I SA/Po 208/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. sp. k. [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę "[...]"[...] Sp. z o. o. Sp. k. (dalej: spółka) we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku od towarów i usług dla mączki rogowej przedstawiła, że prowadzi działalność w zakresie sprzedaży towarów handlowych poprzez sieć sklepów na terenie całej Polski. Oferuje klientom wyroby spożywcze i przemysłowe w tym wyrób o nazwie mączka rogowa. W dniu [...] lutego 2011 r. wystąpiła do Urzędu Statystycznego w Łodzi o nadanie właściwego symbolu PKWiU dla tego wyrobu i uzyskała orzeczenie, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług, wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r., która obowiązuje dla celów podatkowych, wyrób ten mieści się w grupowaniu : PKWiU 10.11.60.0 "Odpady zwierzęce surowe, niejadalne". W związku z powyższym spółka zadała pytanie: czy z uwagi na fakt, że spółka otrzymała opinię organu statystycznego o zaklasyfikowaniu wyrobu opisanego w stanie faktycznym do symbolu PKWiU 10.11.60.0, jego sprzedaż powinna być opodatkowana stawką VAT w wysokości 5 % ? Zdaniem spółki winna ona opodatkować sprzedaż tego wyrobu 5% stawką, zgodnie z art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054) - dalej: "ustawa o VAT". W interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Minister Finansów działający przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...], uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołując treść przepisów art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2, art. 41 ust. 2a, art. 146a pkt 1 i pkt 2, poz. 17 załącznika nr 10 do i poz. 24 załącznika nr 3 ustawy o VAT, stwierdził, że mączka rogowa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 10.11.60.0 jako "odpady zwierzęce surowe, niejadalne", nie stanowi mięsa i wyrobów z mięsa zakonserwowanych, sklasyfikowanych w PKWiU 10.1. Zatem opisany towar nie jest objęty preferencyjną stawką podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 2a ustawy o VAT. W związku z powyższym, sprzedaż mączki rogowej opodatkowana jest stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Odpowiadając na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa i o zmianę interpretacji, organ podatkowy stwierdził, że brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia od organu podatkowego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: przepisów art. 41 ust. 2a oraz załącznika nr 10 do ustawy o VAT, poprzez niewłaściwą ich interpretację w stosunku do przedstawionego przez spółkę we wniosku a także zasady "in dubio pro tributario" i zasady precyzyjnego zakresu opodatkowania. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 252/12, oddalił skargę. Przekonywał, że wynikająca z załącznika stawka VAT, zwolnienie bądź wyłączenie, dotyczy tylko towaru lub danej usługi z danego grupowania - konkretnego towaru lub konkretnej usługi wymienionej obok symbolu PKWiU. Do grupy 10.1 PKWiU zalicza się kategorię 10.11.6, tj. "Odpady zwierzęce surowe, niejadalne", a mączka rogowa nie została wyłączona wprost z nazwy bądź grupowania w poz. 17 załącznika nr 10 i poz. 24 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Podkreślił, że z opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2011 r. wynika, że mączka rogowa to azot organiczny stosowany przy sadzeniu, przesadzaniu i nawożeniu. Natomiast zgodnie z art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustalającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. Urz. UE L 31 z 01 lutego 2002, str. 1) "żywność (lub "środek spożywczy") oznacza substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać". Ponadto stosownie do art. 98 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r., Nr 347, s. 1), dalej: "Dyrektywa 112" – stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. Z punktu 1 załącznika wynika, że stawki obniżone mogą być stosowane m. in. do środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta. Wobec powyższego mączka rogowa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 10.11.60.0 nie stanowi artykułu spożywczego - nie stanowi mięsa i wyrobów z mięsa, zakonserwowanych. Brak więc podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2a oraz załącznika nr 10 do ustawy o VAT, poprzez niewłaściwą ich interpretację w stosunku do przedstawionego towaru, tj. mączki rogowej. W skardze kasacyjnej spółka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Ministra Finansów na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie niniejszej skargi. Zaskarżonemu wyrokowi sądu I instancji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w postaci niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2a oraz załącznika 10 do ustawy o VAT w wyniku dokonania ich błędnej wykładni polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że towar "mączka rogowa" nie jest objęty kategorią wyrobów określoną w poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy o VAT (PKWiU 10.11.60.0: odpady zwierzęce surowe, niejadalne), przez co rzekomo nie jest objęty preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 5%, co skutkowało błędnym przyjęciem przez WSA w Poznaniu w zaskarżonym wyroku, że sprzedaż mączki rogowej podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 23%., - przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) nieprzeprowadzenie przez sąd - mimo ciążącym na nim obowiązku wynikającym z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. - dowodu z dokumentu w postaci projektu zmiany ustawy o podatku od towarów i usług, opublikowanego przez Ministra Finansów w dniu 10 sierpnia 2012 r., który to projekt zmiany ustawy o VAT w poz. 69 wyraźnie wskazuje na konieczność zmian poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy o VAT w zakresie podwyższenia stawki VAT z obecnie 5 % do 23 %, co również zostało podniesione przez spółkę podczas rozprawy, a było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, b) niezastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania, co w konsekwencji prowadziłoby do uchylenia interpretacji, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem art. 41 ust. 2a oraz poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy o VAT, polegającym na nieprawidłowym uznaniu, że towar "mączka rogowa" nie jest objęty stawką podatku VAT w wysokości 5%, c) niezastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a. w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania, a w konsekwencji nieuchylenie interpretacji, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p.", poprzez niejasności na niekorzyść spółki oraz dokonanie interpretacji przepisu art. 41 ust. 2a w zw. z poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy o VAT w oparciu o treść Dyrektywy 112 na niekorzyść spółki, co naruszyło zasadę in dubio pro tributario oraz zasadę prowspólnotowej wykładni na korzyść obywatela, zawarte w pojęciu demokratycznego państwa prawnego w myśl art. 2 Konstytucji RP, d) zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi spółki w okolicznościach, w których uzasadnionym było uwzględnienie skargi i uchylenie Interpretacji, z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt. I FSK 1590/12 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wyrok sąd powołał się na powody wyroku NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt 226/13 i uwzględnione w nim orzeczenie TSUE z dnia 6 maja 2010r. C-94/99, po czym stwierdził, co następuje: w świetle powyższych wywodów zasadny jest zarzut spółki, dotyczący nieustosunkowania się przez sąd I instancji do jej wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w postaci projektu zmiany ustawy o VAT i uzasadnienia zmiany w poz. 17 załącznika 10 do tej ustawy, z których wynika, że dopiero od 1 kwietnia 2013 r., można uznać, że mączka rogowa sprzedawana przez spółkę jest wyłączona z preferencyjnego opodatkowania VAT. Rozpatrzenia wymaga czy planowane a następnie wprowadzone w życie zmiany załącznika nr 10 do ustawy o VAT są jedynie doprecyzowaniem obowiązujących przepisów, czy zmierzają do pełniejszego odwzorowania postanowień Dyrektywy VAT w zakresie możliwości stosowania stawek obniżonych do dostawy tych towarów. Brak rozważań sądu I instancji w tym zakresie powoduje, że nie zostały wyjaśnione istotne wątpliwości dla rozstrzygnięcia sprawy, które to uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W rezultacie pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są pochodną stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Sąd był związany, na podstawie art. 190 p.p.s.a., wskazaną powyżej wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez sąd kasacyjny. Oznacza to, że sąd ponownie rozpoznając sprawę nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu orzeczenia. Uwzględnienie powyższej wykładni nie spowodowało jednak, że skarga okazała się zasadna. Zastrzeżenia sądu wyższej instancji dotyczą naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji ze wskazaniem, że naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie ustosunkował się do wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., w postaci projektu zmiany ustawy o VAT i uzasadnienia zmiany w poz. 17 załącznika 10 do tej ustawy, z których ma wynikać , że dopiero od 1 kwietnia 2013 r., można uznać, że mączka rogowa sprzedawana przez spółkę jest wyłączona z preferencyjnego opodatkowania VAT. Nie zarzuca jednak, że wniosek dowodowy nie został uwzględniony. Mając na uwadze powyższe sąd obecnie odmawia przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Składając wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji strona skarżąca zainicjowała wszczęcie szczególnego rodzaju postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie interpretacyjne, uregulowane przepisami art. 14b i nast. O.p. Zgodnie z tymi przepisami organ wydaje indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, odnosząc ją wyłącznie do stanu faktycznego podanego we wniosku. Z tych też względów, w ramach postępowania interpretacyjnego nie dokonuje się ustaleń dowodowych w zakresie, w jakim dotyczy to zwykłego postępowania dowodowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV O.p. Organ podatkowy i w konsekwencji również sąd opiera się na stanie faktycznym przedstawionym przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zatem to na podatniku spoczywa ciężar wyczerpującej prezentacji stanu faktycznego i zobowiązany jest on to uczynić we wniosku o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tylko bowiem treść wniosku stanowi podstawę faktyczną dla wydawanego aktu. Żadne inne dowody, w tym dokumenty nie mogą stanowić podstawy interpretacji. W postępowaniu o wydanie interpretacji, tylko i wyłącznie wnioskodawca "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny", przy czym winien to uczynić wprost w treści wniosku skierowanego do mającego wydać interpretację organu. W konsekwencji, wydając interpretację organ ma obowiązek brać pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku, nie może sam rozszerzać, uzupełniać czy doprecyzowywać stanu faktycznego w oparciu o dołączone do wniosku dokumenty. Organ nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 791/08, LEX nr 483267). Zatem stan faktyczny brany pod uwagę do udzielenia interpretacji nie może być "dopowiadany" np. dołączanymi do wniosku dokumentami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1669/08, LEX nr 516599). W postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie znajduje zastosowania art. 181 O.p. przewidujący otwarty katalog dowodów, w tym dowodów z dokumentów, art. 188 O.p., który umożliwia podatnikowi zażądanie przeprowadzenia dowodu, art. 187 O.p. stanowiący o obowiązku organu podatkowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak i art. 191 O.p., który dotyczy obowiązku organu oceny dowodów. Organ podatkowy ani obecnie sąd nie stwierdzają, by stan faktyczny wskazany we wniosku okazał się niewystarczający do wydania indywidualnej interpretacji, co uzasadniałoby wezwanie przez organ wnoszącego do usunięcia braków (art. 14h w związku z art. 169 § 1 O.p.). Tym bardziej nie jest dopuszczalne przeprowadzanie uzupełniającego postępowania dowodowego przez sąd administracyjny, w sprawach dotyczących oceny legalności pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.), które są formalnie niewadliwe. W takim przypadku sąd odnosi się wyłącznie do okoliczności stanu faktycznego podanych we wniosku. Zatem sąd nie tylko nie powinien, ale nawet nie mógł prowadzić postępowania dowodowego (por. wyrok z dnia 6 października 2011 r., sygn. II FSK 675/10 2011 oraz z dnia 24 września 2010 r., sygn. I FSK 1519/09). Ponadto "uzasadnienie do projektu ustawy" nie spełnia wymogów art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem dokumentem w rozumieniu tego przepisu. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi dokumenty można podzielić na urzędowe – art. 244 § 1 k.p.c. (sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania), stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, oraz prywatne – art. 245 k.p.c., stanowiące dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Tylko takie dowody mogą być przedmiotem ewentualnego rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Sąd zalicza projekt ustawy i uzasadnienie do projektu ustawy do okoliczności powszechnie znanych , a fakty powszechnie znane wchodzą zawsze w zakres procedowania nad treścią rozstrzygnięcia w sprawie, bez potrzeby powoływania się na nie przez strony (art. 106 § 4 p.p.s.a.). Faktami powszechnie znanymi są takie fakty, o których istnieniu każdy wie lub może się dowiedzieć ze źródeł powszechnie dostępnych, np. fakty historyczne, fakty przyrodnicze itp. O tym, czy dany fakt ma charakter notoryjny, musi decydować jego obiektywna, a nie subiektywna ocena. Oceny, czy dany fakt spełnia te kryteria w znaczeniu procesowym, dokonuje wyłącznie sąd. Przy czym fakty powszechnie znane nie mogą być przedmiotem dowodu. Mogą stanowić jednak element stanu faktycznego (Bogusław Dauter, Komentarz do art. 106 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2013). Uzasadnienie projektu danego aktu prawnego nie stanowi źródła prawa, lecz ostatecznie uchwalony akt prawny, którego treść od momentu jego opublikowania musi być interpretowana zgodnie z zasadami wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r. sygn. I FSK 1255/06 i sygn. I FSK 1073/06 – CBOSA). Sąd uznał przeto, że rządowy projekt nowelizacji ustawy o VAT był okolicznością notoryjną. Wpłynął bowiem do Sejmu RP dnia 16 października 2012 r. (http://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=805). W rezultacie okoliczność tę rozpoznając obecnie sprawę z wziął pod rozwagę z urzędu. W opinii sądu nowelizacja w omawianym zakresie ma charakter precyzujący mimo że Minister Finansów przedstawiając projekt nowelizacji w piśmie z dnia 3 października 2012r. , w którym używał pojęć: usunięcie niezgodności, dostosowanie, ściślejsze odwzorowanie, uelastycznienie, doprecyzowanie - nie wymienił w ogóle załącznika nr III ani załącznika nr X do ustawy o VAT. Jednakże w uzasadnieniu projektu nowelizacji ustawy przyznaje się , że odpady zwierzęce surowe, niejadalne nie stanowią produktów żywnościowych. Zgodnie z artykułem 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 178 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustalającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. Urz. UE L 31 z 01 lutego 2002, str. 1), "żywność (lub "środek spożywczy") oznacza substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać. "Żywność" obejmuje napoje, gumę do żucia i wszelkie substancje, świadomie włączone do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania lub obróbki. W tym kontekście także przed nowelizacją ustawy odpady zwierzęce surowe, niejadalne nie stanowiły produktów żywnościowych, co w ustawie nowelizacyjnej zostało jedynie doprecyzowane. Sąd podkreśla, że w Rozporządzeniu Rady (EWG) NR 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej znajduje się tabela stawek celnych, w której w sekcji I "Zwierzęta żywe; produkty pochodzenia zwierzęcego" znajduje się dział 2 "Mięso i podroby jadalne" oraz dział 5 "Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Przy czym w uwagach do działu 2 zaznaczono, że dział ten nie obejmuje m. in. produktów nienadających się lub nieodpowiednich do spożycia przez ludzi, jelit, pęcherzy i żołądków zwierzęcych lub krwi zwierzęcej; tłuszczu zwierzęcego (...). Natomiast dział 5, do którego odwołuje się PKWiU przy grupowaniu 10.11.60.0 "Odpady zwierzęce surowe, niejadalne" nie obejmuje m.in. produktów jadalnych (innych niż jelita, pęcherze i żołądki zwierząt, całe lub w kawałkach, oraz płynna lub suszona krew zwierząt); skór lub skórek (włącznie ze skórami futerkowymi), oraz skrawki i odpadki skór lub skórek surowych; materiałów włókienniczych pochodzenia zwierzęcego, innych niż włosie końskie i odpadki włosia końskiego; kępek i pęczków, z włosia przygotowanych do wyrobu mioteł, szczotek lub pędzli. Mając na uwadze powyższe sąd stwierdza , że mączka rogowa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 10.11.60.0. jako "odpady zwierzęce surowe, niejadalne", nie stanowiła i nie stanowi artykułu spożywczego - nie stanowi mięsa i wyrobów z mięsa zakonserwowanych, sklasyfikowanych w PKWiU 10.1. Zatem, nie jest objęta preferencyjną stawką podatku od towarów i usług (5%), o której mowa w art. 41 ust. 2a ustawy o VAT, w zw. z załącznikiem nr 10, jak również stawką 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z załącznikiem nr 3. W związku z powyższym, sprzedaż mączki rogowej opodatkowana jest stawką podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Dlatego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. | | | |