II SA/Bk 1148/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. i K. M. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego K. M. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bk 1148/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił M. i H. K., a także I. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, podpiwniczonego, z poddaszem użytkowym, z garażem dwustanowiskowym na działkach nr [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...]. B. i K. M. K., właściciele działek o nr [...] i [...] sąsiednich wobec działki inwestycyjnej, wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. zwrócili się do Prezydenta o wznowienie postępowania zakończonego powyższym pozwoleniem na budowę. Powołali się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Prezydent wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2010 r. Po rozpoznaniu odwołania małżonków K. od tej decyzji, Wojewoda P. utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy wskazując, że w sprawie nie wystąpiła wymieniona przez wnioskodawców podstawa wznowienia polegająca na niebraniu udziału przez stronę w postępowaniu bez własnej winy, bowiem wnioskodawcy nie posiadali przymiotu strony. Zdaniem organu odwoławczego, przedłożona przez inwestora analiza przesłaniania i zacieniania z dnia [...] listopada 2011 r. wykonana została zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem i w sposób wyczerpujący (graficzny i opisowy) wykazała, że istniejący budynek mieszkalny małżonków K. nie jest ani przesłaniany, ani zacieniany przez nowy obiekt inwestorów. Wojewoda wskazał także, że bezzasadny jest zarzut oparcia ustaleń na nierzetelnej analizie przesłaniania i zacieniania, niezgodnej z § 13 rozporządzenia oraz wykonanej przez autora projektu budowlanego. Nie stwierdził również, aby inwestycja oddziaływała na działki nr [...] i [...] w aspekcie art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego oraz stwierdził, że brak jest wpływu planowanej inwestycji na prawidłowe korzystanie przez skarżących z własnej nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wywiedli do sądu administracyjnego B. i K. M. K. zarzucając naruszenie: I. art. 6, 7, 8 i 12 § 1 k.p.a. poprzez opieszałe prowadzenie postępowania, wbrew zasadzie szybkości, w stopniu niweczącym zaufanie do władzy publicznej, jak też uchybienie zasadzie praworządności, uwzględniania słusznego interesu obywateli i rażące uchybienie zasadzie legalizmu; II. § 13 rozporządzenia oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego; III. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewyłączenie przez organ I instancji pracownika U. B., mimo że "od dnia [...] września 2011 r. była pracownikiem, który jako osoba prowadząca sprawę brała udział w wydaniu uchylonej wcześniej decyzji organu I instancji, mimo że podlegała wyłączeniu"; IV. art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że obarczona była wadą stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności. Uzasadniając zarzuty skarżący wyeksponowali błędne zastosowanie przez organy § 13 rozporządzenia, wynikające z jego dowolnej i oderwanej od treści tego przepisu wykładni pojęcia przesłaniania. Wskazali, że organy z niezrozumiałych i nieujawnionych przyczyn odmawiały przeprowadzenia pomiarów w sposób wskazany przez skarżących oraz przez niezależnego mierniczego. Wyjaśnili, że błędność dokonanej oceny przesłaniania wynika przede wszystkim z przyjęcia do analizy nieistniejącego i hipotetycznego okna w budynku skarżących a pominięcie istniejącego okna w studzienkach doświetlających. Tymczasem, w ich ocenie, przepis § 13 rozporządzenia odnosi się do wszystkich okien, niezależnie od ich umiejscowienia, a najniżej położone okno wyznacza poziom pomiaru wysokości przesłaniania w myśl ust. 2 tego paragrafu. Nadto wskazali, że nie zarzucają przesłaniania okien piwnicy, ale całego ich domu (przepis, jak wskazali, odnosi się do budynku przesłanianego, a nie okna), zwłaszcza okien pomieszczeń na poddaszu użytkowym, skierowanych na wprost budynku inwestorów, od których to okien należałoby zmierzyć odległość miedzy budynkami. Nadto, jak wyjaśnili, za krawędź przesłaniającą organy przyjęły dolną krawędź dachu (okap), choć w przepisie mowa jest o najwyżej zacieniających krawędziach, a więc – w przypadku dachu budynku inwestorów – chodzi o najwyższe krawędzie kalenic dachowych. Zdaniem skarżących, projektant zaniedbał oględzin otoczenia działki inwestorów. Także wskazali, że umiejscowienie okapu budynku projektowanego (2,5 m od granicy działki na wysokości około 4 m) będzie powodowało zsuwanie się śniegu na działkę skarżących w sposób naruszający ich prawo własności do gruntu (dowodzi tego złożona fotografia). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie akt II SA/Bk 497/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. Sąd podzielił argumentację organów, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, gdyż obszar oddziaływania obiektu inwestorów zamyka się w granicach nieruchomości inwestycyjnej. Także wskazał, że dokonana przez organy ocena analizy przesłaniania i zacieniania z dnia [...] listopada 2011 r. jest logiczna i wewnętrznie spójna. Zdaniem WSA wynika z niej, że istniejący budynek mieszkalny państwa K. nie jest ani przesłaniany, ani zacieniany przez nowy obiekt państwa K. Zarzucone przez skarżących ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno wynikać z przepisów materialnego prawa administracyjnego, zatem – jak wskazał sąd - powoływanie się na art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego i ochronę prawa własności nie jest wystarczające dla przyjęcia, iż skarżącym przysługiwał przymiot strony. Zdaniem WSA, chybiony był także zarzut naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika organu (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.) z uwagi na fakt, iż postępowania w organie pierwszej instancji za każdym razem były prowadzone przez tego samego pracownika. Wymieniony powyżej przepis, zmieniony nowelą z grudnia 2010 r., nie ma zastosowania do rozpatrywanej sytuacji. W dacie orzekania przez organ przepis ten brzmiał: "pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji". Wyłączenie ma zastosowanie tylko do pracowników wchodzących w skład organów orzekających (piastunów funkcji), a nie do pracowników aparatu pomocniczego organu. Od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, K. M. K. wniósł skargę kasacyjną i zarzucił naruszenie: § 13 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię pojęcia przesłaniania; art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez odmowę uznania skarżącego za stronę, mimo iż zaprojektowany i wybudowany przez inwestorów budynek, przesłaniając budynek skarżącego w rozumieniu § 13 rozporządzenia, powoduje znajdowanie się nieruchomości skarżącego w obszarze oddziaływania obiektu inwestorów; art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że zakreślona tymi przepisami ochrona własności nie obejmuje immisji z sąsiedniej nieruchomości; art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i uznanie za zgodną z prawem odmowę uchylenia decyzji z dnia 23 lutego 2010 r. Skarga kasacyjna została uwzględniona przez NSA wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. w sprawie II OSK 766/13, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Sąd kasacyjny uznał za trafny zarzut pozbawienia strony skarżącej udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wynikający z odmowy przyznania jej przymiotu strony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Zdaniem NSA, w sprawie doszło do nierozumienia (tak przez organ, sąd I instancji, jak i stronę skarżącą) istoty instytucji strony w postępowaniu budowlanym. Sąd kasacyjny wyjaśnił, że bycie stroną postępowania inwestycyjnego zależy od bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, ale nieprawdą jest, że obszar oddziaływania obiektu może być definiowany tylko przez jeden sposób oddziaływania - w rozpatrywanej sprawie przez kwestię zacienienia nieruchomości strony skarżącej. Tymczasem ograniczając się do oceny tej okoliczności nie zbadano w ogóle występowania innych interakcji pomiędzy nieruchomością inwestorów a nieruchomością skarżących, ale arbitralnie - tylko ze względu na jeden rodzaj oddziaływania - odmówiono sąsiadom inwestorów udziału w postępowaniu. NSA nie przesądził, że takie oddziaływanie występuje, ale w jego ocenie z materiału dowodowego nie wynika, by organy skupiały się na czymś więcej niż na problemie zacienienia i ewentualnego zsuwania się śniegu z dachu w czasie odwilży, co w kontekście zapewnienia potencjalnej stronie udziału w postępowaniu było działaniem zbyt ograniczonym. Jak wskazał NSA, naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów proceduralnych uczyniło przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można byłoby przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Formułując wytyczne dla sądu pierwszej instancji NSA zalecił wziąć pod uwagę wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego, wymagania, jakie stawiają przepisy procesowe przed kontrolującym legalność działań organów administracji sądem, a w szczególności rozważyć znaczenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, która stanowi fundament budowania zaufania obywateli do organów państwa, w tym sądów administracyjnych. NSA polecił również sądowi wyczerpujące uzasadnienie przeprowadzonej w sprawie analizy i podjętego na jej podstawie rozstrzygnięcia tak, by strony postępowania miały pewność, że rozstrzygnięcie sądu oparte jest na rzeczywistych przesłankach a nie przypadkowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest po raz kolejny przedmiotem kontroli tutejszego sądu, bowiem wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. w sprawie II OSK 766/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił poprzednie orzeczenie sądu I instancji (z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie II SA/Bk 779/10). Stąd też przy obecnym rozpoznawaniu sprawy uwzględnić należało treść art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie niniejszej, toczącej się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., sporne jest posiadanie przez skarżących interesu prawnego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organy odmówiły skarżącym legitymacji do uczestniczenia w postępowaniu po dokonaniu oceny przedłożonej przez inwestora analizy przesłaniania i zacieniania budynku skarżących (znajdującego się na działce bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną). Stwierdziły bowiem, że analiza nie wykazała negatywnego wpływu inwestycji na działkę skarżących. Oceniono również, że zgłaszane immisje w postaci spadającego na działkę skarżących w czasie odwilży śniegu nie stanowią oddziaływania uzasadniającego przyznanie im statusu strony postępowania. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, podzielającego w tej kwestii stanowisko NSA ze sprawy II OSK 766/13, powyższa konkluzja nie została oparta na wszechstronnej analizie istotnych w sprawie okoliczności. Prowadzenie postępowania wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga, aby legitymację określonego podmiotu do udziału w postępowaniu zwykłym (którego żądanie wznowienia dotyczy) badać tak, jakby była ona badana przez organ przystępujący do ustalania kręgu stron na etapie postępowania zwykłego. W sprawie niniejszej, dotyczącej pozwolenia na budowę, zastosowanie znajduje zatem przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), dalej jako p.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że dla ustalenia kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę kluczowe znaczenie ma ustalenie "obszaru odziaływania obiektu" tj. obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji w warunkach konkretnej, indywidualnej sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy prawidłowo odwołał się do normatywnego pojęcia "obszaru odziaływania obiektu" jako terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.). Także prawidłowo wskazał, że w art. 28 ust. 2 p.b. nie chodzi o zapewnienie udziału w postępowaniu każdemu, kto twierdzi, że projektowany obiekt w jakikolwiek sposób oddziałuje na jego działkę, ale chodzi o zapewnienie udziału w postępowaniu temu podmiotowi, którego działka znajduje się w oddziaływaniu inwestycji regulowanym przepisami prawa, czy inaczej, które to oddziaływanie jest relewantne (istotne) prawnie. Taki sposób rozumienia terminu "obszar oddziaływania obiektu" jest zgodne ze stanowiskiem orzecznictwa. Wskazuje się bowiem, że aby uznać właściciela (użytkownika wieczystego, zarządcę) nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy jego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego i czy przepisy te (niekoniecznie wyłącznie przepisy prawa administracyjnego, ale też np. prawa cywilnego, w tym sąsiedzkiego) wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tegoż terenu. Można zatem powiedzieć, że tylko takim właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji będzie przysługiwał przymiot strony postępowania o pozwolenie na budowę, gdy realizacja inwestycji może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to musi wynikać z konkretnych przepisów prawa, a nie być wyłącznie wynikiem subiektywnego odczucia podmiotów domagających się uznania za stronę lub wynikiem wyłącznie geograficznie ujętego sąsiedztwa (por. wyroki z dnia 28 lutego 2014 r., II SA/Kr 1404/13, z dnia 30 stycznia 2014 r., II SA/Sz 996/13, II SA/Op 174/14 z dnia 22 maja 2014 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Z powyższego wynika, że kluczowe dla właściwego ustalenia "obszaru oddziaływania obiektu", a w konsekwencji dla prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania o pozwolenie na budowę, jest wskazanie wszystkich przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu inwestycji. Tego zaś organy w sprawie niniejszej nie uczyniły, w tym organ odwoławczy nie dostrzegł powyższego uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i go nie wyeliminował na etapie odwoławczym. W sposób nieprawidłowy ograniczył bowiem badanie oddziaływania inwestycji na działkę skarżących wyłącznie do aspektu zacieniania i przesłaniania oraz spadania śniegu na ich działkę (na co wyraźnie wskazał NSA podkreślając, że nie przeanalizowano "czy w sprawie nie występują inne interakcje pomiędzy nieruchomością państwa K. a nieruchomością państwa K."). Inaczej rzecz ujmując, ograniczył organ odwoławczy analizę przepisów odrębnych wyznaczających obszar odziaływania inwestycji wyłącznie do tych norm, które regulują warunki nasłonecznienia jakie powstaną po zrealizowaniu inwestycji. Pominął natomiast ustalenie i ocenę, czy istnieją jeszcze inne przepisy odrębne regulujące wzajemne relacje między inwestycją a nieruchomością skarżących, na podstawie których można by ustalić obszar oddziaływania projektowanego budynku, a w konsekwencji i to, czy skarżącym przysługuje przymiot strony postępowania. Można przykładowo wskazać przepisy dotyczące chociażby bezpieczeństwa przeciwpożarowego, bezpieczeństwa sanitarnego (np. co do odległości od pojemników na odpady - § 22 i 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), odległości między budynkami (ten aspekt zauważył w sposób wyraźny jedynie organ I instancji), zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochrony środowiska oraz inne regulujące warunki techniczne obiektu (jego konstrukcję, gabaryty, funkcję, usytuowanie), które organ administracji architektoniczno – budowlanej powinien był wziąć pod uwagę z urzędu. Podkreślić też należy, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu powinno zawsze następować w szerszym kontekście tj. w kontekście wszystkich przepisów prawa powszechnie obowiązującego wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu określonego terenu. Jeśli w taki, szeroki sposób zostanie ustalony obszar oddziaływania obiektu, to prawidłowo zostanie również zapewniony określonym podmiotom status strony postępowania, który zapewnia gwarancję ochrony praw przez możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Uwzględniając, jak wyżej wskazano, konieczność szerokiej analizy norm prawnych na potrzeby ustalenia "obszaru oddziaływania obiektu" pamiętać też należy, iż kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać - nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych (vide wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 546/12, CBOSA). Trafnie ujął tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 644/10, gdy wskazał, że właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane oraz czy jego prawa nie zostaną naruszone dopuszczeniem do realizacji inwestycji (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10 oraz z dnia 22 kwietnia 2009 r., II OSK 370/09, CBOSA). Jak wskazał sąd kasacyjny w sprawie niniejszej, które to stanowisko skład orzekający w pełni podziela, akta kontrolowanego postępowania wznowionego nie pozwalają na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy na przesądzenie (pozytywne lub negatywne), czy i w jakim zakresie występuje (lub może występować) oddziaływanie inwestycji na działkę skarżących we wszystkich aspektach regulowanych przez przepisy odrębne. Brak jest wszechstronnej oceny organów w tym zakresie (poza oceną zacieniania i przesłaniania oraz kwestii zsuwania się śniegu), z odwołaniem się do konkretnych przepisów prawa (przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b.), a niedopuszczalne jest, by ocenę tę uzupełniał sąd administracyjny sprawujący funkcję wyłącznie kontrolną. Brak tej kompleksowej oceny w zakresie ustalenia "obszaru odziaływania obiektu" wyklucza możliwość dokonania kontroli ustaleń już poczynionych w sprawie (odnośnie zacieniania i przesłaniania oraz zsuwania się śniegu), bowiem dotyczą one jedynie fragmentu postępowania, nieprzesądzającego ostatecznie o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego w sprawie o pozwolenie na budowę. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów zobowiązujących organ do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy (art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a w konsekwencji dokonano przedwczesnej subsumcji tego stanu (niekompletnego) pod przepis art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b., co niewątpliwie naruszyło wszystkie wymienionej wyżej przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku niniejszego wyroku Wojewoda ponownie rozpozna odwołanie, mając na względzie uwagi sformułowane przez skład orzekający WSA, stanowisko NSA, a w szczególności to, że sprawa wymaga pogłębienia postępowania wyjaśniającego celem kompleksowego, uwzględniającego wszystkie mające w sprawie zastosowanie przepisy odrębne, ustalenia "obszaru odziaływania obiektu" i oceny posiadania przez skarżących interesu prawnego w sprawie o pozwolenie na budowę (drogą analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech ocenianego obiektu budowlanego). Będzie organ odwoławczy miał przy tym na uwadze, że postępowanie administracyjne powinno być dwuinstancyjne nie w tylko w znaczeniu formalnym, ale i materialnym (tzn. że zapewnione powinno być merytoryczne, wszechstronne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie przez dwie instancje). Swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy uzasadni w sposób wymagany przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Pamiętać będzie organ, że postępowanie toczy się od kwietnia 2010 r., zatem należy dążyć jego zakończenia z zachowaniem terminów procesowych. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.