IV SAB/Po 51/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi E. Ś. i J. Ś. na bezczynność [...] S.A. Oddział w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] S.A. w [...] Oddział w [...] do załatwienia wniosku skarżących z dnia 05 grudnia 2011 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od [...] S.A. w [...] Oddział w [...] solidarnie na rzecz skarżących E. Ś. i J. Ś. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W datowanym na dzień 05 grudnia 2011 r. "Wezwaniu do podjęcia negocjacji" E. i J. małżonkowie Ś. (dalej: "Wnioskodawcy" lub "Skarżący"), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, zwrócili się do [...] S.A. (dalej: "Spółka") m.in. o udostępnienie – w oparciu na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.; dalej: "ustawa o dostępie do informacji publicznej", w skrócie "u.d.i.p.") – kserokopii "wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy (...) linii elektroenergetycznych", których urządzenia znajdują się na działkach o numerach ewidencyjnych: 117/1, 29 i 53 położonych w [...]. W odpowiedzi [...] S.A. Oddział w [...] (dalej: "Oddział Spółki"), w piśmie z 21 grudnia 2011 r. poinformował, że aktualnie kompletuje dokumentację związaną z przedmiotową infrastrukturą i udzieli merytorycznej odpowiedzi tak szybko, jak będzie to możliwe. Pismem z 05 marca 2012 r. pełnomocnik Skarżących zwrócił się do Oddziału Spółki o informację, na jakim etapie znajduje się kompletowanie żądanej dokumentacji. W odpowiedzi, pismem z lipca 2012 r. (data dzienna nieczytelna) Oddział Spółki poinformował o rodzajach linii napowietrznych usytuowanych na działkach Wnioskodawców oraz datach rocznych ich pobudowania. Zarazem stwierdził, że Oddział Spółki nabył, wskutek zasiedzenia, w ograniczonym zakresie prawo do korzystania z nieruchomości Wnioskodawców, które w swej treści odpowiada służebności gruntowej. Ponadto podkreślił, że zakres zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje przedsiębiorstwa energetycznego, jakim jest Spółka, gdyż ta nie dysponuje środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych jej zadań. Pismem z 11 kwietnia 2013 r. Wnioskodawcy, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli, za pośrednictwem Oddziału Spółki, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność [...] S.A. Oddział w [...], polegającą na: (1) nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek Skarżących, w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym (2) niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Z powołaniem się na te zarzuty wnieśli o stwierdzenie bezczynności Spółki i zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazali, że w przypadku skarg na bezczynność strona skarżąca nie jest związana jakimkolwiek terminem, lecz może ją skutecznie wnieść aż do ustania stanu bezczynności. W ocenie Skarżących, Spółka, zajmując się dystrybucją energii elektrycznej, jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pojęcie "zadania publiczne" nie jest przypadkowe i ma na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego w tym znaczeniu, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji, zdaniem Skarżących, żądane informacje dotyczą "sprawy publicznej" i nakładają na Spółkę obowiązek ich udzielenia. Tymczasem, jak stwierdzili Skarżący, do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali jakichkolwiek wnioskowanych przez siebie dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Oddział Spółki, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wskazali, na jakiej podstawie domagają się od spółki prawa handlowego udostępnienia informacji, którą nazywają "informacją publiczną". Żądanie przez Skarżących udostępnienia dokumentów oraz decyzji administracyjnych dotyczących budowy linii nie mieści się w kategoriach "informacji publicznej", albowiem dokumentacja związana z budową i eksploatacją linii objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa. Decyzjami administracyjnymi dotyczącymi budowy linii dysponują organy, które je wydawały, i to one, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane są do ich udostępnienia. Spółka podkreśliła, że zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej, a nie obrotem energią elektryczną (czyli sprzedażą energii elektrycznej czy to odbiorcom detalicznym, czy hurtowym), którym zajmuje się odrębna spółka [...] S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przedmiotem tej skargi jest bezczynność Oddziału Spółki w zakresie udostępnienia Skarżącym decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Oddział Spółki jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W dalszej kolejności należało również ustalić, czy działania Oddziału Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajdowało uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Od razu należy zastrzec, że Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela rozważania prawne przedstawione w wyroku tut. Sądu z dnia 22 maja 2013 r., zapadłym w analogicznej sprawie, o sygnaturze IV SAB/Po 32/13. Podstawę rozstrzygania zarówno w tamtej, jak i w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, na gruncie której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. W świetle powyższych uwag należało zatem uznać, że dokumenty (kserokopie decyzji) żądane przez Skarżących posiadały status informacji publicznej (tak też, na tle analogicznych stanów faktycznych, inne wyroki WSA w Poznaniu, np: z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; z 10.01.2013 r., II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12; .z 07.03.2013 r., IV SAB/Po 103/12; z 11.04.2013 r., IV SAB/Po 12/13; z 12.04.2013 r., II SAB/Po 17/13; z 22.05.2013 r., IV SAB/Po 32/13). Dotyczyły bowiem treści dokumentów urzędowych (decyzji administracyjnych), odnoszących się do przedsiębiorstwa Spółki (i jej prawnych poprzedników). Zarazem, w ocenie Sądu, żądanie Skarżących zostało dostatecznie sprecyzowane – ich wniosek został uszczegółowiony, tak co do przedmiotu, jak i zakresu przestrzennego żądanych decyzji i dokumentów. Z korespondencji Oddziału Spółki wynika zresztą, że posiada określoną wiedzę na temat linii znajdujących się na działkach Skarżących. Niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i te decyzje służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do takich dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej (por. wyrok WSA z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12, CBOSA). W tym miejscu należy zauważyć, że podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż dokumentacja związana z budową i eksploatacją ww. linii objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa Spółki, nawet gdyby okazała się prawdziwą – czego Sąd w niniejszym postępowaniu nie badał, gdyż wykracza to poza zakres kognicji w sprawach ze skarg na bezczynność – sama w sobie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Spółki, nie wyłącza tej dokumentacji z zakresu informacji publicznej, a co najwyżej mogłaby uzasadniać odmowę jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 (oraz w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). W świetle wprowadzenia do wyliczenia zawartego w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami obowiązanymi do udzielenia informacji publicznej na podstawie powołanej ustawy są nie tylko szeroko rozumiane "władze publiczne", ale także "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni pogląd podziela zaakceptowany m.in. w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. (I OSK 851/10, CBOSA), w myśl którego zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (por. wyrok TK z 25.07.2006 r., P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy również zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorstwom i ich przedstawicielom, w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) – w którym jest mowa o polityce energetycznej i bezpieczeństwie energetycznym państwa – a także rola, jaką przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok WSA z 02.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09, CBOSA). Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest zobowiązane do przekazywania odnośnych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy już uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np.: wyroki NSA: z 18.08.2010 r., I OSK 851/10 oraz z 04.04.2013 r., I OSK 102/13; ponadto orzeczenia WSA: wyrok z 02.02.2010 r., II SAB/Kr 112/09; postanowienie z 16.11.2010 r., II SAB/Wa 268/10; postanowienie z 05.12.2012 r., II SAB/Sz 49/12; wyrok z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; wyrok z 10.01.2013 r., II SAB/Po 70/12; wyrok z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12; wyrok z 11.04.2013 r., IV SAB/Po 12/13 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, Spółka, jako przedsiębiorstwo energetyczne, jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została skierowana przeciw bezczynności nie tyle samej Spółki, co jej konkretnego Oddziału. W ocenie Sądu takie określenie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej jest w pełni dopuszczalne, gdyż w analizowanym zakresie również oddział spółki prawa handlowego dysponuje zdolnością administracyjnoprawną i sądową. W tej mierze należy odwołać się do rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 kwietnia 2013 r. (I OSK 102/13, CBOSA), które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. W przywołanym wyroku NSA – podkreślając, że na gruncie procedury obowiązującej przed sądami administracyjnymi zdolność sądowa regulowana jest w art. 25 p.p.s.a., a sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych rozstrzyganych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej – uznał, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 p.p.s.a. Jednostka organizacyjna, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie stanowi jednostki organizacyjnej, o jakiej mowa w przepisach k.p.a. czy p.p.s.a. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki prawa handlowego, powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że tak rozumianą jednostką organizacyjną zobowiązaną do udzielania informacji publicznej może być Oddział Spółki. W świetle art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, co do zasady, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1), a od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub choćby faktycznego (ust. 2). W ocenie Sądu żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej (por. wyroki WSA: z 31.01.2013 r., IV SAB/Po 88/12; z 11.01.2012 r., VIII SA/Wa 1072/11 – CBOSA), stąd brak podstaw do badania na mocy art. 3 ust. 1 u.d.i.p., czy w niniejszej sprawie uzyskanie wnioskowanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dane wnioskowane przez Skarżących składają się bowiem jedynie z informacji prostych (kserokopii, a więc wiernego odwzorowania techniką elektrofotograficzną, decyzji ewentualnie innych dokumentów), które nie wymagały od podmiotu zobowiązanego poniesienia nadmiernych nakładów sił lub środków w celu opracowania i przekazania informacji końcowej. Mając wszystko to na względzie należy uznać, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a Oddział Spółki jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. W szczególności Oddział Spółki nie wskazał, ani tym bardziej nie uprawdopodobnił, że nie dysponuje żądanymi informacjami, poprzestając na kwestionowaniu samej zasady obowiązkowego udostępniania przez Spółkę informacji publicznej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w chwili wniesienia skargi Oddział Spółki pozostawał w stanie bezczynności i, w ocenie Sądu, stan ten nie ustał do dnia wydania niniejszego wyroku. Mając to na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Oddział Spółki do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (pkt 1 sentencji wyroku). Z uwagi na fakt, że wniosek Skarżących nie został rozpatrzony w ustawowym terminie (wynoszącym, co do zasady, 14 dni, a maksymalnie, i tylko wyjątkowo, 2 miesiące – art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), a od dnia złożenia tego wniosku do dnia wydania wyroku minęło bezskutecznie ponad dziewiętnaście miesięcy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W ocenie Sądu zaistniałej bezczynności Oddziału Spółki żadną miarą nie usprawiedliwia bowiem prezentowane przezeń stanowisko, iż Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania żądanych informacji. Należy zauważyć, że zagadnienie to w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych zostało już dawno oświetlone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 18.08.2010 r., I OSK 851/10) – dostępnym w upublicznionym zbiorze orzeczeń CBOSA – i z czasem stało się poglądem utrwalonym. Spółka zaś, jak wynika z pism procesowych, korzysta z obsługi zawodowych pełnomocników, którym aktualne orzecznictwo w prowadzonych sprawach jest, a przynajmniej winno być, znane – co oczywiście nie oznacza konieczności jego akceptacji, ale nakazuje liczyć się z ewentualnymi negatywnymi skutkami działań podejmowanych wbrew wykładni prawa ustalonej w orzecznictwie sądowym. O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: (a) poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu (100 zł), (b) wynagrodzenie reprezentującego Skarżących radcy prawnego, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w wysokości 240 zł, oraz (c) koszt uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 357 zł.