II OSK 2333/14

Dnia 25 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Teresa Zyglewska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 216/14 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od W. J. na rzecz J. K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi W. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W. J.. Zamierzenie budowlane obejmowało przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego polegającą na rozebraniu ścian zaślepionych 7 otworami wypełnionymi luksferami, w to miejsce budowę drugiej warstwy ściany luksferów, na działce nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Ponadto projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: "rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, gaz, co., elektryczną wraz z infrastrukturą techniczną przyłącz wodociągowy, kanalizacji sanitarnej z przyłączem do szczelnego szamba oraz odprowadzeniem wód opadowych i drenażowych, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z treści wyżej wskazanej decyzji niniejszy obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia [...] grudnia 2011 r. uchyloną w całości ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], który orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku nr [...] ul. [...] z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, gaz, c.o., elektryczną wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącz wodociągowy, kanalizacji sanitarnej z przyłączeniem do szczelnego zbiornika, gaz odprowadzenie wód opadowych i drenażowych) na działce nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem na działkę z działki drogowej nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]" opracowanego w czerwcu 2011 r. uzupełnionego w lipcu 2012 r.; udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Odnośnie zgodności ściany granicznej z przepisami techniczno – budowlanymi organ wyjaśnił, że opis projektu zawiera szczegółowe informacje dotyczące zgodności wykonania powyższej ściany zgodnie z zapisami § 232 ust. 4 i 5 oraz § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Projektant w treści samego opisu zamieścił informację, że powierzchnia ściany od strony granicy wynosi 117,95 m2, a powierzchnia fragmentów tej ściany wypełniona luksferami wnosi 9,2 m2 co stanowi 7,79% powierzchni ściany. Powyższe wartości spełniają zapisy § 232 ust. 6 rozporządzenia. Treść wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 1275/05 potwierdza, że otwory w ścianie wypełnione luksferami stanowią ścianę nie zaś otwór okienny. Od tej decyzji odwołanie wniósł J. K. zarzucając naruszenie przepisów prawa tak na etapie postępowania jak i w wyniku wydania wymienionej decyzji. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie można udzielić pozwolenia na budowę dla ściany w granicy, która posiada otwory wypełnione luksferami. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie służą między innymi ochronie własności i wyznaczają dopuszczalne granice ewentualnego ograniczenia tego prawa. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zbudowanej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nie wolno wykonywać otworów, chyba, że została uprzednio zawarta odpowiednia umowa notarialna między właścicielami obydwu nieruchomości godzących się na ograniczenie warunków użytkowania nieruchomości spowodowane takim sposobem wykonania ściany na granicy działek (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1509/11). Projektowana ściana przy granicy będzie posiadać siedem otworów. Mimo wypełnienia otworów w ścianie w granicy luksferami ich zaprojektowanie świadczy o przewidzianej dla nich funkcji okiennej, tj. oświetlenia wnętrza budynku. Tym samym ograniczono możliwość kształtowania zabudowy sąsiedniej nieruchomości, co narusza przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zamurowanie otworów luksferami spowoduje, że odwołujący się sąsiad nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę w granicy z działką stanowiącą własność inwestora, poprzez dobudowanie nowego budynku do ściany z luksferami obiektu inwestora. Nie jest przeszkodą do takiej lokalizacji obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", którego ustalenia dla przedmiotowego terenu ZP3 – teren zieleni, dopuszczają lokalizację budynków gospodarczych o maksymalnej powierzchni zabudowy 30m2 i wysokości zabudowy do 3,5m. Projektowane luksfery w ścianie granicznej zlokalizowano na wysokości około 1 m od powierzchni gruntu. Ponadto plan miejscowy może ulec zmianie i nie jest powiedziane, że teren sąsiedni zawsze będzie ograniczony wysokością nowej zabudowy tylko do 3,5 m. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że budynek planowany obecnie do przebudowy był przedmiotem postępowania naprawczego. Jak stwierdzono w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. kończącej postępowanie naprawcze, przedłożony projekt zamienny przewiduje zamurowanie otworów w ścianie granicznej i doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem w tym zakresie, a zgodnie z nałożonym obowiązkiem – inwestor jest zobligowany do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Pozwolenie na użytkowanie zostało udzielone decyzją PINB w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i po wykonaniu robót wykończeniowych oraz wobec niewniesienia odwołania, decyzja stała się ostateczna z dniem 20 listopada 2012 r. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. J. domagając się jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu autor skargi podał, że działka sąsiadująca z terenem inwestycji nie jest działką budowlaną. Przeznaczenie przedmiotowej działki w planie miejscowym jest istotne, gdyż plan ten stanowi akt prawa o charakterze powszechnie obowiązującym. Zatem nie sposób twierdzić, że planowana przez skarżącego inwestycja narusza jakikolwiek interes właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zabudowa działki sąsiedniej została już bowiem w sposób istotny ograniczona ze względu na wejście w życie wskazanego powyżej aktu prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. Sąd I instancji podkreślił, że głównym zadaniem organów w postępowaniu administracyjnym była ocena, czy inwestor spełnił przesłanki określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., nr 156, poz. 1118) do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do tej regulacji prawnej sprawdzeniu musiała podlegać: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu I instancji bezspornym jest, że zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia architektoniczno-budowlane. Dołączono do niego wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie i pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że organ odwoławczy stwierdził, iż nie można udzielić pozwolenia na budowę dla ściany w granicy, która posiada otwory wypełnione luksferami. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Zauważyć również należy, że w § 12 cytowanego rozporządzenia mowa jest o sąsiedniej działce budowlanej, zatem wymogi ujęte w tym przepisie można zastosować w konkretnej sprawie pod warunkiem, że działka sąsiadująca jest działką budowlaną. Sąd I instancji zauważył, że o tym jakie jest przeznaczenie konkretnej działki mówi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla obszaru "[...]" w obrębie którego znajduje się działka nr [...] oraz sąsiednia działka [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały działka nr [...]położona jest na terenie oznaczonym ZP3 – tereny zieleni. Z wypisu z rejestru gruntów, który znajduje się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że część działki nr [...] (granicząca z działką [...]) oznaczona jest symbolem S-RIIIa, czyli sady grunty rolne. Przeznaczenie działki nr [...] zdeterminowane zostało przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan ten stanowi źródło obowiązującego prawa miejscowego. Błędnie Wojewoda Małopolski uznał, że przeznaczenie konkretnej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia, bo taki plan zawsze może ulec zmianie. Sąd I instancji wskazał, że organ administracyjny rozpoznający sprawę bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny aktualny na datę orzekania. Zatem nie można dywagować w decyzji administracyjnej o tym, co ewentualnie może wydarzyć się w przyszłości. Sąd I instancji wywiódł, że skoro działka sąsiednia do działki nr [...] nie jest działką budowlaną to trudno do niej odnosić konsekwencje płynące z zastosowania § 12 cytowanego rozporządzenia. Ponadto zdaniem Sądu I instancji ściana wypełniona luksferami nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna (brak możliwości penetracji wzrokowej). Luksfer jest bowiem kształtką budowlaną wykonaną ze szkła, służącą do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonana ze szkła przezroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Posiada znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Pomimo tego, że luksfery pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z luksferami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, co za tym idzie, brak jest w tym względzie niezgodności z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., II OSK 92/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Kr 559/11). Ponadto Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Zatem również z tego przepisu wynika, że luksferów nie można utożsamiać z oknami. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu na który powołał się organ a wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1292/06, iż takich otworów nie wolno wykonywać w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zbudowanej bezpośrednio przy granicy (lub w osi granicy) z działką sąsiednią chyba, że w tej sprawie została uprzednio zawarta odpowiednia umowa notarialna między właścicielami obydwu nieruchomości godzących się na ograniczenie warunków użytkowania nieruchomości spowodowane takim sposobem wykonania ściany na granicy działek. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne, § 12 ust. 3 pkt 2 i 3 i ust. 4, § 13, § 271- 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że nieruchomość J. K. nie stanowi działki budowalnej i błędne uznanie, że planowana ściana budynku nie będzie miała otworów okiennych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że nieruchomość J. K. jest działką budowlaną w znaczeniu przepisów prawa. Nieruchomość ta została objęta decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. zatwierdzającą projekt budowy i udzielającą pozwolenia na budowę dla J. K. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2014 r. sprostowano, że decyzja ta została wydana w 2012 r. Ponadto wywodzono, że ściana z luksferami jest ścianą z otworami okiennymi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. J. wniósł o jej oddalenie wywodząc, że stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku, a dotyczącego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż działka skarżącego kasacyjnie o nr [...] nie jest działką budowlaną oraz do zakwestionowania stanowiska, że ściana z luksferami nie jest ścianą z otworami okiennymi. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Istotne jest więc ustalenie, czy działka sąsiednia to jest działka nr [...] jest działką budowlaną w rozumieniu tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wywiódł, że działka ta nie stanowi działki budowlanej, co wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania dla tego obszaru. W ocenie Sądu I instancji zgodnie z powyższą uchwałą działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem ZP3 – teren zieleni. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał jednak pełnej i szczegółowej oceny zapisów uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W myśl § 16 ust. 2 powołanej uchwały przeznaczenie podstawowe terenu zieleni oznaczonego symbolem ZP3 ustalone zostało, jako prywatne ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowalnym. W wyznaczonym terenie utrzymuje się istniejącą zabudowę jednorodzinną z możliwością rozbudowy i nadbudowy oraz remontów i przebudowy (ust. 3). Zgodnie zaś z ustępem 4 tego paragrafu uchwały, w wyznaczonym terenie dopuszcza się lokalizację elementów niezbędnych dla jego urządzenia i funkcjonowania, między innymi obiekty małej architektury, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej służące realizacji przeznaczenia, dojścia, dojazdy oraz lokalizację budynków gospodarczych o maksymalnej powierzchni zabudowy 30 m2 i wysokości zabudowy do 3,5 m. Ustalone także zostało minimum wskaźnika terenu biologicznie czynnego na 70%. Prosta więc konstatacja Sądu I instancji, przy tak ukształtowanej treści uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż jest to typowy teren zieleni bez prawa zabudowy nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było dokonanie analizy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, celem dokonania oceny czy w sprawie mamy do czynienia z działką budowlaną, czy też działka o nr [...] takiego charakteru nie posiada. Istotne jest to także w kontekście informacji dotyczącej funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. zatwierdzającą projekt budowy i udzielającą pozwolenia na budowę dla J. K. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowy na działce nr [...]. Rozważenie tych wszystkich okoliczności, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozwoli dopiero na prawidłową ocenę, czy działka nr [...] jest działką budowlaną, co do której zastosowanie ma § 12 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest natomiast wywód skargi kasacyjnej zmierzający do wykazania, że ściana z luksferami stanowi ścianę z otworami okiennymi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 12 oraz § 13 i § 271- 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, iż przeszklenie wykonane z luksferów jest częścią ściany, a nie oknem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ścianę z przeszkleniami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych, podobnie jak ścianę wybudowaną z luksferów, które pełnią funkcję doświetlającą, ale nie są oknem (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., II OSK 3093/13, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2006 r., II OSK 1275/05) zatem ścianę, w której znajdują się przeszklenia wykonane z luksferów należy uznać za ścianę bez otworów okiennych w rozumieniu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 185 § 1 p,p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 206 p.p.s.a.