, którym organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Tak rozumiane zwięzłe przedstawienie stanu sprawy w powiązaniu z odniesieniem się do zarzutów podniesionych w skardze oraz twierdzeń pozostałych stron ma decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonania przez Sąd kontroli wykonywania administracji publicznej przez orzekające w sprawie organy. Wynik tak dokonanej kontroli wpływa z kolei na konkretną treść rozstrzygnięcia, mającego swą podstawę prawną, która w uzasadnieniu wyroku powinna zostać wyjaśniona (por. wyrok NSA z dnia 11.II.2010r. sygn. akt II OSK 291/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne, niejasne i nieprecyzyjne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności co do wypełnienia przez UP wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 co do dalszego postępowania i jego oceny prawnej. Uzasadnienie wyroku Sądu ponownie rozpoznającego sprawę nie realizuje w żadnej mierze zaleceń i wskazań dotyczących dalszego przebiegu postępowania poczynionych przez Sąd w wyroku z 24 marca 2006 r. Doszło zatem – ponad wszelką wątpliwość – do naruszenia zasady określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie może być kwalifikowane jako konsekwencja uchylenia się przez sąd administracyjny od wyczerpującej oceny zgodności z prawem decyzji UP będącej przedmiotem powtórnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jest przy tym oczywiste, iż w takim wypadku, na rozpoznającym sprawę sądzie ciąży dodatkowy obowiązek zbadania, czy i w jakim stopniu właściwy organ administracyjny zastosował się do wyrażonej oceny prawnej i zastosował do wskazań sądu (art. 153 p.p.s.a.). Jakiekolwiek wadliwości i niedostatki uzasadnienia, a zwłaszcza brak odniesienia się do tego, co było istotą rysującego się sporu prawnego, muszą skutkować uchyleniem zapadłego wyroku. Skutkiem stwierdzonych uchybień przepisom prawa procesowego Naczelny sąd Administracyjny za przedwczesną uznał ocenę zasadności podstawy skargi kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Posunięcie takie niweczyłoby bowiem cele kontroli instancyjnej ukształtowanej przepisami p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien poddać ponownej kontroli zaskarżoną decyzję, uwzględniając w swojej ocenie wyżej przedstawione wywody. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aktualne rozpoznanie sprawy jest związane z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/11 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sądu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie należy podkreślić znaczenie art. 153 p.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wbrew stanowisku Sądu I instancji wyrażonemu w uchylonym wyroku, ani Sąd ani UP nie zastosowali się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1125/05. Mając na względzie wskazania wynikające z art. 153 p.p.s..a, jak również treść art. 190 p.p.s.a., Sąd orzekający w niniejszej sprawie za konieczne uznał odwołanie się do uzasadnień wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., , a co za tym idzie do stanowiska Sądu I instancji wyrażone w wyroku z dnia 24 marca 2006 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1152/05 którego prawidłowość potwierdził Sąd kasacyjny. UP rozpoznający ponownie sprawę weźmie pod uwagę twierdzenia w nim zawarte, które Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela. Przedmiotem skargi jest decyzja UP z dnia [...] czerwca 2009 r. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy KUCHAREK [...], wydana na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 8 pkt 1 u.z.t. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli jest podobny w takim stopniu do znaku towarowego powszechnie znanego w Polsce jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Obowiązkiem UP była i jest nadal (w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego) ocena powszechnej znajomości w Polsce znaku towarowego VEGETA na niebieskim tle należącego do P. z siedzibą w K., C., przy dokonywaniu której organ uwzględni przedłożone materiały dowodowe, zgłoszone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w postaci pisma procesowego z dnia [...] i [...] stycznia 2006 r. oraz z dnia [...] marca 2006 r., uzupełnione ewentualnie o nowe dokumenty, a następnie zbadać, czy zarejestrowany na rzecz skarżącego znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK [...] jest podobny w takim stopniu do powszechnie znanego znaku spółki P. z siedzibą w K., C., że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Organ, uwzględniając materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę zobowiązany jest ustalić precyzyjnie opis oznaczenia i ocenić, czy oznaczenie VEGETA na niebieskim tle jest znakiem powszechnie znanym. Obowiązkiem UP będzie precyzyjne opisanie znaku powszechnie znanego "Vegeta na niebieskim tle", które pozwoli na przeprowadzenie jego oceny na gruncie art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. i porównanie ze spornym znakiem zarejestrowanym. Rozpatrując ponownie sprawę UP rozważy również zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 20`13 r. twierdzenie Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05, w którym Sąd wskazał, że w toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP (...) zobowiązany będzie zbadać czy zarejestrowany na rzecz R. L. z siedzibą w J., znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK [...] jest podobny w takim stopniu do powszechnie znanego znaku towarowego w postaci opakowania przyprawy "Vegeta z niebieskim tłem", że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t.). Należy podkreślić, że Urząd Patentowy, który nie zastosował się do uprzednich wskazań Sądu, nie przeprowadził prawidłowo ustaleń w zakresie zbadania ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, stwierdzając odgórnie, że znak, na który powołał się wnioskodawca jest znakiem powszechnie znanym dla przypraw, a więc posiada wysoki stopień odróżnialności, którego podstawa jest siła kompozycji graficznej, co skutkuje tym, że odbiorcy mogą uznać, że towary (przyprawy) oznaczone znakiem spornym KUCHAREK [...] pochodzą od tego samego lub podmiotów powiązanych gospodarczo. Zachodzi zatem ryzyko wprowadzenia w błąd, w tym także możliwość skojarzenia spornego znaku [...] ze znakiem wcześniejszym. Organ powołał się przy tym na przedłożone przez wnioskodawcę materiały pochodzące z lat 2002-2003, a więc pochodzące z okresu po uzyskaniu ochrony na sporny znak towarowy, które nie mogły stanowić podstawy dla oceny przesłanek wynikających z przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Dokonując oceny ryzyka wprowadzenia w błąd po stronie opinii publicznej należy dokonywać jej całościowo, biorąc pod uwagę wszelkie właściwe dla danej sprawy okoliczności. UP zobowiązany będzie więc zbadać, czy podobieństwo między oznaczanymi przez obydwa znaki towarami może stanowić wystarczającą przesłankę dla stwierdzenia niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd. W tym zakresie ustalenia organu powinny opierać się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Nieprawidłowość ustaleń w tym zakresie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2013 r. W sytuacji, gdy UP uzna, że P. z siedzibą w K., C., może wywodzić swoją ochronę z powszechnej znajomości znaku towarowego w postaci niebieskiego opakowania przyprawy "VEGETA" powinien rozważyć, jaki jest stopnień uwagi przy zakupie przypraw i jaka jest specyfika obrotu takimi produktami, a także zobowiązany będzie rozważyć, jak na ryzyko wprowadzenia w błąd może wpłynąć zdolność odróżniająca (siła oddziaływania) przeciwstawionego znaku w stosunku do spornego znaku towarowego [...]. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/05 (którego prawidłowość potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny), Sąd orzekający w sprawie stwierdza, że w toku ponownego postępowania UP zobowiązany będzie ponownie ocenić powszechną znajomość z Polsce znaku towarowego P. z siedzibą w K., C., uwzględniając przedłożone materiały dowodowe zgłoszone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (pisma procesowe z dnia [...] i [...] stycznia 2006 r. oraz z dnia [...] marca 2006 r.) oraz ewentualnie uzupełnione o nowe w toku ponownego postępowania spornego, a następnie zbadać, czy zarejestrowany na rzecz R. L. –z siedzibą w J., znak towarowy słowno-graficzny KUCHAREK [...] jest podobny w takim stopniu do powszechnie znanego znaku spółki P., że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t.). Organ, uwzględniając zebrany materiał dowodowy zobowiązany będzie ustalić precyzyjnie opis oznaczenia i ocenić, czy dane oznaczenie jest znakiem powszechnie znanym. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. Nr 212 poz. 2076)