VI SA/Wa 3006/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. uwzględnił wniosek T. S.A. z siedzibą w W. (dalej T. – obecnie O. S.A. z siedzibą w W. – dalej O.) i ograniczył K. z siedzibą w W. (dalej K.); P. z siedzibą w W. (dalej P.) oraz E. z siedzibą w W. (dalej E.) prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" (dalej jako "Oferta SOR"). Tajemnicą objęto informacje przekazane przez T. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. w części, w której informacje te nie zostały ujawnione w wersji jawnej pisma T. z [...] sierpnia 2013 r. Jako podstawę zaskarżonego postanowienia wskazano art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej jako "p.t.") oraz art. 123 Kpa. Do wydania powyższego postanowienie doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. T. pismem z dnia [...] października 2012 r. wniosła o zatwierdzenie zmiany Ofert SOR w zakresie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu w opcji do 10 Mb/s w klasie UBR z dwiema maksymalnymi szybkościami od/do abonenta, tj. 512/10240 kb/s oraz 1024/10240 kb/s. Następnie Prezes UKE pismem z [...] października 2012 r. zawiadomił T. o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR w podanym wyżej zakresie. Jednocześnie o wszczęciu tego postępowania poinformowano organizacje zrzeszające przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a mianowicie K., P. oraz E., które następnie pismem z [...] kwietnia 2013 r. K., pismem z [...] października 2012 r. E. oraz pismem z [...] października 2012 r. P., złożyły wnioski o dopuszczenie ich do udziału w ww. postępowaniu. Podmioty te na podstawie art. 31 § 2 Kpa. zostały dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze strony (odpowiednio postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. oraz postanowieniami z [...] listopada 2012 r. ) Prezes UKE wezwał T. do przekazania uzasadnienia kosztowego opłat za opcję usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu w opcji do 10 Mb/s w klasie UBR z dwiema maksymalnymi szybkościami przesyłu danych od/do abonenta, tj. 512/10240 kb/s oraz 1024/10240 kb/s dla poziomu dostępu: ATM w technologii ADSL, IP Niezarządzany w technologii ADSL oraz Ethernet ustalonych w oparciu o koszty ponoszone. T. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. przekazała uzasadnienie kosztowe w zakresie opłaty za usługę dostępu szerokopasmowego dostępu do Internetu w opcji do 10 Mb/s w klasie UBR z dwiema maksymalnymi szybkościami od/do abonenta, tj. 512/10240 kb/s oraz 1024/10240 kb/s, przygotowane w oparciu o aktualne dane finansowe (dalej uzasadnienie kosztowe). Jednocześnie wniosła o potraktowanie przekazanych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa. Nadto T. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. przedłożyła do akt jawną wersję uzasadnienia kosztowego. Prezes UKE uzasadniając ograniczenie K. prawa wglądu do materiału dowodowego w zakresie ww. pisma T. z [...] sierpnia 2013 r. powołał się na definicję tajemnicy przedsiębiorstwa z art. 207 ust. 1 p.t. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.; dalej jako "u.z.n.k."), orzeczenia Sądu Antymonopolowego (postanowienie z 30 października 1996 r., sygn. akt XVII Amz 3/96; LEX nr 56452) oraz stanowisko doktryny (M. Uliasz, Przestępstwo naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa, Monitor Prawniczy Nr 22/2001). Wskazał, że T. przedstawiła mu w ww. piśmie dane dotyczące działalności swojego przedsiębiorstwa wraz z dodatkowymi wyjaśnieniami m.in. w zakresie: wykazania wpływu aktualizacji wyceny na bazę kosztową względem danych z ksiąg za 2012 r., wykazania wpływu zastosowania do kalkulacji tzw. efektywnej stawki amortyzacji względem amortyzacji księgowej za rok 2012 oraz wskazania przypadków, w których zostały zastosowane elementy szacowania oraz przedstawienia szczegółowej kalkulacji wysokości opłat ze wskazaniem jakie wartości zostały zastosowane jeśli chodzi o wolumeny (np. szacowana liczba abonentów), wskaźniki udziału elementów sieci (np. liczba portów, liczba kbit/s) w świadczeniu przedmiotowej usługi oraz wykorzystanie elementów sieci. Powyższe dane T. oznaczyła jako zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa, opatrując je klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa T.". Dokonując analizy przedstawionych danych Prezes UKE doszedł do wniosku, że dane te posiadają znamiona tajemnicy przedsiębiorstwa, w oparciu o przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., gdyż są one ściśle związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Organ wskazał, że wartość gospodarczą informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa należy oceniać przez pryzmat możliwości wykorzystania tej informacji w walce konkurencyjnej. Innymi słowy informacja ma wartość handlową w sytuacji, gdy informacja ta daje przedsiębiorcy pewną przewagę nad konkurentami (jej wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędza mu wydatków lub przysparza większych zysków). Prezes UKE podkreślił przy tym, że na etapie ustalania, czy dana informacja posiada pewną wartość gospodarczą, nie jest konieczne precyzyjne wykazanie wartości tej informacji, wystarczy w tym zakresie wykazać nawet minimalną, aktualną lub potencjalną, wartość gospodarczą informacji. Mając to na uwadze Prezes UKE stwierdził, że badane uzasadnienie kosztowe zawiera informacje między innymi na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w T., danych technicznych i technologicznych dotyczących układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T., przy czym głównie zawiera ono informacje finansowe, mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez T.. Zdaniem organu, pozyskanie przez konkurentów T. informacji, przekazanych w treści ww. uzasadnienia, mogłoby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty T., na poziomie znacznie poniżej kosztów T.. Ponadto, w ocenie organu, udostępnienie konkurentom T. prawa wglądu do informacji organizacyjnych i technologicznych T., oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla T., oraz nieuprawnione wykorzystanie informacji o dostawcach i kosztach sprzętu, z którego korzysta T.. Prezes UKE w oparciu o powyższe ustalenia stwierdził, że niewątpliwie wykorzystanie przez konkurentów T. informacji zawartych w treści uzasadnienia kosztowego przysporzyłoby im korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Prezes UKE przyznał słuszność argumentacji T., przedstawionej w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. i stwierdził, że dane kosztowe stanowią punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone przez przedsiębiorstwo produkty i usługi, z uwzględnieniem planowanej do zrealizowania marży z tytułu oferowania danych produktów lub usług. Wskazano, że przyjęty poziom kosztów prowadzonej działalności wpływa na poziom wielu mierników ekonomicznych efektywności działalności. Tym samym zdobycie przez konkurentów wiedzy na temat poszczególnych składników kalkulacji kosztów spowodowałoby, w ocenie Prezesa UKE, zdobycie znacznej i nieuzasadnionej w realiach wolnego rynku, przewagi konkurencyjnej, co mogłoby trwale naruszyć stabilność prowadzenia działalności gospodarczej przez T.. Za w pełni uzasadnioną organ uznał także opinię T., że informacje zawarte w uzasadnieniu kosztowym, dałyby wiedzę na temat organizacji sposobów funkcjonowania jej przedsiębiorstwa, także w zakresie wykorzystywanych technologii. W efekcie, wszystkie ww. elementy mogłyby doprowadzić do zmniejszenia przychodów T. oraz zmniejszenia liczby klientów, co w bezpośredni sposób doprowadziłoby do zmniejszenia zysków jej przedsiębiorstwa. Na poparcie powyższych stwierdzeń – w ślad za T., organ przywołał wyrok Krajowej Izby Odwoławczej Urzędu Zamówień Publicznych z [...] marca 2010 r. ([...]). Ponadto, wykazując spełnienie omawianej przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., organ wskazał, że ujawnienie informacji zawartych w uzasadnieniu kosztowym (m.in. o strukturze sieci T., długości linii i ilości oraz rodzaju urządzeń posiadanych przez T.), umożliwiłoby operatorom alternatywnym wykonanie dokładnej i bezpłatnej analizy własnej działalności, wskazującej na elementy, w których T. w sposób bardziej efektywny wykonuje działalność biznesową, co w sposób bezpośredni umożliwiłoby uniknięcie wydatków na niezbędne analizy, a po wprowadzeniu zmian organizacyjnych w prowadzonej działalności, dałoby możliwość zwiększenia zysków, kosztem udziałów rynkowych T.. Zdaniem organu, wyliczenia przedstawione w uzasadnieniu kosztowym dla nowych usług opierają się o pewne prognozowane założenia marketingowe (niepublikowane) dla danej usługi, czy to w zakresie ilości abonentów, czy to ilości prognozowanego ruchu. Znaczenie gospodarcze tych informacji polega przede wszystkim na tym, że operatorzy alternatywni znający założenia marketingowe T., mogą przeprowadzić agresywną akcję marketingową, celem uniemożliwienia T. zrealizowania założeń wdrożeniowych (w tym, celów związanych z osiągnięciem pewnego poziomu przychodu z danej usługi). Prezes UKE podniósł przy tym, że jakkolwiek zapewnienie skutecznej i równoprawnej konkurencji jest jednym z celów jego działania, to jednak osiągnięcie tego celu powinno odbywać się z poszanowaniem prawa. Podsumowując powyższe Prezes UKE podał, że informacje zawarte w uzasadnieniu kosztowym T. są związane z przedsiębiorstwem T. i bezsprzecznie przedstawiają dla niej wartość gospodarczą. Organ wskazał też, że informacje nieujawnione do wiadomości publicznej tracą ochronę prawną wtedy, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. Tajemnica nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewien ograniczony krąg osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza. Wobec tego organ stwierdził, że informacje zawarte w treści uzasadnienia kosztowego nie są znane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą, gdyż nie zostały one ujawnione do wiadomości publicznej. Jak wyjaśnił Prezes UKE, w stosunku do ww. informacji podjęto niezbędne działania mające na celu zachowanie ich poufności, poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Prezes UKE wskazał, że podjęcie przez T. działań niezbędnych w celu zachowania poufności ww. informacji potwierdza fakt, iż w treści uzasadnienia kosztowego T. złożyła wniosek o ograniczenie prawa wglądu dla pozostałych stron postępowania do istotnych informacji zawartych w tym dokumencie, a także opatrzyła przedmiotowy dokument klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa T.". Okoliczność ta, w ocenie organu, dowodzi, że T. podjęła działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę jej przedsiębiorstwa. Reasumując Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w ww. uzasadnieniu kosztowym, objęte klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa T.", spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a to powoduje, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom, biorącym udział w niniejszym postępowaniu (tj. K., P. oraz E.), groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T.. Zatem, w ocenie organu, w tej sprawie zaszły wszystkie przesłanki ograniczenia stronom wglądu do materiału dowodowego, zgodnie z art. 207 ust. 1 p.t. K. (dalej także jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Prezesa UKE, domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: - art. 7 i art. 77 § 1 Kpa., poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny, czy zachodzi konieczność ograniczenia jej wglądu do akt; - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 Kpa., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia niespełniającego wymogów określonych prawem, tj. niewyjaśnienie podstawy prawnej, pominięcie motywów zastrzeżenia materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie podstaw zastrzeżenia nawet co do tych elementów, które organ skwalifikował, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, a w konsekwencji uniemożliwiło jej poznanie rzeczywistych przesłanek rozstrzygnięcia; - art. 31 § 3 Kpa. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. oraz art. 10 § 1 Kpa. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez faktyczne uniemożliwienie organizacji społecznej, jaką jest K., udziału w postępowaniu na prawach strony. Nadto skarżąca postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 p.t., poprzez niezasadne ograniczenie jej prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów zastrzeżonych przez T., w sytuacji, gdy nie zawierały one informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa T.. Skarżąca w uzasadnieniu skargi, powołując się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wywiodła dopuszczalność złożenia niniejszej skargi na ww. postanowienie. Następnie w dalszej części uzasadnienia skargi K. stwierdziła, że Prezes UKE wydał zaskarżone postanowienie w sposób automatyczny (bez rzeczywistej analizy informacji zastrzeżonych przez T.) oraz nie uzasadnił motywów jego wydania. Ponadto, jej zdaniem, wydając zaskarżone postanowienie Prezes NFZ naruszył art. 7 i art. 77 § 1 Kpa., gdyż przed jego podjęciem nierzetelnie zweryfikował zasadność nadania przez T. klauzuli "Tajemnica przedsiębiorstwa T." dla ww. uzasadnienia kosztowego. Skarżąca stwierdziła, że Prezes UKE nie podjął w sprawie wszystkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż powinien był w pierwszej kolejności dokładnie przeanalizować złożone przez T. pismo, a dopiero wówczas wydać (lub odmówić wydania) postanowienia, na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że ww. uzasadnienie, objęte klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa T.", istotnie zawiera informacje, które w rozumieniu art. 207 ust. 1 p.t. oraz art. 11 ust. 4 u.z.n.k. mogą być uznane za stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Wskazała, że aby uznać akta za objęte tajemnicą, należy ocenić pojęcie wartości gospodarczej w sposób obiektywny i nie jest przy tym wystarczające samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez siebie informacji. Skarżąca podniosła, że zastrzeżone informacje nie mają wartości dla operatorów alternatywnych. Podała, że jawna wersja owych informacji zawiera dane całościowe o kosztach poszczególnych opcji usług, co byłoby wystarczające do stworzenia konkurencyjnej oferty detalicznej względem T., na poziomie znacznie poniżej kosztów T.. Zdaniem skarżącej, Prezes UKE faktycznie uniemożliwił jej udział w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Ograniczenie wglądu do materiału dowodowego uniemożliwiło bowiem jej odniesienie się do zasadności wysokości kosztów przedstawionych przez T., a także następczo do rozstrzygnięcia Prezesa UKE w tym przedmiocie. Podniosła, że jeżeli Prezes UKE nie udostępni jej zastrzeżonego pisma, to nie będzie ona posiadała odpowiednich narzędzi (informacji), umożliwiających odniesienie się do twierdzeń T. oraz związanych z tym żądań. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE, odnosząc się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Uczestnik postępowania T. S.A. w piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. wskazał, że w dniu [...] grudnia 2013 r. doszło do połączenia T. S.A. jako spółki przejmującej, C. Sp. z o.o. oraz O. Sp. z o.o. jako spółek przejmowanych. Doszło również do zmiany firmy z T. S.A. na O. S.A. Skarżąca w dniu 8 kwietnia 2014 r. złożyła Replikę na Odpowiedź Prezesa UKE na skargę. Uczestnik postępowania T. złożyła załącznik do protokołu w którym zawarła wniosek o skierowanie pytania prawnego do TK "czy art. 207 w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, w zakresie w jakim nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 Pt w administracyjnym toku instancji, jest zgodny z art. 78 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji przez to, że w sposób nieproporcjonalny ogranicza zasadę dwuinstancyjności". Sąd postanowił wniosku nie uwzględnić mając na względzie treść postanowień z 14 lutego 2014 r. II GSK 291/14 i II GSK 292/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zagadnienie dopuszczalności skargi bowiem, biorąc pod uwagę niejednolite orzecznictwo sądowe, należy tę kwestię wyjaśnić na wstępie. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona od postanowienia Prezesa UKE wydanego w następstwie rozpoznania wniosku skarżącej K. o udostępnienie akt sprawy w części objętej tajemnicą przedsiębiorcy T. - obecnie O.. O prawie wniesienia skargi do WSA strona została pouczona przez organ. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 p.t. w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Analizując powyższą kwestię Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest dopuszczalna. W orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważający stał się pogląd, że zastrzeżenie informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi autonomiczną sprawę administracyjną; "Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można dopatrzyć się żadnego ratio legis, aby identyczne kwestie dotyczące ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa z tego tylko względu, iż są związane z udostępnieniem materiałów stronom postępowania, były rozstrzygane postanowieniem, o jakim mowa w art. 207 ust. 1 omawianej ustawy, nie posiadającym przymiotu samodzielnego orzeczenia, oderwanego od właściwego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uniemożliwiającym jego kontrolę na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a." (postanowienie NSA z 14 września 2010 r. , sygn. akt II GSK 700/09). W późniejszych postanowieniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że zarówno w przepisach k.p.a., jak i ustawy – Prawo telekomunikacyjne brak jest podstawy prawnej do przyjęcia, że na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przysługuje zażalenie. (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2014 r. sygn. akt; II GSK 291/14 , II GSK 292/14). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu wyrażonego w postanowieniu NSA z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 443/12. Zdaniem NSA " brak środków prawnych do zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie oznacza, że takie postanowienie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Kontroli sądu administracyjnego podlegają wszakże, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., nie tylko wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie, ale także postanowienia kończące postępowanie i postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty." Idąc zatem tym tokiem rozumowania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. czyli postanowieniem kończącym postępowanie w autonomicznej sprawie administracyjnej jaką jest zastrzeżenie informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa. W konsekwencji nie jest to rozstrzygnięcie, co do którego wymagane jest - przed wniesieniem skargi do sądu - skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a zatem art. 52 p.p.s.a nie znajduje zastosowania. Przykładowo, podobnie jest w przypadku postanowień wydawanych przez organy odwoławcze w trybie art. 134 Kpa. Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych postaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Prezesa UKE nie narusza zarówno przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 207 ust. 1 ustawy, jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym art. 31 § 3 Kpa w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. oraz art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. Prezes UKE nie dopuścił się również naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 Kpa przez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów określonych oraz obrazy przepisów art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki należy przede wszystkim podnieść, że w świetle przepisu art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie zmiany wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowią odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Co do zasady - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 Kpa), co oznacza m.in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz umożliwienia sporządzania z nich notatek (art. 73 § 1 Kpa). Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 655). Natomiast wskazany wcześniej przepis art. 207 ust. 1 p.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się w kwestii tajemnicy przedsiębiorstwa stwierdził, że w świetle art. 9 ust. 1 i 2 p.t. materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne ( por. postanowienie NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt II GSK 700/09). Niewątpliwie ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, może przedstawiać się różnie w zależności od okoliczności konkretnego przypadku. Tym niemniej są to informację mające wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę. (por. Nowicki Józef Edmund, Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji. Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35,artykuł). Z drugiej strony w literaturze przedmiotu podkreśla się, że zastosowane w ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" sformułowanie "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa" należy interpretować szeroko. Należeć do nich mogą zarówno wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i zdobniczych, wynalazków nadających się do opatentowania, jak też informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu, czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników (por. Szczepański Damian, Tajemnica przedsiębiorstwa. Zam.Pub.Dor. 2006/8/8-9, artykuł). W tym kontekście sprawy organ prawidłowo uznał, że informacje, o których zastrzeżenie wniosła spółka T. są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez spółkę T. (obecnie O.) działalnością gospodarczą i mają dla niej wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł. Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać trzeba, że Prezes UKE słusznie przyjął, że - wbrew stanowisku skarżącej spółki - informacje dotyczące danych kosztowych zawarte w uzasadnieniu kosztowym mogłyby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej co w efekcie dawałoby tym przedsiębiorcom przewagę nad badaną Ofertą SOR, a tym samym stworzyłoby możliwość zmniejszenia przychodów T. oraz ograniczenia liczby klientów spółki. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezes UKE szczegółowo opisał charakter informacji zawartych w objętym tajemnicą uzasadnieniu kosztowym włączając w to także informacje o charakterze technicznym (struktura sieci) oraz marketingowym, zatem ponowne ich przytaczanie przez Sąd nie jest konieczne. Zdaniem Sądu, zasadnie organ wskazał, że w końcowym efekcie takie informacje są niewątpliwie związane z działalnością przedsiębiorstwa T. i obiektywnie przedstawiają wartość gospodarczą. Konkludując, należy uznać, że opisane wyżej informacje objęte ograniczeniem prawa wglądu do materiału dowodowego, spełniają przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Prezes UKE prawidłowo wskazał ponadto, że uczestnik postępowania podjął stosowne działania niezbędne w celu zachowania ich poufności. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 p.t. przez niezasadne ograniczenie skarżącej organizacji prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów, w sytuacji gdy zastrzeżone pismo nie zawierało informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa T., wskazać należy, że wydając wspomniane rozstrzygnięcie, organ orzekał na podstawie szczególnej regulacji zawartej w ustawie - Prawo telekomunikacyjne, a mianowicie w oparciu o przepis art. 207 P.t. Jak już wyżej wspomniano wskazany wcześniej przepis art. 207 ust. 1 p.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Orzeczona odmowa prawa wglądu do materiału dowodowego w oparciu o przepis art. 207 p.t. słusznie podyktowana była koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy TP ze względu na panujące na rynku telekomunikacyjnym prawa konkurencji. W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut faktycznego uniemożliwienia organizacji społecznej udziału w postępowaniu na prawach strony nie jest zasadny, bowiem do tego ograniczenia doszło w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, których interpretacja, w świetle ustalonego przez organ stanu faktycznego, nie nasuwa wątpliwości. Szczególnego podkreślenia wymaga także okoliczność, że w myśl art. 192 ust. 1 p.t. do kompetencji Prezesa UKE jako organu regulacyjnego należą sprawy związane z wykonywaniem przewidzianych ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie, zadań z zakresu regulacji i kontroli rynków usług telekomunikacyjnych. Zdaniem Sądu, ustawowe zadania nałożone na Prezesa UKE stanowią gwarancję bezstronnej realizacji zasad konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych. Jednym z takich uprawnień organu jest właśnie możliwość ograniczania pozostałym stronom prawa wglądu do materiału dowodowego przewidziana w art. 207 ust. 1 p.t. lub też możliwość uchylania tych zastrzeżeń w oparciu o art. 9 ust. 2 p.t. Reasumując, zdaniem Sądu, uznać należy, że Prezes UKE wszechstronnie zebrał i ocenił cały materiał zgromadzony w sprawie, prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co w pełni odpowiada wymogom wskazanym w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.