I SA/Ol 885/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 marca 2014r. sprawy ze skargi spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. oddala skargę . Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", nr "[...]", w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie "[...]" Spółce A (dalej jako spółka, skarżąca). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z przekazanych akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" 2011r. spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości niezabudowanej o powierzchni 9.739 m2. W dniu "[...]" 2013r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2013, wykazując powierzchnię gruntów 9.739 m2, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych 0,34 zł. Pismem z dnia "[...]" 2013r. organ podatkowy I instancji wezwał stronę do złożenia korekty deklaracji wskazując, że powinna być zastosowana stawka od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka nie złożyła jednak żądanej deklaracji, dlatego w dniu "[...]" 2013r. organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2013r. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej cyt. jako u.p.o.l.), który zawiera definicję gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. W myśl tej definicji, zdaniem organu odwoławczego, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku i budowli skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zawiera ona warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Nawet czasowe niewykorzystywanie nieruchomości przez przedsiębiorcę lub nawet wykorzystywanie na inne rodzaje działalności niż gospodarcza (np. socjalna) nie zwalnia przedsiębiorcy z płacenia podatku od nieruchomości według najwyższych stawek podatkowych. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie podatkowe i wymierzył zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013r. Sporne nieruchomości, choć nie służą realizacji zadań gospodarczych spółki, to jednak są w posiadaniu przedsiębiorcy. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zachodzą również względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie na spornym gruncie działalności gospodarczej. Pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jednakże należy przez nie rozumieć obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość, budynek, budowla nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w innym charakterze. Nie są nim objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych "względów innych niż "techniczne" zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła Spółka, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, ewentualnie jej zmianę poprzez zastosowanie prawidłowej stawki podatku od nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzucono uchybienia w postaci : - błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na ustaleniu, iż sporna nieruchomość spełnia warunki techniczne do prowadzenia na niej działalności gospodarczej przez odwołującą się, - naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i poprzez niezbadanie czy spółka może na spornej nieruchomości faktycznie prowadzić działalność gospodarczą zgodną z profilem działalności przedsiębiorcy, - naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji bez prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, nieprzeprowadzenie merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji poprzez brak wskazania na jakich konkretnie przesłankach oparł się organ twierdząc, że odwołująca się może na nieruchomości prowadzić działalność gospodarczą. Dodatkowo spółka wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o następujące dokumenty: - zawiadomienie z dnia "[...]" Urzędu Miasta w sprawie wszczęcia postępowania w spawie podziału nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów pod nr "[...]" i "[...]" wraz z załączoną mapą z projektem podziału, - postanowienie Prezydenta Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działek nr "[...]" i "[...]", - decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]". nr "[...]" w sprawie zatwierdzenia podziału działek nr "[...]" i "[...]", - pisma Urzędu Miasta z dnia "[...]" odnośnie braku możliwości prowadzenia na działkach nr "[...]" i "[...]" działalności gospodarczej związanej z gospodarką odpadami wskazując , iż Miasto prowadzi czynności zmierzające do podziału nieruchomości i wydzielenia części działek należących do odwołującej się z przeznaczeniem pod budowę drogi; działania i zamierzenia władz miasta uniemożliwiają prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terenie tych działek, nadto jak wynika z informacji nadesłanej z Urzędu Miasta nie jest możliwym prowadzenie działalności związanej z gospodarką odpadami na przedmiotowych działkach. W uzasadnieniu podniesiono, że nieruchomość na chwilę obecną nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wprawdzie SKO dostrzegło potrzebę analizy "przydatności" nieruchomości do prowadzenia działalności o określonym dla danego przedsiębiorcy profilu (zgodność z PKD), to nie poczyniło w tym kierunku żadnych ustaleń. Tymczasem skarżąca wskazywała, że na działce nie ma możliwości prowadzenia działalności związanej z gospodarką odpadami. Grunt zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną. Spółka zwracała się wielokrotnie o przekwalifikowanie przeznaczenia gruntu. Miasto jednak nie wyrażało zgody na prowadzenie działalności związanej z gospodarką odpadami. Zatem grunt nie nadaje się na prowadzenie działalności zgodnej z profilem spółki. Odnosząc się do pojęcia "względów technicznych" spółka podniosła, że nie wiadomo czy pod tym pojęciem należy rozumieć trwałe czy przemijające przeszkody. Nie wpływa na nie dotychczas płacony podatek. Uzasadnienie nie zawiera szczegółowego omówienia w odniesieniu do argumentów podatnika odnośnie stanu nieruchomości, jej przydatności do prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej związanej z gospodarką odpadami. Działka, aby mogła być obciążona wyższą stawką podatku musi mieć związek z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością. Związek ten należy rozumieć abstrakcyjnie, musi on mieć charakter funkcjonalny, odpowiedni do działalności prowadzonej przez konkretnego przedsiębiorcę. Nigdzie w uzasadnieniu nie poddano analizie tego czy działka może nadawać się do prowadzenia działalności o tożsamym profilu jaki ma podatnik. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że o ile działka nadaje się w ogólności do prowadzenia na niej jakiejkolwiek działalności, to każdy przedsiębiorca będący w posiadaniu takiej działki będzie płacił wyższy podatek, nawet jeżeli technicznie nie nadaje się do prowadzenia działalności zgodnej z profilem danego, konkretnego przedsiębiorcy. Spółka nie zgodziła się z tym, iż ustalony w trakcie oględzin stan faktyczny na działce predestynuje ją do prowadzenia działalności. Jak zauważono, podstawowe media (prąd) nie są do działki doprowadzone (innych mediów brak). Nie można przyjmować, że skoro takie media są na sąsiedniej działce to mogą być z łatwością pociągnięte. Organ nie wskazał gdzie na sąsiedniej działce są przyłącza i czy można z łatwością je przeciągnąć do działki podatnika. Nie wyjaśniono również jak znajdujące się na działce sterty gruzu i piachu mogą umożliwić prowadzenie działalności. Wprost przeciwnie gruz i pojemniki na odpady pozostały po poprzednim właścicielu działki, który do chwili obecnej ich nie uprzątnął. Wskazano również, że miasto prowadzi czynności zmierzające do podziału nieruchomości i wydzielenia części działek należących do spółki z przeznaczeniem pod budowę drogi. Działania te uniemożliwiają prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terenie tych działek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, że być może na działce podatnik nie może i nie będzie mógł prowadzić gospodarki odpadami, jednakże nie stoi na przeszkodzie i nie zachodzą takie względy techniczne by prowadzić na tym gruncie działalność o innym charakterze. Brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej winien mieć bowiem charakter nie tylko obiektywny ale i trwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że zarzuty skargi błędnie wskazują na naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267, cyt. dalej jako kpa). Mając bowiem na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji (zobowiązanie w podatku od nieruchomości), w niniejszym przypadku zastosowanie mają przepisy postępowania zawarte w ustawie Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się bowiem do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Dlatego też Sąd, oceniając m.in. wskazywane w skardze zarzuty naruszenia przepisów kpa, oparł się na ich odpowiednikach zawartych w Ordynacji podatkowej. Stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu w żadnej mierze nie są uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy , zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ( art. 122 i 187 § 1 Ord. pod.), który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej ocenie, mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ord. pod. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, jest logiczna i pełna. Znalazła ona wyraz we wszechstronnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w całej rozciągłości odpowiada wymogom art. 210 § 4 Ord. pod. W ocenie sądu nie ma zatem podstaw do kwestionowania przyjętych prawidłowo ustaleń faktycznych. Ich konsekwencją jest zaś zastosowanie przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z treścią art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje legalne wymienionych powyżej pojęć zawarte zostały w art.1a ust.1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. Stosownie do jego brzmienia: "budynek" oznacza – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, "budowla" oznacza – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Mając na uwadze powyższe regulacje zawarte w u.p.o.l. podkreślić należy, że ustawodawca zawarł w niej generalną zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l.). Jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tym samym przyjmuje się, że obiekt, nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą (vide wyroki WSA : w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Go 274/13 ; w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Gl 208/13 i z 18 kwietnia 2013r. , sygn. akt I SA/ Gl 1121/12 oraz cytowane w nich orzecznictwo NSA , publ. CBOIS, dostępne w bazie : www. orzeczenia .nsa.gov.pl ). W regulacji zawartej w art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. dopuszcza się jednak trzy odstępstwa od tej reguły. Nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie są opodatkowane najwyższymi stawkami podatku: 1. budynki mieszkalne i związane z nimi grunty; 2. grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz 3. grunty, budynki i budowle niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy grunt należy do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Kwestią sporną jest natomiast wystąpienie przesłanki z pkt 3, tj. stwierdzenie, że przedmiot opodatkowania – w rozpoznanej sprawie grunt - będący w posiadaniu przedsiębiorcy nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych, a tym samym wystąpienie sytuacji, w której pomimo tego, że grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uznawany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji "względów technicznych". W piśmiennictwie wskazuje się , że względy techniczne odnoszą się do stanu technicznego i fizycznego przedmiotu opodatkowania. Chodzi o takie cechy gruntu , budynku lub budowli , które powodują techniczną niemożliwość korzystania z niego w działalności przedsiębiorcy ( vide: L.Etel "Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z wydobywaniem torfu" opub. w Finanse Komunalne nr 5 z 2005r., s.24 ; A. Laskowski "Przyczyny techniczne jako przesłanka uzasadniająca obniżenie stawki podatku od nieruchomości (artykuł polemiczny) " , Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych , nr 1 z 2007r., s. 5; B. Pahl " Problematyka interpretacji pojęcia "względy techniczne " na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych" Finanse Komunalne nr 11 z 2009r. , s. 32; K. Mrozik "Obniżenie stawek podatku od nieruchomości ze względów technicznych" Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych nr 10 z 2007r. ; glosy : L.Etel " Glosa do wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2008r. (FSK 1517/07)" w Przeglądzie Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, nr 1 z 2009r. , s. 5 ; R. Dowgier "Glosa do wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004r. , sygn. akt I SA/Lu 59/04" w Przeglądzie Orzecznictwa Podatkowego nr 3 z 2005 r. , s. 327 ; B. Pahl " Glosa do wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2008r. , sygn. akt II FSK 1517/07 " w Orzecznictwie Sądów Polskich nr 4 z 2009r. , s. 327 ; B. Pahl " Glosa do wyroku NSA z dnia 18 lipca 2013r. , II FSK 3212/12, opub. w Bazie LEX/el 2013 ). W orzecznictwie sądowym jednolite jest stanowisko, iż brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (gruntu) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli - jak w rozpoznawanej sprawie- gruntu, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (vide: wyrok z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bk 516/10, publ. CBOIS). W wyroku z dnia 17 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Wr 64/09, Sąd stwierdził: " (...) "względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (np. z powodu remontu, modernizacji), nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą." (publ. CBOIS). W orzeczeniach sądów administracyjnych, można odszukać różne stany faktyczne , w których rozważano , czy istnieją okoliczności uznawane za względy techniczne, uniemożliwiające prowadzenie na gruncie działalności gospodarczej. Orzecznictwo konsekwentnie wskazuje , że względy techniczne muszą mieć związek z konkretnym przedmiotem opodatkowania , są trwałe i nie można przenosić cech jednego z przedmiotów ( np. budynku) na drugi ( grunt) . Podnoszono również , że normatywna treść pojęcia "względy techniczne" i redakcja analizowanego przepisu , wskazują nie tylko na stan obecny przedmiotu ( np. gruntu) ale także na przyszłe możliwości jego wykorzystywania . W przepisie użyto bowiem zwrotów " nie jest " i " nie może być " ( vide : wyrok NSA z 14 listopada 2012r. , sygn. akt II FSK 521/11 i z dnia 6 grudnia 2011r. , sygn. akt II FSK 1116/10; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 września 2013r. , sygn. akt III SA/Po 356/13 ; dostępne w w/w bazie internetowej ) . Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii braku na gruncie elementów uzbrojenia technicznego ( m.in. przyłączy do sieci energetycznej) , stwierdzić należy, że i ta okoliczność nie może stanowić o istnieniu względów technicznych w odniesieniu do przedmiotowego gruntu . Kwestia ta była już rozważana w orzecznictwie. Przykładowo , wskazać tu można wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013r. , sygn. akt I SA/Gl 109/13 i wyrok NSA z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt II FSK 1857/11 ( dostępne w bazie internetowej). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ocenę prezentowaną w nich co do tej kwestii. Skarżąca podnosi także , że przedmiotowego gruntu nie może wykorzystać w swojej działalności gospodarczej na składowisko odpadów , gdyż uniemożliwiają to zapisy miejscowego planu zagospodarowania oraz zamierzenia władz miasta co do podziału gruntu pod budowę w przyszłości drogi. Skarżąca wskazuje przy tym na bezskuteczność jej starań o zmianę przeznaczenia gruntu . W ocenie sądu argumenty nie mogą jednak zmienić oceny , że nie zachodzą względy techniczne przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o. l. Zapisy planu miejscowego nie należą bowiem do kategorii przyczyn technicznych, a określają prawny status gruntu . Są to względy natury prawnej i w żaden sposób nie kwalifikują się do pojęcia " względów technicznych" . Rzeczą Spółki było ustalenie przed nabyciem gruntu , czy i do jakiej działalności będzie mogła grunt wykorzystywać. Zauważenia wymaga przy tym , co wskazał również organ odwoławczy , że w zakresie przedmiotowym działalności gospodarczej skarżącej mieści się szeroki zakres różnej aktywności gospodarczej , a nie tylko gospodarka odpadami komunalnymi ( vide odpis z KRS). Mając powyższe na względzie stwierdzić zatem należy, że w ocenie sądu, prawidłowe jest stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji co do braku "względów technicznych" w odniesieniu do przedmiotowych gruntów. Grunt ten , jak wynika z dokumentacji oględzin nie posiada wad technicznych uniemożliwiających jego wykorzystywanie. Jest płaski , nie jest zalany czy skażony , nie posiada cech szczególnego ukształtowania, prowadzi do niego utwardzona droga . Możliwe jest wykorzystywanie go do działalności gospodarczej. Jak już bowiem wskazywano względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu (gruntu) i są okolicznością faktyczną, niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu i powodują, że nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej. Jeżeli zatem przedmiot opodatkowania posiada wady, które są spowodowane określonymi działaniami lub zaniechaniami przedsiębiorcy, to nie można mówić o wystąpieniu względów technicznych. Sama strona skarżąca wskazała, że media są na sąsiedniej działce, piach i gruz można uprzątnąć, a po podziale gruntu skarżąca będzie mogła nadal prowadzić działalność gospodarczą, tym bardziej, że - jak wyżej wskazano- przedmiot jej działalności jest szeroki . Niezależnie od powyższego odnotować należy, że w piśmiennictwie wyrażany jest pogląd , iż np. w stosunku do gruntów trudno w ogóle mówić o względach technicznych, gdyż grunt siłą rzeczy nie jest techniczny. Techniczny charakter mają jedynie budynki i budowle. W praktyce więc trudno jest wskazać sytuację, w której grunt nie mógłby być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Nawet w przypadku gdyby wystąpiło skażenie biologiczne, bakteriologiczne czy chemiczne, to de facto odnosiłoby się ono do kopaliny zlokalizowanej w obrębie nieruchomości gruntowej, a nie do gruntu. Natomiast przedmiotem opodatkowania jest grunt, a nie kopalina ( vide: cyt. wyżej glosa B. Pahla do wyroku NSA z dnia 18 lipca 2013r., II FSK 3212/12 opubl. Lex/el. 2013). Tym samym, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę i brak wystąpienia "względów technicznych", zastosowanie ma najwyższa stawka podatku od nieruchomości, tj. stawka od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.