II SA/Kr 165/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lutego 2010 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 29 kwietnia 2009 r., znak: [....] , na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 kpa w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawa budowanego (DZ. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) umorzył postępowanie wszczęte na wniosek C.S. dotyczący "przeprowadzenia wizji lokalnej i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę" robót budowlanych wykonywanych w budynku przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 13 marca 2009 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie robót wykonywanych w budynku przy ul. [....] w K. po prawomocnym uchyleniu decyzji pozwolenia na budowę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r. Organ uznał, że wykonane na przedmiotowej nieruchomości roboty budowane nie były robotami budowlanymi, a jedynie zabezpieczającymi, co uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Odwołanie od ww. decyzji wniosła C.S. , zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77, i art. 105 kpa. Odwołująca domagała się zmiany decyzji. Wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wstrzymał prace już w styczniu 2008 r., a następnie rozstrzygnięcie tej treści zawarł w wyroku z dnia 16 lipca 2008 r., a zatem wszystkie prace wykonane od stycznia 2008 r. miały charakter samowoli budowlanej. Decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne na wniosek C.S. z 13 stycznia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 484/07 uchylił ostateczną decyzję Wojewody [....] z 21 lutego 2007 r., znak: [....] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kań., c.o., węzłem cieplnym, wymiennikownią, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika" przy ul. [....] w K. i orzekł, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być wykonywana. Wcześniejszym postanowieniem z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [....] 21 lutego 2007 r. W toku odrębnego postępowania, prowadzonego pod sygnaturą [....] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego postanowienie z 17 listopada 2008 r., znak: [....] o wstrzymaniu robót związanych z realizacją przedmiotowego budynku przy ul. [....] , które utraciło ważność z dniem 21 stycznia 2009 r. na podstawie art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w odniesieniu do realizowanej przez [....] S.A. inwestycji tj. budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wod.-kan., c. o., węzłem cieplnym, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika, wszczął i prowadzi jednocześnie 4 odrębne postępowania pod sygnaturami: - [....] - z wniosku C.S. , dotyczące realizacji robót w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia - w sprawie tej została wydana decyzja PINB z 11 stycznia 2008r, znak j.w., umarzająca postępowanie, uchylona decyzją [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 lipca 2008 r., znak: [....] ; która to decyzja Wojewódzkiego Inspektora została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zatem przed tym organem toczy się postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod sygnaturą [....] ; - [....] - w sprawie badania zgodności wykonywanych prac budowlanych na terenie posesji przy ul. [....] z decyzją Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę - w sprawie tej została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 lutego 2009 r., znak j.w., umarzająca postępowanie; przy czym [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora, - [....] - z wniosku C.S. , w sprawie robót budowlanych przy ul. [....] w K. , prowadzonych przez inwestora: [....] S.A. z siedzibą w B. , pomimo postanowienia Sądu Administracyjnego w Krakowie o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę - w sprawie tej została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 3 lutego 2009 r., znak j.w., umarzająca postępowanie; [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 16 lipca 2009 r., znak: [....] uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego; -[....] - w sprawie z wniosku C.S. o "przeprowadzenie wizji lokalnej i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę" robót wykonywanych w budynku przy ul. [....] w K. - w sprawie tej została wydana skarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 kwietnia 2009 r., znak j.w., umarzająca postępowanie. Zdaniem organu II instancji kolejne wnioski stron, w których informowano o nieprawidłowościach w realizacji budynku mieszkalnego przy ul. [....] w K. wpływały do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w toku nie zakończonego decyzją ostateczną postępowania prowadzonego pod sygnaturą [....] . Organ I instancji wszczynał kolejne postępowania "z wniosku strony", nie analizując zasadności włączenia ich do toczącego się już postępowania znak: [....] , zgodnie z treścią 234 kpa. Nadto kolejne postępowania były podejmowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z badaniem wystąpienia kolejnych przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego, co wynika z treści wydanych w toku postępowań zawiadomień. Z treści art. 51 ustawy Prawo budowlane wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego, a przy takim samym stanie faktycznym obiektu można wydać tylko jedną z decyzji określonych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zakończenie postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego oznacza bowiem, że obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy stwierdził, że zakres robót zabezpieczających określony w tym postanowieniu może stanowić kontynuację robót zgodnie z pierwotnym projektem budowlanym. Zarzuty odwołującej się organ uznał zatem za uzasadnione, gdyż w dniu wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego istniały podstawy do podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego, tym samym postępowanie w sprawie realizacji przedmiotowego budynku nie było bezprzedmiotowe. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził jednocześnie, że w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy zmianie uległ stan faktyczny sprawy uzasadniający umorzenie postępowania. Wpłynęły bowiem do akt rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej, zmieniające w istotny sposób stan prawny przedmiotu postępowania, a mianowicie: decyzją Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2009 r., znak: [....] , umorzone zostało postępowanie w zakresie zrealizowanego budynku mieszkalno-usługowego i zatwierdzono w całości projekt budowlany oraz orzeczono o pozwoleniu na budowę w zakresie budowy instalacji wewnętrznych: elektrycznych, wod-kan., c.o., wentylacji mechanicznej garażu podziemnego, węzła cieplnego - wymiennikowi oraz wykonania robót wykończeniowych zewnętrznych i wewnętrznych w zrealizowanym obiekcie budowlanym. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] z 9 września 2009 r., znak; [....] . Organ podkreślił, że w dniu orzekania w niniejszej sprawie nie funkcjonuje w obiegu prawnym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych dla przedmiotowej inwestycji, wydane na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, nie została też wydana żadna z decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, natomiast Inwestor legitymuje się prawem do kontynuacji inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [....] z 9 września 2009 r. Z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 maja 2009 r. zawierającego szczegółową ocenę stanu faktycznego obiektu na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na kontynuację budowy wynika, że w aktualnym stanie prawnym brak jest przesłanek do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Skargę na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie C.S. Zakwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa przez niepodjęcie wszystkich czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez bezpodstawne umorzenie postępowania przed organem I instancji, art.107 § 3 kpa przez brak analizy w uzasadnieniu decyzji całości materiału dowodowego, a także błędną ocenę materiału dowodowego i naruszenie prawa materialnego. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 585/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Ww. rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2401/10, a sprawa przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Celem decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też dokonanie oceny już wykonanych robót. W takim stanie faktycznym, co do zasady, inwestor już po wstrzymaniu wykonania postanowieniem Sądu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie powinien prowadzić dalszych robót budowlanych. Budowa obiektu budowlanego rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana po wstrzymaniu wykonania tej decyzji oraz następnie jej uchyleniu jest przypadkiem prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Rozpoczęcie albo wznowienie robót budowlanych w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na zasadach ogólnych, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, w przypadku przerwania prowadzonej już budowy. Pozwolenie na wznowienie robót budowlanych wydaje na podstawie art. 51 ust. 4a Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego. Nadto NSA stwierdził, że nie znajduje żadnego oparcia w stanie faktycznym sprawy stanowisko, że pozwolenie na budowę z 15 maja 2009 r. dotyczyło także pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wykonywanych przed tym dniem. Rzeczą Sądu pierwszej instancji było zweryfikowanie, czy prawidłowo organ nadzoru budowlanego II instancji uznał za bezprzedmiotowe postępowanie tylko z tego względu, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał pozwolenie na budowę, które uprawniało inwestora do kontynuacji robót budowlanych, co nie oznacza, że przesądzało o legalności dotychczas wykonanych robót. Na marginesie Sąd zwrócił uwagę, że organy nadzoru budowlanego, stosownie do art. 84a ust. 2 Prawa budowlanego badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień. Dlatego też przez pryzmat tej regulacji konieczna jest ocena zasadności umorzenia postępowania w sprawie, w której, co nie ulega wątpliwości doszło do wyeliminowania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co z kolei czyni istotną kwestię, czy zachodziła konieczność uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i który organ – architektoniczno-budowlany, czy nadzoru budowlanego - winien taką decyzję wydać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 17.12.2012 r. sygn.. akt II SA/Kr 1002/12 uchylił decyzję Wojewody [....] z 9. 09. 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzająca ja decyzje organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone decyzja nie narusza praw w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawowa kwestia, wymagająca rozpatrzenia w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości uchylenia przez [....] WINB w K. decyzji PINB w K. z 29. 04. 2009 r. oraz umorzenia postępowania przed organem I instancji wszczętego na wniosek C.S. Wniosek ten dotyczył "przeprowadzenia wizji lokalnej i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę" robót budowlanych wykonywanych w budynku przy ul. [....] w K. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy Sąd ma również na uwadze fakt uprzedniego wydania w przedmiotowej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2401/10, którym na skutek skargi kasacyjnej został uchylony wyrok WSA w Krakowie z 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 58510, a sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Należy wskazać, ze przy ponownym rozpoznawaniu sprawy stosownie do art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia, bowiem unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08, Lex 558897). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. W rozpoznawanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który nie precyzuje przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji, jednak w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy winien kierować się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 kpa, czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 2.12. 2011 r. , sygn.. akt VII SA/Wa 1669/11, wyrok NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 17/06, wyrok NSA z 15 lutego 2002 r., sygn. akt IV SA 752/00, wyrok NSA z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2401/97). Oznacza to, że uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed organem I instancji. Zgodnie bowiem z treścią art. 105 § 1 kpa postępowanie administracyjne można umorzyć, gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Ten rodzaj przesłanki skutkuje obligatoryjnym umorzeniem postępowania przez organ. Bezprzedmiotowość postępowania o jakiej mowa w § 1 wystąpi wtedy, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Przesłanka uzasadniająca podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa niewątpliwie zachodzi wówczas, gdy brak jest przedmiotu żądania (sprawy administracyjnej), dla zrealizowania którego postępowanie zostało wszczęte, co organ powinien rozważyć w świetle przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie i ustalonego stanu faktycznego w dniu podejmowania decyzji. Sprawa administracyjna jest połączeniem wzajemnie uwarunkowanych elementów podmiotowych i przedmiotowych, dlatego też bezprzedmiotowość może być spowodowana przyczynami o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz W-wa 1989 r. s. 479). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że [....] WINB w K. prowadził postępowanie w wyniku złożenia odwołania przez skarżąca C.S. od decyzji organu I instancji z 29 kwietnia 2009 r. , umarzającej postępowanie w zakresie kontroli robót budowlanych wykonywanych przy ul. [....] w K. po uchyleniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 lipca 2008 r. sygn. akt. II SA/Kr 484/07 ostatecznej decyzji Wojewody [....] z 21.02. 2007 r o pozwoleniu na budowę ww. budynku (utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta M. K. z 29. 06. 2006 r.) , w której organ I instancji stwierdził, iż na przedmiotowej budowie po wstrzymaniu robót budowlanych wykonywane przez inwestora prace nie były robotami budowlanymi a jedynie zabezpieczającymi. W pierwszej kolejności należy się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania w sprawie z wniosku C.S. z dnia 28 stycznia 2009 r. o przeprowadzenie "wizji lokalnej i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę" w związku z prowadzeniem przez inwestora budowy rozpoczętej w oparciu o decyzję Prezydenta M. K. o pozwoleniu na budowę z 19 czerwca 2006 r. , a kontynuowanej pomimo jej wstrzymania oraz również po uchyleniu pozwolenia na budowę wyrokiem WSA z 16 lipca 2008 r. gdyż – w ocenie Sądu- postępowanie to nie było wówczas bezprzedmiotowe. Trzeba także mieć na uwadze, że WSA w Krakowie postanowieniem z 28 stycznia 2008 r. wstrzymał wykonywanie decyzji o pozwoleniu na przedmiotową budowę, a następnie ponowił zakaz ten w ww. wyroku. Organy nadzoru budowlanego są jest bowiem zobligowane w oparciu o przepisy 50a i 51 prawa budowlanego do reagowania w przypadkach ignorowania przez inwestorów nakazów wstrzymania budowy. Nadto należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z 28. 02. 2012 r., że budowa obiektu budowlanego rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana po wstrzymaniu wykonania tej decyzji oraz następnie jej uchyleniu jest przypadkiem prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 lub 50a Prawa budowlanego i wymaga prowadzenia postępowania w trybie naprawczym przez organy nadzoru budowlanego. Zarazem jednak dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy zważyć , że organ odwoławczy - po odwołaniu złożonym przez C.S. - rozpoznawał sprawę w odmiennych okolicznościach niż organ I instancji. Okolicznością , której nie można pominąć się przy ocenie zaskarżonej decyzji było bez wątpienia wydanie przez Prezydenta M. K. decyzji z 15 maja 2009 r., znak: [....] , którą umorzone zostało postępowanie w zakresie zrealizowanego budynku mieszkalno-usługowego i którą jednocześnie zatwierdzono w całości projekt budowlany oraz orzeczono o pozwoleniu na budowę w zakresie budowy instalacji wewnętrznych: elektrycznych, wod-kan., c.o., wentylacji mechanicznej garażu podziemnego, węzła cieplnego - wymiennikowi oraz wykonania robót wykończeniowych zewnętrznych i wewnętrznych w zrealizowanym obiekcie budowlanym przy ul. [....] . Decyzja z 15 maja 2009 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [....] z 9 września 2009 r., znak; [....] i była w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Podzielając stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 28 lutego 2012 r., iż decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, a jej celem nie jest legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, czy dokonanie oceny już wykonanych robót nie można jednak pominąć faktu, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Prezydenta M. K. z 15 maja 2009 r. udzielająca pozwolenia na budowę i legalizująca roboty budowlane zrealizowane w okresie po uchyleniu pozwolenia na budowę z 29. 06. 2006 r. była wiążąca do czasu jej prawomocnego uchylenia wyrokiem WSA w Krakowie z 17 grudnia 2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 1000/12. Tak więc skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w której organ odwoławczy kontrolował prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie wykonywania robót budowlanych po ich wstrzymaniu i uchyleniu pozwolenia na budowę obowiązywała ww. decyzja 9 września 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję z 15 maja 2009 r., to tym samym miał rację miał [....] WINB w K. wskazując, iż prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku C.S. , w o przeprowadzenie wizji lokalnej na przedmiotowej budowie i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę nielegalnie wykonanych robót budowlanych wykonywanych po wydaniu ww. wyroku WSA z 16. 07. 2008 r. – stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania odwoławczego przez organ II instancji, organ ten uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Prawidłowe zatem było rozstrzygnięcie [....] WINB w K. 22 lutego 2010 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać, iż dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uwzględnia się okoliczności i stan prawny z daty wydania kontrolowanej przez sąd decyzji. Trzeba nadto wskazać, że organy nadzoru budowlanego nie mają uprawnień do bezpośredniego ingerowania w decyzje wydane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Nie daje im takiego uprawnienia także przepis art. 84 a Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15.12.2010 r. sygn. akt II SA/Gd 308/10). A zatem jeśli organy nadzoru budowlanego stwierdzają, że roboty budowlane wykonane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę - nie maja prawa ingerować i są zobowiązane do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. A taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. A zatem odnosząc się do zarzutów skargi należy zatem wskazać, iż nie ma racji skarżąca zarzucając organowi odwoławczemu bezpodstawne umorzenie postępowania przed organem I instancji. Nie można także uznać iż organ odwoławczy nie zanalizował całości materiału dowodowego i nie uzasadnił wydanej decyzji czym uchybił przepisom z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu organ nie tylko wskazał dlaczego uznał, iż w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość skutkująca zastosowaniem normy z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, ale także zasygnalizował nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania przez organ I instancji, który prowadził równocześnie cztery postępowania w trybie art. 50 i 51 ustawy z 7. 07. 1994 r. dotyczące nieprawidłowości związanych z wykonywaniem robot budowlanych w budynku przy ul. [....] oraz ich wstrzymaniem, a następnie uchyleniem pozwolenia na budowę. Na koniec należy wskazać, że późniejsze uchylenie wyrokiem WSA w Krakowie z 17.12.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1002/12 ww. decyzji Wojewody [....] z 9. 09. 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pozwala na ponowną ocenę legalności kwestionowanych przez skarżącą robót budowlanych w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w części rozstrzygającej.