II OZ 1030/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2915/13 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy Szydłowo z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2915/13, po rozpoznaniu wniosku S. D. o wstrzymanie zaskarżonej uchwały (zawartego w skardze do sądu), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi S. D. na uchwałę Rady Gminy Szydłowo z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Jak wskazał w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie został uzasadniony, podczas gdy to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania aktu w świetle art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł S. D. Jak wskazał w uzasadnieniu, działania gminy Szydłowo dążące do przeprowadzenia inwestycji w postaci budowy farmy wiatrowej już na wstępnym etapie podejmowanych działań niosą za sobą ryzyko powstania szkód zarówno w środowisku na terenach gminy Szydłowo, jak również w nieruchomościach należących do osób fizycznych. Konsekwencje te miały być wykazane w uzasadnieniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, jakkolwiek nie tylko z przyczyn wskazanych przez Sąd pierwszej instancji. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można się bowiem zgodzić się z poglądem Sądu pierwszej instancji, że jest on ograniczony wyłącznie do podanych przez wnioskodawcę okoliczności uprawdopodabniających konieczność zastosowania środka w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Jakkolwiek bowiem okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, to jednak sąd administracyjny zasadność jej wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd ma bowiem obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15). Zagadnienie, czy sąd administracyjny orzekając o udzieleniu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązany uwzględnić oprócz wniosku skarżącego materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy – została rozstrzygnięta w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 lutego 2014 r. o sygn. akt II FPS 9/13. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił w nim odpowiedzi na zadane pytanie prawne, gdyż pogląd, że rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej sąd bada całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, uznał za jednoznaczny i niebudzący najmniejszych wątpliwości, w świetle art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. Wniosek skarżącego nie mógł być jednak uwzględniony z innej przyczyny. Otóż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. A zatem, sama możliwość wszczęcia lub wszczęcie postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść, stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdeterminowana jest treścią obowiązującego studium i nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bezpośrednie skutki mogą bowiem wystąpić jedynie wskutek wejścia w życie planu miejscowego (por. postanowienia NSA z 30 września 2009 r., sygn. akt II OZ 803/09, z 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 359/07, z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1267/07, z 15 listopada 2011 r., II OZ 1086/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych o adresie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Studium nie nadaje się zatem do wykonania, a przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 676/10). W takiej sytuacji należało uznać, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r. odmówił wstrzymania wskazanej wyżej uchwały. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.