I SA/Kr 2187/13

|Sygn. akt I SA/Kr 2187/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r., sprawy ze skarg Z. B. i J.B., na interpretacje indywidualne Ministra Finansów, z dnia 5 sierpnia 2013 r. Nr [...],, Nr [...],, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, I. uchyla zaskarżone interpretacje indywidualne, II. określa, że zaskarżone interpretacje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżących solidarnie koszty postępowania w kwocie 914 zł ( dziewięćset czternaście złotych). Sygn. akt I SA/Kr 2187/13. UZASADNIENIE. Pismami z dnia 7 maja 2013 r. Z. B. i J. B. złożyli wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku odpłatnego zbycia udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Oboje małżonkowie byli wspólnikami spółki z o.o. i posiadali po 400 udziałów o wartości nominalnej 1.000 zł. Udziały w chwili zawiązania spółki w 2003 r. zostały objęte za kwoty w wysokości po 400.000 zł. W dniu 28 grudnia 2012 r. podatnicy zawarli ze wspólnikiem spółki Panią C. umowę sprzedaży udziałów w spółce z o.o. Na mocy zawartej umowy Pani C. zobowiązała się do uiszczenia na rzecz wnioskodawców ceny za sprzedane po 400 udziałów w kwotach po 1.411.500 zł. Zgodnie z § 4 zawartej umowy Pani C. jest zobowiązana do uiszczenia ceny za sprzedane udziały na rzecz obojga sprzedających tj. wnioskodawcy oraz jego małżonka w następujących ratach: 1 rata w kwocie 823.000 zł ma zostać uiszczona do dnia 31 grudnia 2013 r., II rata w kwocie 1.000.000 zł ma zostać uiszczona do dnia 31 grudnia 2014 r., III rata w kwocie 1.000.000 zł do dnia 31 grudnia 2015 r. Zgodnie z § 4 pkt 3 zawartej umowy każda z rat zostanie powiększona o odsetki umowne liczone od niespłaconej części określonej w wysokości 6,5% w skali roku, z końcoworoczną kapitalizacją w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 31 grudnia 2014 r. Począwszy od dnia 31 grudnia 2014 r. odsetki umowne liczone od niespłaconej części ceny określonej wyniosą 7% w skali roku z końcoworoczną kapitalizacją. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: kiedy w opisanym stanie faktycznym powstają u wnioskodawcy przychody należne w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z zawarciem przez wnioskodawcę umowy sprzedaży udziałów w spółce z o.o.? Zdaniem wnioskodawców, w opisanym stanie faktycznym sprawy przychody te powstają z chwilą wymagalności poszczególnych rat, tj. co do pierwszej raty z dniem 31 grudnia 2013 r., co do II raty z dniem 31 grudnia 2014 r. i co do III raty z dniem 31 grudnia 2015 r. Przed upływem wskazanych wyżej terminów wnioskodawcy nie mogą domagać się zapłaty ceny za sprzedane udziały, ich roszczenia nie są wymagalne, a wnioskodawcy nie uzyskają od strony kupującej ceny ani w całości ani też w żadnej części. Uwzględniając okoliczności transakcji bez ustalonego w umowie sposobu ustalenia terminów zapłaty umowa sprzedaży nie doszłaby do skutku pomiędzy stronami. W okolicznościach sprawy strona kupującą nie była w stanie uiścić ceny za udziały inaczej niż w sposób określony w umowie. Zdaniem wnioskodawców, przychód należny należy na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 6 utożsamiać z wymagalnością roszczenia o zapłatę. Na takim stanowisku stoją również sądy administracyjne. W judykaturze przyjmuje się, że w momencie, gdy podatnik uzyskuje już roszczenie żądania zapłaty, a tym samym możność dochodzenia wierzytelności przed sądem powszechnym, to taka wierzytelność jako wymagalna staje się przychodem należnym w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się tylko takie wierzytelności, które w danym momencie podatnikowi się należą, czyli są wymagalne, przy czym nie ma znaczenia, czy podatnik już faktycznie uzyskał świadczenie wynikające z takiej wierzytelności, czy też jeszcze nie. Ponieważ ustawa nie definiuje pojęcia "kwot należnych" przyjmuje się, że chodzi tu o tego typu przychody, co do których podatnikowi przysługuje skuteczne prawo ich domagania się od kontrahenta. Tak przykładowo wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 63/10. Interpretacjami indywidualnymi z dnia 5 sierpnia 2013r. znak: [...], Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej uznał, że stanowisko wnioskodawców jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ szczegółowo wskazał, iż pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży udziałów uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Określając moment, w którym podatnik uzyska przychód z kapitałów pieniężnych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów należy kierować się literalnym brzmieniem art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. l pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń oraz art. 17 ust. l pkt 6 lit. a) stanowiącym, że za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych. Artykuł ten wyraźnie odróżnia przychód należny od jego "faktycznego otrzymania", czyli "zapłaty". Jednocześnie przepisy prawa podatkowego nie wprowadzają definicji legalnej pojęcia "przychody należne". Rozumienie znaczeniowe pojęcia "należny" według "Słownika języka polskiego" pod redakcją prof. M. Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PWN - 1998 r., wydanie I, tom II, str. 253), wskazuje jako "przysługujący, należący się komuś lub czemuś". Tak więc "przychód należny" oznacza przychód przysługujący, który się należy i nie ma znaczenia, że nie został otrzymany. Stosownie natomiast do art. 535 k.c. w ocenie organu umowa zbycia udziałów skutkuje powstaniem po stronie sprzedającego zobowiązania przeniesienia na rzecz nabywcy własności udziałów, natomiast po stronie kupującego zapłaty ceny wynikającej z umowy. Fakt zawarcia dodatkowego postanowienia w umowie o sposobie i terminach płatności nie ma znaczenia dla wielkości powstania tego zobowiązania. Tym samym po stronie sprzedającego powstaje należność w wysokości ceny sprzedaży udziałów. Dla momentu ustalenia przychodu bez znaczenia jest zatem fakt, że cena zbycia może zostać zapłacona w całości w dniu podpisania umowy lub w częściach (ratach) po dniu podpisania umowy, albowiem sposób zapłaty ceny może być dowolnie kształtowany przez strony umowy sprzedaży i nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. Ten bowiem wypływa z dokonania przez podatnika zbycia udziałów w określonej dacie za określoną cenę, zbyciem jest zaś zawarcie umowy sprzedaży. W momencie zbycia udziałów następuje przeniesienie praw i obowiązków wynikających z ich posiadania na nabywcę. W dacie zawarcia umowy sprzedaży udziałów, tj. w dniu 28 grudnia 2012 r. u wnioskodawców powstał więc przychód należny, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadto z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie udziały w spółce z o.o. objęte zostały w zamian za wkład pieniężny zastosowanie znajdzie art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji), wkładów oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e. Reasumując wnioskodawcy uzyskali przychód w momencie sprzedaży udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc w dniu 28 grudnia 2012 r. Wtedy to przychód z odpłatnego zbycia udziałów stał się należny, czyli przysługujący, należący się wnioskodawcom. Zatem bez znaczenia dla momentu wystąpienia obowiązku podatkowego pozostaje fakt, iż cena za zbywane udziały zostanie wypłacona wnioskodawcom w ratach w latach 2013 r., 2014 r. i 2015 r. Opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30b podlega kwota należna wynikająca z umowy sprzedaży. Podatek z w/w. tytułu winien zostać zapłacony do dnia 30 kwietnia 2013 r. Pismami z dnia 23 sierpnia 2013r. wnioskodawcy wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy pismami z dnia 24 września 2013r. udzielił odpowiedzi na w/w wezwania, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Z. B. i J. B.złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe interpretacje zarzucając naruszenie prawa materialnego tj: art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez błędną wykładnię przedmiotowego przepisu i w rezultacie przyjęcie, że przychód uzyskany przez skarżących z tytułu sprzedaży udziałów w spółce z o.o. powstał z chwilą zawarcia umowy sprzedaży udziałów tj. w dniu 28 grudnia 2012 r., podczas gdy przychód ten powstanie z chwilą wymagalności poszczególnych rat. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż za przychód należny można uznać dopiero taką wierzytelność, co do której podatnik uzyskuje możliwość dochodzenia jej przed sądem powszechnym. Staje się wówczas wierzytelnością wymagalną i jako taka stanowi przychód należny w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy. Do tego czasu skarżący nie mają jeszcze roszczenia o zapłatę ceny, środki ustalone w umowie dopiero będą przysługiwać z upływem terminu płatności poszczególnych rat. Na takim też stanowisku stoi konsekwentnie Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący wnieśli o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r. sąd połączył sprawy dotyczące powołanych wyżej skarg, celem ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 2187/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjeta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Zarzuty powołane w skargach są uzasadnione. Podzielić należy stanowisko, iż brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przesądza, że przychód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce z o.o. powstaje z chwilą zawarcia umowy sprzedaży udziałów. Nie zdefiniowano w nim bowiem pojęcia "przychodów należnych", co jest zagadnieniem wiodącym dla oceny stanowiska przedstawionego we wnioskach o wydanie interpretacji. Słusznie także akcentują skarżący, że organ w interpretacjach nie wyłożył znaczenia pojęcia "należne", wskazując jedynie że są to przychody przysługujące (według językowej definicji), nie podejmując jednak w istocie próby wykładni pojęcia, podczas gdy językowe jego znaczenie nie wyjaśnia, ani nie przesądza momentu powstania obowiązku podatkowego. Bez takiej wykładni nie sposób przyjąć, czy "należne" odnieść należy tylko do tych przychodów, co do których podatnik może domagać się zapłaty od kontrahenta, czy też dotyczy również przychodów niewymagalnych, co do których podatnik nie może żądać, by zostały mu zapłacone. We wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych podatnicy powołali na poparcie swego stanowiska orzecznictwo sądowoadministracyjne, w szczególności prezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2013 r., sygn.. akt II FSK 2402/11. W wyroku tym poddano analizie rzeczoną kwestię, wskazując, iż w judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że w momencie, gdy podatnik uzyskuje już roszczenie żądania zapłaty, a tym samym możność dochodzenia wierzytelności przed sądem powszechnym, to taka wierzytelność jako wymagalna staje się przychodem należnym w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. Do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się tylko takie wierzytelności, które w danym momencie podatnikowi należą się, czyli są wymagalne, przy czym nie ma znaczenia, czy podatnik już faktycznie uzyskał świadczenie wynikające z takiej wierzytelności, czy też jeszcze nie. Przyjmuje się, że chodzi tu o tego typu przychody, co do których podatnikowi przysługuje skuteczne prawo ich domagania się od kontrahenta. Musi zatem być to należność wynikająca z istniejącego stosunku prawnego, łączącego podatnika z jego dłużnikiem oraz powinien nastąpić termin wymagalności danej raty należności. Wobec tego kwoty należne trzeba utożsamiać z wymagalnymi świadczeniami. (wskazano w tym kontekście na wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., w sprawie II FSK 282/09 i powołane w nim dalsze orzeczenia, publ. LEX nr 585074). Dalej wywiedziono, że w sytuacji, gdy opodatkowanie dotyczy świadczeń wynikających z umowy cywilnoprawnej, możliwość domagania się spełnienia świadczenia wiąże się każdorazowo z jego wymagalnością. W ujęciu cywilistycznym wymagalność roszczenia należy łączyć z nadejściem ostatniego dnia pozwalającego dłużnikowi spełnić świadczenie zgodnie z treścią zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 r., w sprawie I CSK 17/05, LEX nr 192241). Jak trafnie wskazano z kolei w wyroku z dnia 11 marca 2010 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie I SA/Ke 131/10 r. roszczenie staje się wymagalne z chwilą nadejścia terminu, w jakim świadczenie ma być spełnione ( art. 455 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej zwana : "k.c."), przy czym moment ten nie musi pokrywać się ani z datą zawarcia umowy będącej źródłem roszczenia, ani też z datą spełnienia świadczenia przez drugą stronę. (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Przychód należny" powstaje w dacie, kiedy określona kwota przysługującego podatnikowi świadczenia pieniężnego staje się wymagalna i może on domagać się jej zapłaty. Identycznie interpretowany jest zapis dotyczący "kwoty należnej" z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie II FSK 1375/05 (publ. LEX nr 291825) wskazano, że cecha "należności" dotyczy kwot, które są wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, a zatem zasadne jest przyjęcie, iż przychodami w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. stają się kwoty, których podatnik może skutecznie się domagać od swego kontrahenta. Z treści art. 17 ust. 1 pkt. 6 lit. a u.p.d.o.f. wynika zatem, iż wprowadza on odstępstwo od generalnej zasady obowiązującej w konstrukcji podatku dochodowego, iż za przychody należy uważać sumy (wartości) rzeczywiście przez podatnika osiągnięte, tj. otrzymane lub postawione do jego dyspozycji (art. 11 ust. 1). Należy podkreślić, że przychodem z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przy czym dla celów podatkowych nie jest w świetle wspomnianego przepisu istotne to, czy osoba fizyczna faktycznie otrzymała zapłatę za sprzedaż określonych udziałów, czy też takiej należności nie otrzymała, a także i to, kiedy ją ewentualnie otrzyma. Istotne jest zaś dla chwili powstania obowiązku podatkowego ustalenie, w jakiej dacie podatnik (wierzyciel) może najwcześniej domagać się zapłaty z tytułu sprzedaży udziałów, czyli data wymagalności roszczenia z tego tytułu. Nieracjonalna jest bowiem wykładnia omawianego przepisu, która prowadzi do uznania, iż opodatkowaniu w danym roku podatkowym podlega przychód, który podatnikowi nie przysługuje w tym sensie, iż nie może się on go nawet domagać. Przed nadejściem terminu wymagalności wierzytelności trudno mówić, by podatnikowi "należał się" przychód, skoro nie ma on możliwości realizacji prawa do niego. Odmienna wykładnia zobowiązywałaby podatnika do zapłaty podatku od przychodu, którego nie może się on nawet domagać od kontrahenta; nie znajduje ona zatem oparcia w samym brzmieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy p.d.o.f., a także pozostaje w sprzeczności tak z wykładnią systemową jak i celowościową. Ponieważ roszczenie staje się wymagalne z chwilą nadejścia terminu w jakim świadczenie ma być spełnione - momentem uzyskania przychodu należnego przez skarżących w opisanym stanie faktycznym powinny być odpowiednio terminy płatności poszczególnych rat tj. 31 grudnia 2013 r., 31 grudnia 2014 r oraz 31 grudnia 2015 r. a nie termin zawarcia umowy sprzedaży, tj. 28 grudnia 2012 r. Zaskarżone interpretacje naruszają więc powołany przez skarżących art. 17 ust 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przepisem art. 14a Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Nadto stosownie do art. 14e § 1 powyższej ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co należy podkreślić w rozpoznawanej sprawie. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie (por. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3373/08). Organ jest obowiązany zgodnie z art. 14c § 2 ordynacji podatkowej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Dlatego też nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych, a przy tym odmiennych sprawach. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów jest konieczne dla zachowania wyrażonej w art. 121 ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zatem pominięcie przez organ podatkowy w swojej analizie powołanych przez stronę orzeczeń sądów narusza również przywołane wyżej przepisy procesowe. ( wyrok WSA w Poznaniu z 29.07.2010r., sygn. akt I SA/Po 265/10.) Obowiązujący od dnia 1 lipca 2007 r. przepis art. 14e § 1 Ordynacji wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądowemu walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08, System Informacji Prawnej "Lex" nr 477390. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 ustawy o p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosków o interpretację organ winien dokonać wykładni zaprezentowanych stanowisk stron z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej w powołanym orzecznictwie sądowym.