II FSK 2131/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Jacek Niedzielski, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 178/14 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 13 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi P. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 13 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 13 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy I. z dnia 28 sierpnia 2013 r. określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 21 394 zł. W uzasadnieniu wskazano, że [...] D. sp. z o.o. (od 14 października 2011 r. P. [...] sp. z o.o. w S.) w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2011 wykazały do opodatkowania: 14 400 m2 gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, 0,35 ha gruntów pod jeziorami, 197,3 m2 budynków mieszkalnych oraz 1024 m2 budynków pozostałych. Jako łączną kwotę podatku do zapłaty Spółka wykazała 11 772 zł. Po konfrontacji powyższego z zarzutami odwołania i ustaleniami zawartymi w decyzji organu pierwszej instancji (z których wynikało m.in. przyjęcie do opodatkowania 17 900 m2 gruntu związanego z działalnością gospodarczą, 197,3 m2 budynków mieszkalnych i stwierdzonej w czasie oględzin powierzchni użytkowej 784,8 m2 budynku związanego z działalnością gospodarczą) organ drugiej instancji za sporną w niniejszej sprawie uznał kwestię możności wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych budynku o pow. użytkowej 784,8 m2 oraz kwestię opodatkowania stawkami jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą gruntów o pow. 0,35 ha oznaczonych w ewidencji symbolem “Ws". W odniesieniu do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów o pow. 0,35 ha oznaczonych w ewidencji gruntów jako “Ws", Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2005.240.2027 j.t.) podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Skoro dana nieruchomość gruntowa w dokumencie urzędowym oznaczona jest jako “Ws" (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi), to organ podatkowy nie ma kompetencji do podważenia tych zapisów. Zdaniem organu nie jest możliwe opodatkowanie gruntu oznaczonego jako “Ws" (gruntu pod wodami powierzchniowymi stojącymi) preferencyjną stawką podatku, wskazaną w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. Stawka ta ma zastosowanie jedynie do gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (nie dotyczy gruntu pod wodami powierzchniowymi stojącymi). Skarżąca nie załączyła nadto żadnych dokumentów wskazujących, że grunt o pow. 0,35 ha oznaczony ewidencji jako “Ws", stanowi jezioro (symbol “Wp") bądź jest zajęty na zbiornik wodny retencyjny lub zbiornik elektrowni wodnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z jej art. 235 poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych m.in. przez orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu; - art. 122, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 tej ustawy poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy m.in. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego spornego budynku, w sytuacji gdy skarżąca podnosiła w toku postępowania, iż przedmiot opodatkowania w tym zakresie nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a jednoznaczne stwierdzenie tej okoliczności wymaga posiadania wiadomości specjalnych i niedopuszczalne jest zastępowanie dowodu z opinii biegłego dokumentem prywatnym; - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 tej ustawy poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy m.in. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w kierunku ustalenia rzeczywistych cech i kategorii zbiorników wodnych, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws), w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, czy podlegają one opodatkowaniu stawką preferencyjną wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l.; - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 tej ustawy poprzez nieuzasadnione przeniesienie całego ciężaru dowodzenia na podatnika, w sytuacji gdy to obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego sprawy; - art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 tej ustawy przez sformułowanie uzasadnienia decyzji wbrew zasadzie przekonywania przez brak merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu; - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) przez błędną wykładnię i przyjęcie, że potencjalna możliwość doprowadzenia budynku do stanu pozwalającego na wykorzystanie go do prowadzenia działalności gospodarczej sprawia, że nie zachodzi przesłanka niemożliwości wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych; - § 68 ust. 4 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2001.38.454) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. przez przyjęcie, że nie jest możliwe opodatkowanie preferencyjną stawką podatku (art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.o.l.) gruntu pod wodami powierzchniowymi stojącymi, oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków symbolem “Ws". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach podtrzymało wyrażoną w decyzji argumentację, odniosło się do zarzutów oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.o.l. w związku z § 68 ust. 4 pkt. 2 i pkt. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. – odnoszące się do zasadności opodatkowania gruntów o powierzchni 0,35 ha sklasyfikowanych w ewidencji jako grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi /Ws. Zarzuty te kwestionowały stanowisko organów, co do zbędności przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia rzeczywistych cech i kategorii zbiorników wodnych, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi /Ws/, w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, czy grunt o powierzchni 0,35 ha podlega opodatkowaniu stawką preferencyjną, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b) u.p.o.l. Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe uchybienie przepisów postępowania jest skutkiem dokonania przez organy wadliwej interpretacji przepisów w zakresie ewidencji gruntów i budynków odnoszących się do kwalifikacji prawnopodatkowej gruntów pod jeziorami. Z wskazanych względów nie tylko w kategorii Wp ale także w kategorii Ws mieszczą się grunty pod jeziorami, dla których ustalono preferencyjną stawkę podatku określoną art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. Ponadto w ocenie sądu pierwszej instancji wobec braku w tej ewidencji oznaczenia odpowiednim symbolem gruntów pod jeziorami, o kwalifikacji prawnopodatkowej gruntów o powierzchni 0,35 ha nie będą decydować dane z ewidencji gruntów i budynków a stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy na podstawie art. 122 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższego wyroku pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił narszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej, przez uchylenie decyzji SKO, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy, to na skarżącym spoczywał obowiązek przedłożenia dowodów uzasadniających zastosowanie preferencyjnej stawki podatku o jakiej mowa w przepisie art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.o.l. - art. 200 w związku z 205 § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i nałożenie na SKO obowiązku zwrotu kosztów postępowania w całości w sytuacji gdy skarżący wygrał sprawę jedynie w 10%, co uzasadniało stosownie do brzmienia art. 206 w/w ustawy, zasądzenie tylko części kosztów, bowiem skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od SKO na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - powoływanej jako "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Oznacza to, że zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny determinują przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty wskazujące na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z regulacją art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej SKO zarzuciło Sądowi pierwszej instancji obrazę art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej, przez uchylenie decyzji Kolegium, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy, to na skarżącym spoczywał obowiązek przedłożenia dowodów uzasadniających zastosowanie preferencyjnej stawki podatku o jakiej mowa w przepisie art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie NSA powyższy zarzut jest chybiony. Wyjaśnić bowiem trzeba, że stosownie do treści art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z kolei art. 122 tej ustawy nakazuje organowi podatkowemu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten statuuje tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, oznaczającą obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Konkretyzację zasady prawdy obiektywnej stanowi art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektywa odnośnie właściwej oceny prawidłowo zebranego materiału dowodowego została z kolei zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z treści tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wskazana została zasada swobodnej oceny dowodów, której ma dokonać organ podatkowy. Ocena ta będzie jednak dopiero wówczas właściwie dokonana, jeżeli w postępowaniu podatkowym zostaną zgromadzone wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1579/14 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei po myśli art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami (por. wyroki NSA z dnia 10 czerwca 2010 r., I GSK 1082/09 oraz z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 395/13). Zaznaczyć należy, że spór rozstrzygnięty zaskarżonym wyrokiem dotyczył opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, będących w posiadaniu P.[...] Sp. z o.o. w S., o powierzchni 0,35 ha sklasyfikowanych w ewidencji jako grunty pod wodami powierzchniowymi "Ws". W ocenie Spółki grunty te winny być opodatkowane preferencyjną stawką. Z kolei Kolegium przyjęło, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków wobec tego uznało, że skoro grunty te oznaczone są jako grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws) to nie jest możliwe zastosowanie preferencyjnej stawki podatku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie przyjął, że nie tylko w kategorii Wp ale także w kategorii Ws mieszczą się grunty pod jeziorami, dla których ustalono preferencyjną stawkę podatku określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prezentowane przez NSA w wyrokach z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK 871/09 oraz II FSK 2360/12, zgodnie z którym pojęcie "jezioro", o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b) u.p.o.l. rozumieć należy zgodnie z potocznym, językowym rozumieniem powyższego wyrażenia jako naturalne zagłębienie lądu tworzące zbiornik wodny, nie mające połączenia z morzem. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (DZ. U. Nr 100, poz. 908) w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Dodatkowo w art. 7 ust. 1 pkt 8a u.p.o.l. ustawodawca odróżnia jeziora naturalne (o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych) od sztucznych (sztuczne zbiorniki wodne) co systemowo przemawia za wykładnią przyjętą przez ten Sąd pierwszej instancji. W przywołanym przepisie ustawodawca wymienił będące własnością Skarbu Państwa grunty: pokryte wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne. Oznacza to, że według ustawodawcy istnieje określony zbiór desygnatów pojęcia "jezioro". Wśród tego zbioru wyróżnić można określone podzbiory takie jak jeziora o ciągłym dopływie lub jeziora o ciągłym odpływie wód powierzchniowych. Sztuczne zbiorniki wodne, wymienione w następnej kolejności po łączniku "oraz" nie mogą być zaliczone do zbioru desygnatów pojęcia "jezioro". Tym samym za trafny należy uznać pogląd Sądu pierwszej instancji, że w ewidencji gruntów i budynków, grunty pod takimi zbiornikami wodnymi również nie posiadają szczególnego oznaczenia, wobec czego decydujące znaczenie na określenie rodzaju akwenu wodnego ma tutaj sposób powstania misy zbiornika wodnego, co ma bezpośrednie przełożenie na możliwość zakwalifikowania go jako jeziora dla potrzeb opodatkowania. Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie może mieć decydującego znaczenia dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów o powierzchni 0,35 ha oznaczonych w ewidencji symbolem Ws. Wobec braku w tej ewidencji oznaczenia odpowiednim symbolem gruntów pod jeziorami, o kwalifikacji prawnopodatkowej gruntów o powierzchni 0,35 ha nie będą decydować dane z ewidencji gruntów i budynków a stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy na podstawie art. 122 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji została wydana wyłącznie w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. Wywód dotyczący genezy jeziora na przedmiotowym gruncie organ cząstkowo poczynił dopiero na etapie skargi kasacyjnej wobec czego nie mógł od odnieść zamierzonego skutku. Zgodzić się należy z twierdzeniem Kolegium, że obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie jest obowiązkiem nieograniczonym, w szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść z określonych faktów korzystne dla siebie skutki podatkowe. Jednakże podkreślić trzeba, że wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej nakaz dążenia do prawdy materialnej i związany z nim obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego obliguje organ do podjęcia tego rodzaju czynności, które umożliwią mu zajęcie prawidłowego stanowiska w sprawie. Tym samym zasadnie Sąd I instancji wskazał, że organ mając na uwadze zaprezentowaną ocenę prawną odnoszącą się do prawnopodatkowej kwalifikacji gruntów o powierzchni 0,35 ha, ustali czy grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako Ws, stanowią jezioro, bądź są zajęte na zbiornik retencyjny lub zbiornik elektrowni wodnej. Dopiero po przeprowadzeniu kompletnego postępowania dowodowego wyda decyzję określającą podatek od nieruchomości na 2011 r. Wbrew twierdzeniom Kolegium Sąd pierwszej instancji nie przerzucił ciężaru dowodu jedynie na organ zaznaczył bowiem, że skarżąca wywodząc z przepisu prawa materialnego – art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.o.l. korzystne dla siebie skutki prawne, powinna także współuczestniczyć w kształtowaniu prawidłowego stanu faktycznego. Za chybiony należało uznać również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 200 w związku z 205 § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i nałożenie na SKO obowiązku zwrotu kosztów postępowania w całości w sytuacji gdy skarżący wygrał sprawę jedynie w 10%, co uzasadniało stosownie do brzmienia art. 206 ww. ustawy. Wyjaśnić bowiem należy, że stosownie do treści art. 206 P.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Tak sformułowany przepis pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania Sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania kosztów obowiązkiem Sądu jest, natomiast precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Nie podjęcie rozważań w tym względzie oznacza, przy uwzględnieniu skargi nawet w części, obowiązek zastosowania zasad z art. 200 ustawy. Nie można, zatem skutecznie czynić sądowi zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r. sygn. akt II FZ 8/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na postawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.