II OSK 1533/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dnia 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2389/13 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia oddalić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., sygn. VII SA/Wa 2389/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podano, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Wojewódzki Inspektor) decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2013 r., poz. 267, dalej kpa), art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej pb), po wznowieniu postępowania z wniosku Z. P. zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2009 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2009 r. znak [...] nakazującą Z. P. wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] w [...] - odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej Powiatowy Inspektor) prowadzone było postępowanie w przedmiocie legalności budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] w [...], którego inwestorem był Z. P. W wyniku postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50–51 pb, decyzją z [...] 2009 r. znak [...], Powiatowy Inspektor na podstawie art. 51 ust. 5 pb nakazał Z. P. wykonanie rozbiórki w/w obiektu budowlanego. W wyniku odwołania złożonego przez Z. P., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 września 2009 r., II SA/Kr 1276/09 oddalił skargę na decyzję z [...] 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 127/10 oddalił skargę kasacyjną od wyroku II SA/Kr 1276/09. Dnia 4 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Inspektora wpłynęły pisma Z. P. kolejno z 14 grudnia 2009 r. jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego "w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych na mojej nieruchomości objętej dz. ewid. Nr [...] w [...]" w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa i z 18 stycznia 2011 r., w którym doprecyzowano wniosek z 14 grudnia 2011 r. wskazując, że wznowienie ma dotyczyć decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] 2006 r. znak [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał kolejne pismo Z. P. z 7 lipca 2011 r., w którym wnioskodawca ponowił wniosek o wznowienie postępowania, wskazując, że dotyczy on postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2009 r. znak [...]. Wojewódzki Inspektor, po zapoznaniu się z ww. pismami, wobec nieprecyzyjnego wskazania decyzji administracyjnej, której wznowienia Z. P. żąda, wezwał wnoszącego do jednoznacznego wskazania aktu prawnego, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Wojewódzki Inspektor omówił formalne wymogi postępowania wznowieniowego, w tym zasadę jego dwuetapowości. Wskazał na przewidziane w art. 151 kpa formy rozstrzygnięcia w sprawie po wznowieniu postępowania. Organ przechodząc do badania wniosku o wznowienie postępowania opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazał, że w zakresie tej tylko przesłanki będzie koncentrował swe rozważania. Jako nową okoliczność Z. P. wskazał fakt wystąpienia do Urzędu Gminy [...] z wnioskiem o rozgraniczenie pomiędzy działką stanowiącą jego własność (...), a działką sąsiednią (tj. obecnie działką nr ...). Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora w przedmiotowej sprawie nie zaistniała wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa przesłanka wznowienia postępowania, zakończonego w/w decyzją ostateczną. Wskazywany przez Z. P. fakt zainicjowania postępowania rozgraniczeniowego, przyszły wynik takiego postępowania nie może zostać uznany [za] okoliczność nieznaną organowi i istniejącą w dniu wydania decyzji. W przypadku postępowania rozgraniczeniowego mamy do czynienia z ukształtowaniem się nowego stanu prawnego granic nieruchomości, który obowiązuje dopiero od momentu prawomocności orzeczenia (względnie ostateczności decyzji) w tym przedmiocie. Skutek w postaci rozgraniczenia granic nieruchomości nie działa wstecz i nie może tym samym zostać uznany za okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Na dzień orzekania przez organ w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, nie toczyło się, ani tym bardziej nie zostało zakończone postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości. Zainicjowanie takiego postępowania już po wydaniu przez organ nadzoru budowlanego decyzji nie może zostać uznane za nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji. Przyjęcie takie stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, zważywszy, że geodezyjna weryfikacja i zmiana konfiguracji działek ewidencyjnych może nastąpić w każdym czasie. W dacie orzekania nie istniał dowód mogący wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W tych warunkach organ na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa odmówił uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Główny Inspektor bądź GINB), po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. GINB stwierdził, że w świetle wniosku i wskazanej tam przesłanki wznowieniowej nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] 2009 r. W sprawie brak podstaw do uchylenia w/w decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa bowiem wniosek o rozgraniczenie nieruchomości Z. P. nie jest nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi. Już na etapie postępowania odwoławczego toczącego się przed organem wojewódzkim, wnioskodawca wskazywał, że według niego granice działek nr [...] są błędnie ustalone. Do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia granic działek ustosunkował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku II SA/Kr 1276/09, oddalającego skargę Z. P. na decyzję z [...] 2009 r., wskazując, że "skarżący nie wykazał (...), że granice między przedmiotowymi działkami przebiegają inaczej niż na mapach znajdujących się w aktach, służących do obliczenia odległości". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygniecie wniósł Z. P. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania wynikające z art. 145 1 pkt 5 kpa mimo, że skarżący wskazał nowe okoliczności i dowody, nieznane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 2. naruszenie art. 151 § 1 kpa przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa; 3. naruszenie art. 7 i 8 kpa przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a to przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i pominięcie słusznego interesu strony; 4. naruszenie art. 77 kpa przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, przez niezgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że prowadzone na wniosek skarżącego postępowanie rozgraniczeniowe nie stanowi okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego; 5. naruszenie art. 80 kpa przez błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego, na skutek niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego, pominięcia dowodów wskazywanych przez Skarżącego, minięcia słusznego interesu skarżącego; 6. naruszenie art. 107 § 3 kpa przez niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł wydaną przez siebie decyzję; 7. błąd w ustaleniach faktycznych, a to przez: -uznanie, przez Głównego Inspektora, że postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek skarżącego się nie stanowi nowej okoliczności faktycznej i, że w dacie orzekania, nie istniał dowód mogący wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również poprzedzających ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał prezentowaną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. W ocenie Sądu I instancji w sprawie nie doszło do naruszenia żadnych zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, 77, 107 kpa Uzasadnienia decyzji organów obu instancji, spełniają wymogi art. 107 § 3 kpa. W szczególności w uzasadnieniu organu I instancji, z dużą starannością przedstawiono zasady, którymi organ kierował się prowadząc postępowanie wznowieniowe. Przytoczono właściwe przepisy prawa i omówiono ich prawidłową wykładnię. Sąd w pełni podzielił pogląd, na którym oparto rozstrzygnięcie w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W sprawie brak podstaw do uchylenia w/w decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wniosek Z. P. o rozgraniczenie jego nieruchomości, nie jest nową okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi. Nie może zostać uznany za przesłankę wznowieniową w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Okoliczność przebiegu granicy była, jak trafnie zauważył GINB, podnoszona już na etapie postępowania odwoławczego toczącego się przed organem wojewódzkim. Wnioskodawca wskazywał, że według niego granice działek nr [...] są błędnie ustalone. Do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia granic działek ustosunkował się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku II SA/Kr 1276/09 oddalającym skargę Z. P. na decyzję ostateczną z [...] 2009 r. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, że granice działek przebiegają inaczej niż na mapach znajdujących się w aktach, służących do obliczenia odległości obiektu objętego nakazem rozbiórki. Zdaniem Sądu I instancji Główny Inspektor zasadnie przyjął że wniosek o rozgraniczenie działek złożony dnia 10 grudnia 2009 r., po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] 2009 r., nie jest okolicznością znaną organowi w dacie wydania tej decyzji, gdyż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie istniał. W skardze kasacyjnej Z. P. reprezentowany przez radcę prawnego M. D. zaskarżył wyrok VII SA/Wa 2389/13 w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z 145 § 1 pkt 5 kpa przez niewłaściwe dokonanie kontroli działalności organu administracji publicznej i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy obu instancji dokonały właściwej oceny wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności, która w ocenie Skarżącego miała stanowić przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności wskazanej okoliczności toczącego się postępowania rozgraniczającego i właściwa kontrola działalności organu administracji publicznej uzasadniała uchylenie decyzji przez organ na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa; 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez niedostrzeżenie w trakcie dokonywanej kontroli działalności organów i skarżonych decyzji, że powoływana okoliczność toczącego się postępowania rozgraniczającego i jego wynik ma na tyle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (w przypadku bowiem potwierdzenia stanowiska Skarżących, posadowiony przez nich budynek mieszkalny wykonany byłby zgodnie z otrzymanym pozwoleniem na budowę, a wydana decyzja nie odpowiadałaby prawu - organ byłby zobligowany wydać decyzją odmienną), że organ był na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zobligowany zawiesić postępowania do momentu zakończenia postępowania "rozgraniczającego" [winno być "rozgraniczeniowego"]. Brak zawieszenia postępowania w takiej sytuacji przez organ stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie, uzasadniało zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2013 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2009 r. nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] w [...]. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym - w myśl art. 182 § 2 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej ppsa), rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi, biorąc z urzędu jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z [...] 2009 r. nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...]. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z 145 § 1 pkt 5 kpa okazał się nieusprawiedliwiony. W prowadzonym na skutek wniosku strony skarżącej postępowaniu nadzwyczajnym, właściwe organy badały zaistnienie podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wojewódzki Sąd trafnie zaakceptował stanowisko organów obu instancji, według którego w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przyczyna wznowienia związana z tym, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe (verba legis – art. 153 kc). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał. Z konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu operuje ustawodawca wynika, że w ramach określonej nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. W odniesieniu do przesłanki wznowienia, którą stanowi "nowy dowód", czy "nowa okoliczność faktyczna" wyjaśnić należy, że przez te pojęcia należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych dowodów może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Wniosek skarżącego o rozgraniczenie między działką nr [...], a działką sąsiednią [...], nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem jest jedynie dokumentem prywatnym, w którym skarżący prezentuje własne oświadczenia o faktach, które w ocenie skarżącego mają polepszyć jego sytuację prawną. Tymczasem w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2008 r., II SA/Kr 192/08 (dalej wyrok II SA/Kr 192/08; art. 170 ppsa), inwestor Z. P. przyznał, że jego budynek jest przesunięty o ok. 50-70 cm w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Twierdzenia o nieprawidłowym przebiegu granicy między działką nr [...], a działką [...], nie stanowią też nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń, mimo że zapowiadał ich przedstawienie od początku postępowania i mimo stwierdzenia gołosłowności tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku II SA/Kr 192/08 (art. 106 § 3 i 5 ppsa). Skarżący podnosił tę okoliczność w odwołaniu od decyzji z [...] 2009 r. i było to przedmiotem oceny w uzasadnieniu prawomocnego wyroku II SA/Kr 1276/09, kontrolowanego wyrokiem II OSK 127/10. W niniejszej sprawie taką nową okolicznością mogłoby być prawomocne orzeczenie kończące postępowania rozgraniczeniowe, skutkiem którego byłoby ustalenie przebiegu granic między działką nr [...], a działką sąsiednią (tj. obecnie działką nr [...]) i to w jedynie takim zakresie, w którym nowa granica obu działek przebiegałaby w takiej odległości od południowego narożnika budynku pobudowanego na działce nr [...], że odpowiadałaby co najmniej odległości określonej w projekcie zagospodarowania działki nr [...], zatwierdzonej ostateczną decyzją z dnia [...] 2000 r. Wójta Gminy [...] o pozwoleniu na budowę, a nadto wymogom określonym w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ślad za wypracowanym na tle przywołanej przesłanki prawnej orzecznictwem sądowym, wyjaśnić należy, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena tego zagadnienia wstępnego należy – ze względu na jego przedmiot – do kompetencji innego organu państwowego, niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (wyrok WSA w Kielcach z 2. 6.2011 r., II SA/Ke 282/11; wyrok WSA w Warszawie z 20.5.2011 r., VII SA/Wa 437/11, cbosa). Jak wynika z argumentacji skarżącego, takim zagadnieniem wstępnym miałoby być postępowanie rozgraniczeniowe. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ewentualne zawieszenie postępowania, ze względu na stanowisko skarżącego odnośnie zaistniałych nieprawidłowości co do granic spornych działek mogło nastąpić na etapie postępowania odwoławczego w postępowaniu zwykłym. Skarżący bowiem już w postępowaniu przed organami administracyjnymi zgłaszał uwagi co do przebiegu granic. Jednak skarżący na etapie zwykłego postępowania administracyjnego nie wniósł o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Toczące się postępowanie rozgraniczeniowe w toku postępowania wznowieniowego nie było zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.