I OSK 1940/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Kolei Linowych S.A. z siedzibą w Zakopanem od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1452/13 w sprawie ze skargi Polskich Kolei Linowych S.A. z siedzibą w Zakopanem na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1452/13 oddalił skargę P. S.A. w Z. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że: Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., mocą której stwierdzono, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, a jednocześnie nie uchylono ww. decyzji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda N. decyzją z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...], stwierdził nabycie przez Miasto S. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów, w obrębie [...], jako działka Nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1992 r. wystąpił - w imieniu własnym oraz J. M., J. C., P. S., Z. S. i A. S. - A. M. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1992 r., ocenił także, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Pismem z dnia 25 października 2011 r. Spółka P. S.A. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...]. Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] wznowił na wniosek P. S.A. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Po zgromadzeniu dodatkowych materiałów w sprawie Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1992 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie nie uchylił ww. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wniosek do Ministra Administracji i Cyfryzacji o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosły P. S.A., zarzucając przedmiotowej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2013 r. naruszenie art. 146 § 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2013 r. Skargę na powyższą decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły P. S.A. w Z. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 61 § 4 w zw. z art. 28 w zw. z art. 7 Kpa poprzez: zaniechanie ustalenia kręgu osób będących stronami w niniejszej sprawie i oparcie się w tym zakresie na niezupełnych ustaleniach zawartych w ww. decyzji MSWiA nr [...], co doprowadziło do pominięcia w niniejszym postępowaniu co najmniej pięciu osób - spadkobierców [...] A. S., których interesu prawnego bezspornie ono dotyczy, 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 146 § 2 w zw. z 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 i art. 7 i 77 Kpa poprzez: odmowę uchylenia ww. decyzji MSWiA nr 85 z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy decyzja nr 85 nie może się ostać, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na całkowitym zaniechaniu ustalenia stanu prawnego nieruchomości nią objętych, czego następstwem było rażąco nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie podmiotów, które obowiązkowo powinny w nim uczestniczyć (P. S.A.) oraz braku ustalenia wszystkich osób będących spadkobiercami [...] A. S. (o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji zostali zawiadomieni tylko niektórzy z nich), 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 146 § 2 w zw. z art. 156 § 2 Kpa poprzez: nieuchylenie decyzji MSWiA z dnia [...] lutego 2008 r. z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadając w swej istocie decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy ww. decyzja MSWiA jest wadliwa i powinna zostać uchylona, ponieważ stwierdza nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody N., pomimo iż decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci nabycia prawa użytkowania wieczystego przez osobę trzecią w drodze czynności cywilnoprawnej, 4. naruszenie przepisów postępowania a to art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 Kpa poprzez: brak odniesienia się do drugiego z dwóch zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a dotyczącego wyjścia w uzasadnieniu decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] poza granice rozpoznawanej sprawy i dokonanie oceny prawnej - i to dodatkowo oceny wadliwej - decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz Polskich Kolei Państwowych. W oparciu o powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że istotą sporu jest natomiast kwestia związana z ewentualnymi nieodwracalnymi skutkami prawnymi jakie wywołała decyzja komunalizacyjna. W ocenie Sądu, organ nadzoru trafnie przyjął, że powołana decyzja Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1992 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa. Decydujące znaczenie dla tej oceny ma fakt, że po wydaniu tej decyzji nie dokonano obrotu cywilnoprawnego przedmiotową działką. Omawiana nieruchomość była natomiast przedmiotem decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...], który to organ stwierdził, że P. w Z. nabyły prawo jej użytkowania wieczystego jako mienia komunalnego na okres 99 lat z dniem 5 grudnia 1990r., a następnie nastąpiło przeniesienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości w drodze aktu notarialnego z dnia [...] września 2001 r. na rzecz P. spółki z o.o. Sąd podzielił pogląd wywiedziony z treści uzasadnienia uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.12.1996r. OPS 7/96. Z jej uzasadnienia wprost wynika obowiązek odróżnienia skutków prawnych, które wywołała decyzja kwestionowana w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, od skutków prawnych dotyczących tego samego przedmiotu lecz wywołanych późniejszymi decyzjami lub innymi zdarzeniami prawnymi. W istocie bowiem obrót prawny nieruchomością, jeśli był poprzedzony inną decyzją administracyjną, nie może być uznany za skutek decyzji komunalizacyjnej, lecz późniejszych decyzji wydanych w innych sprawach oraz innych zdarzeń prawnych. Uznać należy wbrew wywodom skargi, że nieodwracalne skutki prawne związane z obrotem prawnym wymienioną działką nie są konsekwencją decyzji Wojewody N. z dnia [...] kwietnia 1992r., lecz wspomnianej decyzji Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997 r. Zawarty zatem w skardze zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 156 par. 2 k.p.a. , zdaniem sądu, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Także naruszenie przez organ treści art.107 par. 1 i par. 3 k.p.a. nie miało zdaniem sądu miejsca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie informacje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz stanowisko organu. Uchybienie organu w postaci nieustosunkowania się do zarzutu skarżącego , że Minister bezzasadnie poddał ocenie prawnej decyzję Zarządu Miasta S. z dnia [...] grudnia 1997r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Podobnie fakt, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, którym przysługiwało prawo do uczestniczenia w nim nie stanowi podstawy do uchylenia kontrolowanej decyzji. Wymieniony zarzut sformułowany przez osobę zainteresowaną może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania zakreśloną w art. 145 § 1pkt.4 k.p.a. Wbrew treści zarzutów skargi organ II instancji nie kwestionował faktu, że Wojewoda N. wydając decyzję komunalizacyjną zaniechał prawidłowego ustalenia stanu prawnego nieruchomości oraz pełnego kręgu stron postępowania. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w treści zapadłej decyzji oraz jej uzasadnieniu. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca Spółka i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 28 w zw. z art. 7 Kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegało na oddaleniu skargi pomimo, iż organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. zaniechał ustalenia kręgu osób będących stronami w niniejszej sprawie i oparł się w tym zakresie na niezupełnych ustaleniach zawartych w ww. decyzji MSWiA nr [...] z roku 2008, co doprowadziło do pominięcia w niniejszym postępowaniu co najmniej pięciu osob - spadkobierców [...] A. S., których interesu prawnego bezspornie ono dotyczy, 2. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 w zw. z 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 i art. 7 i 77 Kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegało na oddaleniu skargi pomimo, iż Minister Administracji i Cyfryzacji bezzasadnie odmówił uchylenia ww. decyzji MSWiA nr [...] z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy ww. decyzja nr [...] nie może się ostać, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na całkowitym zaniechaniu ustalenia stanu prawnego nieruchomości nią objętych, czego następstwem było rażąco nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie podmiotów, które obowiązkowo powinny w nim uczestniczyć (P. SA.) oraz braku ustalenia wszystkich osób będących spadkobiercami [...] A. S. (o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji zostali zawiadomieni tylko niektórzy z nich), 3. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.w zw. art. 146 § 2 w zw. z art. 156 § 2 Kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegało na oddaleniu skargi pomimo, iż Minister Administracji i Cyfryzacji bezzasadnie odmówił uchylenia decyzji MSWiA z dnia [...] lutego 2008 r. z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadając w swej istocie decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy ww. decyzja MSWiA jest wadliwa i powinna zostać uchylona, ponieważ stwierdza nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody N., pomimo iż decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci nabycia prawa użytkowania wieczystego przez osobę trzecią w drodze czynności cywilnoprawnej, W oparciu o powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że ani z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2013 r., ani z uzasadnienia poprzedzającej ją decyzji nr [...] nie wynika, aby Minister Administracji i Cyfryzacji poczynił jakiekolwiek starania w celu prawidłowego określenia kręgu stron postępowania poza powieleniem ustaleń dokonanych na potrzeby postępowania zakończonego ww. decyzją MSWiA nr [...]. Tymczasem oczywistym jest, że w tym ostatnim postępowaniu dopuszczono się rażących zaniedbań w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania. Pomimo zaistnienia oczywistego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, i które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia (stwierdzenie tego rodzaju wady powinno skutkować wydaniem wyroku uchylającego), Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie uchylił zaskarżonych decyzji MAiC i oddalił skargę P. S.A., co przesądza o wadliwości zaskarżonego wyroku. Pojęcie nieodwracalnych skutków prawnych oznacza, że skutków danej decyzji administracyjnej nie można cofnąć na drodze decyzji administracyjnej. Stąd też, zawarcie w efekcie decyzji komunalizacyjnej, umowy notarialnej przez gminę z osobą trzecią i ustanowienie na jej rzecz użytkowania wieczystego na nieruchomości wraz z wpisaniem tego prawa do księgi wieczystej, taki skutek wywołuje. Decyzja komunalizacyjna, na mocy której stwierdzono nabycie przez Miasto S. własności nieruchomości, która została następnie przekazana w drodze czynności cywilnoprawnej, w formie aktu notarialnego w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej (P. sp. z o.o. obecnie P. S.A.), wywołała nieodwracalne skutki prawne. MSWiA winien zatem w 2008 r. ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa a nie stwierdzić jej nieważność. Należy bowiem podkreślić, że nabycie użytkowania wieczystego przez PKP a następnie P. nie byłoby możliwe, gdyby Miasto S. nie stało się w drodze komunalizacji właścicielem nieruchomości. A zatem prawo użytkowania wieczystego tych podmiotów wywodzi się właśnie z decyzji komunalizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji, które okazały się nieuzasadnione. W pierwszej kolejności podkreślić należało, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przesłanka wznowieniowa z art. 145§1pkt.4 kpa może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten który bez własnej winy nie został dopuszczony w tym postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Identyczne rozważania odnieść należy do postępowania sądowoadministracyjnego, rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, w którym z urzędu nie ma podstaw do stosowania art. 145§1pkt.1 lit. b p.p.s.a. Przesłanka wznowieniowa, polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 kpa, stosownie do którego wznowienie z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej i w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i skorzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, , z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08 , z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10) . Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Pozbawienie strony udziału w postępowaniu nie wyczerpuje także przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 1546§1pkt.2 kpa. Wadliwości w tym względzie podnoszone być mogą w ramach podstaw wznowienia, jednak jak zaznaczono powyżej jedynie przez podmiot pozbawiony udziału w postępowaniu. Z tego też względu za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisu art. 145§1pkt.1lit.c p.p.s.a. w związku z art. 146§2 w związku z art. 156 §1 pkt.2 w związku z art. 28, 7,77 kpa. Zarzut naruszenia przepisu art. 1451pkt.1lit.c. p.p.s.a. w związku z art.146§2 kpa w związku z art. 156§2 kpa nie mógł skutecznie podważyć kontrolowanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem prawidłowo rozpoznać podniesionych zarzutów, jeśli zostały w sposób wadliwy skonstruowane. W świetle przepisu art.. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, ale także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym tzn. powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, jakie przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i prawidłowe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i ich wpływ na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności, sąd nie może domniemywać intencji strony, samodzielnie ich uzupełniać, czy konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd do domyślania się przepisu bądź przepisów, które autor skargi kasacyjnej miał na uwadze. Kontrolowane postępowanie administracyjne, prowadzone było w wyniku w wyniku wznowienia. Zakończenie tego postępowania następuje poprzez wydanie decyzji, o których mowa w art. 151§1pkt.1-2 i §2 kpa. Podważając legalność wydanej decyzji należy wskazać jaki wpływ ma naruszenie na wynik sprawy, zdeterminowany normą będącą podstawą wydanej decyzji. Tymczasem skarżący kasacyjnie konstruując zarzut kasacyjny poprzestał jedynie na wskazaniu przepisu wprowadzającego ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia(art. 146§2 p.p.s.a.), nie dokonał jednoczesnego zestawienia tej regulacji z normą determinującą wynik, stanowiącą o sposobie zakończenia sprawy administracyjnej, w trybie nadzwyczajnym. Na skarżącym kasacyjnie ciąży obowiązek wykazania związku przyczynowego wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Z tego też względu za wadliwie skonstruowany uznać należało również zarzut w części odnoszącej się do potencjalnego(pożądanego przez skarżącego) wyniku postępowania. Poprzestano w tym zakresie na wskazaniu przepisu art. 156§2 kpa nie zestawiając go z regulacją determinującą oczekiwany wynik postępowania w razie wystąpienia negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności. Nieprecyzyjne skonstruowanie zarzutu w tak znaczącym zakresie, który odnosi się do wyniku sprawy uniemożliwia w istocie dokonanie oceny legalności zaskarżonego wyroku w tym względzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może oceniać prawidłowości wyroku i wydanych decyzji przez pryzmat norm, determinujących wynik, które nie zostały wyraźnie wyartykułowane w skardze kasacyjnej. Powodowałoby to w konsekwencji, że sąd II Instancji musiałby domyślać się ich brzmienia, samodzielnie je konkretyzować, co w istocie jest niedopuszczalne, o czym wywiedziono na wstępie rozważań odnoszących się do tego zarzutu. Mając na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.