II SA/Bd 1524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant St. asyst. sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi spółki G. w N. na czynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej czynności, 2. stwierdza, że zaskarżona czynność nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. na rzecz spółki G. w N. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Klauzulą rozpatrzenia projektu organizacji ruchu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. zatwierdził bez uwag projekt docelowej organizacji ruchu o nazwie: “Zamknięcie zjazdu indywidualnego z drogi karojowej nr [...] w km [...] strona prawa do obiektu handlowego “G." słupkami blokującymi uchylnymi U-12c." Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. G. sp. z o.o. sp. komandytowa w N. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ odpowiedział na to wezwanie pismem z dnia [...] września 2013 r. i stwierdził, że w jego działaniu brak jest przejawów naruszenia prawa. Skargę na powyższe zatwierdzenie organizacji ruchu złożyła G. sp. z o.o. sp. komandytowa w N., w której zarzuciła naruszenie: 1) przepisu § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729, dalej zwane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r.) w zw. z pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181, dalej zwane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.), poprzez ustawienie urządzeń drogowych U-12c (słupków blokujących), do zablokowania drogi pożarowej z terenu G.; 2) przepisu § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., poprzez brak uzgodnienia z Komendą Wojewódzką Policji w B. docelowej zmiany organizacji ruchu, a w konsekwencji, 3) przepisu art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu bez podstawy prawnej; 4) przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wprowadzenie w błąd skarżącej co do gotowości negocjacji przedmiotowej zmiany organizacji ruchu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła na zasadzie art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu jest czynnością zaskarżalną w toku postępowania sądowo-administracyjnego i jako czynność materialno-techniczna mieści się w katalogu przesłanek określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W dniu [...] sierpnia 2013 r. organ w celu zablokowania zjazdu z terenu G. na drogę krajową nr [...] ustawił urządzenia drogowe U-12c: słupki blokujące. Ustosunkowując się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ nie odniósł się bezpośrednio do zarzutu wprowadzenia zmiany organizacji ruchu niezgodnie z przewidzianą procedurą, zasłaniając się względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nawet gdyby rzeczywiście przedmiotowa zmiana organizacji ruchu poprawiała bezpieczeństwo - nie można jej wprowadzić z pominięciem obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mimo jasnej i bezwarunkowej dyspozycji ww. przepisu organ zatwierdził organizację łamiącą warunki umieszczania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach. Szczegółowe warunki techniczne dla urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach ustala załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (§ 1). Wśród innych specyfikacji urządzeń ruchu drogowego są w nim dokładnie unormowane cele stawiania danego urządzenia, możliwe umiejscowienie w pasie drogi oraz materiał, z jakiego są wykonane, kształt i kolor danego urządzenia. Urządzenia drogowe U-12c: słupki blokujące, jakimi w wyniku planowanej zmiany organizacji ruchu miałby być zablokowany zjazd, pełniący także rolę drogi pożarowej, nie mogą pełnić takiej roli. Urządzenia drogowe, podobnie jak znaki drogowe, służą oznaczaniu dróg i nie mogą być ustawiane dowolnie w miejscach do tego nie przeznaczonych i w celach prawem dla nich nie przewidzianym. Tak samo jak znaki drogowe, warunki umieszczania na drogach urządzeń drogowych reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Warunki umieszczania urządzeń oznaczonych jako U-12c normuje punkt 5.5 załącznika nr 4 do tego rozporządzenia, który mówi, że stosuje się je "W celu niedopuszczenia wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe". W związku z powyższym słupków blokujących U-12c nie można stawiać w dowolnym miejscu w celu niedopuszczenia do wjeżdżania pojazdów gdziekolwiek. Zjazd na teren G. nie jest chodnikiem ani drogą dla pieszych albo dla rowerów. Ustawienie tam urządzenia drogowego U-12c jest więc nielegalne, nie znajduje oparcia w przepisach określających umiejscawianie tychże urządzeń. Ponadto do przedstawionego projektu zmiany organizacji ruchu powinna być załączona, w przypadku drogi krajowej, opinia Wojewódzkiego Komendanta Policji. Obowiązek ten wyraźnie nakłada § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Zatwierdzony przez organ “projekt docelowej organizacji ruchu" ma charakter docelowy, natomiast w opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wyraźnie zaznaczono, że opinia dotyczy jedynie czasowej organizacji ruchu. Dalej skarżąca wskazywała na to, że organ pomimo prowadzenia z nią rozmów dotyczących przebudowy zjazdu nie miał zamiaru rozważyć jej propozycji tej przebudowy, gdyż właśnie w trakcie tych rozmów wydał zaskarżoną czynność. Ponadto zablokowanie zjazdu ma o wiele szersze konsekwencje. Zablokowany zjazd jest częścią drogi pożarowej. W chwili obecnej wątpliwym jest, czy może on służyć sprawnej akcji ratunkowej. Nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, że przedmiotowa zmiana ma na celu poprawę bezpieczeństwa drogowego. Jedynym rozwiązaniem, które w sposób kompleksowy poprawiłoby bezpieczeństwo w rejonie zjazdu, jest nie zablokowanie zjazdu publicznego z terenu galerii, a jego przebudowa. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, że uprzednio, przed budową G., znajdowało się tam pole z indywidualnym zjazdem. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. organ nie zezwolił na przebudowę zjazdu indywidulanego na publiczny. Starosta B. wydając pozwolenie na budowę z dnia [...].08.2011 r. w odniesieniu do galerii handlowej zaznaczył, że dojazd do nowowybudowanej galerii ma następować poprzez drogę gminną. Istniejący zjazd indywidualny do drogi krajowej ma służyć jedynie dla celów przeciwpożarowych. Monitoring drogi krajowej przez organ, jak też informacje policji wykazały, że użytkownicy dróg w sposób nieuprawniony korzystali ze zjazdu na drogę krajową - nie przestrzegając oznakowania poziomego. Stąd też organ przedsięwziął działania zmierzające do zapobieżeniu temu zjawisku. Ostatecznie organ wprowadził w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. organizację ruchu zapewniającą bezpieczeństwo na tej drodze. Organ wprowadził zgodnie z procedurą stałą organizację ruchu. Omyłkowo zatytułowano ją jako "czasowa", choć w tekście zaznaczono, że jest ona stała, co też sprostowano w dalszej korespondencji z Komendantem Wojewódzkim Policji. Zastosowane słupki, będące urządzeniami uchylnymi, jednocześnie zapewniają spełnienie funkcji drogi przeciwpożarowej, jak też stanowią wystarczającą przeszkodę dla tych użytkowników dróg, którzy przez swoje działanie naruszaliby bezpieczeństwo ruchu na drodze. Zdaniem organu kwestia bezpieczeństwa na drogach publicznych jest priorytetem działalności organu zarządzającego ruchem. Organizacja ruchu została wprowadzona zasadnie w rejonie oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej o bardzo dużym natężeniu ruchu. Nadto odnosząc się do sprawy formalnej zasadności wystąpienia ze skargą, organ wskazał na wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.07.2006 r., sygn. akt. VI SA/Wa 109/06, w którym Sąd stwierdził, że ustawodawca nie przewidział w tego typu postępowaniu udziału osób trzecich, w tym np. przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą usytuowaną przy drogach publicznych. Takie rozwiązanie jest uzasadnione, aby zapobiec sytuacji, gdy planowana przez zarządcę ruchu zmiana organizacji ruchu stanie się nieskuteczna, gdyż interes społeczny polegający na zapewnieniu bezpieczeństwa użytkownikom drogi będzie zazwyczaj sprzeczny z indywidualnym interesem osób prowadzących działalność gospodarczą usytuowaną przy drogach publicznych, które to na skutek zmiany organizacji ruchu tracą określoną część klientów. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz podniosła szereg dodatkowych argumentów i okoliczności potwierdzających, jej zdaniem, zasadność skargi. Skarżaca wskazała, że zablokowanie zjazdu nieprzeznaczonymi dla tego znakami uderza bezpośrednio w jej swobodę działalności gospodarczej, co narusza art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. W przedmiotowej sprawie naruszono w daleko idącym zakresie zarówno zasadę równości wobec prawa jak i nie uwzględniono słusznego interesu skarżącej. Na drodze krajowej nr [...] w rejonie O. istnieje wiele skrzyżowań i zjazdów znacząco bardziej niebezpiecznych niż dotknięty przedmiotową organizacją ruchu, jednak zablokowano właśnie ten, na którym nie było nigdy żadnej kolizji. Spośród wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w gminie O., to przedmiotowa zmiana organizacji ruchu uderza jedynie w skarżącą. Ponadto skarżąca może utracić całkowicie dojazd do nieruchomości ze względu na kończący się okres dzierżawy działek gminnych, które umożliwiają obecne skomunikowanie. W konsekwencji skarżącej odmawia się skomunikowania działki bezpośrednio z drogi krajowej nr [...], przy jednoczesnym braku rozpatrzenia przez organ, czy i w ogóle dla tej działki istnieje w przyszłości inna możliwość dostępu do drogi publicznej. Tym samym przedmiotowy zjazd będzie jedynym możliwym połączeniem działki skarżącej z drogą publiczną. W dotychczasowym toku postępowania organ bezpodstawnie twierdził, że zablokowany zjazd ma charakter zjazdu indywidualnego, nie zaś publicznego. Brak jest podstaw do traktowania przedmiotowego zjazdu przez GDDKiA jako zjazdu indywidualnego. Zjazd ten był i jest, w ocenie skarżącej, zjazdem publicznym, co poparła szerokim wywodem prawnym oraz dotyczącym stanu faktycznego. W tym zakresie skarżąca wskazała m.in. na to, że informacje z Banku Danych Drogowych, na które powołuje się organ, w żadnym wypadku nie mogą zastępować, ani podważać prawomocnych decyzji administracyjnych, w tym zapis o zjazdach nie jest podstawą do przyjęcia, że zjazd z drogi jest zjazdem indywidualnym, kiedy na podstawie prawomocnej i wydanej ipso iure na czas nieokreślony decyzji, o jakiej mówi art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, tenże zjazd jest zjazdem publicznym. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest akt nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu. Kwalifikacja charakteru zaskarżonej czynności wynika z przepisów § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. Przepisy te wprost stanowią, że zatwierdzenie organizacji ruchu, jako jedno z działań w zakresie zarządzania ruchem, jest "czynnością organizacyjno-techniczną". W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 (lub 6) p.p.s.a. (vide wyrok NSA z dnia 21.08.2013 r., I OSK 492/12, LEX nr 1372098, postanowienie NSA z dnia 4.04.2012 r., I OSK 608/12, LEX nr 1136714, postanowienie NSA z dnia 18.01.2012 r., I OSK 201/11, LEX nr 1113259). Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił poglądu organu powołującego się na wyrok WSA w Warszawie 20.07.2006 r., z którego wynika, że ustawodawca nie przewidział w tego typu postępowaniu udziału osób trzecich, wywodził o ewentualnej niedopuszczalności skargi. Argumenty powołane w cytowanym wyroku dotyczyły bowiem kwestii udziału innych podmiotów w postępowaniu administracyjnym, a nie dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Nie ulega wątpliwości to, że organ dopuścił się naruszenia pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., zgodnie z którym słupki blokujące U-12c stosuje się "w celu niedopuszczenia do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe". Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ zaaprobował zastosowanie ich do zupełnie innego celu, a mianowicie w celu zablokowania (uniemożliwienia) zjazdu pojazdów z drogi krajowej na teren centrum handlowego oraz ich wyjazdu z terenu tegoż centrum na drogę krajową. Okoliczność ta została potwierdzona wprost na rozprawie przez pełnomocnika organu, a ponadto wynikała również w sposób oczywisty z analizy przebiegu postępowania i akt sprawy. Nie wymaga zatem szczegółowego uzasadnienia to, że sposób wykorzystania przedmiotowych słupków blokujących U-12c przez organ w niniejszej sprawie jest zupełnie odmienny od tego, jaki wynika z treści cyt. rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości to, że urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego opisane w ww. rozporządzeniu mogą być stosowane wyłącznie w sposób wynikający z jego treści i każde inne, niezgodne z nim ich zastosowanie, powoduje uznanie zatwierdzającego to aktu za sprzeczny z prawem. Nie mają przy tym znaczenia argumenty organu dotyczące konieczności zapewnienia przez niego bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wymuszenia na kierowcach przestrzegania przepisów ruchu drogowego, albowiem do tego są powołane również inne odpowiednie służby, w szczególności policja i straż gminna, których obowiązkiem jest wymuszanie przestrzegania przez uczestników ruchu drogowego obowiązujących przepisów. Cel ten nie może zostać natomiast osiągnięty poprzez sprzeczne z prawem zastosowanie urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. W związku z tym Sąd nie dokonywał oceny zaskarżonej czynności pod kątem jej wpływu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, ponieważ kwestia ta nie była istotna w celu oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie organ nie uczynił tego naruszając tym samym cytowany przepis. W świetle powyższego nie było zasadne odwoływanie się przez skarżącą do naruszenia przez organ przepisów Konstytucji, skoro sama już tylko gramatyczna analiza obowiązujących przepisów pozwala na stwierdzenie, że organ naruszył je. Nie były zasadne zarzuty skarżącej związane z naruszeniem przez organ przepisów związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym, ponieważ, jak wyjaśniono to na rozprawie, zastosowane słupki mogą być bez problemu usunięte (położone na ziemi) pod wpływem niewielkiego nacisku nie powodującego żadnych uszkodzeń wskutek tego pojazdu, który by był zmuszony pokonać tę przeszkodę. Zatem zastosowane słupki w żaden sposób nie utrudnią lub nie uniemożliwią wjazdu pojazdów straży pożarnej czy innych służb ratunkowych na teren galerii handlowej, tym niemniej, co wykazano wyżej, ich zamontowanie było niezgodne prawem. Należy natomiast podkreślić to, że Sąd w niniejszej sprawie w żaden sposób nie przesądził o tym, jaki charakter ma analizowany zjazd z drogi krajowej, tzn. czy jest to zjazd publiczny czy indywidualny w rozumieniu § 55 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Nie było to niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ Sąd badał prawidłowość zastosowania konkretnych urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. słupków blokujących U-12c. Dla oceny tego było istotne jedynie to, czy zostały one, zgodnie z treścią rozporządzenia, zastosowane w celu niedopuszczenia do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe, tak więc bez różnicy było to, czy blokują one wjazd na zjazd publiczny czy indywidualny. Z drugiej strony podkreślić należy to, że rozstrzygnięcie Sądu w żaden sposób nie upoważnia skarżącej do wyciągania wniosków, że wskutek usunięcia zamontowanych niezgodnie z prawem słupków (urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego) może korzystać ze zjazdu w oczekiwany przez siebie sposób, tym bardziej że z decyzji Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dotyczącej G. wynika, że analizowany zjazd "przeznaczony jest wyłącznie do celów przeciwpożarowych". W ocenie Sądu również zarzut dotyczący nieprawidłowego zaopiniowania przedstawionego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu przez komendanta wojewódzkiego Policji (§ 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., zgodnie którym do przedstawionego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu powinny być dołączona opinia komendanta wojewódzkiego Policji - w przypadku projektu obejmującego drogę krajową lub wojewódzką) nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ ten zaopiniował co prawda jedynie projekt czasowej zmiany tej organizacji, co jednak w ocenie Sądu nie może stanowić istotnej przesłanki mającej wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Zresztą w toku postępowania komendant nie wyraził stanowiska, że okoliczność ta mogłaby mieć wpływ na treść jego opinii. Co najważniejsze jednak organ opiniujący nie dostrzegł niezgodności z prawem proponowanej zmiany organizacji ruchu, a czy była to zmiana czasowa, czy też na stałe, nie w tym kontekście znaczenia. Nie był zasadny zarzut wprowadzenia przez organ strony skarżącej w błąd wskutek prowadzenia rozmów dotyczących zmiany organizacji ruchu i podjęcia równocześnie w tym czasie zaskarżonej czynności. Kwestia ta nie miała wpływu na ocenę zgodności z prawem tejże czynności i nie może prowadzić do stwierdzenia, że organ w ogóle podejmując czynność naruszył prawo. Organ może podejmować konkretne czynności dotyczący zmiany organizacji ruchu w każdym czasie i jedynie ich treść może być poddana ocenie pod kątem zgodności z prawem, natomiast fakt prowadzenia ze stroną rozmów dotyczących zmiany organizacji ruchu nie może powodować braku możliwości działania po stronie organu. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności nie miała również znaczenia kwestia związana z tym, że w przyszłości skarżąca może utracić możliwość dotychczasowego dojazdu na teren G. poprzez nieruchomość będącą własnością Gminy O. W chwili obecnej dojazd taki istnieje, a przede wszystkim, o czym była już mowa wcześniej, Sąd nie przesądzał w niniejszej sprawie o charakterze istniejącego zjazdu z drogi krajowej. Reasumując, nie ulega wątpliwości to, że zaskarżona czynność narusza pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. oraz § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., co powoduje uznanie, że konieczne okazało się stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. z powodu podjęcia jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona czynność nie może być wykonana. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącego wpisu w kwocie [...] zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł.