I FSK 1521/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 3/14 w sprawie ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 października 2013 r. nr IBPP2/443-638/13/RSz w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 3/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez M.K. (dalej w skrócie nazwany "skarżącym"), uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 10 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. 2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. 2.1. We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług skarżący wyjaśnił, że jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi zabudowy wnęk, produkuje i montuje szafy na wymiar oraz meble o charakterze trwałym w budynkach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym. 2.2. W związku z przedstawionym wyżej stanem faktycznym skarżący zadał pytanie: "Czy dla tego typu kompleksowego świadczenia usług, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych od podmiotów trzecich, wykonanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym należy traktować jako usługę modernizacyjną podlegającą stawce obniżonej na podstawie art. 41 ust. 2 i 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej w skrócie nazwana "ustawą VAT"), czy też jako dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy, podlegającą opodatkowaniu stawką podstawową" 2.3. W stanowisku własnym skarżący przyjął, że powyższe świadczenie, jako kompleksowe podlega opodatkowaniu stawką VAT obniżoną 8%. 3. Interpretacja indywidualna Ministra Finansów. 3.1. W interpretacji indywidualnej z 10 października 2013 r., nr [...], Minister Finansów stwierdził, że zajęte we wniosku o wydanie interpretacji stanowisko jest nieprawidłowe. 3.2. W uzasadnieniu interpretacji Minister Finansów wskazał na treść art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, zgodnie z którym 8% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym art. 41 ust. 12a ustawy VAT rozumie obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. W oparciu o przytoczone wyżej przepisy Minister Finansów stwierdził, że zastosowanie stawki preferencyjnej (8%) możliwe jest jedynie dla dostawy, jak również usług budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. 3.3. Minister Finansów, odsyłając do językowego znaczenia pojęć "budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa" przyjął, że o ile sama usługa montażu czy też instalacja poszczególnych towarów nie może być traktowana jako modernizacja, to w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których podnosi się, bądź też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można ją traktować jako modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy VAT (dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym). Minister Finansów podkreślił, że podobnie jak w przypadku innych czynności wymienionych w powołanym wyżej przepisie modernizacja powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części, zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m2 (budynki mieszkalne jednorodzinne) bądź 150 m2 (lokale mieszkalne). 3.4 Według Ministra Finansów analiza stanu faktycznego sprawy na tle powołanych przepisów prawa wskazywała, że świadczona przez skarżącego usługa zabudowy wnękowej na trwale zamontowanej we wskazanych lokalach mieszkalnych lub domach jednorodzinnych nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w powołanym wyżej przepisie, a szczególnie w pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, bowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku. Zabudowę wnękową należy wszakże uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego połączenia z budynkiem (przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu), pozostaje bez znaczenia, gdyż nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku (lokalu mieszkalnego). Powyższe – jak przyjął Minister Finansów - oznaczało, że opisane we wniosku kompleksowe usługi polegające na montażu trwałej zabudowy wnękowej (mebli do zabudowy) nie mogły być uznane za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a w związku z tym nie podlegały opodatkowaniu obniżoną stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 tej ustawy, podstawową stawką podatku w wysokości 23%. 4. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. 4.1. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i otrzymaniu odpowiedzi skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 2/13), podniósł, że część firm na rynku stosuje stawkę 8%, natomiast jego firma w dalszym ciągu wystawia faktury ze stawką 23%, co w zasadniczy sposób wpływa na obniżenie konkurencyjności firmy w branży meblowej. 4.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wyrok i uzasadnienie sądu I instancji. 5.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 4 czerwca 2014 r. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. 5.2. W uzasadnieniu sąd I instancji podkreślił, że zaistniały w rozpoznawanej sprawie spór dotyczył zastosowania 8% stawki podatku od towarów i usług dla opisanych we wniosku usług montażu szaf wnękowych i mebli na wymiar w lokalach mieszkalnych lub domach jednorodzinnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej odpowiednio 150 m2 lub 300 m2 i że kluczowa w kontekście zadanego pytania i opisanego we wniosku stanu faktycznego jest wykładnia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 5.3. Po przytoczeniu treści art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, sąd I instancji wyjaśnił, że spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył wyłącznie stawki podatku od towarów i usług jaką powinien zastosować do czynności opisanych we wniosku, a nadto prawidłowej wykładni pojęcia "modernizacja", gdyż takim określeniem ustawodawca oznaczył czynności, do których stosuje się stawkę obniżoną w wysokości 8%, jeśli dotyczą obiektów budowlanych budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. 5.3. Sąd I instancji nie podzielając poglądu wyrażonego przez Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej, tj. że zabudowa wnękowa na trwale zamontowana nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a szczególnie w pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, bowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku, podkreślił, że zasadnicze znaczenie w tej kwestii ma uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 2/13) i przedstawione w niej rozważania dotyczące możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy VAT oraz kwalifikacji czynności polegających na usługowym wykonywaniu zabudowy wnękowej jako usługi modernizacji. 5.3. Przytaczają treść i uzasadnienie wskazanej wyżej uchwały, sąd I instancji podkreślił, że treść art. 41 ust. 12 ustawy VAT, mimo pewnych różnic terminologicznych, w istocie odpowiada regulacji zawartej w pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347, str. 1 ze zm. - zwanej dalej dyrektywą 2006/112/WE), zawierającego "Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98". Wykaz ten przewiduje bowiem możliwość stosowania przez państwa członkowskie obniżonej stawki do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej. W tej sytuacji – jak zaznaczył sąd I instancji – wykładnia celowościowa pozwala na przyjęcie, że zawarte w art. 41 ust. 12 ustawy VAT pojęcia "modernizacji i termomodernizacji" nie wykraczają poza zakres przedmiotowy pkt 10 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE. Ponadto rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, których wykonanie w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym uzasadnia stosowanie preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w tej ustawie. Dlatego też przyjąć należy, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. 5.4. W ocenie sądu I instancji, zasadnicza rozbieżność w tej sprawie sprowadzała się do zagadnienia postawionego w pytaniu czy czynności w nim opisane można określić jako kompleksową usługę modernizacji obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego) objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przedstawiając stanowiska wyrażone w sprawie podatkowego punktu widzenia tzw. świadczeń kompleksowych (złożonych) zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i krajowych sądów administracyjnych, sąd I instancji w nawiązaniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, podkreślił, że elementem dominującym było ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego). Natomiast wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, miało charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie o takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Natomiast montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też – według sądu I instancji – należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu. 5.5. Przyjęty kierunek wykładni art. 41 ust. 12 ustawy VAT wynikał – jak zaznaczył sąd I instancji – z przywołanej przez skarżącego uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/13, którą sąd w składzie orzekającym podzielił. Uchwała ta, zgodnie z treścią art. 269 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. 6. Skarga kasacyjna 6.1. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Ministra Finansów zaskarżono powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykonanie kompleksowej usługi montażu szaf wnękowych i mebli do zabudowy, wykonywanej w obiekcie budowlanym lub jego części stanowi usługę modernizacji opodatkowaną według stawki 8% VAT. 6.2. Wskazując na powyższy zarzut Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, zgodnie z właściwymi przepisami prawa. 6.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami prawa. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. 7.2. We wniesionej w rozpoznawanej sprawie skardze kasacyjnej Minister Finansów, stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, argumentował, że czynności wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie można traktować jako modernizacji, gdyż sposób montażu trwałej zabudowy meblowej w istocie będzie zaopatrywaniem lokalu/ budynku mieszkalnego w elementy wyposażenia. Zaznaczył, że w ramach montażu zamówionej zabudowy meblowej nie dochodzi do wykorzystania w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektów, gdyż "(...) przymocowanie elementów zabudowy do ścian, podłóg czy stropów za pomocą haków, wkrętów czy kleju, nie stanowi bardziej inwazyjnej metody montażu, niż np. montaż karniszy czy lamp, który wymaga takiej samej ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku, jak również takiego samego rodzaju zaangażowania środków" (str. 4 i 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). 7.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone wyżej fragmenty uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazują na to, że Minister Finansów uzupełnił i wykroczył poza ramy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji i zaakceptowanego przez sąd I instancji. Skarżący – co trzeba podkreślić – nie wyjaśnił na czym będzie polegał "trwały montaż" komponentów meblowych w budynku lub lokalu mieszkalnym, a zwłaszcza, że nastąpi w sposób podany przez Ministra Finansów w przytoczonych wyżej fragmentach uzasadnienia skargi kasacyjnej. 7.4. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, "Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Z kolei na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, "Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie". Z powyższego wynika bez wątpienia, że Minister Finansów związany jest przedstawionym w sposób wyczerpujący przez wnioskodawcę stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym i nie może w tym zakresie dokonywać żadnych modyfikacji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że bez wezwania skarżącego do "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", nie było podstaw do przyjęcia, że "ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację nie wynika, aby montaż komponentów meblowych w budynku lub lokalu mieszkalnym nie był trwały". W opisie stanu faktycznego skarżący wskazał bowiem wprost, że wykonywane usługi będą polegały na "trwałym montażu tych komponentów" i taki stan faktyczny Minister Finansów przyjął za podstawę wydania zaskarżonej interpretacji. 7.5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Finansów nie wykazał także, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego zapadł zaskarżony wyrok, był odmienny od tego, na podstawie którego została podjęta uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/13. Należy przypomnieć, że w sprawie zakończonej wspomnianą uchwałą, składając wniosek o udzielenie interpretacji spółka podała, że "(...) część jej oferty handlowej stanowi kompleksowe świadczenie polegające na montażu elementów mebli (wykonanych przez podmioty zewnętrzne) do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar z materiałów zakupionych przez skarżącą od innych podmiotów, które są wbudowane w sposób trwały w lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym wskazanym przez klienta. W szczególności kompleksowe świadczenie oferowane przez skarżącą polega na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie lokalu klienta drewnianymi komponentami meblowymi – kompleksowe świadczenie)". Pytanie w sprawie w której wydano przywołaną wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, brzmiało następująco: "Czy właściwą stawką podatku VAT mającą zastosowanie do opodatkowania opisanego we wniosku kompleksowego świadczenia, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych przez Spółkę od podmiotów trzecich, wykonywanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest obniżona stawka podatku VAT wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?" W rozpoznawanej sprawie skarżący, po wyjaśnieniu we wniosku, że jako zarejestrowany podatnik VAT świadczy usługi polegające na trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych w budynkach mieszkalnych objętych społecznym programem mieszkaniowym zadał analogiczne pytanie. W tych warunkach, mając na uwadze zbieżny stan faktyczny ze stanem przyjętym w uchwale w sprawie I FPS 2/13, sąd I instancji niewątpliwie związany był dyspozycją art. 269 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że prawidłowo – oceniając zaskarżoną interpretację – oparł się na tej uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. 7.6. Na tle przyjętego w tej sprawie stanu faktycznego podniesiony w skardze kasacyjnej, jako jedyny, zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT przez błędną wykładnię i uznanie, że czynności opisane przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowią usługę modernizacji opodatkowaną 8 % stawką podatku nie mógł być w związku z tym oceniony jako uzasadniony. 7.7. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że o "trwałym montażu drewnianych komponentów meblowych w budynku mieszkalnym lub w lokalu zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym" przesądza takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej, tj. bez istotnego uszkodzenia elementów zabudowy lub substancji budynku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 321/14 oraz z 24 września 2015 r. sygn. akt I FSK 1113/14, dostępne w CBOiS), że z trwałą zabudową meblową, stanowiącą usługę modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT mamy do czynienia, gdy połączona jest ona konstrukcyjnie z budynkiem (lokalem) w taki sposób, że demontaż jej może spowodować uszkodzenie elementów zabudowy, czy też substancji budynku lub lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale wyraźnie bowiem stwierdził, że chodzi o takie połączenie komponentów meblowych, które następuje z wykorzystaniem w sposób istotny, a nie w jakikolwiek sposób elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. 7.8. Ponieważ jednak (jak to już zostało wyżej powiedziane) Minister Finansów nie podważył stanu faktycznego podanego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i przyjętego przez sąd I instancji, skarga kasacyjna zawierająca wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, nie mogła być oceniona jako uzasadniona. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę tę oddalić. 7.9. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, gdyż stosownie do art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżący w rozpoznawanej sprawie osobiście sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną i nie wykazał, że poniósł koszty wymienione w powołanym wyżej przepisie.