I OSK 1435/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 72/14 w sprawie ze skargi F. I. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 72/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. I. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...] w Ł. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich oddalił skargę. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] w Ł. utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] października 2013r. odmawiającą przyjęcia F. I. na I rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku: Malarstwo, Wydziału Grafiki i Malarstwa [...] w Ł. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2013r. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna na Wydziale Grafiki i Malarstwa [...] w Ł. odmówiła przyjęcia F. I. na l rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku: Malarstwo, Wydziału Grafiki i Malarstwa [...] w Ł. Rozpoznając wniesione przez F. I. odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, że [...] w Ł. nie jest organem administracji publicznej, konsekwencją czego jest to, że przepisy k.p.a. należy stosować jedynie odpowiednio, z wyjątkiem ściśle określonych przypadków, gdzie przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wskazują, w jakim zakresie oraz które przepisy k.p.a. należy stosować wprost. Przepisy k.p.a. znajdują, w sprawach dotyczących przyjęć kandydatów na wyższe uczelnie, jedynie odpowiednie zastosowanie (art. 207 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym). Oznacza to, że organ obowiązany jest zachować minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna odniosła się w swojej decyzji do zarzutów podniesionych przez odwołującego. Dotyczy to przed wszystkim informacji w zakresie podziału punktów za poszczególne składowe egzaminu. Żaden z przepisów uchwały nr [...] Senatu nie przewiduje obowiązku przekazania kandydatom powyższego podziału z zachowaniem formy pisemnej. Nie znajduje również żadnego uzasadnienia zarzut o braku podania polecenia kandydatom. O oczywistej bezzasadności tego zarzutu świadczyć może to, iż pozostali kandydaci, którzy przystąpili do egzaminu wstępnego wykonali prace. Odwołujący początkowo zarzucał jedynie fakt nie sprecyzowania polecenia, nie kwestionując tego, iż polecenie otrzymał. Wyjaśniono, iż egzaminator nie może ukierunkowywać kandydata, gdyż oznaczałoby to podpowiedź, która uprzywilejowałaby kandydata w sposób nieuprawniony w stosunku do reszty zdających. Z treści decyzji wynika w sposób bezsporny, że podstawą rozstrzygnięcia – oprócz wskazanej w decyzji przepisów k.p.a. oraz ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – jest uchwała nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010r. w sprawie określenia warunków i trybu rekrutacji na studia do [...] w Ł. na rok akademicki 2011/2012. Natomiast regulamin rekrutacji nie stanowił podstawy rozstrzygania, gdyż stanowił on jedynie wewnętrzny zbiór uregulowań, mający na celu pomoc komisjom egzaminacyjnym w ich pracy. Gdyby regulamin stanowił akt prawny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji, w treści decyzji, musiałoby to znaleźć swoje odzwierciedlenie poprzez podanie regulaminu jako podstawy prawnej do wydania decyzji. Żadna z wymienionych w odwołaniu okoliczności nie stanowi naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Wskazać również należy, iż żaden z wymienionych przepisów k.p.a. nie stanowi naruszenia przepisów w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia i w rezultacie do przyjęcia F. I. na Wydział Grafiki i Malarstwa [...] w Ł. wobec uzyskania łącznie 30 punktów na 80 możliwych. Zgodnie bowiem z uchwałą nr [...] Senatu [...] w Ł., maksymalna liczba miejsc dla kandydatów na Wydział Grafiki i Malarstwa [...] w Ł. wyniosła 12. O pierwszeństwie przyjęcia decydowała liczba zdobytych punktów. W toku całego egzaminu wstępnego skarżący uzyskał 30 punktów, co w łącznej kwalifikacji dało mu 16 miejsce wśród ogółu zdających. W rezultacie, wobec faktu, iż przyjętych być mogło jedynie 12 kandydatów z najlepszymi wynikami, uzyskana przez skarżącego liczba punktów nie zapewniła mu wyniku gwarantującego przyjęcie w poczet studentów Wydziału Grafiki i Malarstwa [...] w Ł.. W skardze na powyższą decyzję F. I. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] października 2013r., ewentualnie o uchylenie wskazanych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2013r. skarżący zarzucił naruszenie pkt 9 przepisów ogólnych Uchwały nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010r. oraz § 2 ust. 6, § 5 ust. 4, § 5 ust. 6 Regulaminu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych w [...] w Ł. wydanego przez Prorektora do spraw Nauczania prof. Z. P., a także przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rekrutacja na rok akademicki 2011/2012 dokonana w oparciu o powołany wyżej niezgodny z prawem regulamin została przeprowadzona z rażącym naruszeniem prawa. Nie można uznać twierdzeń zawartych w zaskarżonych decyzjach, że zgodnie z istniejącą praktyką informacje dotyczące szczegółowego podziału punktów za poszczególne składowe egzaminu podane zostały przez Wydziałowe Komisje Rekrutacyjne przed rozpoczęciem egzaminu. Skarżącemu szczegółowego podziału punktów za poszczególne składowe egzaminu przed jego rozpoczęciem nie podano również w sposób zwyczajowo przyjęty. Z treści pkt 9 Uchwały nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia 25 maja 2010r. wynika natomiast obowiązek podania kandydatowi szczegółowego podziału punktów za poszczególne składowe egzaminu. Równie lakoniczne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, jakoby w postępowaniu rekrutacyjnym dopełniony został obowiązek informacyjny. Skarżący podtrzymał zarzut, iż przy przebiegu II etapu egzaminu polegającego na wykonaniu odpowiednich zadań z rysunku i malarstwa nie podano kandydatom polecenia. Nie został przez orzekające w sprawie organy uzupełniony brakujący materiał dowodowy. Komisje Rekrutacyjne uchybiając obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. naruszyły także art. 80 k.p.a., przechodząc do dowolnej oceny pozbawionego weryfikacji, niekompletnego, tendencyjnie i niedbale gromadzonego materiału dowodowego. Przedmiotowe decyzje nie zawierają uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Organy nie odzwierciedliły procesu decyzyjnego, jaki legł u podstaw merytorycznego rozstrzygnięcia i nie ustosunkowały się do zarzutów skarżącego. W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] w Ł. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd I instancji wskazał, że szkoły wyższe, do których zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym są zakładami administracyjnymi (publicznymi). Działają one jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznaczne sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia. Uczelnia może kształtować warunki przyjęć na organizowane przez siebie studia, ale może to czynić z zachowaniem zasad i trybu określonego w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym. Powołując się na swą autonomię, uczelnia nie może w sposób zupełnie nieskrępowany kształtować praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na uczelnię. Warunki i tryb rekrutacji, a zatem – jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zwłaszcza sądów administracyjnych - wszystkie regulacje, które mogą mieć wpływ na dopuszczenie do odbywania studiów, muszą być uchwalone nie tylko przez odpowiedni organ uczelni, ale także w stosownym czasie i muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawnych. Senat [...] w Ł. przyjął w dniu [...] maja 2010r. uchwałę nr [...] określającą zasady, warunki i tryb rekrutacji na pierwszy rok studiów na rok akademicki 2011/2012r. oraz w dniu [...] lutego 2011r. uchwałę nr [...] w sprawie limitów przyjęć na studia na rok akademicki 2011/2012. Z akt sprawy wynika, że został również przyjęty regulamin rekrutacji na pierwszy rok studiów stacjonarnych w [...] na rok 2011/2012r. Ten ostatni akt stanowił co prawda podstawę podjęcia pierwotnych decyzji w sprawie, tj. decyzji z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2011r., został on jednakże podpisany przez Prorektora ds. Nauczania, co z kolei stanowiło podstawę jego zakwestionowania jako podstawy decyzji w sprawie przyjęcia na studia. Jak bowiem stwierdził sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wiążącego w tej sprawie wyroku z dnia 20 grudnia 2011r. "przepis art.169 ust.2 ustawy z 7 lipca 2005r. upoważnia jedynie senat do określenia warunków i trybu rekrutacji. W przepisach ustawy nie ma natomiast upoważnienia do ustalenia warunków i trybu rekrutacji przez inny organ uczelni. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby ustawodawca chciał aby warunki i tryb rekrutacji były określone przez inny organ niż senat to upoważnienie takie znalazłoby się w treści ustawy. W przepisach ustawy z 7 lipca 2005r. brak jest jednak takiego upoważnienia". Akceptując to stanowisko NSA w wiążącym w tej sprawie wyroku z dnia 24 lipca 2012r., I OSK 937/12, stwierdził zaś wprost, iż "(...) nie mógł on stanowić podstawy prawnej zaskarżonych decyzji, ponieważ został wydany z pogwałceniem delegacji ustawowej zawartej w art. 169 ust. 2 ustawy z 7 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym". Z powyższego jednoznacznie wynika, iż regulamin ten jako podjęty bez upoważnienia ustawowego nie mógł stanowić podstawy spornych w tej sprawie decyzji. Słusznie zatem organy podejmując obecnie skarżone decyzje pominęły go, co czyni zwerbalizowany w toku rozprawy zarzut nieważności decyzji, tj. zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na owo pominięcie niezasadnym. Zakwestionowanie tego regulaminu nie oznacza – jak tego oczekuje skarżący – zakwestionowania w całości procedury naboru, a w konsekwencji obowiązku przyjęcia skarżącego w poczet studentów [...] w Ł.. Oceny tej nie zmieniają dalsze rozważania NSA, w których stwierdza on, że "fakt, że nie został on powołany w treści tych decyzji dowodzi jedynie, że organy Szkoły naruszyły również art. 107 § 1 k.p.a., który nakazuje powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w treści decyzji. Dodać należy, że stwierdzenie w toku postępowania sądowoadministracyjnego tylko tej wadliwości już nakazywało sądowi I instancji uwzględnienie skargi stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.". Z tego fragmentu uzasadnienia Sądu drugiej instancji wynika więc to, że nie powołanie w podstawie uchylonych decyzji, tj. z dnia 8 lipca i 30 sierpnia 2011r., tegoż regulaminu stanowiło kolejne uchybienie, tj. uchybienie art. 107 § 1 k.p.a., i już te stwierdzone uchybienia uzasadniały uwzględnienie poprzedniej skargi. Regulamin niezgodny z prawem nie mógł kształtować praw kandydatów i musiał być pominięty w procedurze przyjęcia na studia. Nie budzi też wątpliwości, że sam regulamin regulował tryb pracy i obowiązki komisji egzaminacyjnej, jednakże załącznik do tego regulaminu odnosił się do praw i obowiązków kandydatów na studia. Skoro jednak – jak wyżej wskazano - został on wiążąco zakwestionowany przez sąd administracyjny, to nie mógł on stanowić i też nie stanowił podstawy zaskarżonej decyzji. Treść regulaminu w zakresie rekrutacji na Wydział Grafiki i Malarstwa, tj. załącznik - studia stacjonarne jednolite magisterskie, egzamin praktyczny), drugi etap egzaminu stanowi powtórzenie treści uchwały nr [...], tj. w pkt. V - studia stacjonarne jednolite magisterskie, egzamin praktyczny. Wedle ich jednakowego brzmienia "egzamin praktyczny polegający na wykonaniu przez Kandydata odpowiednich zadań z kompozycji, rysunku i malarstwa. Egzamin pozwala ocenić zdolności i umiejętności kandydata". Oceny zarzutów dotyczących naruszenia uchwały stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji należy z kolei dokonać w oparciu o postanowienia uchwały Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010r. nr [...] określającej zasady, warunki i tryb rekrutacji na pierwszy rok studiów na rok akademicki 2011/2012r. oraz z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] w sprawie limitów przyjęć na studia na rok akademicki 2011/2012. Stosownie do tych uchwał na studia przyjmowani są kandydaci, którzy uzyskali najwyższą ilość punktów w wyniku przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w ramach zatwierdzonych przez senat limitów przyjęć. Na podstawie prac kandydata Komisja Wydziałowa rozpoznaje jego predyspozycje i umiejętności artystyczne wymagane na tego typu studiach oraz decyduje o dopuszczeniu do następnego etapu egzaminu. Predyspozycje te nie są sprawdzane w trybie egzaminów maturalnych. O pierwszeństwie przyjęcia decydowała liczba zdobytych punktów. Przyjęcie na studia na [...] w Ł. było limitowane, w przypadku Wydziału Grafiki i Malarstwa limit ten wynosił 12 miejsc, a kandydaci byli przyjmowani na studia wedle kolejności uzyskania największej ilości punktów z egzaminu praktycznego, przy czym maksymalna ilość możliwych do uzyskania punktów wynosiła 80. Oznacza to, iż zostawali przyjęci ci z kandydatów, którzy uzyskali najlepsze wyniki, natomiast uzyskana liczba punktów nie zapewniła skarżącemu wyniku gwarantującego przyjęcie w poczet studentów Wydziału Grafiki i Malarstwa [...] w Ł., gdyż przepisy uchwały (ani nawet spornego, niezgodnego z prawem i pominiętego regulaminu) nie przewidywały przyjęcia na studia po osiągnięciu minimalnej ilości punktów. W toku całego egzaminu wstępnego skarżący uzyskał – jak wynika z akt, w szczególności protokołu komisji egzaminacyjnej - 30 punktów na 80 możliwych do uzyskania (w tym 6 pkt z malarstwa, 10 z rysunku, 14 z kompozycji przy możliwych do uzyskania odpowiednio 29, 25 i 26), co w łącznej kwalifikacji dało mu 16 miejsce wśród ogółu zdających. A skoro mogło być przyjętych zgodnie z limitem 12 kandydatów, to zgodzić się należy z organami, iż nie uzyskał on wystarczającej ilości punktów niezbędnych do zakwalifikowania go na pierwszy rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich Ilości uzyskanych punktów skarżący w toku tak wyjątkowo długiego postępowania administracyjnego, którego następstwem były w sumie trzy postępowania sądowoadministracyjne, nie kwestionował. Decyzje o przyjęciu (odmowie przyjęcia) na studia akademickie są co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie uznawane za indywidualne akty administracyjne, do których stosuje się zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym przepisy k.p.a., niemniej jednak przepisy te stosuje się – jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - odpowiednio. Owo odpowiednie zastosowanie ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (jej autonomii) i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. Odpowiednie stosowanie zezwala na odstępstwa od ścisłego stosowania zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Nie pozbawia to jednak strony żądania, aby wymagania proceduralne zostały spełnione w pełnym zakresie, jeżeli jest to konieczne dla prawidłowej obrony. Odpowiednie stosowanie do postępowania w sprawie naboru na studia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza więc ich stosowanie z uwzględnieniem autonomii Uczelni kształtowania warunków, trybu naboru i przyjmowania na studia, specyfiki Uczelni jako organu administracji publicznej. W tym postępowaniu nie jest przeprowadzane postępowanie dowodowe w znaczeniu k.p.a. a rodzaj dowodów i zakres "postępowania wyjaśniającego" jest determinowany specyfiką postępowania egzaminacyjnego. Oczekiwanie od organów Uczelni - tak jak to sugeruje skarżący w skardze – postępowania dowodowego w rozumieniu kodeksu jest żądaniem nierealnym, niemożliwym do zrealizowania. W ocenie Sądu zakres zgromadzonych w sprawie dowodów jest wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a pojęcie "niewyjaśnienie sprawy" nie oznacza luk w materiale dowodowym, lecz nie podanie przyczyn rozstrzygnięcia. Akta administracyjne zawierają uchwały stanowiące podstawę decyzji, protokół komisji egzaminacyjnej, wykaz członków komisji wraz z ich podpisami, podział punktów egzaminu skarżącego, a także odwołania skarżącego od kolejno podejmowanych decyzji oraz kolejne rozstrzygnięcia w sprawie. Trudno też sobie wyobrazić jakież to poza tymi szczególne dowody powinna zgromadzić komisja egzaminacyjna skoro postępowanie egzaminacyjne polegało na wykonaniu określonego zadania praktycznego w określonym czasie i miejscu i nie budzi wątpliwości, że skarżący zadanie takie wykonywał, tyle że nie zgadza się z dokonaną przez komisję egzaminacyjną jego "materialną" oceną. Analiza odwołań wnoszonych prze skarżącego nie wskazuje, by składał on wnioski dowodowe, czy żądał zapoznania się z aktami sprawy. Swoją aktywność skarżący ograniczył do dość ogólnikowych twierdzeń kwestionujących rozstrzygnięcia organów, nie podjął też próby uprawdopodobnienia swoich twierdzeń jakąkolwiek argumentacją. Nie opisał własnej wersji przebiegu egzaminu, choć twierdzi, że egzamin został przeprowadzony nieprawidłowo. Skarżący nie wskazał, jakie pytanie zadał w trakcie egzaminu, na który odmówiono mu udzielenia odpowiedzi. Nie przedłożył dowodu ani też nie podnosił, że domagał się wglądu do akt w toku kilkakrotnego postępowania administracyjnego, chociaż w skardze podnosi, iż został pozbawiony wglądu do akt. Także w żadnej z trzech skarg do sądu administracyjnego skarżący nie wskazywał jakie dowody miałyby zostać przeprowadzone, jak przebiegał ten egzamin Skarżący dopiero na rozprawie w dniu 5 marca 2014r. wyjaśnił, że dowodem zachowania trybu postępowania egzaminacyjnego byłoby doręczenie mu na piśmie przed egzaminem zasad podziału punktów za poszczególne składniki oceny egzaminacyjnej. Z tego można wnioskować, że skoro w aktach brak jest takiego pisemnego oświadczenia skarżącego o zapoznaniu się z owym podziałem punktów, to nie został on mu przedstawiony. Z takim stanowiskiem skarżącego nie sposób się jednakże zgodzić, z uchwały Senatu Uczelni nie wynika bowiem obowiązek pisemnego informowania kandydatów o zasadach naboru na dany kierunek, wynika z niej natomiast, iż jest on podawany najpóźniej przed rozpoczęciem egzaminu. Uchwała ta określa zatem ostateczny moment poinformowania o zasadach podziału punktów. Skarżący nie wykazał, że uniemożliwiono mu poznanie tychże zasad. Z argumentacji uzasadnień podjętych decyzji wynika natomiast, iż zwyczajowo podział ten podawany jest ustnie przed rozpoczęciem egzaminu. Zamieszczając te rozważania w uzasadnieniu skarżonych decyzji tym samym organy wykonały zalecenie Sądu, zobowiązujące je do wskazania w decyzji czasu i sposobu poinformowania o podziale punktów. W ocenie Sądu, argumentacja ta jest logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Oczekiwanie zaś pisemnego doręczenia kandydatom zasad rekrutacji, w tym podziału punktów za poszczególne zadania egzaminacyjne, jest postulatem co do aktów uczelni kształtujących zasady rekrutacji, nie podlegającym kontroli sądu w tym postępowaniu. Jest to kwestionowanie przyjętych zasad rekrutacji, nie zaś przebiegu rekrutacji skarżącego na studia. A skoro na [...] przyjęto zwyczajowo ustne informowanie o zasadach podziału punktów za poszczególne zadania egzaminacyjne, to zarzut braku pisemnego informowania o tym nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi. Powszechnie jest też wiadomym, że uczelnie przeprowadzające rekrutacje nie doręczają na piśmie warunków przyjęcia na studia czy zasad i trybu rekrutacji, a kandydaci ubiegający się o przyjęcie na dany kierunek studiów wszelkie informacje o tychże zasadach uzyskują w danej uczelni, czy to w siedzibie uczelni czy to na stronie internetowej uczelni. Zdaniem sądu I instancji trudno dać wiarę skarżącemu, który jako jedyny kandydat, nie posiadał najpóźniej przed rozpoczęciem egzaminu informacji o zasadach podziału punktów. Pośrednim tego dowodem jest to, że inni kandydaci nie kwestionowali prawidłowości przebiegu egzaminu. Można też pokusić się o pytanie retoryczne, jak zatem skarżący podjął decyzję o ubieganiu się na ten kierunek skoro uprzednio nie zapoznał się z warunkami i trybem naboru, tym bardziej, że przystąpił do procedury egzaminacyjnej, co z kolei oznacza, iż jednak musiał posiąść w tym zakresie niezbędną informację. Ale gdyby nawet zgodzić się ze skarżącym, że nie został ona zapoznany najpóźniej przed rozpoczęciem egzaminu o zasadach podziału punktów, to łączna suma wyników egzaminu praktycznego skarżącego uplasowała go dopiero na 16 pozycji, a przed nim byli jeszcze kandydaci z większą łączną ilością. Nie budzi więc wątpliwości, iż kwestia ta nawet hipotetycznie pozytywnie oceniona na korzyść skarżącego nie zmieniłaby jego sytuacji prawnej, tj. nie dałaby mu szansy przyjęcia na studia. Uchybienie to – jak sam skarżący pisze w skardze – ma charakter informacyjny. Nie miałoby zatem wpływu na zwiększenie ilości uzyskanych przez skarżącego punktów z poszczególnych zadań egzaminacyjnych. Naruszenie obowiązku informacyjnego miałoby wpływ na wynik sprawy tylko wówczas, gdyby zaniechanie organu w tym zakresie uniemożliwiło kandydatowi przystąpienie do egzaminu lub spełnienie warunków naboru. Chybiony jest również zarzut skargi nie podania kandydatom w toku II etapu egzaminu polecenia egzaminacyjnego. W tym zakresie organy wyjaśniły, że egzaminator odmówił skarżącemu udzielenia odpowiedzi na jego pytanie, gdyż prowadziłoby to do ukierunkowania na rozwiązanie zadania i uprzywilejowywałoby skarżącego w stosunku do innych kandydatów. Z powyższego wynika, że organ nie wskazał co prawda, jakie było pytanie skarżącego zadane w trakcie egzaminu. Niemniej jednak wadliwość ta nie ma istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Uzyskanie określonej ilości punktów przez skarżącego za poszczególne zadania egzaminacyjne dowodzi o wykonaniu przez skarżącego zadania w pewnym zakresie. W przeciwnym razie nie byłby on w stanie nawet w tym zakresie wykonać prawidłowo zadania egzaminacyjnego i nie otrzymałby żadnego punktu z egzaminu praktycznego. Trudno też przyjąć, że tylko z malarstwa i rysunku, a więc z tej części egzaminu, z której otrzymał najmniejszą ilość punktów, nie podano pytania egzaminacyjnego. Uwzględniając pierwotne twierdzenia skarżącego w pierwszym sporządzonym odwołaniu nie budzi wątpliwości, że w trakcie egzaminu podano jednak kandydatom pytanie, tyle że skarżący go nie zrozumiał i dlatego prosił o jego sprecyzowanie, na co otrzymał informację, iż jest to niedopuszczalne, gdyż byłoby to podpowiedzią jak wykonać polecenie. Twierdzenia skarżącego są niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym. Trudno bowiem sobie wyobrazić przeprowadzenie egzaminu bez podania pytania czy wskazania zadania egzaminacyjnego. Zwrócić też uwagę należy, że w toku tak długiego postępowania skarżący – pomimo stawiania zarzutu - nie wskazał treści zadanego przez niego w trakcie egzaminu pytania. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie obecnie skarżonych decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Obecne decyzje przedstawiają zatem argumentację organów, motywy podjętego rozstrzygnięcia. Argumentacja organów jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Wywody są jasne i zrozumiałe, choć uzasadnienie zawiera pewne nieistotne wady. Wynikająca z tego przepisu zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, została więc w niniejszej sprawie zrealizowana, strona poznała motywy rozstrzygnięcia sprawy i stanowisko organów. O uchybieniu tych zasad nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżącego, w sytuacji, gdy organ – uwzględniając specyfikę postępowania w sprawie naboru na studia - prawidłowo wyjaśnił sprawę, nie przekroczył zasady swobodnej oceny okoliczności sprawy, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Nie sposób zatem postawić organom zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 8 k.p.a.) i swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Merytoryczna ocena zdolności, predyspozycji czy umiejętności kandydata pozostawiona jest wyłącznie członkom komisji egzaminacyjnej. Ocena ta nie należy do sądu administracyjnego. Wymaga ona posiadania wiedzy specjalistycznej z tej dziedziny, sama ocena jest trudna do uchwycenia dla przeciętnego człowieka, zaś prace "artystyczne" – co jest powszechnie wiadomym i nie rodzi większych wątpliwości – mogą w odczuciu nie tylko społecznym, ale i danego środowiska "artystycznego" budzić istotne rozbieżności w ich odbiorze, co częstokroć jest wynikiem indywidualnej wrażliwości czy poczucia tzw. gustu. Wynik oceny merytorycznej pracy egzaminacyjnej z malarstwa i rysunku skarżącego stanowi pewną wypadkową oceny poszczególnych członków komisji egzaminacyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł F. I. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w toku toczącego się postępowania, art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej pominięcie - w ramach analizy zgodności z prawem procedury rekrutacyjnej -aktu normatywnego jakim jest Regulamin rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych w [...] w Ł. wydany przez Prorektora d.s. Nauczania prof. Z. P. oraz niewyjaśnienie relacji pomiędzy faktem przeprowadzenia egzaminu konkursowego w oparciu o tę regulację a niedookreśloną podstawą normatywną jego pominięcia w ramach dalszego stosowania prawa. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zarówno w aspekcie wskazanych powyżej okoliczności, jak i co do faktów wywiedzionych przez Sąd nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym uniemożliwia przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej przedmiotu zaskarżenia, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8, art. 9, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz błędne uznanie, iż regulamin rekrutacji nie stanowił podstawy wydania zaskarżonych decyzji, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiocie niewyczerpującego wyjaśnienia i przeanalizowania stanu faktycznego sprawy oraz dowolnej oceny pozbawionego weryfikacji, niekompletnego, tendencyjnie i niedbale gromadzonego materiału dowodowego oraz nieodzwierciedlenia przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...] w Ł. procesu decyzyjnego jak legł u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także nieustosunkowania się do zarzutów skarżącego przez ww. organ, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 77 § 4, art. 81 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż organ nie naruszył przepisów postępowania mimo niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. alternatywnie art. 145 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji w całości w świetle zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. ani niestwierdzenie, iż wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a. poprzez dokonanie reasumpcji i modyfikacji w ramach wcześniej zakreślonej kognicji w zakresie kontroli zaskarżanych decyzji poprzez dowolne kształtowanie treści oraz wykładni skutków prawnych, nie znajdujące podstaw w wiążących wytycznych i ocenie zawartej w podjętym w tej sprawie poprzednio wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 grudnia 2011 r., III SA/Łd 1042/11, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 24 lipca 2012 r., I OSK 937/12, oraz wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2013 r., III SA/ Łd 337/13. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2005 nr 164 poz. 1365) poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie, iż skarżący nie spełnia przesłanek w przedmiocie dopuszczenia do odbywania studiów w aspekcie wadliwie ustalonych przez uczelnię warunków rekrutacji, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 169 ust. 4 w zw. z art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym a także § 106 ust. 2 Statutu [...] w Ł. przyjętego Uchwałą Senatu uczelni nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. poprzez jego niezastosowanie oraz błędne ustalenie, iż warunki i tryb rekrutacji na studia zostały unormowane prawidłowo pomijając tym samym problem naruszenia delegacji ustawowej i ustalenia warunków oraz trybu rekrutacji przez nieodpowiedni organ, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z pkt. 9 przepisów ogólnych Uchwały nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010 r. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż szczegółowy podział punktów za poszczególne składowe egzaminu został podany kandydatom do wiadomości przed rozpoczęciem egzaminów, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 2 ust. 6, § 5 ust. 4, § 5 ust. 6 Regulaminu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych w [...] w Ł. wydanego przez Prorektora d.s. Nauczania prof. Z. P. poprzez nienależyte przygotowanie egzaminu konkursowego pod względem merytorycznym oraz organizacyjnym, w szczególności poprzez niezapewnienie kandydatom rzetelnej informacji i obsługi podczas procesu rekrutacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...] w Ł. wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy odnieść się do tej części zarzutów skargi kasacyjnej, które odnoszą się do Regulaminu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych w [...] w Ł. wydanego przez Prorektora d.s. Nauczania prof. Z. P. Jak zostało już przesądzone w wiążącym dla rozpoznających obecnie sprawę sądów administracyjnych wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2012r. sygn. akt I OSK 937/12 regulamin ten wydano z naruszeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 169 ust. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2005 nr 164 poz. 1365 ze zm.) Skoro tak, to dokument ten, pochodzący od podmiotu nieuprawnionego do tworzenia norm prawnych nie posiadał charakteru aktu prawnego, którego przepisy mogłyby być stosowane w postępowaniu rekrutacyjnym. Treść uzasadnienia cytowanego wyżej wyroku NSA z 24 lipca 2012r. należy rozumieć w ten sposób, że wskazany wyżej Regulamin był podstawą decyzji Rektora z [...] sierpnia 2011r., uchylonej zaskarżonym do NSA wyrokiem, gdyż wynika to z jego uzasadnienia, pomimo tego, że nie został powołany wprost jako podstawa prawna tej decyzji. Jednakże NSA, dostrzegając oczywistą wadliwość tego regulaminu wskazał, że nie mógł on stanowić podstawy prawnej decyzji, – przez co należy rozumieć, że nie mógł być skutecznie powołany jako jej podstawa prawna. Taka interpretacja powołanego wyżej wyroku nie narusza bynajmniej art. 190 p.p.s.a. – nie pozostaje bowiem w sprzeczności z zawartą w nim oceną prawną. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – zgodnie z art. 141§4 p.p.s.a. sąd I instancji przedstawił swą ocenę prawną w zakresie charakteru prawnego "regulaminu". Sąd trafnie i szczegółowo wyjaśnił przyczyny dla których tenże "regulamin" nie mógł stać się podstawą prawną decyzji. Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 §4 zd. 1 p.p.s.a. był zatem całkowicie bezpodstawny. W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w odniesieniu do wyroku WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2013 r. sygn.. akt III SA/ Łd 337/13. Zarzut ten jest oczywiście nietrafny, gdyż uzasadnienie tego wyroku sprowadza się do zakwestionowania kompetencji Rektora do wydawania decyzji w postępowaniu rekrutacyjnym. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, decyzje w obu instancjach wydały uprawnione do orzekania komisje rekrutacyjne, a zatem ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt III SA/ Łd 337/13 została tym samym w pełni uwzględniona. Uznanie, że omawiany "regulamin" nie mógł być uznany za właściwą podstawę prawną decyzji wydanej w procesie rekrutacji nie spowodowało wszakże podważenia czynności dokonanych w jej ramach, bowiem przepisy uchwały nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010r. w sprawie określenia warunków i trybu rekrutacji na studia do [...] w Ł. na rok akademicki 2011/2012 oraz ustawy o szkolnictwie wyższym stanowiły wystarczającą podstawę prawną do skutecznego przeprowadzenia procesu rekrutacji. Zawarte w tym akcie prawnym regulacje umożliwiały w pełni podjęcie i przeprowadzenie niezbędnych w toku rekrutacji czynności. Słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji na to, że w istocie zapisy "regulaminu" dotyczące egzaminów stanowiły proste powtórzenie regulacji zawartej w uchwale nr [...], której moc prawna nie jest kwestionowana. Zatem wobec powyższych rozważań nie były usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 2 ust. 6, § 5 ust. 4, § 5 ust. 6 Regulaminu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych w [...] w Ł. wydanego przez Prorektora d.s. Nauczania prof. Z. P. jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8, art. 9, art. 107 § 1 k.p.a. przez błędne uznanie, iż regulamin ten nie stanowił podstawy wydania zaskarżonych decyzji. Ocena, że "regulamin" nie był w istocie podstawą prawną zaskarżonej decyzji wyklucza oczywiście akceptację twierdzenia skarżącego, że zaskarżona decyzja dotknięta jest nieważnością, gdyż opiera się na regulaminie niezgodnym z prawem. A zatem także i zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. musiał zostać uznany za całkowicie bezpodstawny. W pełni podzielić należy dokonaną przez sąd I instancji ocenę prawną, dotyczącą zasad postępowania rekrutacyjnego na studia na uczelni wyższej. Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócono uwagę, że w tego rodzaju postępowaniu przepisy k.p.a. stosuje się, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jedynie odpowiednio, a zatem przy uwzględnieniu jego specyfiki i zasad autonomii uczelni wyższych. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na to, że trudno mówić o postępowaniu dowodowym sensu stricto w ramach postępowania rekrutacyjnego. Okoliczności istotne z punktu widzenia procedury rekrutacyjnej to ilość punktów uzyskanych przez kandydatów i limit przyjęć na dany kierunek studiów. Specyfika postępowania rekrutacyjnego na uczelnię wyższą w kontekście odpowiedniego jedynie stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wymaga przyjęcia, by to strona zmierzająca do podważenia wyników postępowania rekrutacyjnego wykazała się inicjatywą dowodową. Tymczasem istotne zarzuty skarżącego podnoszone w toku postępowania ograniczały się do istoty "regulaminu", którego znaczenie przeanalizowano powyżej, a także do kwestii wydania polecenia na egzaminie praktycznym. Także i do tej kwestii organy rekrutacyjne i następnie sąd odniosły się jednoznacznie. Żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie skarżący nie składał. Skarżący nie podnosił także zastrzeżeń co do składu komisji rekrutacyjnych i nie było w tej sytuacji potrzeby, by do akt administracyjnych dołączać dokumenty potwierdzające powołanie ich w konkretnym składzie. Wbrew argumentom podniesionym w skardze kasacyjnej wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione. Zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwego, jego zdaniem, przeprowadzenia postępowania dowodowego, opierające się na przepisach art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. a także art. 73 § 1, art. 77 § 4, art. 81 k.p.a. uznać należało za całkowicie nieuzasadnione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107§3 k.p.a. zarówno w części zawierającej ustalenia stanu faktycznego jak i w części prawnej. Sąd I instancji trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że nawet stwierdzenie, że w toku rekrutacji zaniechano należytego poinformowania jego uczestników o szczegółowym podziale punktów za poszczególne części egzaminu nie mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi, gdyż wiedza o zasadach takiego podziału nie mogłaby doprowadzić do uzyskania przez niego większej ilości punktów i co za tym idzie do przyjęcia go na studia. Bezzasadny był zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z pkt. 9 przepisów ogólnych Uchwały nr [...] Senatu [...] w Ł. z dnia [...] maja 2010 r., gdyż art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. nakazuje uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Także i zarzut naruszenia art. 133§1 p.p.s.a. nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, wykorzystując zgromadzony w nich materiał. Orzekanie na podstawie akt sprawy obejmuje natomiast także wyciąganie logicznych wniosków z materiałów w nich zgromadzonych. Tak też uczynił w niniejszej sprawie sąd I instancji, który zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i życiowym doświadczeniem przeanalizował dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Obszerne uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera opis dokonanego przez sąd wnioskowania. Jego poprawność nie budzi żadnych wątpliwości. Należycie oceniony został fakt odbycia egzaminu przez kandydatów, którzy do niego przystąpili i wykonanie zadań egzaminacyjnych w sposób umożliwiający ich ocenę. To, czy inni kandydaci kwestionowali przebieg egzaminu na drodze sądowej było oczywiście możliwe do sprawdzenia przez Sąd w oparciu o zapisy w repertoriach. Nie budzi także wątpliwości dokonana przez sąd ocena, że nie może on zastąpić komisji egzaminacyjnej w zakresie oceny wykonanej przez kandydata pracy. Słusznie też Sąd wskazał, że w przypadku konkursu w dziedzinie sztuki, a z takim mamy do czynienia w przypadku egzaminu praktycznego na [...] ocena poszczególnych dzieł ma charakter ze swej istoty subiektywny. Poszukiwanie zobiektywizowanych kryteriów oceny w przypadku tego rodzaju konkursu stanowiłoby zaprzeczenie idei poszukiwania osób najzdolniejszych i najbardziej twórczych, która powinna przyświecać procesowi rekrutacji na uczelnię artystyczną. Podstawą do oceny kreatywności i uzdolnień kandydata jest także i umiejętność wykonania przez niego zadania w określonych warunkach, identycznych jak te w których działają pozostali konkurujący kandydaci. Nawet jeśli istota zadania nie została, zdaniem kandydata dość jasno określona, to ważne jest to, że wszyscy kandydaci działali w tych samych warunkach, czego skarżący w toku postepowania nie kwestionował. Skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazał na jakiekolwiek konkretne trudności w sporządzeniu pism procesowych lub skargi do sądu administracyjnego, które miałyby (według skargi kasacyjnej) być spowodowane utrudnionym dostępem do akt administracyjnych, związanym z rozpoznawaniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 2369/13. Nie budzi zaś obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To w niniejszej sprawie nie miało oczywiście miejsca. Nie sposób odnieść się merytorycznie do zarzutu naruszenia art. 169 ust. 4 w związku z art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, skoro powołane przepisy upoważniają Senat do ustalenia w drodze uchwały warunków i trybu rekrutacji oraz dają uczelni prawo do przeprowadzenia dodatkowego egzaminu m.in. w przypadku, gdy konieczne jest sprawdzenie uzdolnień artystycznych. Nie budzi zaś wątpliwości, że [...] w Ł. skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do organizacji egzaminu dodatkowego, zaś Senat tej uczelni określił – w drodze uchwały nr [...] z [...] maja 2010r. zasady, warunki i tryb rekrutacji na pierwszy rok studiów na rok akademicki 2011/2012. W żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej nie podnoszono natomiast zarzutu dotyczącego niezgodności tej uchwały z przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia § 106 ust. 2 Statutu [...] w Ł. przyjętego Uchwałą Senatu uczelni nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. poprzez jego niezastosowanie oraz błędne ustalenie, iż warunki i tryb rekrutacji na studia zostały unormowane prawidłowo pomijając tym samym problem naruszenia delegacji ustawowej i ustalenia warunków oraz trybu rekrutacji przez nieodpowiedni organ. Zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami samo istnienie dokumentu o nazwie "Regulamin rekrutacji..." nie przesądza o tym, że ma on jakąkolwiek wagę prawną. Nie reguluje on w żaden sposób przebiegu rekrutacji, gdyż nie korzysta z przymiotu aktu o znaczeniu prawnym. Aktami regulującymi w sposób prawnie doniosły warunki i tryb rekrutacji na studia w [...] w Ł. były natomiast uchwała Senatu z nr [...] z [...] maja 2010r. oraz uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 2011r. w sprawie limitów przyjęć na studia na rok akademicki 2011/2012. Stanowiły one, jak już wyżej wykazano skuteczną i wystarczającą podstawę prawną do przeprowadzenia postepowania rekrutacyjnego na rok 2011/2012. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.