IV SA/Wa 446/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w . na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargi. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13, w dniu 8 października 2013 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. wniosły do Sądu skargi na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Uprzednio (25 czerwca 2013 r.) skarżący wnieśli wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.". Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13, Sąd odrzucił skargi z uwagi na ich wniesienie po terminie. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 6 grudnia 2013 r. i uprawomocniło się w dniu 8 stycznia 2014 r. Jak wynika z akt, kilka dni po otrzymaniu powyższego postanowienia (dokładnie - 12 grudnia 2013 r.) ci sami skarżący, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, ponownie wnieśli wezwania do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, a następnie ponownie wnieśli na nią skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargi jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu. Niedopuszczalność skarg wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystali już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, wnosząc je 25 czerwca 2013 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2475/13 i akt administracyjnych sprawy. Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jedynie jednokrotnie (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 374/08). Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz. Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09). Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 29 listopada 2013 r. została odrzucona. Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżących prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., ponowne kwestionowanie przez skarżących tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skarg jako niedopuszczalnych. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.